Bunt 2-latka??? Pomocy!!!

[maniolka05]

Witam! Postaram sie w skrócie opisać jaki mam problem! Może macie
jakieś sprawdzone pomysły i rady!!!
Mam 2-letnia córkę.Jest komunikatywna ale nie powie jeszcze
wszystkiego i to jest utrudnieniem. Tydzień temu zachorowała na
wstrętnego wirusa i bardzo dużo ją tuliliśmy i nosiliśmy,mimo że
jestem już w 5 miesiącu ciąży(córka miała ostrą biegunke i wymioty).
Po tym okresie zaczeła mieć napady złości,potrafi krzyczeć prze
godzinę i nie zawsze sie chce już uspokoić. Gdy ją biorę na ręce to
sie wyrywa,"nie ciem";staram się ja uspokoić,głaskać ,przytulać,
rozmawiać albo nie zwracam uwagi,wychodzę z pokoju albo siedzimy z
nią w pokoju nie patrząc sie na nią i nie gadając do niej ale to nie
skutkuje. Mama lub tata "hopa" wtedy odmawiamy to jest jeszcze
większy krzyk!!! Sąsiedzi pewnie myślą że ją bijemy! Wpada w złość
bo nie chce sie ubrać po kąpieli,nie chce jej puścić bajki, jak
idziemy spać na drzemkę lub wieczorem itp.
Dziewczyny!!! Pomóżcie bo ja wysiądę psychicznie!!!

[lumerek]

Moja mała też tak miała, uwielbiała robić afery w dużych sklepach - żeby mieć większą widownię - i jak szliśmy w gości. Wstyd było się gdziekolwiek pokazać, bo jak się ją uspakajało albo zaczynało z nią rozmawiać to darła się jeszcze bardziej jakby była obdzierana ze skóry i kładła się plackiem na podłodze (zwględnie na chodniku). Mam wykształcenie pedagogiczne i uczono mnie że tego typu wybuchy trzeba poprostu przeczekać, nie zwracać na nie uwagi, ale my czekaliśmy i czekaliśmy a z miesiąca na miesiąc problem robił się coraz większy i częściej sobie pozwalała na tego typu wybuchy. W końcu (i tu może się ktoś wypowiedzieć nieprzychylnie ale trudno) pomogły tzw. "trzy szybki" klapsiki, które przerywały napad i ustawiały małą do pionu. Po wprowadzeniu tej "metody" w przeciągu dwóch tygodni było po wszystkim. Ale ostrzegam, nie wolno dać się ponieść emocjom!!! One tylko na to czekają

[maniolka05]

Też sie nad tym zastanawiałam. Dzisiaj o 6,30 poniosły mnie nerwy,bo
naprawdę nie wiem dlaczego moja córka tak sie rozzłościła,obudziła
się i zaczeła krzyczeć,najpierw ja do niej wstałam,później
zamieniłam sie z mężem a następnie wziełam ją na siłę na ręce
wyniosłam z jej pokoju,posadziłam na kolanach u nas w sypialni i
czekałam,wreszcie powiedziała że chce iść do pokoju to ją puściłam
mimo że jeszcze krzyczała. Przytuliła się do taty,po czym chciała do
łóżka i usneła. Nie wiem co mam na ten temat myśleć.
Dzięki za odpowiedz.

[lumerek]

moim zdaniem nie powinno sie dziecku mówić że mama nie lubi jak ono się złości bo wyrabia się w dziecku przekonanie że nie wolno się złościć, a przecież ono ma właśnie takie emocje w tej chwili i co? nie może ich odczuwać? przecież każdy z nas się złości - mama też. Ja ustaliłam "zasady złoszczenia się". U mnie nie wolno niczego psuć, ale w zamian wolno położyć się na łóżku na brzuchu i głośno wrzeszczeć w poduszkę. Mojej małej to odpowiada - ma 3,5 roku. Teraz rośnie mi następna złośnica ma prawie 14 miesięcy i jak ma atak wściekłości to wsadzam ją do łóżeczka i tak wyje (raz nawet siedziała tam prawie godzinę)- jest bezpieczna ona i wszystko wokół niej, a jak się wykrzyczy to wychodzi z łóżeczka i idzie się bawić. Nie mówię jej że tak nie wolno, tylko pokazuję w jaki sposób dać ujście emocjom, bo wolno jej się złościć. Jak jesteśmy w innym domu to też znajduję (na razie dla starszej rzecz jasna) odosobnione miejsce na zmierzenie się ze swoimi emocjami. Później wraca uśmiechnięta. U mnie jeszcze takie coś się stosuje. Czasem muszą się wykrzyczeć. Najgorzej jest jak robią to wtedy, kiedy my sobie tego nie życzymy bo nie mamy czasu albo nastroju

