Zrezygnowałyście ze swoich ambicji...?

[z1mka]

To będzie dość przykry wątek, ale ja w końcu muszę się wygadać i to najlepiej
wam - fajnym kobietom, które są matkami. Fantastycznym matkom, które są super
babeczkami.

Wszystko się zaczęło od tego, że po 4 roku studiów wzięłam ślub z moim
pierwszym (i ostatnim) mężem G.
Żeby pogodzić życie małżeńskie ze studiami musiałam sobie wziąć indywidualny
tok studiów. Mieszkam na Podkarpaciu, studia w Lublinie...
Do tej pory wiodłam szalone luzackie nieodpowiedzialne życie z burzliwymi
imprezami i totalną głupowatą beztroską.
A wszystko kręciło się wokół mojej dobrej paczki czyli kabaretu właśnie.
Kabaret i tak przechodził kryzys, więc mniejsza z występami, które uwielbiałam
i ludźmi, z którymi traciłam kontakt.
I niedługo potem w świat poszła wieść, że Maja - to ja - jest w ciąży.
Dla mnie dziecko - to było największe szczęście na tym łez padole.
Osiągnęłam pewną dojrzałość, która pozwoliła mi zrobić krok naprzód w moim
człowieczeństwie...
aż tu się nagle dowiedziałam, że oni to wszystko uznali za "rezygnację z ambicji"
Czemu? Bo dziecko nie pozwoli mi nigdy pisać, kręcić filmów amatorskich, robić
teatru choćby dziecięcego, kabaretu? - Bo to wszystko robiliśmy zanim...
Całe ich ambicje???

Teraz gdy pojawiła się Marysia mam ochotę wysłać im jej zdjęcia z komentarzem:
tak wygląda rezygnacja z ambicji.
Kurza dupa a jakie ambicje mogą być ponad to.

Proszę napiszcie swoje przemyślenia, wy też na pewno macie swoje pasje,
których nie wyzbyłyście się mimo macieżyństwa, owszem, może poszły na razie w
kąt, ale nie umarły, prawda..............?
A ja w dodatku teraz dobiero czuję się twórczo spełniona - jeśli już można
wysnuć taką refleksję. Rodzina i dziecko to chyba najwspanialszy akt twórzy
człowieka.

dla Kangurka i chętnych:
dobramy.webpark.pl/

[wiolkak]

jak to ładnie ujęłaś, macierzynstwo jest oznaką dojrzałości i zrobieniem kroku
naprzód! a moją ambicją jest dodatkowo wychowanie córki na wartościową osobę,
ktora będzie chłonęła życie nie depcząc innych, będzie miała swoje pasje i
marzenia, a któregoś dnia też zostanie matką i to będzie dla niej
najwspaniajlsza rzecz na świecie i ukoronowanie jej człowieczeństwa i kobiecości

[kura17]

jejku, Wiolka, sama lepiej bym tego nie ujela, slicznie napisalas! dla mnie tez
najwazniejsze jest wychowanie kurczaka na dobrego (i szczesliwego, jesli tak sie
ulozy) czlowieka (Ty, Wiolka, to jestes i do tanca i do rozanca, widze

a pasje? szczerze mowiac, moja praca byla i jest moja pasja. miedzy innymi
dlatego wrocilam do pracy na pol etatu od stycznia (troche dla forsy tez, ale
jakbym sie uparla, to nie musialabym jeszcze). niby mala i prosta ta pasja, ale
pasjonujaca i wcale nie uwazam, ze te 10 miesiecy spedzone z kurczakiem w
domu cokolwiek mi odebraly. i ze teraz to juz nic ciekawego az po grob...

wiesz, ci bez dzieci, to (banalne, ale prawdziwe) w ogole nie maja pojecia, jak
dzieci zmieniaja nasz swiat na lepszy

[be-ko]

