Koleżanka...

[wenus.z.willendorfu]

Trochę się chcę Wam wyżalić:
Otóż wczoraj rozmawiałam ze znajomą przez telefon i rozmowa zeszła na
sylwestrowe plany. Ona z mężem i znajomymi jadą na kilka dni w góry i o tym
chwilę mówiła, a na moje pytanie, czemu nie pyta o nasze plany, stwierdziła,
że przecież po co, bo pewnie i tak z dzieckiem będziemy siedzieć w domu jak
zwykle. Jej ton był przy tym dość lekceważący.
No cóż, zrobiło mi się trochę przykro i zaraz zaczęłam się zastanawiać: czy
to taka hańba i obciach zostać w domu na Sylwestra? Czy ja już przez
znajomych jestem postrzegana jako kompletna kura domowa bez odrobiny własnego
życia? Ta sama koleżanka pyta często, co u nas słychać (tzn. u mnie i Laury),
ale od baaardzo dawna nie pyta, co JA porabiam. Zaczęłam się trochę czuć jak
pasożyt marnujący czas w domu i leżący całymi dniami brzucholem do góry
zamiast być pożytecznym członkiem społeczeństwa i zarabiać pieniądze.

Wiem, trochę jestem teraz przewrażliwiona, ale w ostatnim czasie spotkało
mnie kilka podobnych sytuacji...

[izka_74]

Olej babę. Dzieciństwo maluchów trwa tak krótko, że naprawdę szkoda każdej
chwili. Sylwestrów przed nami jeszcze multum. A społeczeństwo bardziej zyska
mając dobrze wychowane i zadbane dziecko, niż Ciebie w pracy. Mówi Ci to
zapracowana kura domowa

[pampeliszka]

A kolezanka pewnie bezdzietna, co? to za jakis czas mozesz jej przypomniec ta
rozmowe...
Mnie kiedys w wakacje wkurzyla moja przyjaciolka (i jestem pewna, ze nie ze zlej
woli), kiedy mi wyslala sms, ze "chetnie by teraz z nami poleniuchowala na
dzialce".A trafila na moment, kiedy Malgol straszliwie dawal popalic. Solennie
sobie obiecalam wypomniec jej to kiedy bedzie miala swoje mimczo.
W Czechach matka, ktora wychowuje dziecko, do 4 roku zycia dostaje kase (nie
duzo, bo 500 zl, od 2007 chca to podwyzszyc do 1000)i nikt jej nie traktuje jak
pasozyta, ktory nie chce robic kariery zawodowej. Chodzi z dziecmi na basen,
tenisa, balet,angielski i Bog wie co jeszcze. Mamy, ktore tu poznaje, sa
zadowolone i usmiechniete. W Polsce jest dziwna moda na traktowanie matek, ktore
nie wracaja do pracy po 4 m-cach, z politowaniem.A po co miec dziecko, ktore
wychowuje babcia, ja nie rozumiem.
Nie przejmuj sie glupia kolezanka. A Sylwestry w domu bywaja rewelacyjne.Ja sie
juz nie moge doczekac naszego...

[wiolkak]

dziewczyny mają rację!
Kiedy byłam w ciąży to wydawało mi się, że zaraz po porodzie będe chciała
wrócić do pracy, za to im bardziej zbliża sie ten termin tym bardziej robię sie
nerwowa. Serce mi pęka na myśl, że to już nie ja będe śledziła postępy mojego
dziecka i obca baba (teściowa znaczy) będzie mi o wszystkim opowiadała w taki
sposób jakby to była jej zasługa i jej dziecko!
Uwierz mi, że gdybym miała mozliwość to siedziałabym z nią dalej, ale takich
rzeczy nie zrozumie nigdy kobieta, która nie ma dzici - to jest wyższy stopień
wtajemniczenia

[tropikalna]

Nie przejmuj się. Nie jesteś żadnym pasożytem. Nawet nie wiesz jak Ci i innym
dziewczynom zazdroszczę tego że jestescie z maluchami w domu.
Ja niestety musiałam wrócić do pracy bo u nas takie bezrobocie, że mój mąż co
chwilę musi czegoś szukać a ja mam w miarę dobrze płatne zajęcie wiec wyboru
nie miałam.
Teraz byłam tydzień w domu i było super, juz zapomniałam jak to jest widzieć
dziecko od rana do nocy, widzieć uśmiech kiedy rano wstaje i całą resztę
codzennych niespodzianek.
A jeśli chodzi o Sylwestra to ja w tym roku zostaję z mężusiem w domu, mamy
zamiar położyć Zozolinę spać i urządzić sobie za zamkniętymi drzwiami
romantyczny wieczór z pysznym jedzonkiem, winem, muzyczką i innymi
przyjemnościami. I właśnie bardzie się cieszę że zostaję w domu.

