Zasadnicza służba macierzyńska;-)

[mama_olka]

na fali polityki prorodzinnej (i modelu szwedzkiego) postudiowaliśmy trochę z
tata_olka obowiązujące przepisy kodeksu pracy. Wyszło nam, ze urlop
macierzyński to nie prawo a obowiązek kobiet. Tak jak służba wojskowa, której
automatycznie podlegasz z tytułu urodzenia dziecka. Nikt Cie o zdanie nie
pyta, zakład pracy zgłasza fakt urodzenia do ZUS-u i zostajesz wcielona do
służby nowemu obywatelowi Z urlopu macierzyńskiego nie możesz zrezygnować,
ani podzielić sie nim z ojcem dziecka, (bo co to za podział, gdy Ty musisz
wykorzystać 14 tygodni a on może ewentualnie 2!), nie masz wyboru!
Podkreślam, nie chodzi mi o to czy kobieta chce czy nie chce wykorzystać
urlop macierzyński w całości; nie chodzi o to czy uważa (albo ze jej
otoczenie uważa) ze jej osobista opieka jest najwłaściwsza z punktu widzenia
noworodka, chodzi mi o to, ze kobieta nie ma wyboru, nawet jeśli chce (lub
musi) szybko do pracy wrócić. I obawiam się, ze proponowane przez rząd
rozwiązania legislacyjne tego wyboru wciąż nam nie dadzą.

Co o tym sadzicie? Wiem, wiem, większość z Was przeszła na zawodowstwo,
ale kiedyś trzeba będzie na rynek pracy wrócić. Bo mnie osobiście roczny
urlop RODZICIELSKI satysfakcjonowałby tylko w przypadku możliwości
podzielenia się z nim po polowie z tata_olka. Może wykorzystałabym go w
całości, może nie, chodzi o możliwość wyboru.
Jeśli tego wyboru nie będzie to nadal w Polsce będzie jak w dzisiejszej GW „w
pracy dzieci ma tylko kobieta”.

troche na temat troche nie :)

[schaapje]

ja od zawsze jestem za prawem do wyboru
pewnie nie odkryje Ameryki, ale nic mnie tak nie boli/swedzi/wkurza, jak brak
mozliwosci wyboru. i co z tego, ze swiadomie zdecydowalam sie na porod na
Starynkiewicza, co z tego, ze wiedzialam, ze dziecko bedzie wychodzic w
poziomie - jak doszlo co do czego, o malo nie wyszlam z siebie z wscieklizny!
bo ja chcialam sobie poprobowac, chcialam sama sie przkonac, czy w innej
pozycji nie bedzie mi lepiej... .
i kto wie, moze koniec koncow wrocilabym do tego cholernego lezenia na plecach,
ale wtedy bylaby to moja decyzja... zreszta podobnie z nacieciem krocza...

dla mnie odebranie mozliwosci wyboru jest jak odebranie wolnosci... no ale ja
psychologie studiuje, wiec nie jestem do konca normalna, nie?

[mmala6]

... no ale ja
> psychologie studiuje, wiec nie jestem do konca normalna, nie?

no no no!!Tylko bez takich imputacjico ja mam powiedziec jak ja juz mgr psy
jestem!
Zgadzam sie z Owieczka i Toba Mamo Olka, chodzi o wybor.
Ja bym sie tym rocznym urlopem nie podzielila nawet z Tata-Matka ale chcialabym
miec taka mozliwosc gdybym nagle zapragnela.

A tak w ogole to myslalam, ze tytul Twojego watku, to tytul art. w Polityce

Mamo_olka

[mooh]

Rozumiem i w zasadzie podzielam Twój pogląd. Wolność wyboru nie jest niestety w
naszej mentalności zbyt wysoko cenioną wartością. Zresztą w naszej mentalności
wolność w ogóle zajmuje poślednie miejsce w hierarchii spraw ważnych. Myślę
jednak, że ustawodawca miał powód uregulować kwestię urlopów macierzyńskich
właśnie w taki sposób, by nie było mozliwości rezygnacji z prawa do tych 14
tygodni wolnych od pracy. Jesteśmy nadal gospodarką, w której w stosunkach
pracy stroną nieproporcjonalnie silniejszą jest pracodawca. Gdyby kwestia wziąć
czy nie brać urlopu macierzyńskiego była kwestią wyboru pracownicy, można sobie
łatwo wyobrazić, że wiele kobiet, z obawy o utratę pracy lub nawet pod
naciskiem pracodawcy, zrzekałoby się tego prawa. Przyznasz chyba, że nie
miałoby to wiele wspólnego z wolnym wyborem. Prawdopodobnie w dużych ośrodkach
miejskich, gdzie stopa bezrobocia jest relatywnie niska, a pracodawcy poszukują
wysokiej klasy specjalistów, problem w ogóle nie byłby widoczny. Jestem jednak
przekonana, że w regionach o wysokim bezrobociu, gdzie potrzebna jest
średniowykwalifikowana siła robocza, a każdego pracownika da się bez trudu
zastąpić innym, urlop macierzyński stałby się fikcyjnym przywilejem.
Dlatego właśnie nie można zrzec się prawa do uropu macierzyńskiego, podobnie
jak nie można zrzec się prawa do wynagrodzenia. W obecnej sytuacji to chyba
jedyne rozwiązanie.

