Doświadczenia z pobytu w szpitalu

[katarzynabobak]

Chodzi mi o wasze doświadczenia z pobytu z dzieckiem w szpitalu.
Czy lekarze udzielali Wam szczegółowych informacji o stanie dziecka,
badaniach, przebiegu leczenia. Czy były na to wyznaczone jakieś godziny,
lekarz prosił Was do dyżurki, czy musiałyście biegać za nim po korytarzach?
Czy postawa lekarzy łagodziła trudny stan w którym znajduje się matka gdy jej
dziecko jest chore, czy wręcz przeciwnie dokładano wam trosk?
Jeżeli udało się Wam trafić na oddział z sercem, taki z którego wyszłyście z
dzieckiem i nie pozostał w dziecku dziki lęk a w Was niechęć- piszcie jaki to
oddział i w jakim szpitalu.
Pozdrawiam

[lola211]

Szpital im.Korczaka we Wrocławiu.
Zaliczylam z dzieckiem 7 pobytów w szpitalu, róznie bywalo.Lekarza trzeba
raczej namierzac, ale nie mialalm trudnosci z uzyskaniem informacji na temat
stanu zdrowia, wdrozonego leczenia.Do dyzurki nie chodzilam, z lekarzem
kontaktowalam sie na obchodzie.Dziecko dobrze znosilo pobyt, traumy nie
przezylo, mimo ze niezodlacznie szpital kojarzy sie z bólem.
Nie wymagam od lekarzy i personelu szczegolnego traktowania, mam dla nich sporo
wyrozumialosci, co jak zauwazylam, nie kazdy rodzic posiada, moze dlatego nie
szarpie sobie nerwow i spokojnie podchodze do tego.
Co mnie wkurzalo- wiecznie zalana łazienka, czasem zatkane kibelki- wielki
widac problem z obsługa techniczna.

[msto05]

Ja byłam z dziećmi 2x w szpitalu - ze starszą na laryngologii przez 3 dni(miała
mieć wycięte migdałki, ale z uwagi na problemy z jednym czynnikiem krzepliwości
krwi zaniechano zabiegu) - miała wtedy 4,5 roku. Z młodszą 8 dni - w wieku 3,5
mies. miała zapalenie płuc. Co do tych informacji - to tak średnio, raczej
trzeba było się stale dopytywać, chodzić, zabiegać, prosić. Pielęgniarki
niektóre widać, że z powołaniem, natomiast niektóre w ogóle nie powinny dotykać
się do dzieci (młodszej próbowała taka jedna założyć wenflon - kłując ją
8x !!!!). Warunki nie za dobre - przy młodszej spałam przy łóżku na karimacie
lub na szpitalnym fotelu, łazienka dla rodziców w drugim końcu korytarza. Jeśli
chodzi np. o pobyt ze starszą - świetlica malutka, w niej mały telewizorek i
kilka klocków i tyle - nudziła się mi troszeczkę, bo ile można czytać
książeczki czy malować (a w sumie była zdrowa, leżała tylko przez 2 godz. pod
kroplówką).
Tak że moje doświadczenia nie są najlepsze.
Pozdrawiam,

[kaclaw]

Dzień dobry..Ze starszym synem byłam w szpitalu dwa razy.Za pierwszym razem to
był koszmar za lekarzem musiałam chodzić aby uzyskać jakie kolwiek informacje
(mężowi udało się dwa razw telefonicznierozmawiać z lek. prowadzącym i wtedy
uzyskał więcej informacji).Warunki sanitarna koszmarne,jedynym plusem było
to,że byłam z synem w izolatce(oddział zakażny a ja byłam w ciąży)Pielęgniarki
mało delikatne i bez podejścia do dzieci(potrafiły straszyć chore
dziecko),wyjątkiem była siostra oddziałowa( miłai ciepła kobieta).Z córką też
byłam dwa razy i za każdym razem zabierałam na własne żądanie i leczył ja
lekarz rodzinny wdomu.Nie mieliśmy żadnych informacji o jej stanie
zdrowia,lekachi sposobie dalszego postępowania.Rodzice nie mogli być przy
żadnych zabiegach ,nawet podczas inhalacji nie mogłam trzymać 8 miesięcznego
dziecka na kolanach .wiem że nie płakała by wtedy tak bardzo araczej usnęła bo
do dziś inhalator ją usypia.

[monidelko]

