Powrotu do pracy plusy i minusy

[schaapje]

plusy:
- nareszcie znowu widuje ludzi
- moge myslec o czyms innym niz kolor kupki i dlugosc trwania placzu
- zarabiam pienieazki na ciuszki dla Glizdeczki
- rano wstaje, maluje sie i znowu wygladam jak czlowiek
- nie mam czasu sie objadac
- poniewaz dlugo mnie tam nie bylo, mam ochote i zapal do pracy
- nie mam czasu na pierdoly typu chandra
- do dziecka leca jak na skrzydlach i obie jestesmy naprawde szczesliwe
- nabieram doswiadczenia w prowadzeniu samochodu po w-wie


minusy
- nie widze Dzidziola przez kilka godzin
- boli mnie zostawianie jej w zlobie
- mam poczucie 'umykania', nagle okazuje sie, ze siedzi, spiewa, oglada sie
za siebie itp
- nie mam czasu siedziedz na forum i ucinac sobie wesole pogawedki nt naszych
genialnych dzieci
- jak juz tu zajrze, to czytam chaotycznie, a wyrywki w zwiazku z czym czuje
sie niedoinformowana
- wieczorem padam na pysk (doslownie!)
- nie wychodze na spacery

to tyle tak na szybko, jak cos jeszcze mi sie przypomni, to nie omieszkam sie
z Wami tym podzielic. teraz musze leciec budzic dziecko i pakowac do wanienki
z woda

[xemm1]

jak tak podliczyłam to wychodzi przewaga w plusach, czyli da się przeżyć...
a tak naprawdę to rzadko jest tak, że jak to mówią nasze babcie - wilk syty
i "owca" cała ))
a ile godzin dziennie nie widujesz Glizdeczki, wróciłaś na cały etat?

[schaapje]

he he - z ta owca to dobre

na razie na 3/4, ale od grudnia na caly etat
nie widuje jej jakies 6/7 godzin
nie jest zle, ale kurcze teskno troche...

[xemm1]

przede mną perspektywa powrotu i to na głęboką wodę 9-10h, ale to jeszcze do
rozważenia

[prefozka]

Ja też wróciłam i to cały etat, latam do żłobka karmić w godzinach. Czuję
dokładnie to samo i dotąd miałam wyrzuty, że w ogóle dostrzegam jakies plusy, a
one przecież są.
Ale tęsknię i mam wrażenie, że Oskar (5,5m) mnie nie kocha, nie pada mi w
ramiona z wyciągniętymi rączkami, czego się po cichu spodziewałam, a kwiczy na
widok pani w żłobku. Pocieszam się, że on jeszcze rąk do nikogo nie wyciąga. A
i tak mam egoistyczne odczucie, że już mojemu dziecku nie jestem prawie do
niczego potrzebna. Ale w sumie i tak zawsze miałam wrażenie, że jestem dla
niego tylko mleczarnią. Czy takie małe dziecko w ogóle ocha swoich rodziców czy
jakby mu ich podmienić to by się odzwyczaił? nie wiem

[pampeliszka]

Hmmm, ja jestem pewna, ze Malgol by mnie na nikogo nie zamienil, kiedy mnie
przez chwilke nie widzi i potem sie pojawie, to sie rozpromienia cala. Ale moze
to tylko moje wrazenie, a gdyby jej dac inna mamusie, to by sie po tygodniu
przestawila...
Mam nadzieje, ze nie.
Czasem tez sobie mysle, ze fajnie by bylo isc do pracy na 1/2 etatu, ale poki co
nie mam mozliwosci.

z jednej strony

[viviene12]

czasem marze, zeby wrocic do pracy, do swiata ludzi doroslych, do "normalnego"
swiata, gdzie toczy sie zycie cala para...
... tylko czy to jest naprawde ten realny swiat?
Czy moj Mysz nie jest czasem bardziej "normalnym swiatem" niz te sterty
papierkow, dla ktorych jest mniej lub bardziej obojetne KTO je zalatwi?