[mama_olka]

Mmala, na tytul to jeszcze zrobie odzielny casting Roboczo jest generacja
BOBAS.

Mooh, masz racje co do niebezpieczeństwa ą zrzekania się urlopu pod presją.
Ok, zrzec sie nie mozna, aby uniemozliwic naduzycia ze strony pracodawcy, ale
dlaczego nie mozna podzielic sie urlopem z ojcem dziecka? Czy aby nie dlatego
ze ktos za nas zdecydowal ze tak bedzie lepiej dla nas i dla dziecka?

W ciazy czulam sie swietnie, ale w szostym miesiacu lekko skrecilam noge.
Ortopeda chcial mi dac zwolnienie do konca ciazy (stanęło na dwóch tygodniach)
mówiąc protekcjonalnie: posiedzi sobie Pani w domu, poczyta poradniki na temat
opieki nad dzieckiem. Poradniki przez trzy miesiące ! Na dodatek ja szybko
czytam

Inna sprawa, ze teraz zaluje ze go wtedy nie posłuchałam

[mooh]

mama_olka napisała:
> dlaczego nie mozna podzielic sie urlopem z ojcem dziecka? Czy aby nie dlatego
> ze ktos za nas zdecydowal ze tak bedzie lepiej dla nas i dla dziecka?
>
>Tak, to rzeczywiście nie fair. Na dodatek w takiej sytuacji jak nasza, to
znaczy ulubionym modelu rodziny według standardów PiS (On pracuje, Ona zajmuje
się domem), ojciec dziecka nie ma żadnej możliwości dłuższego pobytu z
nowonarodzonym dzieckiem, chyba że wykorzysta do tego celu urlop wypoczynkowy.
Tylko dlatego, że żona nie pracuje, więc dzieckiem ma się kto zająć. Gdyby
wszystkie rodziny odpowiadały takiemu modelowi, problem urlopów macierzyńskich
w ogóle by zniknął, a kobiety zostałby trwale wyeliminowane z rynku pracy.
Czasem myślę, że o to właśnie chodzi.

[pancerniczek]

hej hej hej....
w temacie wypowiem się jak będę bardziej przytomna, czyli może (?) jutro.
zwłaszcza, że ten temat mnie telepie. Planuję drugie dziecko (niedługo!)...i
zdaję sobie sprawe z tego, że dla mnie to prawdopodobnie pożeganie z pracą -
bez względu na stare/nowe proponowane rozwiązania. Bo w Polsce naprawdę jest
tak, że tylko kobiety mają dzieci.
Multikorporacje podskórnie nie tolerują mamusiek. A ja z tego powodu nie
zamierzam z dziecka rezygnować.
A nie w temacie to coś mi ten roboczy tytuł "generacja BOBAS" przypomina

mooh: jak na nosicielkę mooh mooh całkiem sprawnie wykorzystujesz zwoje
mózgowe

Pancerniczek

[mooh]

pancerniczek napisała:

> .
> Multikorporacje podskórnie nie tolerują mamusiek.

Pracowałam w korporacji dosłownie przez chwilę, mój mąż pracuje nadal, więc
wiem, o czym mówisz. Mam wrażenie, że korporacje nie tylko nie tolerują
mamusiek, ale w ogóle nie tolerują życia prywatnego swoich pracowników. Wielkie
machiny nie życzą sobie, by maleńkie trybiki miały jakikolwiek świat poza
pracą, jakichkolwiek przyjaciół poza współpracownikami, jakiekolwiek rodziny
lub inne związki będące poza strefą wpływów korporacji.