[kubona]

posiadanie dzieci jest najlepsze co może nas spotkać. a patrzenie jak
dorastają , uczą sie nowych umiejętności jest darem od stwórcy, bo inaczej tego
nie da sie nazwać. ja w takich sytuacjach odpowidam że nie ma jak domowy
sylwester, a co do dzieci: "takie będą rzeczypospolite, jakie ich młodzieży
chowanie" - my matki na wychowawczym bądz z innych powodów zajmujące się same
własnymi dziećmi po prostu dbamy o przyszłośc kraju, nieprawdaż?

wenus, głowa go góry, zrób sobie gorącą czekoladę i zjedz wielki kawał ciasta
lub czekoladę i zapomnij o tej ignorantce. kiedys zmieni zdanie.

[ania2906]

Moja koleżanka obgadała mnie ostatnio, ponieważ pojawiliśmy się na urodzinach
jej męża z synkiem i zostaliśmy krótko. Uznała, że przecież można zostawic
dziecko w domu, ale mi tego wprost nie powiedziała. Była też zła że moja
siostra nie siedziała długo, a była w 8-ym miesiącu ciąży. Ja nie mam zamiaru
zostawiac mojego dziecka ciągle z rodzicami, owszem lubię się gdzieś wyrwac,
ale wszystko ma swoje granice. Nie szukam tylko okazji do zostawienia dziecka
jakbym chciała się uwolnic od jakiegoś ciężaru.

[joa8]

oj znam to znam
mnie to nawet było przykro, jak moi bliscy składali mi życzenia: "pociechy z
Antka, pociechy z Antka, pociechy z Antka i żeby zdrowo rósł".
A gdzie ja?? A gdzie zyczenia szczęścia, miłości, spełnienia marzeń,
satysfakcjonującej pracy, góry pieniędzy??
I chyba nie muszę Wam tłumaczyć, że szczeście mojego syna jest dla mnie bardzo
ważne, kocham go nad życie, podjęłam decyzję, że wychowuję go w domu, ale na
litosć boską nie jestem tylko matką!! I moja właśna matka mogłaby o tym
pamiętać. Chlip, chlip.

[pampeliszka]

wiecie, jak to czytam, to sie bardzo ciesze, ze mam ze znajomymi i rodzina z
Polski kontakt tylko przez internet...

[enja11]

ciekawa to sprawa... nagle przestajemy być jednostką tylko najpierw składamy
się dla innych tylko z brzucha, a później z dziecka. ja się bardzo cieszę z
zainteresowania jakim wszyscy obdarzają Jacha (ze mną na czele), ale miło by
było jakby ktoś choć raz na jakiś czas był ciekaw co u mnie. inny problem to
to, że jakoś oprócz Jacha to u mnie nic( Ale to tylko i wyłącznie moja wina,
bo wieczorami, kiedy już mam chwilę dla siebie to mam siłę ewentualnie na
kawałek Chmielewskiej i forum, a nie "rozwijam się" intelektualnie w rozumieniu
ogółu. dołuje mnie to czasem.
a wracając do tematu to ja też się cieszę na sylwestra w domu. tylko muszę
spróbować się przed nim choć trochę wyspać, bo inaczej czuję, że nie doczekam
północy))

[xemm1]

mi ostatnio zrobiło się okrutnie przykro, kiedy dyskutując z moją koleżanką o
naszym ewentualnym wyjeździe do stolicy, na moje stwierdzenie, że żal mi m.in.
Wrocławia, bo bardzo zżyta jestem z Wrocławiem powiedziała.... no ale zżyta
jesteś ...chyba ze swoim osiedlem, bo przecież ciągle siedzisz z dzieckiem i
wychodzisz tylko na spacerki... (((

[pampeliszka]

mnie do bialej goraczki doprowadza tekst :"siedzisz z dzieckiem", cholera, ale
sie nasiedzimy, nie?

[wenus.z.willendorfu]

na ten tekst też nóż mi się w kieszeni sam otwiera....
Pocieszam się cały czas, że pewnie nadejdzie moment, gdy moje na razie
bezdzietne koleżanki dorobią się własnego potomstwa i ja będę im truła takie
głupoty
Mściwa jestem, a co!