A znowu Ty pieknie ujełaś to: "Ci bez dzieci w ogole nie maja pojęcia, jak
dzieci zmieniaja na lepszy nasz świat"
Też tak uważam - moje zycie i relacje z innymi ludźmi radykalnie się zmieniły.
Tylko wydaje mi sie, że przede wszystkim ze strony innych. Ja rozumiem, że
dziecko to obowiązki, reorganizacja życia itp. ale wydaje mi się, że jeśli się
stworzy odpowiednie okoliczności i ma się sparwdzone i znające nas towarzystwo
(związane z pasją na przykład) to nic nie stoi na przeszkodzie, by życ jak
przedtem. Czasami więc wydaje mi się (patrząc po tym, jak mi sie towarzystwo
wykruszyło), że dla wielu moje macierzyństwo jest pretekstem by np. odpuścic
sobie znajomośc. (bo po co taka znajoma, co jest np. ograniczona czasowo,
czasami niedyspozycyjna?)
Maju, prawdę powiedziawszy (pisawszy ) zazdroszczę tak nietypowej pasji. Ja
tez mam swoje malutkie (np. rysowanie - kilka moich dzieł wisi u Koleżanki w
pokoiku, ambicje też się znajdą - chociażby powrót do pracy
społeczno/socjalnej. Zobaczymy jak to będzie... Póki co - moje macierzyństwo co
niektórzy traktują jak chorobe - czsami dla zasady mnie odwiedzaja, nawet
współczuja (!!!). Kij im w oko!

[pampeliszka]

A ja Wam powiem, ze moi znajomi zostali przy nas, mimo tego, ze jestemy za
granica i mimo tego,ze mamy dziecko. Widac to są znajomosci i przyjaznie warte
tego, zeby je w ogole zaczynac...
Dziecko zmienia cały swiat, trudno chyba przejsc obojetnie kolo kogos tak
malego, kto kocha bezgranicznie i za nic. Jak mowilam kiedys do meza, nikt mnie
wczesniej tak nie uwielbiał i nie wyczekiwał na kazde moje spojrzenie i nie
zabiegał o uśmiech. To zobowiązuje. Przez jakis czas jestesmy dla tych malenstw
całym ich światem. Jaki awans to zrekompensuje?
Nie mam poczucia rezygnacji z marzen czy ambicji. Niektore wciaz sa na biezaco
realizowane, inne troche poczekaja, na wszystko przyjdzie pora.

super

[z1mka]

chciałabym pooglądać te twoje prace

[z1mka]

odnośnie wychowania podpisuję się czterema kończynami i jeszcze dodam: Tak
wychować, żeby zawsze używała rozumu, nawet wśród ludzi bezmyślnych...
takich co to nie wiedzą, jak dziecko zmienia świat, jakimże wielkim jest dziełem
rodziców i jakim wielkim twórcą ich życia zarazem.

[mooh]

Zachodząc w ciążę doświadczyłam procesu społecznego znikania. To nie ja
zamknęłam się w gettcie czasopism dla mam i pieluch, lecz - paradoksalnie -
moje otoczenie. Z jakiegoś powodu moi znajomi uznają, że można ze mną
porozmawiać tylko o dziecku, a o sytuacji politycznej już nie. Tymczasem to, co
interesowało mnie zanim zostałam mamą, interesuje mnie nadal. Mam do tego
większy dystans, ale dzięki temu moje spojrzenie zyskało na obiektywizmie i
dojrzałości. Powolutku piszę swój doktorat i nie przejmuję się opiniami innych.
Nie zrezygnowałam z ambicji, ale też nigdy nie mierzyłam ich zewnętrznymi
atrybutami sukcesu zawodowego. Nie twierdzę, że podejście znajomych czasem
nie boli. Owszem, boli. Usłyszałam nawet kiedyś pytanie, po co mi stopień
naukowy, skoro "poszłam w pieluchy". Kiedyś ryczałabym przez co najmniej trzy
noce, a teraz stać mnie na odpowiedź: "żeby nie odstawać wykształceniem od
innych mam przy piaskownicy".

[kura17]

a z czego piszesz doktorat, Mooh?
3mam kciuki i powodzenia, bo to ciezka praca!

[mooh]

Z filozofii polityki/filozofii prawa. Praca dotyczy aksjologii konstytucyjnej.
Czyli, piszę o wartościach.

[kura17]

to chyba musi byc bardzo trudne - w koncu wartosci, w jakims tak stopniu, nie sa
zupelnie obiektywne. i zawsze w takich sytuacjach latwo o krytyke. i krytyka
jest bardziej, ze tak powiem, namietna i "nie-przekonywalna". w matematyce czy
fizyce przedstawiasz dowod lub chociaz przeslanki i duzo latwiej obronic swoje
zdanie.
kurcze, nie boisz sie obrony???