Witam,
w wakacje byłam z dwójką dzieci ( 5 miesięcy i 6 lat ) w szpitalu w Pucku (
rotavirus ), denerwowały mnie następujące sprawy: oddział dziecięcy w rozsypce,
dokładnie, tynk sypiący się ze ścian, na ścianach odpryski farby odkrywające
kilkanaście kolorów z poprzednich malowań, w oknie przypięta na spinacze
biurowe taka zielona szpitalna fizelina jako zasłonka, której nie dało się w
żadną stronę przesunąć a do sali od godziny pierwszej do zachodu zaglądało
słońce, w niektórych salach a właściwie drzwiach do sal brak szyb ( nam akurat
trafiła się sala z całymi drzwiami! ), umywalka w sali bez ciepłej wody.
Bezwzględny nakaz dla rodziców przebywania w ochraniaczach lub specjalnie
przyniesionych kapciach po czym ekipa monterów w roboczych ciuchach i
buciorach!!! wchodzi i łazi po jedynym w sali krześle w celu założenia w oknie
siatki przeciw muszkom, komarom i innym robaczkom... Łazienka ogólna w miarę
czysta i z ciepłą wodą. Po przyjęciu na oddział musiałam kupić mleko dla
młodszej córki ponieważ szpital ma tylko NAN a moja mała była na Bebiku. Mleko
w porcjach szykowane na całą dobę, przechowywane w lodówce na oddziale w
podpisanych butelkach i w miarę jak brałam jedną druga była wstawiana do garnka
z gorącą wodą i tak grzała się do następnego karmienia. Moja córa je ze
specyficznych butelek z których pozwolono mi podawać jej przygotowane przez
szpital mleko ale myć je musiałam w sali gdzie umywalka z zimną wodą lub w
łazience ogólnej - o wyparzeniu mogłam zapomnieć a smoczek pozwalały mi siostry
przelać wrzątkiem z ich czajnika. Dziecko miało zalecone dopajanie - do tego
dostałam herbatę ze szpitalnego kociołka, słodką oczywiście. Na mój protest bo
mała w życiu jeszcze czegoś takiego nie piła pozwolono mi dopajać przegotowaną
wodą po którą też biegałam do pielęgniarek. W trakcie leczenia do diety małej
dodano kleik ryżowy ( nie mam nic przeciwko kleikowi i wiem że przy tego typu
schorzeniach jest konieczny ) ale nikt mnie o tym nie poinformował! Dopiero jak
wzięłam butelkę coś mnie tknęło bo mleko było jakieś takie... poszłam do
siostry, sprawdziła, mleko na kleiku. Oczywiście nie chciał lecieć przez mój
smoczek, siostry chciały mi go przepalić igłą żeby powiększyć dziurkę. Kleik i
tak by nie poleciał bo jak się za chwilę okazało można go było jeść nożem i
widelcem!!! A kuchnia była już zamknięta i porcji takich miałam na 24 godziny.
Dobrze że mąż przywiózł mi drugie opakowanie mleka – robiłam je w sali,
biegając po wodę do siostrzyczek. Spałam na szpitalnym łóżku bo za nie
zapłaciłam i akurat byłam w sali w której były i normalne łóżka a nie tylko
takie dla maluszków – mamy które nie miały na to pieniędzy koczowały na
podłodze.
Siostry raczej wszystkie z którymi się spotkałam pomocne, miłe i delikatne w
stosunku do dzieci mimo że małej trzy razy wkuwały wenflon ( ale to chyba nie
było kwestią braku umiejętności tylko tego że maluch mój ma bardzo kruche
żyły ). Przy zabiegach mogłam być i przy jednej i przy drugiej. Mała miała
robiony rentgen bo było podejrzenie zapalenia płuc – za pierwszym razem robiła
nam go pani i obie ja i maluch dostałyśmy ołowiane pasy osłaniające narządy
rodne przy powtórnym prześwietleniu które robił facet ja już pasa nie dostałam
choć musiałam stać i trzymać malucha.
Informacje od lekarza na zasadzie ciągłego dopytywania – teoretycznie po
obchodzie i ustaleniach jakie lekarze podjęli miałam być informowana,
praktycznie musiałam chodzić, szukać lekarza i wypytywać, jakie leki, po co
itd. Małej od razu rutynowo zaaplikowano antybiotyk, miała trochę gorączki i
zaczęto podawać panadol – jednego dnia był truskawkowy drugiego pomarańczowy
itd. Nikomu nie przeszkadzało że jest to malutkie dziecko które może być
wrażliwe na różne smaki. Lek ten rutynowo podawano mimo że już potem nie
gorączkowała.
To właściwie tyle... rozpisałam się ale pobyt w szpitalu wspominam koszmarnie!!!

[kajda26]

Witam.właśnie wróciłam z 17 miesięczną córeczka w poniedziałek po 11 dniowym pobycie ze szpitala.miała zap.płuc.oczywiście standartowo załapała rotowirusa.co do lekarzy to wszystkiego dowiadywałam się na porannym obchodzie.i wtedy naprawde cos się działo.popołudniami bardzo rzadko pojawiał się lekarz.córka w 4 dobie miała wymioty i lekarka przyszła po godzinie zobaczyc co się dzieje.zwróciłam jej uwagę,ze mozna było od razu cos podac i mała nie męczyłaby sie.popatrzyła na mnie z wyrzutem że chyba ja obudziłam ale zaraz troskliwie się nią zajęła.daria spała w łóżeczku a ja na łóżku polowym.ogólnie co do warunków typu porzadek,czystośc to jako tako.pielęgniarki tez ok choc zdarzały się mniej miłe.ale nie chciałabym trafic poraz kolejny z małą do szpitala.jest to bardzo nerwowy okres zarówno dla dziecka jak i dla nas -rodziców.

[yonkaa]

no to ja was chyba pobije... w ogole nie pozwolono mi zostac na noc z rocznym dzieckiem po operacji.
Cala noc spedzilam ukrywajac sie pod przewijakiem, siedzac na ziemi i nie mogac wyprostowac nog! Na
tym oddziale jest "taki zwyczaj ze mamy nie zostaja z dzieckiem na noc".

[msto05]

Nie chce mi się aż wierzyć - przecież tyle się pisze o prawach pacjenta, a
szczególnie dzieci. Znając swoją naturę chyba bym komuś coś powiedziała na ten
temat.
Pozdrawiam i nie życzę Wam więcej takich sytuacji.

[kaleta76]