[kangur4]

W teorii rzeczywiście urlop macierzyński mógłby być dzielony (aczkolwiek mam
pewne wątpliwości, o których za chwilę). Myślę jednak, że w praktyce bardzo
niewiele rodzin w Polsce zdecydowałby się na taki model. Dokąd zarobki mężczyzn
będą średnio o 30 % wyższe od zarobków kobiet, niewiele gospodarstw podejmie
ryzyko wyeliminowania lepiej zarabiającego członka rodziny z rynku pracy. Co
zresztą widać na przykładzie urlopu wychowawczego, z którego, o ile mi wiadomo,
mężczyżni też mogą korzystać. Znam tylko jedną rodzinę, gdzie na urlopie
wychowawczym jest tata, ale on zarabiał mniej od żony, czerpiąc jednocześnie
duże profity z zasiadania w rozmaitych radach nadzorczych, w czym urlop
wychowawczy nie przeszkadza.
Natomiast wracając do wątpliwości związanych z samą teorią urlopu
tacieżyńskiego, uważam, ze byłoby szkodliwe wprowadzanie go tylko dla idei
zrównania szans, czyli uczynienia ojców równie nieatrakcyjnymi na rynku pracy
co matki. Pachnie mi to, mówiąc kolokwialnie psem ogrodnika, a chyba nie o to
chodzi.

[kangur4]

Przypomniała mi się historia, o której parę lat temu było dośc głośno, a
dotyczyła ona zakazu szkolenia kobiet z US Air Forces (chyba) w lataniu na
myśliwcach. Wyszkolenie jednego pilota myśliwca kosztuje grube miliony dolarów.
Dowództwo zorientowało się, że w wypadku wielu kobiet są to grube miliony
wyrzucone w błoto, ponieważ zdarzało się, że po jakimś czasie kobiety
te "odnajdywały" się w rolach matek lub żon i rezygnowały z wojskowych karier.
W wypadku mężczyzn pewne rozwiązania prawne (myślę, że nazywa sie to po prostu
Sąd Wojskowy) uniemożliwiają nagłe przerwanie kariery, natomiast w wypadku
kobiet political correctness, czyli uświęcone prawo do macierzyństwa czyniło
prawo bezużytecznym. Dlatego podjęto decyzję o zakazie szkolenia kobiet.
Podniósł się oczywiście wielki szum, że to bezprawna dyskryminacja. Nawet ja w
pierszym odruchu byłam zdziwiona, że w tak praworządnym kraju jak Stany coś
takiego jest możliwe. Natomiast po przemyśleniu stwierdziłam, że decyzja była
jak najbardziej słuszna.
Historia ta nie ma jakiegoś powalającego z nóg morału. Pokazuje jedynie jak
bardzo prawo kobiet do macierzyństwa koliduje z prawem do pracy/kariery. I nie
ma chyba żadnego złotego środka i żadne rozwiązania systemowe tego dylematu
definiywnie nie zakończą.

[ezrapound]

Mamo Olka, zgadzam się z Tobą w stu procentach - tyle, że ja nie byłabym w
stanie o polskiej polityce prorodzinnej pisać tak stonowanym, kulturalnym
tonem. Wobec powyższego wolę wogóle nie rozpoczynać tego tematu. Wracamy do
średniowiecza. Proponuję, żeby jeszcze opodatkować bezdzietne pary - wtedy
będzie na większe becikowe - i wprowadzić ograniczenia w kształceniu kobiet.
Może jak nie będą miały wykształcenia (a tak się składa, że obecnie są lepiej
wykształcone niż mężczyźni) to im się w głowach nie poprzewraca i z większą
pokorą będą wypełniały swój macierzyński obowiązek, jaśniejąc niewypowiedzianym
szczęściem macierzyństwa, sprowadzając na ten świat coraz większą liczbę
Polaków, aby nasz ród maryjny nie poddał się teutońskiej zarazie i innym
europejskim zarazom... no dobra, koniec.