[mooh]

Nie myślę o obronie. Staram się włozyć maksimum wysiłku w solidne przygotowanie
argumentacji. Podpieram się wszystkimi możliwymi autorytetami. Promotor mówi,
ze jak dotąd wszystko jest bardzo solidnie uzasadnione. Jak ktoś będzie chciał,
to się przyczepi, ale trudno mu będzie znaleźć punkt zaczepienia.

mooh

[z1mka]

a pracujesz na uczelni i zamierzasz pracować, czy doktorujesz się dla tytułu -
głupio brzmi, ale wiesz o co mi chodzi?

[mooh]

Wyłącznie dla tytułu Do mieszania w garach doktorat jest niezbędny, nie
wiedziałaś?

[z1mka]

to ja też kcę!!!

[kura17]

a co robisz, jak autorytety sie ze soba nie zgadzaja w jakims temacie?

[mooh]

Eliminuję ten autorytet, który ma mniej fajne poglądy Tak na serio, to po
prostu wyjaśniam i komentuję rozbieżności.

[pancerniczek]

...o naczelnych wartościach obywatelskich, hę?

[mooh]

hę!

Super!

[pancerniczek]

Super ,że robisz coś tak fajnego jak doktorat z wartości obywatelskich!
baaardzo mi się to podoba!
O tytuł doktoratu Kury nie spytam, bo i tak nie zrozumiem odpowiedzi....chyba,
że Kura zechce go przybliżyć szerszej publiczności....? )
Prawdopodobnie pospadamy z krzeseł ))

[kura17]

heh, moja rodzina w czasie obrony nie pospadala z krzesel, ale jedynie dlatego,
ze pozamieszczalam w prezentacji "fajowe obrazki" dla szerszej publicznosci
no i bic chcieli (zwlaszcza moja chrzestna) pania profesor, co sie mnie czepila
i pytala, pytala, pytala... wujek ledwo moja chrzestna na krzesle utrzymal ("no
juz mialam jej powiedziec, zeby cie zostawila w spokoju, malpa wredna..." ))

a moj temat to nic tak kuuuulowego, jak badanie wartosci o mezonach
wektorowych pisalam (a moze o wektorach mezonowych??? ; moge przyblizyc, ino
czy ktos chce mnie sluchac?... )

Kura

[mooh]

Napisz parę słów o mezonach, bo coś mi dzwoni, ale nie wiem w którym kościele.
Moją matematyczną fascynacją były fraktale: piękne, tajemnicze matematyczne
stwory o przedziwnych kształtach i niewiadomym zastosowaniu. Do tej pory mnie
pociągają.

[mooh]

Czekaj, czekaj, to chyba były jedne z cząstek elementarnych? Dobrze pamiętam?

w pełni sie zgadadzam!!!!!!!

[hipcia5]

Sama mam 2 dzieci a 3 w drodze i nigdy bym tego nie zamieniła na nic innego, jak już kiedys pisałam na forum, dzieci i miłośćrodzinna to coś niepomierzalnego, bezcenngeo coś czego nie przelicza sie na pieniądze ani czas, bo to najlepsza inwestycja w przyszłość. Ja np zawsze chciałam być matką z gromadka dzieci i prowadzić dom, mam swoje pasje, bo śpiewam i gram na kilku instrumentach i pisze piosenki (śpiewam tez dla dzieci) i też czuje sie spełniona bo uważam że toj est najlepsza rzecz jaką kobieta może osiągnąć-macierzyństwo. I nie czuje ani nie odbieram tego jako rezygnacje z moich ambicji, bo ambicje mam różne, ale one sa niczym w porównaiu do tego co robie teraz. Za pare lat może zmienię patent)
Nie patrz na innych rób swoje zwłaszcza że wiesz że jesteś że stoisz w dobrym miejscu vi nikt ci tego nie odbierze, a co ludzie myslą to myślą, ty masz swojego skarbeczka a tego nie ma mnóstwo kobiet.........chociaż mają karierę i ambicje

iii

[hipcia5]

i one tez nie czują sie spełnione choć mają wszystko tak myslą)

[pampusia]