Witaj Kasiu, przytulam mocno i sciskam z całych sił.
Mojewspomnienia ze szpitala niestety tez nie naleza do najlepszych.
bedacz malenkim dzieckiem w szpitalu pielegniarka na moje pytanie czy bede
mogla zostac z dzieckiem na noc powiedziala: tak moze pani, ale spac bedzie
pani z dzieckiem w luzeczku?!. wyobraziłam to sobie: malenkie dziecko i ja
pozwijana chyba w klebek.jednak nie to jest najgorsze, najgorsze jest podejscie
do dziecka, obojetne, takie wymuszone, nie mowiac juz o rodzicach, zwlaszcza
tych ktorzy "za bardzo" interesuja sie tym co dziecku jest, kiedy dostanie cos
na zbicie goraczki, po prostu nie lubi sie rodzicow, ktorzy chca wiedziec i byc
na biezaco z tym co dziecku jest. lekarza "łapie" sie w biegu i w biegu udziela
odpowiedzi, tak zdawkowo, od niechcenia.
wstyd pisac ale nawet niektore leki trzeba kupowac samemu:moja mała miała
dostawac pewne lekarstwa, oczywiscie ja wiedziałam dokładnie co i kiedy-
"wscipska i ciekawska matka", miestety z tego co widziałam jak przynosi
pielegniarka była tylko połowa, zapytałam co z reszta, dostałam odpowiedz: nie
mamy , niech pani sama kupi. Ok , kupiłam.mogli powiedziec od razu, dlaczego
musiałam dopytywac.ja rozumiem ze szpitale nie maja pieniedzy, ale mozna to
powiedziec , a nie czekac az łaskawie ktorys rodzic zapyta.
zreszta takich przykrych wspomnien jest duzo. nawet po urodzeniu dziecka, gdy
przyszedł lekarz na wizyte i zapytałam czy ta wysypka na plecach coreczki, to
moze byc alergia, powiedział ze tak, to na pewno alergiczne.zapytałam jaka
diete mam stosowac bo oczywiscie chcialam karmic piersia, co mam jesc a czego
nie moge. dostałam odpowiedz: majac TAKIE DZIECKO nic nie mozna jesc, mozna
tylko pic wode i jesc chleb!, i tu usmiech do pielegniarek. bawili sie
doskonale. tylko mi nie bylo do smiechu.
nie wiem czy powinnam pisac jeszcze bo tyle tego w głowie. napisze jeszcze
jedno, czego nigdy nie zapomne; po porodzie przyniesiono mi coreczke zawinieta
w ciasny becik, to był lipiec było goraco, wiec ja rozwinełam, po prostu
zawinełam luzniej. mała bardzo lubiła jezec swobodnie a nie spetana. od razu
chciałam miec dziecko ze soba na noce i spała ze mna. widziałam jak wieczorami
pielegniarki zamykały sie w swoim pokoju i robiły" imprezki" a dzieciaczki
lezały same, czesto bardzo płakały, wiec wolałam miec Jagodke przy sobie. po
jednej nocy przyszła pielegniarka, ja akurat karmiłam, podeszła i dosłownie
oderwała ma mała od piersi mowiacze teraz bedzie kapanie. dziecko bardzo
plakało. ale nie to jest najgorsze, najgorsze jest to ze ta pani złapała
dziecko za becik i dobrze ze złapałam corke bo nie była scisnieta tym betem i
po prostu wypadłaby na posadzke. nawet nie chce myslec co by sie stało. .moje
wspomnienia ze szpitali , niestety nie naleza do najlepszych. lepiej zapomniec
i modlic sie aby wiecej tam nie trafic.

[msto05]

Po porodzie miałam bardzo podobne doświadczenia, szczególnie ze starszą córką.
Któregoś ranka przychodzi pielęgniarka i zabiera mi dziecko. Pytam się gdzie i
po co, a ona , że zalecenie lekarskie. Pytam się: no nie może Pani mi
powiedzieć? Ona: dziecko dostanie zastrzyk. Pytam: jaki zastrzyk, chore jest?
Ona znowu: zalecenie lekarskie. No to ja do lekarza dyżurnego. Pani doktor
łaskawie mi mówi, że nie ma czasu, żeby mi odpowiadać na takie pytania. I mówi:
o co tyle krzyku, dostanie zastrzyk i zaraza je pani dostanie. Więc ja znowu:
jaki zastrzyk, na co. Pani doktór odwróciła się i odeszła!! Dzwonię z płaczem
do męża (akurat nałożyło się to z lekką depresją poporodową), on dzwoni do
mojego ginekologa z prośbą o pomoc. Mój ginekolog zachował się cudnie - zrobił
awanturę na oddziale (okazało się, że znał ową panią doktor) i wyobraźcie
sobie, że Pani doktor sama przyszła do mnie, żeby mi powiedzieć dokładnie o
stanie dziecka. Ale trzeba było aż interwencji z zewnątrz. A jakbym tak nikogo
nie znała, to nawet niewiedziałabym nic dokładnie.
Z drugim dzieckiem miałam taką sytuację - miałam bardzo ciężki poród - dziecku
zaczęło zanikać tętno, zrobił się rajwach, zleciało się lekarzy, wyprosili
mojego męża - ale dzięki mojemu lekarzowi udało się. Oczywiście nic mie nie
powiedziano na temat stanu mojej córeczki (ur. się o 15:55 - więc dyżurna pani
doktor wieczorem powiedziała mi, że nic nie wie!!!! i żebym się kogoś rano
zapytała. Ja oczywiście strasznie się denerwowałam. Rano też się nic nie
dowiedziałam i dopiero popołudniu pani doktor na obchodzie mówi mi mimochodem:
no wie pani, dostanie pani skierowania na różne badania. Ja się pytam:
dlaczego. A ona: no jak to, przecież dziecko dostało tylko 1 punkt!!!!!!
Pozdrawiam,

[msto05]

Kasiu, powinnam to zrobić od razu - przepraszam - światełko dla Twojej córeńki
(*)(*)(*)

[joanna9920]

polecam klinikę neurologi w Katowicach Ligocie.byłam 2 razy z 5 latkiem na
badaniach trudnych i bolesnych.spaliśmy w jednym łóżku.mogliśmy wychodzić na
dwór.był plac zabaw{otwarty tylko w wakacje ale korzystaliśmy}.przy bolesnym
badaniu syn płakał :mamo czemu mi to robisz?,apo południu kiedy zmęczył się
zabawą na dworze powiedział:mamo jestem zmęczony ,chodzmy do domu.do jakiego
domu?spytałam.no jak to do tego na siódme piętro.było mu tam dobrze przez dzień
byłam mu potrzebna tylko do badań.miał kolegów,pania wolontariuszkęktóra uczyła
wycinac malować i różnych fajnych rzeczy.wygrał książkę w konkursie na innym
oddziele.przychodzili do dzieci klauni z balonami ,dostał w prezencie nos
klauna.jak mąż przyjechał w odwiedziny to się tylko przywitał i poszedł na
zajęcia z informatyki dla starszych.mżowi powiedział ze nie ma czasu.pierwszy
pobyt był10 dni,drugi 4,dla syna za krótko.nie bał się jechać na salę
operacyjną .trzecia wizyta była tylko w poradni i był zawiedziony ,że nie
zostajemy.myślę że te pobyty potraktował jak wyjazd na wakacje za które trzeba
zapłacić pobraniem krwi narkozą lub czymś innym trochę bolesnym.wydaje mi się
że oddział nie potrzebuje lepszej rekomendacji niż to że dziecku się
podobało,nie przeszło traumy i chętnie by tam wróciło.