[mooh]

Ezrapound, nie dziwię się że na hasło "polityka prorodzinna" dostajesz piany na
ustach. Mam to samo.
Uważam, że państwo może, a nawet musi, mieć jakąś politykę demograficzną. Gdy
poziom przyrostu naturalnego zagraża ekonomiczemu bytowi społeczeństwa w
niedalekiej przyszłości, państwo musi wprowadzić mechanizmy, które zapobiegną
katastrofie. Właśnie dlatego płacimy podatki na państwo, żeby o takich sprawach
za nas myślało. W obecnej sytuacji Polska powinna prowadzić politykę
prourodzeniową. A w zamian prowadzi politykę prorodzinną. Politykę prorodzinną,
która przynosi antyurodzeniowe skutki. Podobnego dziwoląga na świecie nie można
spotakć. Zasadniczy problem tkwi w niezdolności państwa do zidentyfikowania
źródła problemu i podjęcia działań zaradczych. Jeśli kobiety nie chcą decydować
się na dzieci, ponieważ obawiają się wykluczenia ze sfery ekonomicznej, to
wprowadzanie uregulowań, które jeszcze bardzie będą je wykluczać, jest
strzelaniem sobie kolano. Niestety nad polityką demograficzną w Polsce od 1989
roku zaczął się unosić ideologiczny smrodek, który wszystkim zainteresowanym
odbiera jasność myślenia. Dyskusja, czy jakieś działania będą "służyć polskiej
rodzinie" czy nie jest pozbawiona sensu. Sęk w tym by działania te skłoniły
Polki do rodzenia dzieci. Becikowe tego nie załatwi.

Antyurodzeniowa polityka prorodzinna

[ezrapound]

Mooh, masz świętą rację! Dodam tylko, że próba przywrócenia i ugruntowania
modelu w którym to KOBIETA ma dziecko, kobieta jest za nie odpowiedzialna,
decyduje się na nie, jest po prostu idiotyzmem - przecież DWOJE ludzi ma
dziecko, dwoje ludzi podejmuje tę decyzję i ponosi jej konsekwencje. We
wszystkich normalnych krajach już dawno to zrozumiano.

[pancerniczek]

"Natomiast po przemyśleniu stwierdziłam, że decyzja była
jak najbardziej słuszna.
Historia ta nie ma jakiegoś powalającego z nóg morału. Pokazuje jedynie jak
bardzo prawo kobiet do macierzyństwa koliduje z prawem do pracy/kariery. I nie
ma chyba żadnego złotego środka i żadne rozwiązania systemowe tego dylematu
definiywnie nie zakończą."

Kangur, wybacz ale się z Tobą nie zgodzę. Ten przykład pokazuje jedynie jak
bardzo kariera kobiety pilota US Air Forces w lataniu na
myśliwcach koliduje z macierzyństwem, a nie pokazuje jak "prawo kobiet do
macierzyństwa koliduje z prawem do pracy/kariery".
Bo generalnie rzecz ujmując nie koliduje, tylko sprawia, że kobieta na jakiś
czas musi opuścić swoje miejsce pracy zawodowej, by dziecko odchować, a potem
powinna na to miejsce pracy wrócić. Macierzyństwo generuje przerwę w pracy, a
nie niemożność dalszego robienia kariery.

Ponadto istninie dobrego, systemowego (i działającego!) rozwiązania pokazuje
właśnie model szwedzki, o który pyta Mama_Olka. Model, który maksymalnie
ułatwia powiązanie dwóch ważnych sfer rodzicielstwo-praca i daje wybór
rodzinie - jak najlepiej zagospodarować ten urlop rodzicielski.
Trudno mi sobie wyobrazić bardziej przyjazny rodzinie system.

Niestety - nie mamy szans na taki w Polsce, nie tylko dlatego że Polska w
porównaniu ze Szwecją to biedny kraj, ale też dlatego, że rządzą nami cyniczni
debile, którzy "politykę pożalsięBożeprorodzinną" robią wyłacznie po to, żeby
zrobić dobrze swojemu wizerunkowi. Żaden - choćby średnio przytomny człowiek
nie uwierzy w prourodzeniowe działanie becikowego i w zbawienną moc wydłużonego
o kilka tygodni macierzyńskiego.

W Polsce dzisiejszych czasów urodzenie dziecka rzeczywiście często oznacza
koniec kariery - ba! - utratę pracy - i to nie dlatego, że ta praca polegać by
miała na lataniu myśliwcem, tylko dlatego, że pracodawcy (mali) muszą do tego
dopłacać, a duzi (korporacje) pozbędą się wszystkiego, co mogłoby z nimi
konkurować. Ciekawe - bo na zachodzie już odkryli, że kobieta z dzieckiem to
lepszy pracownik, u nas nadal liczy się fasada, czyli kto wyśle mejla o 23.48
z "superważną informacją do wszytskich", tylko po to, żeby było wiadać tę
godzinę w nagłówku. (przepraszam za nutę kąśliwą - mam to na co dzień).

Mooh: zgadzam się z każdym Twoim słowem.
I wrrrrr mnie też ta "polityka" telepie. Tfu!