Macie racje. Dziecko jest tym co czyni nas dojrzałymi, ale też uczy nas
dojrzałości. Dopóki wiedliśmy małżeńskie życie kawalerskie (znaczy bezdzietne)to
wszystko było luzackie i fajne, zawsze mielismy czas. Ale to nie było to. Nasze
dziecko jest świadomie planowane, ale nieświadomoa byłam tego że coś może się
stać. Wydawało mi się że praca, którą mam jest ważna. planowałam sobie pracować
do ostatnich dni etc Ale stało się inaczej. W 12 tyg ciąży wylądowałam z cięzkim
krwotokiem w szpitalu. Lekarze wydali wyrok - odklejenie ciąży na 75%
powierzchni. Nikt z nich nie wierzył, że ta ciąża się utrzyma. A jednak stało
się inaczej. Wyleżałam swoje, każdy dzień tej ciąży zmieniał mnie. Praca
przestała być aż tak ważna. Ola szczęśliwie urodziła się w 37 tyg. Zdrowa i
silna. Nigdy juz moje życie nie będzie takie samo i cieszę się z tego. Cieszę
się z bycia mamą i to jest teraz moja ambicją. Ta mała kruszunka jest
najważniejsza w moim życiu. A reszta? reszta przyjdzie z czasem. Ale Dziecko nie
oznacza rezygnacji z siebie przecież. Nie jest przeszkodą w somorealizacji.
Tylko że na tą resztę patrzy się zawsze przez pryzmat dziecka. I to spojrzenie
jest lepsze, mądrzejsze i dojrzalsze.

[mmala6]

W zasadzie,to za pozno przyszlam, bo juz nic nie mam do powiedzenia.Podpisuje
sie z kolezankami w calej rozciaglosci.

Dlugo zanim mialam Matusia moja kuzynka urodzila synka (teraz prawie
5lat).Siedziala z nim w domu i go wychowywala.Pamietam jak czesto ja odwiedzalam
i sie pytalam "kiedy wracasz do pracy?" i "czy nie nudno tak caly dzien z
dzieckiem...?".Tak, przyznaje sie,ze tak myslalam i takie pytania
zadawalam.Kobieta bez dziecka nie zrozumie kobiety z dzieckiem.T
Teraz juz nie musze jej pytac, teraz sama znam odpowiedz.
Owszem, sa chwile ze mam dosc,ze chcialbym isc do ludzi i robic cos
"pozytecznego" ale przeciez ja TO wlasnie robie.Wychowuje syna najlepiej jak
potrafie, zapewniam mu baze do przyszlego zdrowego i szczesliwego
funkcjonowania.Tylko i az tyle moge dla niego zrobic.Nie przezyje zycia za niego
ale moge sprawic,ze bedzie ono mniej wyboiste.
Co do ambicji...kazda z nas ma swoje mniejsze i wieksze ambicje i plany.Ja chyba
naleze do tych co maja mniejsze, bo nie mam takiej prawdziwej PASJI, takiej dla
ktorej wczesniej poswiecalam caly swoj wolny czas.Jest pare rzeczy, ktore lubie
robic ale w tej chwili sa one niewazne.Niewazne dla mnie.Osoby mi najblizsze
wiedza, ze najwazniejsze dla mnie jest dziecko, co nie oznacza, ze zamykam sie w
kokonie o nazwie Rodzina i tak sobie tu w trojke siedzimy
Nie czuje presji, nie czuje wyrzutow, nie czuje odsuniecia.
A Ci, ktorzy (ktore) teraz mysla inaczej, to wroca do Was i do mnie jak same
beda mialy dziecko.Wroca i powiedza to co ja mojej kuzynce "teraz wiem, co wtedy
czulas".

[hipcia5]

Amen, te które myślą inaczej jeszcze wróca za jakiś czas jak się przekonają czym jest macierzyństwo, mnie z tego powodu było przykro jak sporo znajmości sie urwało z powodu dziecka, no ale niech żałują babska jedne no!

[kura17]

mmala6 napisała:

> Kobieta bez dziecka nie zrozumie kobiety z dzieckiem.

przypominialo mi sie cos z pierwszych tygodni mojego macierzynstwa... dla
rozluznienia atmosfery zapodam (tak jak sliwki suszone...)

mieszkam daleko od rodziny, na poczatku odwiedzila nas tylko mama, siostra nie
mogla. ale czesto rozmawialysmy przez telefon. wiecie, jak to jest na poczatku,
czasem czlowiek sam nie wie, jaka pora dnia, dziecko absorbuje w dzien i w
nocy... no i oczywiscie i przez telefon sie nie da zwasze byc radosna,
usmiechnieta i umalowan
i moja siostra (mlodsza i bezdzietna!) tak mi prawila - musze sobie odpowiednio
ustawic prioritety!!! jak dziecko spi, to powinnam najpierw zadbac o siebie -
kapiel, ukladanie wlosow (!), makijaz... potem jedzenie, a potem spanie...
czasem nie mialam nawet sily jej powiedziec, ze stawiam jej liste do gory
nogami, hehe... ukladalyscie wlosy w pierwszych dniach z maluchami w domu? )

jakie włosy?