TAK NAS TRAKTUJĄ JAK SIĘ DAJEMY TRAKTOWAĆ

[morelee]

Tak nas traktuja jak się dajemy - ja wymagałam rozmów, informacji i czasem
czekania z badaniem lub zabiegiem do czasu aż dziecko będzie gotowe - najedzone
i spokojne, a nie wrzeszczące po nagłym rozbudzeniu. kilka umiarkowanych
awantur przyniosło taki efekt że inne matki były w szoku! Szpital w gdańsku.

[misia311]

PO porodzie, na połoznicwie: pielęgniarki oddawały dziecko z ulgą obolałym i
zmęczonym mamom, nie pomagały, proszone o pomoc odburkiwały coś pod nosem.
Przewijając dziecko usłyszałam, że należą się 3 pampersy na dobę, bo nie ma, po
czym widuję panie pielęgniarki wynaszące całe paczki do domu (!!!) Lekarz
informował na obchodzie udzielajac informacji wybiórczo, dopytać musiałam się
sama. Jak się później okazało nie udzielono mi kompletnych informacji: w dniu
wypisu dowiedziałam się, że córka ma torbiel w mózgu w następujacy sposób: Pani
doktor na porannym obchodzie "dziecko ładnie przybiera...Ma Pani klopoty z
karmieniem? Nie? To dzisiaj do domu" i wychodzi z sali. po chwili wraca i mówi"
Aha, a wie Pani, ze dziecko ma torbiel w mózgu? Nie? to juz Pani wie" i wyszła
zostawiając mnie z taką wiadomością... dla mnie szok! To tyle z położnictwa.
W 7 dobie życia trafiamy do szpitala na oddział patologi noworodka z
podejrzeniem o infekcję pęcherza. Pani doktor na dyżurze miła, wyrozumiała,
tłumaczy, uspokaja. Pielęgniarki podobnie: pomagają mi i małej. Zostajemy w
szpitalu na 10 dni, oczywiscie jestem z małą i nikt mnie nawet nie pytał czy
chcę - przyjęto to za pewnik. Pani doktor mówiła mi to co uważała za niezbędnie
ale jezeli miałam jakieś pytania i wątpliwości udzielała mi wyczerpujących
odpowiedzi. Przy wszelkich badaniach dodatkowych i zabiegach mogłam być przy
małej i nikt mi w tym nie przeszkadzał.
Wychodząc ze szpitala dostałam dodatkowe wskazówki w pielęgnacji małej.
W porównaniu z położnictwem pobyt na patologii to Ritz, ale... jak wszędzie są
ludzie którzy nadają się bardziej do pracy z dziećmi a są ludzie którzy mniej..
Szital w Koszalinie.

[makbyt]

szpital w Gorzowie Wlkp.
Byłam z córką 3 dni. Koszmar.Budzą dzieciaka o piątej rano bo pielęgniarka chce
zmierzyć temp. i ciśnienie. Na obchodzie doktor mowi ze córka ma wysokie
ciśnienie to ja jej na to a jakie by miała jakby ktoś ją szarpał o piątej rano.
Brud, smród i ubóstwo.
Na noc siostry otwieraja na korytarzu okna robia przeciąg a rano niosą te małe
dzieci prosto z dusznych sal do zabiegowego półnagie.
Raz mi wyrwała siostra dziecko (1,5 roku) i sobie gdzieś chciała iść. Ja jej na
to że tylko może ze mną to mi pyskowała że jak mi się nie podoba to mam skargę
pisać.
Zgroza- obudziły mnie o piątej więc proszę żeby wbiły weflon bo dzieciak ma
mieć pobraną krew godzina na czczo i znowuż krew a o osmej śniadanie.
Do 7,20 czekałam i prosiłam a te krowy z nocnej zmiany mnie zbywały, a te krowy
z rannej zmiany siedziały i gadały.
Tak się wkurzyłam że szok. A oddziałowa 100 kilo żywej wagi mnie się pyta ile
dziecko ma m-cy. Ja mówie 1,5 roku a ona na to że jeszcze dziaciak może na
głodno długo wytrzymać.
To jej napyskowałam.
A i durni lekarze.
Wkurzało mnie jak mi mówili że mam uspokoić dziecko. A potem znowuż je szarpali
bo coś tam sprawdzali.
I oczywiście w ostatni dzień pielęgniarki nic nie robiły a w karcie było
wpisane i ciśnienie i waga i temp.
A pozatym tam gdzie matka była przy dziecku to siostry nawet nie weszły zapytać
się cz wszystko okej
po prostu RUMUNIA

[moneczka]

moj pobyt i mojego dzieckam wspominam nie zaciewawie.lekarze i pielegniarki to
doslownie "kumle", -wolna chwila kawka plotkowanie.nawet jak przez pomylke dali
zly lek mojemu dziecku,( bo pielegniarka pomylila sale )to nawet nie mialam
gdzie isc z zazaleniem. nastepne co mnie troche zdenerwowalo bylo z sali obok
male dzieciatko przez nikogo nie odwiedzane gdzies 2 mies.(mala drobina) lezalo
na zapalenie pluc pielegniarka weszla do sali i otwiera okno na osciesz i
wyglada jakies 10 min. dodam ze na dworzu zimno .bym mogla jeszcze pisac na
temat szpitala ale szkoda mi nerwow .