Siedzimy i odpoczywamy...

[tropikalna]

Jak wróciłam z urlopu to wszyscy pytali i co?-odpoczęłaś sobie nie?
Jasne, odpoczełam...
A najlepiej jak byłam na macierzyńskim -mąz przycodził z pracy i pytał dlaczego
niby jestem zmęczona???przeciez caly dzien nic nie robiłam...
Nic...
W ogole mam wrazenie ze panuje taki osad ze te matki co siedza z dziecmi w domu
to tylko baki zbijaja ogladajac setki seriali.
Szkoda slow...

[wiolkak]

mój mąż nie wygłupia sie z takimi tekstami, pewnie dlatego ze często się Kaśką
zajmuje i wie ze z wczasami to ma to niewiele wspólnego.
co do koleżanek to tylko czekac jak same sie przekonają i życzyć im z całego
serca, tak po staropolsku marudnego, wymagającego i mało śpiącego dziecka

[mooh]

Które jak tylko przestanie mieć kolki, to natychmiast zacznie ząbkować

[wiolkak]

mające między ząbkowaniem lęk separacyjny

[pampeliszka]

a potem go dopadnie lęk separacyjny...

[mooh]

A potem natręctwa dziecięce, na przykład, że nie ubierze nic, co jest zapinane
na guziki.

[wiolkak]

a później pyskowanie, histerie, kopanie i gryzienie

[wenus.z.willendorfu]

nie zapominajmy o kryzysie trzeciego i siódemgo miesiąca, buncie dwulatka itd

[wenus.z.willendorfu]

i oczywiście o kłopotach z zasypianiem do osiągnięcia pełnoletności

[wiolkak]

a potem to już z górki - nocne imprezki, alkohol, chłopaki i całowanie się pod
domem, takie tam duperele

[pampeliszka]

hehe wiolka, my znowu razem myslimy

[tropikalna]

ha ha nocne imprezy
mam nadzieje ze zozol nie bedzie jak mama bo na pewno jej nie puszcze na
rockowe imprezy po ktorych upadalam w krzaki albo do "kolezanki" na noc...
Wczoraj tatus powiedzial do Zuzi-ucz się ucz robić papa bo ja beda przychodzic
tu koledzy to tatus ich bedzie spuszczal glowa w dol po schodach...
Lalam ze smiechu
juz to widze
dobrze ze poki co walczymy z lekiem separacyjnym papmeliszko:0
wczoraj zanim zdazylam jej zrobic kaszke na dobroanoc to w lozeczku zdazyla sie
zasmarkac, zaplakac i wpasc w histerie...
boze jak mi jej bylo szkoda ale no kurde na plecach jej nie uniose a z
krzeselka wstaje .......

[kangur4]

A tak z ręką na sercu dziewczyny - jak było kiedy same nie miałyście jeszcze
dzieci? Ja nie będę oszukiwać - dla mnie wszystko co miało poniżej metra
pięćdziesięciu to był wróg. Strasznie współczułam dzieciatym koleżankom - bo
wyjść nie mogą kiedy chcą, bo wakacje jakieś takie do dupy, bo całe życie
podporządkowane dzieciom i tylko dzieciom, i tak dalej i tym podobne...

Teraz zastanawiam się z czego to wynikało? Przede wszystkim z tego, że ludzie
tak w ogóle lubią sobie ponarzekać. I kiedy dzieciate koleżanki opowiadały o
latoroślach, to były głownie jakieś katastrofy - kolki, nieprzespane noce,
zapalenia ucha, niania nawaliła, wycięcie migdałków, "żadnej książki od dwóch
lat nie przeczytałam", "pozabijam te potwory"... Rzadko kiedy słyszałam, że
dzieci to fajna sprawa, że super, że zmieniają życie, ale w pozytywnym
znaczeniu tego słowa. Ludzie się tego wstydzą, czy co? Szczególnie w rozmowach
z nie-dzieciatymi? Inna rzecz, że czułe ludzkie ucho wyłapuje głównie różnego
rodzaju porażki, a informacje o miłych rzeczach przelatują niepostrzeżenie...

Pomna tych doświadczeń, każdemu kto chce słuchać opowiadam, że jest wspaniale,
że jestem szczęśliwa jak nigdy przedtem (tak, nie boję się tego słowa), że
odnalazłam się w roli mamy.