[z1mka]

jasne na żel dwa razy, falka nad czolem i z tyłu dywan
he, żebym ja wiedziała co to włosy tamtego czasu

[mooh]

Ja miałam tak obcięte włosy, ze właściwie wystarczyło wysuszyć z głową w dół i
wyglądały fajnie.

[kura17]

ja tez mialam (mam) krotka fryzurke, z ktora prawie nic robic nie trzeba.
rozbawil mnie jedynie bardzo powazny ton mojej siostry i te priorytety... ja
wtedy najbardziej to spac pragnelam... i zeby mnie piersi nie bolaly, niestety

nie rozumiem skad zdziwienie?

[mmala6]

ja jak tylko mialam wolna chwile to modelowalam sobie wlosy w mysl zasady
"zadowolona matka= zadowolone dziecko", hihi
Alez ten czas ucieka, rok temu nie wiedzialam jak sie nazywam, jaka jest data i
godzina, kto jest moim ojcem i czyje to male ryczace dziecko jest....

[z1mka]

mmala6 napisała:

> i czyje to male ryczace dziecko jest....

ja się na przykład do dziś zastanawiam...

bo ja na przykład płuca mam słabe, to po kim ona tak wrzeszczy

Wątek o pasji nie może przygnębiać:)

[z1mka]

Właśnie. Takie z nas rasowe kobiety, mamy poukładane w głowach i gdzieniegdzie
indziej i choć to, co ktoś o nas myśli i mówi lata nam mówiąc nieelegancko koło
pyrdla, to jednak takie słowa bolą...
Zwłaszcza, że ja naprawdę nie czuję, jakobym z czegoś rezygnowała, wręcz
przeciwnie, dziecko jest natchnieniem. Bo przecież wszystko, co teraz robimy,
robimy dla niego, pod jego wpływem...
A oni ci co mi to powiedzieli stali się zapyziałymi pordzewiałymi ikonami
utraconej młodości, realizacja pasji to hasło, które uwięzło im w gardle i
drapie jak kaktus - ten z reklamy... Są marionetkami, których sznurki kończą się
w kościstych dłoniach omamu o nazwie "za wszelką cenę, muszę być artystą"
I to oni stoją w miejscu.
Pufff.
ale mi lżej

Mooh - jak fajnie że piszesz doktorat. nie to żebym się chwaliła, ale mój promo
od mgr tez mnie strasznie do tego namawiał, ale ja sama nie wiem...)

[pancerniczek]

Ten problem pojawia się wyłącznie w sytuacji porównywania. Porównują ludzie lub
my porównujemy się do nich.
Dodatkowym nieporozumieniem są punkty odniesienia - dla każdego inne. Karierą,
szczytem ambicji może być zarówno dziecko, jak i doktorat lub hodowla
mysikrólików.
Zależy do czego przywiązujesz większą wagę. Uczciwie przyznam, że mnie ten
problem nie dotyka, bo porównywanie się z innymi nie leży w mojej naturze, jak
też rozważanie - co kto robi lub czego nie robi - mało mnie interesuje.
Jedyną osoba, z którą się porównuję jestem ja sama z wczoraj, sprzed roku, 10
lat...
Przyjaciół mam od lat tych samych - dziecko niczego nie zmieniło.

Myślę, że nie warto się przed nikim tłumaczyć ze swoich ambicji. Szkoda czasu.
Jeśli jesteś spełniona w macierzyństwie - zbuduj na tym swoja siłę. Jeśli
zapragniesz robić coś innego...zacznij to robić. I już.

[z1mka]

Nie, nie, to nie o porównywanie, bo ja też sie nie porównuję.
Bo tak to jest każdego osobista sprawa co chce robić w życiu... to bierze to i robi
ale czemu ktoś, kto odzieciach nie marzy, uważa, że macieżyństwo, czy
rodzicielstwo to upupienie totalne. Ja nie uważam, że rezygnuje z ambicji ktoś,
kto nie zamierza rodzić dzieci...

i odwraca się do nas tylną częścią ciała.
i myślę, że nie tylko w sytuacji porównywania sie ten problem pojawia, on się
pojawia także po latach, kiedy niedojrzali rodzice przerzucają na dziecko swoje
ambicje, lub mają do nich żal, że z czegoś musieli zrezygnować... ale to inna bajka.