[lola211]

Z zapaleniem pluc nawet na spacer sie wychodzi.O ile dziecko bylo przykryte nie
widze powodu, by lezalo w zamknietym , ukiszonym pomieszczeniu.
W kazdej pracy w wolnej chwili sie plotkuje i kawe popija, wiec nie
przesadzajmy, lekarze to nie cyborgi.

Podawajcie nazwy szpitali!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[madziulaw]

tych złych i tych dobrych, bo później nie wiadomo gdzie jechac z dzieckiem.
Wasze doświadczenia sa dla nas tu wszystkich najważniejszą informacją.

Pozdrawiam

Magda

[weronikarb]

Witam,
Trafilam z Dominikiem do szpitala (silne odwodnienie - grypa jelitowa)
Bylam w izolatce z dzieckiem (łóżecz+łóżko+osobna ubikacja i łazienka) w sumie
jak na szpital to komfort.
Z poczatku zle mnie traktowali - bo niby moja wina ze dziecko odwodnione,
tlumaczylam ze stalo sie to w ciagu doby mimo ze co 10 minut podawalam picie
(nawet w nocy), ze byl pod opieka pediatry prywatnie.
Pozniej jak dotarlo do nich co mowie:
Pielegniarki bardzo mile (jedna zolza tylko byla), lekarze kompetentni wszystko
tlumaczyli. Po wyjsciu mialam troche oiekcji co do tego szpitala teraz z
perspektywy czasu i patrzac przez pryzmat innych wypowiedzi tutaj na forum to
jest naprawde dobry oddzial pediatryczny.
Nie dalam lapowki, jedyne co to przyszla do mnie Pani doktor ktora prowadzila
Dominika prywatnie (patrz wyzej) jest cenionym lekarzem ale juz nie dla mnie.
Przyznala sie do bledu, ale ten blad mogl kosztowacc zycie mojego dziecka - wg
lekarzy niewiele braklo tym bardziej ze juz sie obawiali ze nerki stanely.
Mimo wszystko dobrze sie skonczylo i maly niema urazu do lekarzy

[mama_kotula]

Ja się może wyłamię i narażę, bo z pobytu w szpitalu z Młodą najgorzej wspominam matki innych dzieci. Pomijam już fakt, że zostawiały otwarte łóżeczka z dziećmi w środku, to potrafiły na jednej ręce trzymać dziecko podłączone do kroplówki, a w drugiej kubek gorącej kawy, sama też tak czasem robię, ale wiadomo, że pod kroplówką dziecko może się nagle szarpnąć, i o skutkach nie wspomnę.
Poza tym w zasyfionych, przepoconych ubraniach siadały, a wręcz kładły się dziecku w pościeli, niektóre - jak były całą dobę z dzieckiem - nie wychodziły pod prysznic, nie jestem pewna, czy zmieniały bieliznę. Smród i syf.
Inna sprawa - dzieci się szwendają, popłakując, po korytarzu, a mamusie urządzają sobie Klub Telewidza w świetlicy, bo właśnie nadają Klan.
Kolejna: wołanie pielęgniarek do najmniejszego problemu, typu "siostro, on zrobił kupę i trzeba go przebrać". To pytam, kobieto, po co tu siedzisz? Tylko dla spokoju psychicznego dziecka? Bullshit. Inna kwestia: nie słuchanie, co mówi lekarz (a tu akurat byłam bardzo zadowolona, informacje udzielane rzeczowo i fachowo, bez proszenia) - np. lekarz mówi, że dziecko wymaga podawania leków dożylnych, a ta się pyta: a do domu możemy już pójść?
Tyle o matkach. Odrębną kwestię stanowią pielęgniarki, bo durne toto i jak nie hukniesz, to do łba nic nie dojdzie. Tu wystarczyło trochę uporu i niezgadzania się na kretyńskie praktyki typu zakładanie wenflonu pod nieobecność rodzica.
Generalnie pobyt w szpitalu (Jelenia Góra) wspominam nieźle, na jakieś db+.

[lola211]

Niestety, duzo w tym racji.Wnoszenie wrzatku na sale, gdzie przebywaja dzieci
(nawet na chirurgii, gdzie leza dzieci z oparzeniami)to wrecz norma- mimo, ze
istnieje wyraźny zakaz.Po to sa kuchnie dla rodziców , by tam wypic te kawe,
ewentualnie mozna ja tam zostawic, by przestygla.
Co do mycia sie rodziców- czasem sa usprawiedliwieni, bo autentycznie w
szpitalu nie ma takich warunkow, by wziac prysznic.Choc pamietam babcie
chlopca, ktora siedziala przy nim non stop(kilka lat mial) i oboje sie przez
tydzien nie myli- cala sala zasmrodzona.

[mama_kotula]

Co do mycia, nie widzę problemu, aby na dwie godziny wyskoczyć do domu i wziąć prysznic oraz przebrać się w świeże ciuchy, jak w szpitalu nie ma warunków.

[lola211]

A zdajesz sobie sprawe, ze w szpitalach przebywaja matki z dziecmi spoza
miasta, w ktorym on sie znajduje? Na 2 godz. to moglam ja sobie wyskoczyc, bo
mieszkam niedaleko i jezdze samochodem, ale co maja zrobic te osoby, ktore
musialyby korzystac z PKS, jechac ze 40 km w jedna strone, a maja male dziecko?
Nie wszystko takie proste jak sie wydaje.