Nie ukrywam, że brzmię dość wiarygodnie, szczególnie dla tych co mnie wcześniej
dobrze znali: imprezowiczko-karierowiczka opowiada, że dzieci fajne są?
Niemożliwe! To chyba musi być takim razie prawda! Ostatnio na jakiejś
posiadówie moja koleżanka, zupełnie career-oriented stwierdziła, że mój
przykład bardzo pozytywnie ją natchnął i że chciałaby mieć dzieci.

Dlatego taki mały postulat, w ramach walki o przywrócenie dobrego imienia
macierzyństwu - nie koncentrujmy się na minusach, podkreślajmy dobre strony
bycia mamami, nie wstydźmy się określeń "jestem szczęśliwa", "dzieci są
super", "bycie mamą jest super", "chcę być z dzieckiem najdłużej jak to
możliwe".

I tak na koniec chciałabym opowidzieć Wam, jak zmienia się punkt widzenia, na
przykładzie mojego męża. Ma on bowiem w pracy koleżankę, która niedawno
urodziła trzecie dziecko (!!!). Przy każdej ciąży pracowała niemal do
ostatniego dnia, po macierzyńskim natychmiast wracała do roboty (bynajmniej nie
z potrzeby finansowej). Mój mąż był zawsze pod wrażeniem tej osoby, podkreślał,
że to wspaniale że tak postępuje, że nie zatraca sie w roli matki-polki, że nie
jest kurą domową. Do czasu kiedy nie urodziła sie Matylda. Teraz mój mąż
opowiada o tej koleżance zupełnie inaczej - że rodzi, oddaje kolejne dziecko
kolejnej niani, wraca do robienia kariery i to nianie wychowują jej dzieci, nie
ona - "sprytne, nie?" Tak właśnie odmieniło się mojemu małżonkowi.

Kangur,

[pampeliszka]

masz duzo racji.Choc ja nigdy nie mialam do dzieci negatywnego stosunku (moze
dlatego, ze moje siostry sa duzo starsze ode mnie i odkad skonczylam 10 lat,
zawsze w okolicy byly jakies niemowlaki...), na studiach jezdzilam na kolonie, a
u znajomych zabawialam dzieci, bo to mi sprawialo przyjemnosc.
Ale swoich miec nie chcialam, zanim nie bylam gotowa. Dlatego mnie smieszy, jak
pisma kobiece ostatnio przekonuja, zeby sie decydowac na dzieci w okolicach 23
roku zycia..., kiedy sie czlowiek chce wyszalec na studiach.
A co do tego, ze jest wspaniale, to kiedys, na pytanie znajomej odpowiedzialam,
ze kiedy sie budze w nocy i widze coreczke i meza spiacych w podobnych pozach,
zwroconych w moja strone, to robi mi sie tak cieplo w okolicy serca...I to sie
chyba szczescie nazywa.
Ale co do calkowitej idealizacji niestety sie nie dolacze, bo sie znowu nie
wyspalam wcale.

[mmena]

My też zostajemy w domu. Z dzieckiem. Dwuletnim. Oboje pracujemy i nie spędzamy
z małą tyle czasu ile byśmy chcieli więc staramy się przynajmniej poza pracą
nie rezygnować z pobytu z nią. Nie traktujemy tego w
kategoriach: "lepiej/gorzej". Lubimy przebywać z naszym dzieckiem i nie
zamienilibyśmy tego na najlepszy bal sylwestrowy.
Jesli chodzi o zmęczenie związane z opieką nad dzieckiem to przyznam, że nie
doświadczyłam tego. Moja córeczka była i nadal jest bardzo nieabsorbującym
dzieckiem. Prawie nie płakała, potrafiła sama bawić się, ładnie jadła - teraz
zmieniło się to o tyle, że potrafi chodzić i mówić. W czasie macierzyńskiego
miałam czas i na dziecko i na posprzątanie, ugotowanie i położenie maseczki na
twarz. Teraz, gdy pracuję, tego czasu mi brakuje.