[pancerniczek]

Nie Ty się porównujesz.
To oni porównują się z Tobą. I na tej podstawie wyciągają fałszywe wnioski na
temat Twój i Twoich ambicji.

A czemu to robią? Nie wiem...może im lepiej po takiej "krzepiącej
autoanalizie", z której wynika że mają ambicje ? ))) marna to podstawa na
budowanie własnej "potęgi".

Szkoda Twojego czasu na te pierdoły.
Ps: jak się czyta twój nick? zjedynkamka? )

Zimka

[z1mka]

ale może być zjedynkamka bardzo mi się podoba...
A odnośnie wątku to troche mnie to co ktoś myśli smieszy, troche smuci temu
musiałam pogadać...

[mmala6]

Nie martw sie kochana.Ludzie czasem musza, za pomoca czy nawet kosztem innych,
utwierdzic sie w przekonaniu, ze dokonali dobrego wyboru, ze dobrze zyja, ze nie
powinni niczego zalowac i miec watpliwosci.Bardziej przekonuja siebie niz
Ciebie, nie smuc sie z tego powodu, pokaz ze jestes NAPRAWDE szczesliwa

[hipcia5]

włacha

moja szczęśliwość

[z1mka]

w wersji elektronicznej uwaga będę pokazywać:
)(*&%$^%$%#@@#$%^$&*(*()+_(*(^&%&^$#$@#$%$^&*()(_)_+)(
może trochę skąpa, ale lata mi kolo pyrdla co kto powie))

[mmala6]

no i o to mnię chodzi
jak tam Jezyk Niemowlat, udalo Ci sie cos przeczytac?

jeszcze nie,

[z1mka]

bo sobie wolnego czasu efektywnie zorganizować nie umiem, gadam z jakimiś babami
na forum zamiast poczytać jak się zabrać za zabawianie dziecka, albo też co
gorsza, kosztem samej z dzieckiem zabawy...

[mmala6]

albo też co
> gorsza, kosztem samej z dzieckiem zabawy...

Wypluj szybko przez lewe ramie! tfu, tfu, jeszcze ktos zobaczy, jakis szpieg z
Niemowlaka i bedzie pieklo!!

[z1mka]

odszczekuję pod stołem trzy razy i "charkam" przez lewę ramię... na szpiega))

[mmala6]

hehehehe

[mama_olka]

Ja mam ambicję, zeby być szczęśliwą i dziecko w niczym mi nie przeszkodziło

Moze mam łatwiej bo żadnej kariery nie robiłam i dalej nie robię, ale
wyluzowałam. Co nie znaczy że odpuściłam sobie realizację swoich planów
Dopiero teraz mam motywację!

Na razie mam jeden głowny projekt w życiu, projekt Aleksander

Mama_Olka, szukasz pracy może?

[pancerniczek]

bo moja przyjaciółka szuka kogoś do pracy w agencji PR...a mnie się coś obiło,
że Ty w PR robiłaś...hę?

[mama_olka]

Pancerniczek, mam pracę, ale szukam nowej!!
Dawaj tę ofertę, please!

masz gazetowego mejla?

[pancerniczek]

napiszę na priva zaraz;

[mama_olka]

Ok, to czekam

poszło!

[pancerniczek]

ps: chociaż...

[pancerniczek]

...na bezrobotną to mi raczej nie wyglądasz )

[kubona]

pasje -aktorstwo, wierszoklectwo, reżyseria zasnęły na razie i jest im ciepło
i wygodnie. kiedys wstaną wypoczęte i pełne npoowych pomysłów. na razie moją
jedyną pasją jest rodzina: Kuba, Mariusz, dom,. za mało? zapytajcie tych którzy
nie mają nawet tego - co usłyszycie? marnuję się? tworzę nowego obywatela
pełnego werwy, świeżych pomysłów, wychowuję człowieka. to za mało? jestem
świadkiem ogromnych wyczynów: pierwszy usmiech, ząb, krok, słowo - gdzie się
dzieją tak ważne rzeczy? spełniam swe marzenia o rodzinie, spokoju, miejscu do
którego zawsze mozna wrócic- kto mi tego zabroni?