[monidelko]

Wszystko ok jeśli jest kuchnia dla rodziców - masz rację można wtedy w takiej
kuchni wypić kawę lub zostawić ją żeby przestygła a nawet zjeść by nie brudzić
w sali to co przywiozło się z domu lub co rodzina dostarczyła jeśli jest się z
dzieckiem non stop - w szpitalu w Pucku który opisuję wyżej jest na oddziale
kuchnia a na jej drzwiach ogromna kartka "Bezwzględny zakaz wchodzenia rodziców
do kuchni oddziałowej"!!! Kuchnia ta była po to żeby lekarze i pielęgniarki
miały gdzie zjeść śniadanie (( Nawet jeśli potrzebowałam jedzenie dla małej
które grzało się na kuchni musiałam prosić o 'wydanie' salową. O zrobieniu
sobie czegoś do picia nie było mowy, przez te kilka dni pobytu jadłam niestety
zimne obiady które mąż przywoził mi z barów mimo że w kuchni była mikrofalówka.
Byliśmy na wczasach więc nawet nie mieliśmy termosu obiadowego ani możliwości
ugotowania czegoś samemu dlatego te obiadki barowe. Są różne sytuacje, jedni do
szpitala maja dwa kroki i w systemie zmianowym łatwiej radzą sobie z takimi
rzeczami jak jedzenie i higiena inni maja to utrudnione ze względu na
odległość. My do kwatery mieliśmy 25km a do domu 400, ja nie prowadzę samochodu
przez co cały czas koczowałam z dziecmi w szpitalu. Co do mycia - łazienki jako
takiej nie było dla rodziców, późnym wieczorem zakradałam się do dziecięcej i
brałam prysznic... nikt mnie nie przyłapał, ale o tym ci...

[mama_kotula]

Może i się uczepiłam tej kawy, ale w szpitalu, gdzie byłam, o żadnej kuchni nie ma mowy. Jest za to automat z kawą na korytarzu, obok stoliczki, krzesełka, barek z ciepłym jedzeniem - i nie wierzę, że w jakimś szpitalu tego nie ma, no, chyba że na b. odległej prowincji (ale też mi się nie chce wierzyć)... Ile zajmie wypicie kawy, 15 minut? Dziecko opuszczone na taki czas nie ucierpi.

[monidelko]

No więc Puck to straszna prowincja... jakiś bufet szpitalny oczywiście tam był,
w drugim budynku, jednym słowem daleko. Automat na oddziale był ale tylko
telefoniczny - w tym wypadku brawo dla TP za to że z akcją bezpłatny telefon do
mamy tam trafiła ... i naprawdę żadnego barku z jedzeniem ani piciem nie było.
Wiem że dziecko zostawione na 15 minut nie ucierpi mimo to bałam się zostawić 5
miesięczną córcię nawet wychodząc do toalety ponieważ miała wenflon wkuty w
nóżkę a był to okres wzmożonego jej zainteresowania stopami i wszystko z nich
ściągała, wyrwanie wenflonu groziło kolejnym kuciem przy czym to pierwsze też
było takie bardzo delikatne że i na nie trzeba było bardzo uważać. Ze starszą
nie było już takich problemów mogła zostać i na godzinę i nawet na dwie, po
prostu jest już na tyle duża że rozumie. Jeśli byłabym w tym szpitalu tylko ze
starszą może kilku uciążliwości tak bym nie odczuła, choćby właśnie tego braku
miejsca żeby coś zjeść. Zresztą same wiecie że sytuacje są różne, nie zmienia
to jednak faktu że szpitale w naszym kraju są w opłakanym stanie i nie dotyczy
to tylko prowincji.

[lola211]

Mialas pecha.Jednak zadne warunki nie usprawiedliwiaja wnoszenia na sale
goracych napojów.Chwila nieuwagi i poparzenie gotowe.

[monidelko]

Też myślę że miałam pecha trafiając akurat tam ale też i wyboru żadnego,
niestety. Przypomniał mi się jeszcze jeden fakt niedostosowania oddziału dla
dzieci - przywieziono chłopca chyba z 15 lat który się topił, miał zalecone
zrobienie prześwietlenia płuc ale podobno w takich przypadkach trzeba plackiem
leżeć przez jakiś czas i na to prześwietlenie musiał być przetransportowany w
pozycji leżącej, oddział dziecięcy na czwartym piętrze, prześwietlenie robią w
suterynie, nie ma windy więc problem z transportem ogromny bo i chłopiec nie
taki malutki żeby go wziąść na ręce. Pielęgniarki czekały kilkanaście godzin na
przyjazd karetki a właśnie tego dnia karetka miała sporo wezwań po to żeby
sanitariusze przyszli z noszami i pomogli. Innego sposobu nie było żeby
przetransportować pacjenta na badanie.

[paulajal]

Ja spedziłam z tycim synkiem 6 tyg w szpitalu na Litewskiej (adres jest chyba
Marszałkowska czy Działdowska, każdy inaczej mówi) na oddziale hematologii i
skaz krwiotocznych i polecam ten oddział, nie mam nic do zarzucenia, a i słów
pochwał bym nie szczędziła.

[paulajal]

cd.

To szpital w warszawie, maja tam super dosponsorowany oddział dzienny onkologii
i hematologii, pięknie, kolorowo, wesoło, pomimo całej tragedii tego miejsca.

[lolinka2]

Byłam dwukrotnie i jakkolwiek za pierwszym razem (10 dni) była to lipa na
potęge..tj. jeśli poszłam do dyzurki i oświadczyłam że niedoinformowana nie
opiszcze tego miejsca, mogłam liczyc na jakies newsy, w przeciwnym wypadku -
nie. Córka wyszła ze szpitala z E.Coli w gardle i biegunką spowodowaną tą
bakterią...taki syf na oodziale, sprzęte jednorazowy-niejednorazowy etc. To był
Międzyrzec Podlaski
Kolejny raz - całkiem niedawno- Kopernika w Warszawie (pediatria). Było bombowo.
Faktem jest że maja problemy lokalowe i finansowe...ale kto ich nie ma.
Lekarze przesympatycznie- informują, prowadzący po prostu przyszedł się
przedstawić i poinformować że to on nas leczy i jakby co...to zaprasza do siebie
po info. Dla dzieci ok, dka rodziców też, pielęgniarki anielsko miłe... Dziecko
stanęło na nogi błyskawicznie w bezstresowych warunkach (powodem hospitalizacji
był rozstrój żołądka spowodowany stresem właśnie).