[mmala6]

watek co prawda spadl nieco z czolowki ale mnie dlugo nie bylo, nadrabiam, a
ze tamat mi podpadl to cos napisze.
U mnie jest troche inaczej tzn "inni" interesuja sie tez mna a raczej
interesowali jak jakis czas temu jakos podupadlam na wadze, wygladalam dosc
nieciekawie, stad zainteresowanie moja osoba teraz niestety waga wrocila i to
z nawiazka wiec wygladam "zdrowo" hehe.Ale i tak ludziska dzownia i pytaja
o....Mateusza ale i o mnie jako mnie,tez.
Ale nie o tym.A propos pracy.Nigdy nie bylam typem karierowiczki ale tez nie
domatorem.Lubilam cos robic a to praca, a to kurs, a to spotkanie, a to areobik
etc.Wracalam do domu wieczorami, spotykalam sie z ludzmi, zylam na maksa.Jak
bylam w ciazy to bylam pewna, ze zaraz po macierzynskim wroce do pracy.Tak sie
zlozylo, ze pod koniec ciazy moj dzial zostal zlikwidowany i moje stanowisko
rowniez.Moj szef powiedzial mi zebym szla na wychowawczy bo jak wroce to
najpewniej dostane wypowiedzenie.Bylo mi to na reke, bo nie cierpialam szczerze
tej roboty i mialam ciarki na mysl, ze musze tam wracac i zostawic
Matusia.Jestem na wychowawczym i dobrze mi.Z kasa troche gorzej ale jakos
starcza do pierwszegoW tropiki w tym roku raczej nie pojedziemy ale to nie
jest najwazniejsze)
Mam kolezanke, ktorej maz jest waznym dyrektorem finansowym w powazne firmie,
zarabia wiec powazne pieniadze.Kolezanka ma 3 letnia corke i jak mala miala rok
to kolezanka szukala pracy (z wczesniejszej ja zwolnili).Mowila, ze "dusi sie w
domu" i ze musi zarobic na "waciki".Dosc szybko znalazla dobra i swietnie platna
prace (zarabia wiecej niz moj maz, hehe)i...dalej narzeka ze ma za malo.Bardzo
ja lubie ale wkurza mnie gdy dzwoni do mnie i pyta "a kiedy idziesz d pracy?",
na co ja "narazie sie nie wybieram", na co ona "ale wiesz ze trzeba szukac duzo
wczesniej", na co ja "ale narazie jest dobrze tak jak jest, dobrze mi jest w
domu, z Mateuszem".
Czy to ujma, ze matka chce byc w domu z dzieckiem???czy to takie dziwne, ze wole
byc z nim niz isc do pracy? ze jakos przezyjemy ten rok czy dwa z mniejsza
iloscia pieniedzy, bez nowego auta i super wakacji ale moje dziecko w tych
najwazniejszych chwilach bedzie ze mna a nie z obca kobieta (u nas bylaby
naprawde obca, bo zadna babcia ne wchodzi w gre).
Moja kuzynka, matka dwojga dzieci jak wyslalam jej smsa, ze juz urodzilam, to
napisala mi "gratuluje.fajnie jest byc mama".
I ja powtarzam to po niej "fajnie jest byc mama"

[mooh]

Wszystko chyba zależy od jakości kontaktów z ludźmi i od samych ludzi. Ale coś
jednak w tym jest. Odkąd zaszłam w ciążę, odświadczałam uczuci społecznego
znikania. Jedyne osoby poza mężem i mamą, z którymi mogę w tej chwili
porozmawiać na jakiś niezwiązany z dzieckiem temat, to inne mamy. Te w realu, i
te forumowe

[kangur4]

A ja jeszcze troche pomagluję ten wątek, w świetle ostatnich wydarzeń.
Bylismy bowiem ostatnio z wizytą u znajomych, którzy mają synka o 2 i poł
miesiąca młodszego od mojej M. Jego mama zaraz po macierzyńskim musiała wrócić
do pracy, nie tyle ze względów finansowych, a ze względów związanych z karierą -
uprawia taki zawód, że nieobecność na rynku pracy dłuższa niż kilka miesięcy
automatycznie ją eliminuje z w/w rynku. No dobra, powiem wprost - koleżanka
pracuje w TV; stacji (porządnych) nie ma tak wiele, a za każdym rogiem czają
się młode wilczki po studiach, rządne sławy, kasy, i czego tam jeszcze.

Stałyśmy sobie z koleżanką w jej kuchni i w pewnym momencie doszło do
absurdalnego dialogu - ja tłumaczyłam się usilnie dlaczego nie pracuję, ona z
kolei - dlaczego pracuje. W pewnym momencie zorientowałysmy się jak idiotycznie
brzmimy. Wniosek roboczy: jesteś mamą pracującą - źle, jesteś mamą
niepracującą - też źle. Wszystko źle.
Wniosek ostateczny - róbmy to co nam się podoba (o ile sytuacja pozwala), bo w
oczach innych i tak wypadniemy co najmniej źle. Więc wszystko jedno.