[guruburu]

chciałam tylko na marginesie dorzucić, ze niestety w szwecji też nie jest AŻ
tak różowo, bo np. matki które nie planują wrócić do pracy, tylko CHCĄ zostać w
domu z dziećmi narażone są na ostracyzm i generalnie dziwnie się na nie patrzy.
Jak również jest to dobrze widziane, że po tych 400 iluś dniach dziecko idzie
do żłobka. I kropka.

[mmala6]

w Szwecji jest najwiekszy odsetek dzieci popleniajacych samobojstwo.Ma na to
wplyw i pogoda tam panujaca, i brak autorytetu jakim sa rodzice i rodzina.
Wiec tak naprawde po co im ten macierzynski czy wychowawczy skoro nie moga
wychowywac dzieci tak jak chca? nie jestem za karami cielesnymi ale rodzic nie
ma byc dla dziecka partnerem ale rodzicem i dziecko musi wiedziec,ze sa pewne
zasady i prawa, ktorych trzeba przestrzegac.To wlasnie,paradoksalnie, buduje
poczucie bezpieczenstwa, pewnosci siebie i stabilizacji a nie wolnosc wyboru i
robta co chceta.
To nie na temat ale a propos Szwecji.

Byc moze jednak u nas nie jest tak zle? U nas jest jeszcze cos takiego jak
rodzina a to jest dla dziecka najwazniejsze, nie dlugosc macierzysnkiego.

[mama_olka]

Kangur, jesli na rynku pracy ojciec zrobi sie rownie nieatrakcyjny co matka to
obie kategorie staja sie wtedy ROWNIE atrakcyjne dla pracodawcy

Pancerniczek, ja tez planuje drugie dziecko (i tez niedlugo

Dorzuce jeszcze osobista historie: w trzecim miesiacu ciazy ubiegalam sie o
wymarzone stanowisko (w kulturze. Rekrutacje wygralam, przyszly pracodawca
powiadomil mnie o tym mailem. Zaplanowalismy z tata_olka podzial urlopu (nie
sprawdzilismy wtedy jak to jest dokladnie i ja przedstawilam optymistycznie
sprawe przyszlemu pracodawcy, ze bardzo mi zalezy, ze praca na lata, a urlop
tylko na kilka miesiecy. No i co, nie zatrudnili mnie!

W tym samym czasie u taty_olka w pracy przyjmowali pracownika-mezczyzne. Na
badaniach wstepnych wyszlo ze ma raka. No i co, zatrudnili go!

[mmala6]

ja mialam podobne sytuacje.Dlugo przed ciaza wyslalam oferte do bardzo fajnej
firmy szkoleniowej.Wszystko super, rozmawialam z prezesem i juz mnie prawie
przyjal.Niestety "walczylam" z jakas babka i to ona ostatecznie dostala te
prace.Pare m-cy pozniej (bylam w polowie ciazy) dostalam od nich meila, ze
proponuja mi prace w firmie czy jestem zainteresowana itp itd.Ja odpisalam, ze
jak najbardziej ale ze jestem w ciazy, rodze za pare m-cy i po maciezynskim
jestem gotowa sie stawic....do tej pory nie odpisali.Pewnie mieli wirusa i
wcielo im mojego meila
Potem, jak Matus mial 2 m-ce mialam tez super oferte pracy w dziale personlanym
(po znajomosci a jakze) gdzie mialabym niezla kase i spokoj do emerytury.Oni tez
"bardzo" mnie chcieli.Ale zebym zaczla od zaraz.Nie wchodzilo to w gre, zostawic
2miesieczne dziecko?!!??i na dodatek tak mowila moja niedoszla szefowa, babka w
moim wieku mowiac "wiem co pani czuje, tez mam malego synka....".Oczywiscie
zatrudnili kogos innego.

[mooh]