kiedy zaczęłam pracowac i zabrakło mi czasu na siedzenie bez przerw w domu
kultury, gdy odmówiłam prowadzenia kolejnej imprezy, gdy zaszłam w ciążę -
pytano mnie dlaczego? przecież można wszystko pogodzic, przeciez nie ejstem
osobą któa nie da rady, przeciez dziecko nie znaczy że trzeba się zamknąc w
czterech ścianach. wiem, że mogę, pogodzę dam radę, ale za cene czego? zabawy z
kubusiem? jego usmiechu? pierwszego kroczku który był wspanialszy niz wygrana w
totka? jest czas na wszystko - na prace, odpoczynek, na koniec świata, na picie
kawy, jest czas na czas
realizuję się w inny sposób ładuję akumulatory do przyszłości, czy to nie jest
wazne? za mało? a czegóż chciec więcej? mam w końcu rodzinę dom, szczęście,
moje okna wieczorem są ciepłe, pełne radości spokoju i szczęścia. gdy mój
Człowiek sie usamodzielni choć trochę wrócę do pędzącego na oślep świata i
dalej będę spełniac swe marzenia......

jakoś mi wyszło trochę chyba nie na temat, przepraszam, ale musiałam wylać
trochę żółci.....

Kubona!

[z1mka]

Czy Ty też jesteś animatorem kultury, albo kaowcem jak kto woli???

[kura17]

wlasnie, Kubona, ten swiat tak pedzi na oslep, ze szkoda gadac
ja nie chce robic zadnej kariery, nie chce "byc kims". chce robic to, co do tej
pory i czerpac z tego radosc (no, moze na mniejszym biegu, zeby miec wiecej
czasu dla kurczaka). ale w moim zawodzie sie NIE DA albo "kariera" albo...
nic strasznie mi smutno, gdy o tym mysle, bo moze bede musiala zrezygnowac
a bardzo bym nie chciala... ale tez nie chce tego ciagnac za taka cene. jeszcze
przed dzieckiem powaznie sie nad tym zastanawialam... ciezko jest za jakies
1.5 roku konczy mi sie kontrakt i musze szukac pracy (juz zaczynam...), a w tym
roku mija mi magiczny wiek, gdy do pracy chca przyjmowac "mlodych"... potem bede
juz "stara" i nikt mnie nie zechce

Zimka

[agga_27]

Dziewczyny już wszystko wyżej napisały, za późno włączyłam kompa by przeczytać
Twój wątek. Prawda jest taka, że nikt kto nie jest sam rodzicem nie zrozumie, że
wychowywanie dziecka to też jest pasjonujace zajęcie, i nie ogranicza sie tylko
do zmieniania pieluch, że kobieta rodząc dziecko nie cofa się nagle w rozwoju
intelektualnym i nie traci swoich umiejetnosci, pasji, które nadal jest w stanie
realizować, ale niekoniecznie wtedy, kiedy inni tego od niej oczekuja. Moi
znajomi równiez dziwili się, że odrzucam ofertę dobrze płatnej pracy (ale
jednoczesnie bardzo absorbujacej), na którą długo czekałam i pracowałam,
marzyłam o niej od dawna, a jednak kiedy wreszcie miałam mozliwość spenienia
moich ambicji, to jednak zrezygnowałam, ze wzgledu na moja Kruszynkę. I nie
żałowałam ani chwili. Bo wiem, że mogę do tego jeszcze wrócić, a jesli nawet nie
uda mi się, to nie szkodzi,moge bez tego zyć, bo teraz moje priorytety uległy
przetasowaniu, teraz najwazniejsza jest moja córeczka. Moja przyjaciółka, która
pracuje tam, gdzie ja zawsze marzyłam, jest zarobiona po uszy, nie ma czasu
cieszyc się z tej pracy, a kiedy zobaczyła moją córeczkę i jak nam ze soba jest
cudownie, przestała mi więcej wyrzucać tę moją rezygnację i - jak przyznała,
zaczęła mi zazdrościć mojej córeczki, rodziny, małej stabilizacji.

A tak na marginesie Zimka, to, eh wstyd przyznać, ja jestem własnie z Lublina,
ale o Twoim kabarecie nie słyszałam, biję się w piersi stukrotnie! Sama też za
studenckich czasów "grywałam" troszkę, ale to był teatr wizualny, taka odmiana
pantomimy, miło to wspominam.