[maniolka05]

Właśnie jestem po następnej bitwie z usypianiem popołudniowym.
Właśnie też dopiero teraz pokazałam jej jak można sie złościć!
Wziełam poduszkę i zaczełam walić w nią pięściami,powiedziałam małej
że jak jest zła to może tak robić po czym wyszłam z pokoju. O dziwo!
Po ok.15 min nastała cisza,weszłam więc i zapytałam czy się przytuli
i czy jest jeszcze zła.Powiedziała że nie i się przytuliła
Zobaczymy jak będzie wieczorem.
Dzięki wielkie za wskazówki.

[mama_miko]

Ja też swojego 2,5-latka zostawiam w histerii. Niech wyje. Już mi to zaczęło
naprawdę malo przeszkadzać. Poza tym od jakiegoś tygodnia - wszystko na "nie":

chodź synku, ubierzemy się! - nie!;
pobawimy się? - nie, ja siam;
zjesz coś? - nie!;
idziemy na spacer! - nie!

i jeden wielki płacz, jak coś dzieje się nie po Jego myśli. Uświadamiam Go, że
do pewnego wieku może robić wszystko na co mu pozwalam i tyle.

Sąsiadka ostatnio zaczepiła mnie na ulicy i uświadomiła, że inna sąsiadka, która
mieszka pode mną jej powiedziała (z cyklu: jedna baba, drugiej babie) że robię
krzywdę memu dziecku, że w moim domu coś dzieje się nie tak, bo ono cały czas
płacze... Zbuntowany chlopak w domu i jeszcze sąsiadki co "to wszystko wiedzą"
na głowie

[mamamai1972]

Mam podobny problem, niestety moja córeczka uderza głowa o podłogę!!!
Nie moge jej zostawić samej bo daje wtedy nieźle popalić. Ma już
guzy i boję się cokolwiek robić na - jej- NIE. Potrzebujemy pomocy-
juz zastanawiam sie czy przypadkiem poradnia psychiatryczna nie
byłaby lepsza od tych męczarni.
Niestety pozostawienie jej samej aby dała upust złości nie wchodzi w
grę.
Proszę poradzić czy można jakoś złagodzić tą złość dwulatki???

[mayesia]

z podwójnego doświadczenia wiem, że robisz dobrze ignorując,
najgorsze to ulec, czyli on wyje bo chce sandały a ty trampki mu
założyć i dla świętego spokoju zakładasz sandały. Histeria przy tym
gdy ty mówisz że nie wolno, lub w ogóle w sytuacji gdy ma focha,
zasem trwa kilka miesięcy, czasem rok, ale kiedyś zaskoczy, że jak
mama mówi nie to znaczy nie i basta. Moja młodsza (prawie 2 latka)
też kładzie sie na podłogę robiąc tzw. Henrixa, naczuyłam się to
ignorować, nawet nie zagaduję jej wtedy, nic nie tłumaczę, bo to
niebiezpieczne (grozi pogryzieniem). Zostawiam samą na chwilę i
mówię przyjdź jak się uspokoisz jak po 5 minutach bezskutecznego
darcia stwierdza, że to bez sensu idzie do mnie na syrenie, ja z
daleka pytam, "uspokoiłaś się?" i w tym momencie ona przestaje
płakać i mówi "tak" i po spraawie. Prawie każde dziecko przez to
przechodzi, moja starsza nie przechodziła przez bunt, zawsze niemal
była na tak. A młodsza? przechodzi bunt za je dwie. Najlepsze co
można to zignorować, uwierz!