Kiedy kończyłam studia, zwolnił sie etat na jednej z katedr. Kierownik katedry
był bardzo przekonany do mnie jako przyszłego asystenta, ale dziekan wybił mu
to z głowy. Zatrudniono dziadka, który habilitację robił z filozofii
marksistowskiej i od tego czasu NIC nie opublikował. Kierownik katedry był
wściekły, ale z dziekanem się nie dyskutuje, bo na uczelniach panują stosunki
feudalne. Kazda z nas ma do opowiedzenia co najmniej kilka takich historii.
Moim zdaniem problem w tym, że rozwój cywilizacyjny o całe wieki wyprzedził
rozwój mentalny naszego nieszczęsnego gatunku. Mężczyźni już nie muszą wyruszać
z maczugą na mamuta, ale stosunki ekonomiczne są tak zdefiniowane, jakbyśmy
nadal mieszkali w jaskiniach. Nic, absolutnie nic nie stoi na przeszkodzie, by
zarówno mężczyźni, jak i kobiety, wykonywali część swoich służbowych obowiązków
w domu. Prawie każda praca składa się między innymi lub wyłącznie z czynności,
które można wykonać poza biurem i przesłać do firmy przez internet. Tak mogłaby
pracować na przykład księgowość. To de facto ma już miejsce, skoro większość
małych firm oddaje tę dziedzinę w ręce firm rachunkowych. Tyle, że panie
księgowe zamiast siedzieć w domach, robią nadgodziny w jakichś zapyziałych
norach, dojezdżając na drugi koniec miasta tylko po to by
właścicielka/właściciel mogła/mógł strzelać z bacika i pędzić je do jeszcze
bardziej wytężonej pracy. Inna organizacja pozwoliłaby na oszczędność czasu
(dojazdy, pogawędki w pracy), cięcie kosztów (wynajem przestrzeni biurowej),
ograniczenie absencji (mozna kichać i kaszleć w monitor, nie trzeba brać
zwolnienia z powodu grypy). Taka organizacja pracy pozwoliłaby na bezkolizyjne
połączenie obowiązków domowych, rodzicielskich i pracowniczych, opłacałaby się
pracodawcy, pracownikowi i społeczeństwu w szerokim wymiarze potencjalnych
zysków (dochody z podatków od osób, które w innych okolicznościach pobierałyby
świadczenia socjalne, większa dzietność, wyższe PKB). To nie są szklane domy.
To funkcjonuje w wielu krajach. Podawałam juz kiedyś przykad kuzyna mojego
męża, który mieszka w Stanach i zajmuje sie spekulacjami giełdowymi. Jego żona
jest terapeutką dzieci autystycznych. Gdy urodziło się im dziecko, jego
pracodawca przystał na podłączenie niezbędneg oprogramowania u nich w domu i
kiedy jej się skończył urlop macierzyński, on został z dzieckiem w domu, nadal
wykonując dokładnie tę samą pracę.
My niestety jesteśmy jeszcze w głębokim mezozoiku stosunków społecznych i
pracodawca, nawet wbrew rachunkowi ekonomicznemu, nie spuści z oka swoich
podwładnych, bo pewnie będą się obijać, oszukiwać, kraść (wstaw dowolne), a już
na pewno przestaną czuć przed nim tak miły mu respekt.

Kangurku, nie zgadzam się z Tobą. Dzielenie urlopów rodzicieskich z mężczyznami
nie uczyni mężczyzn MNIEJ atrakcyjnymi dla pracodawców. Uczyni ich RÓWNIE
atrakcyjnymi co kobiety, eliminując tym samym kryterium płci z rachunku
atrakcyjności kandydatów na pracowników. Pozwoliłoby to może procodawcom
bardziej skupić się na walorach merytorycznych osób ubiegających sie o pracę.

Mamo_Olka!!!

[pancerniczek]

Wiem, Wiem!! Już wyczytałam w innym wątku
I cieszy mnie to bardzo, że nie będę osamotniona.
Założymy sobie jakieś podforum ;

Ja bym w grudniu chętnie powitała drugą kreseczkę, hehe.
a muszę odczekać do końca roku, bo jestem po cc.

[mama_olka]

he,he, podforum pt: Maluch z niemowlakiem
Ja tez obstawiam grudzien!

[kangur4]

A ja wymrażam tę cholerną nadżerkę, odczekuję przepisowe 6 tygodni... i do
roboty. Mam nadzieję na jesień dwie kreski ujrzeć

[mooh]

A ja muszę czekać jeszcze 1,5 roku ((

[xemm1]

no no dziewczyny jakie sprecyzowane plany ) podziwiam tempo

[kangur4]

Och, bo trzeba iśc za ciosem. Znam siebie i wiem, że później juz by mi sie nie
chciało. A na razie jestem na fali wznoszącej radochy z macierzyństwa i muszę
ją wykorzystać.

[guruburu]

no to wstępne gratulacje!!!
I zazdroszczę. Co prawda córka ma dopiero 4 m ale ja też uważam, ze lepiej za
ciosem )) Tylko, ze niestety powinnam najpierw pracę znaleźć bo inaczej czeka
nas bankructwo