[joa8]

w życiu nie byłam tak twórcza i ambitna, jak przez ostatni rok!!!
Moja kreatywność sięga zenitu! Ryli! Żaden konsultant, prawnik czy inna szycha,
nie wymyśliłby tylu zastosowań plastikowej bransoletki

A tak poważnie: to po urodzeniu Antka, jakoś tak przestałam być zablokowana na
różne sprawy. Wydaje mi się, że jak urodziłam i wychowuje dziecko, umiem i mogę
to robić, to umiem i mogę robić wszytsko inne. Przestałam miec jakieś dziwne,
hamujące przekonania na swój temat: takie wiecie, kompleksy: tego nie, do tego
się nie nadaje, itp.
Jak robię coś tak TOTALNEGO, jak wychowywanie Antka, to cała reszta to pikuś

Moje ambicje zostały wręcz rozbudzone i co więcej w końcu skryztalizowane (bo
do Antka, to nie bardzo miałam pomysł na siebie).

Ale jestem też dojrzałą kobitką i nie rzucam się w te ambicje na łeb na
szyje, bo wiem, że piskle jeszcze troche musi podrosnąć. I jak na troche dłużej
będzie oddalać się z gniazda, przyjdzie czas na te twórcze pomysły, co to razem
z Antkiem się urodziły! Howgh!

[pomme]

to ja dorzucę trzy zdania od siebie.
macierzyństwo jest dla mnie bardzo ważne. Planowalismy dziecko i synek
przyszedł do nas własnie wtedy, kiedy go oczekiwalismy. wczesniej staralismy
sie zapewnić sobie i naszemu przyszłemu dziecku takie warunki materialne,żebym
nie musiała sie zastanawiać czy kupić bułkę czy spioszki dla maleństwa. Pod
względem finansowym idealnie nie jest, ale jak dla nas zupełnie przyzwoicie.
Mój mąz ma, że tak powiem ambicje zawodowe i stara sie piąc w górę ( na razie
jest na doleJa jakoś chyba przestałam być ambitna (zawodowo) i wciąż szukam
swojej pasji i zastanawiam sie co chciałabym w życiu robic. macierzyństwo nie
pozbawiło mnie ambicji szukania, aczkolwiek nie odnalazłam w nim celu i sensu
mojego zycia. Kocham mojego synka, dzieki niemu świat stał sie bogatszy
piekniejszy i wogóle, ale nie czuje sie spełniona ( nie wiem czy dobrze sie
wyrażam). Nie pochodzę z ciepłego rodzinnego domu, a chciałabym taki stworzyc
mojemu meżowi i dzieciom ( planujemy drugie), ale nie zamierzam poswiecic temu
całego swojego czasu.
Kiedyś pisałam, przez ostatnich kilka lat jakos nie było ku temu okazji, ale
ostatnio mam ochote wrócić. Mam nadzieję,że to da mi satysfakcję. I nie chodzi
o to by ktos mnie czytał, chodzi o to żebym pisała. mam nadzieję,że to pozwoli
mi być lepszą mamą bo spełnioną, a dziecko przyniesie inspiracje.
I jeszcze jedna kwestia, nie uważam aby poświęcenie sie całkowicie dziecku czy
dzieciom i ich wychowaniu było rezygnacją z ambicji. Jeżeli kobiecie przynosi
to satysfakcje radość i szczęście, to powinna sie temu poświecić. Bo nie ma nic
lepszego dla dziecka od szczęśliwej mamy

[tu.acha]

Późno odpisuję,ale właściwie chciałam podzielić się tylko taką refleksją apropo.
Być może zabrzmi to co nieco infantylnie,ale mam w tej chwili swój najlepszy
czas. Jestem cholernie szczęśliwa. Dziecko niczego mi nie zburzyło i mimo że
czasem marudzę, że skończyło się balowanie do rana, to mówię tak raczej z
przymrużeniem oka niż z rzeczywistego żalu.Wychodzę z domu, spotykam się ze
znajomymi i nikt nigdy o żadnych ambicjach mi nie wspomniał.przeciwnie,niektórzy
bardzo mi tej mojej "stabilizacji" zazdroszczą.Natomiast niektórzy cieszą się,
że się nie zmieniłam - czego znów nie rozumiem.Bo kim się niby miałam
stać?Realizuję się tak samo jak przed urodzeniem Igi, po prostu inaczej dzielę
mój czas. I jest mi dobrze.