[magan5]

witam! Od dziecka byłam jednostka panicznie bojacą sie wszelkich szpitali,
lekarzy itd. Pól ciaży z przerażeniem myślałam ze prędzej czy póżniej tam
wyladuję..Mieszkam w małym miescie , jest szpital o którym wiedziałam tyle że
jest różnie...i co się okazało..przez cały pobyt miałam wrażenie ze urodziłam
nastepcę tronu..i ze w każdym następnym pokoju jest matka z królewiczem lub
królewną...wspaniałe pielegniarki, bardzo oddane, właściwie wszystkiego mnie
uczyły, mogłam być obecna przy kąpieli, mogłam mieć małego cały czas ze sobą (
pomijam ze w sali byłam sama..), co 2 godziny przychodziła pielegniarka i
pytała czy nie chce odpoczać to zabierze małego...gdy mały był naświetlany z
powodu żołtaczki cała noc przesiedziałam przy nim razem z pielegniarką (
pewnie ze ona nie była cały czas tylko pracowała...)..młody urodził się z
wodniakami jader ..wiec potem co lekarz na obchodzie to mi opowiadała co sie z
tymi wodniakami robi ( chyba moge doktorat z wodniaków napisac...) ..gdy
wychodziliśmy to przyszła przełożona i pytała czy nie pomóc mi dziecka
ubrać...nie wiem czy oni tam tak zawsze funkcjonują..ale mnie skutecznie
wyleczono z fobii szpitalnej..a to mały szpital w Łęczycy...smutno mi sie robi
jak czytam wasze opowiesci..szkoda ze tak mało jest postów jak mój..pozdrawiam
Was i życze zdrowych maluchów

[karina1974]

ja byłam w szpitalu z małą tylko przy porodzie (na szczęście)
Bylam tam 4 dni, ale nie mogę narzekać. Pielęgniarki miłe, lekarze fachowi
(jesli ktoś miała pytania to zaraz odpowiadali).
Dzieciaki były cały czas przy mamach, ale jeśli któraś z mam czuła sie zmęczona
to brały dziecko na noc. Jak jakaś matka miała pytania odnośnie karmienia,
pielęgnacji lub swojego jadłospisu to nie było problemu z informacją...przy
wyjściu nikt sie mnie nie pytał czy pomóc ubrać dziecko, ale je ubrano w mojej
obecności (takie małe przeszkolenie).
Ogólnie wpominam dobrze.

Porodówka w Mikołowie

pozdr.

Niekłańska - Warszawa

[izabela1976]

Michałek na OIOM trafił od razu po urodzeniu. Opieka lekarska - wspaniała; bez
problemu udzielali informacji i ich podejście do nas (spanikowanych rodziców)
też było OK. Pilęgniarki - miłe, sympatyczne i kompetentne.

Oddział niemowlęcy: obsługa zarówno lekarska jak i pielęgniarska - OK. Lekarka
sama mówiła o badaniach, jakie mały będzie miał, co mu zrobią, dlaczego i co
one mogą pokazać. Gdy przychodziła zbadać Michałka, a on akurat spał, to
przychodziła godzinę później. Nie kazała go budzić. Jak wyszlismy na przepustkę
to sama zadzwoniła by zapytać się o jego zdrowie.
Pilęgniarki także sympatyczne, do pogadania i pośmiania się też. Tyle, że my
długo leżeliśmy na oddziale - prawie dwa miesiące.
Z pobytem moim na oddziale też nie było problemu, pielęgniarki odetchnęły nawet
z ulgą gdy im powiedziałam, że będę cały czas z małym.
Do kogo były nastawione źle? Do rodziców, którzy wpadali do dzieci na 2 godz.
dziennie, nosili je na rekach a później zostawiali płaczące. Do matek, które
zostawiały dziecku 6 szt. pieluszek dziennie i później rozliczały z ilości
wykorzystanych pieluszek itp.
Michałkowi sama mierzyłam temperaturę, sama podawałam leki (oprócz kroplówek)
wiec nie był przez pielęgniarki budzony.
Kłuty był wiele razy, do tej pory (a ma już 22 m-ce) jest u niego problem z
podłączeniem kropłówek(np. przy badaniach) - setki kroplówek zrobiło swoje,
jego żyły nie nadają się do niczego.

Pobyt w szpitalu znieśliśmy dobrze

[bulkaz]

Byłam z córką w szpitalu, jedynym w naszym niedużym mieście. Nie było
tragicznie, ale dobrze też nie. Najbardziej wkurzało mnie, że: płaciłam za swój
pobyt nawet jeśli noce spędzałam na krześle bo nie było sali z łóżkiem dla
rodzica; lekarze /kilku/ są tylko do południa, potem nikt nic nie wie; trzeba
samemu pilnować zleconych badań bo jak rano nie zrobią to cały dzień przepadł i
czekamy do jutra, ale o dziwo przy gwałtownym pogorszeniu okazuje się że te
badania można jednak zrobić i nawet przychodzi laborantka do sali; musiałam
kupić termometr do ucha bo temperaturę trzeba mierzyć o 5 rano a jak to zrobić
klasycznie nie budząc dziecka; mąż nie może zostać na noc więc po 10 dniach
byłam nieżywa podobno dla mężczyzn nie ma warunków ale i tak nie ma łazienki
dla rodziców więc nie rozumiem; dziurawymi oknami tak wieje, że dostajemy koc
na parapet lekarz mówi, żeby dziecka nie przeziębić bo będą kłopoty, jest zimno
jak w psiarni więc mąż przywozi farelkę żeby chociaż na kąpiel zagrzać a oni mi
mówią że sprzęt elektryczny jest nielegalny.

[vatum]

Moja znajoma jest pielęgniarką w tym szpitalu na oddziale dla niemowląt, przytoczę jej słowa:
- po co te matki zostają z dzieckiem! Nie ma jak się ruszyć! Jak dziecko jest samo dostaje czopek na uspokojenie i śpi całą noc.

[mama_kotula]

Niestety, dużo racji mają te pielęgniarki (pomijam rzecz jasna uwagę o czopkach). Spróbuj dojść w nocy do dziecka leżącego w końcu sali, aby podać mu lek, czy w ogóle sprawdzić jego stan, gdy na podłodze kilkanaście śpiworów i karimat ze smacznie śpiącymi rodzicami. Zdeptać?

[vatum]

Jeden tydzień w MSWiA, zla diagnoza, więc korzystając ze zmiany lekarzy namowiłam doktor na usg i zawieźli nas na Marszałkowską. A tam! O zgrozo! Chirurgia, nikt nie wie co jest małej ale że w poprzednim szpitalu dawali antybiotyk to będzie on kontynuowany. Mnostwo badan, prześwietlenie, usg, krew, mocz, lewatywy. Codziennie i co noc inny lekarz. Każdy mowi co innego. Nie wiem co się z dzieckiem dzieje. Dwie pielęgniarki, straszne brudasy: zakładały jednorazowe rękawiczki po czym wycieraly sobie krzeslo pod tyłkiem; kładzenie otwartych igieł na leżance a potem robienie nimi zastrzyku... Odkażanie raz w tygodniu ( w MSWiA CZYSTO, ODKAŻANE KRANY I KLAMKI CODZIENNIE). Mijają dni, dziecko nie je nie pije tylko śpi i śpi... W końcu przychodzi na noc chirurg, ktory szczegółowo mi tłumaczy co jest małej, ufff, trochę mi lepiej. Konsultacje lekarskie bez przepływu informacji ( do lekarz prowadzącej: konsultowała się pani z pediatrą? Tak. No i co? Ona na to: no to pani nie wie? Bo ja na pewno niewiem.)
Noc. Pielęgniarki hałaśliwie opowiadaja sobie różne rzeczy. Wieczne wietrzenie i strasznie zimno... Od ok. 23.30 nie ma żadnej pielęgniary...
1 lekarz: na siłe nie karmić.
2 lekarz: karmić na siłę!
Codziennie modle się o zdrowie małej bo to był koszmar....

[vatum]

Ach! Jeszcze! Ostatniego dnia pobytu pytam się prowadzącej co w końcu było mojej córce. Uslyszałam: Nie wiem...
Brała leki na jelita a w wypisie ma wpisaną infekcję gornych dróg oddechowych - ratunku!
Świetlica dla dzieci, przychodzi pani i bawi się z dziećmi: rysowanie, czytanie, malowanie, gry - ogromnie sympatyczna kobieta! Chodziła po pokojach i pytała się co dziecko chce, co lubi, super!

[cubus1]

Bylam z moim synem (3.5)w szpitalu 3 razy.Jeden raz na 3 dniowym pobycie w
Instytucie Sluchu na Pstrowskiego(Warszawa).Bylismy razem,spalismy w jednym
lozku,Plac zabaw dla dzieci, w wiekoszci bardzo wykwalifikowana kadra z milym
podejsciem do dziecka( mielismy jedno zastrzezenie do Pani wykonujacej jdno
badanie (syn sie rozplakal,ona byla nieprzyjemna)ale bez problemu udalo sie
zmienic na kogos inne i spokojnie wykonac badanie).
Niestety do lekarza prowadzacego musielismy chodzic w wiekoszosci sami lecz
rzetelnosc lekarki byla znakomita.
Dwa razy bylismy w IMiDZ(Kasprzaka),ostatnio na zapalenie pluc.Moglam zostac z
dzieckiem( za oplata co przy okolo 2 tyg pobytu bylo znaczaca suma,ale
oddzialowa na koniec spytala mnie czy moge pozwolic sobie na taka kwote wiec
mysle ze jakies odstepstwa sa).Oczywiscie robilam wszystko przy malym lacznie
ze zmiana poscieli(bylo to dla mnie oczywiste),mielismy do dyspozycji jeden
pokoj z umywalka.Byly dwa lozka: niemowlece i dla dzieci starszych.Niestety moj
syn spal w tym dla dzieci starszych wiec ja musialam brac materace ale nie bylo
z tym problemu.
Nie wychodzialam z dzieckiem na korytarz,jedynie do toalety.Byla do dyspozycji
mikrofalowka.
Lekarka przychodzila do nas dwa razy dziennie,informowana mnie o lekach jakie
dostaje moje dziecko,przychodzili lekarze na konsultacje.Byly drobne
uchybienia, ale bez przesady( typu: upomnienie sie o jedno badanie,odlaczanie
kroplowek, poproszenie o zmiana wenflonu bo zrobilo sie drobne zapalenie zyly).
Troszke jestem z uprzywilejowanej pozycji bo znam sie na tym wiec dla mnie to
nie byl problem,ale dla laika mogl byc
Raz zamarlam gdy pielegniarki zabraly malego na zalozenie wenflonu ze slowami"
prosze zostac i nam zaufac".Moje dziecko jest raczej histeryczne i kazda
ingerencja konczy sie spazmami.Stanelam pod dzwiami,nasluchujac i nic.Po paru
min.moje usmiechniete dziecko wychodzi z naklejkami "dzielnego pacjenta" i
opowiada przejety jak to on ma krew i plasterek i bedzie mial tu leki...
Ale tylko na zmiane,wyjecie wenflonu dziecko chodzilo same.
Generalnie jestem zadowolona z opieki i moge polecic ten szpital.
Najwazniejsze ze syn wspomina ten pobyt milo...