wymyślony dziadek - pomocy

[dota19wawa]

moja 3 letnia cureczka poszla we wrzesniu do przedszkola. przy
posilkach siedzi z dziecmi po ktore przychodza dziadkowie. w
pazdzierniku wymyśliła sobie dziadka i codziennie opowiada ze
ugotowal jej to kupil tamto i nie pozwolil czegos tam. codzien
wymysla cos innego. tlumaczenie jej ze nie ma tego dziadka nie
skutkuje. co robic? mam znalesc jej jakiegos dziadka czy co?

[alpepe]

chyba córeczka...
Zostaw to, moja córka miała wymyśloną mamę, rodzeństwo i wujków/ciocie.
Po jakimś roku jej przeszło, najlepsze, że chciała iść do wymyślonego domu... do
obcych ludzi, bo tak jej się ubzdurało.

[dota19wawa]

Przepraszam za błedy w pisowni

[alpepe]

i jeszcze jedno, u dzieci w tym wieku to normalne, więc zalecam cierpliwość, a
ewentualne wyprowadzanie z błędu tylko wtedy, gdyby np. chciała zrobić to, co
moja, czyli iść do rzekomego domu dziadka.

[ka_no]

Zapytaj córeczki, czy możesz poznać jej dziadka, a potem
zaprzyjaźnij się z nim. Pewnie nie będzie wam towarzyszył długo, ale
dasz poczucie dziecku, że szanujesz jego prywatny, mały światek. Tak
mi się wydaje.

[mama-ola]

Mój syn wymyślił sobie, że z nami mieszka Noddy Jak na razie
jest fajnie, ja się dopasowałam

- Chodźcie, chłopcy, to wam poczytam - mówię na przykład, albo:
- O, Noddy już śpi, gasimy światełko - syn "przytula"
wyimaginowanego Noddy'ego i spokojnie z nim zasypia

Mój syn wchodzi w świat wyobraźni bardzo głęboko, ale jednocześnie
rozróżnia obydwa światy, bo jak pytam "A gdzie jest teraz Noddy?
Co mówi?", to jest oczywiste, że ja go nie widzę i że to, co Noddy
mówi, to mój synek musi dopiero wymyślić. Jakby Antoś uważał, że
Noddy naprawdę istnieje, to by się dziwił, że ja go nie widzę,
albo by się wręcz złościł.

Myślę, że taka wspaniała wyobraźnia to skarb I szkoda, że mija
z wiekiem. Przy okazji wymysłów naszych dzieci my, dorośli, możemy
się dużo dowiedzieć o ich potrzebach, bolączkach, pragnieniach.
Myślę, że możesz dużo z zabawy "mam dziadka" się od córki dowiedzieć
i tym bardziej zaspokajać jej potrzeby emocjonalne.

[mama-ola]

> tlumaczenie jej ze nie ma tego dziadka nie
> skutkuje. co robic? mam znalesc jej jakiegos dziadka czy co?

Nie bądź taka racjonalna.

[rapunzel1]

Moje dziecko ma dwie wymyślone babcie (oprócz rzeczywistych), jedna mieszka
"daleko daleko tam gdzie jest zimno i żyją pingwiny", a druga "daleko daleko tam
gdzie jest bardzo ciepło i żyją wielblądy - ty tam nie byłaś mama".

[kosciotrupek]

Jasne, że tak, nie przejmuj sie tym kompletnie. To normalny, prawidłowy przejaw
tworzenia sie wyobraźni w tym wieku. A, że akurat dziadek? - Ostatecznie siedzi
z koleżankami mającymi dziadków, więc siłą rzeczy powiela ten pomysł. Tak jak Ci
inni radzą - wejdź w to, poznaj dziadka i ciesz się wyobraźnią córeczki

[monikaps]

Z nami od ponad roku mieszka Mikołaj, elfy i renifery. Jest
strasznie ciasno w samochodzie, jak jedziemy np. na basen
Renifery odprowadzają Ewę do przedszkola, ale nei jadą z nią
tramwajem, ale latają po niebie
My się tym nie przejmujemy, bawimy się z nią razem.

[kanna]

Mój synek miał czas wymyslonych zwierzatek, które chodziły z nim do
przedszkola i jeździły samochodem. Trzymałam dla nich drzwi, żeby
mogły wejść, a synek przypinał je wszystkie w samochodzie
(niewidzialnym oczywiscie) pasem.

Kiedys do mnie przychodzi i mówi - Mamo, daj mi pudełko
- Po co Ci pudełko?
- Schowam taqm moje niewidzialne robaki.
- A nie mozesz ich schowac do niewidzialnego pudełka?
- No mamo, jak ja znajde niewidzialne robaki w niewidzialnym pudełku?

Wymyslony przyjaciel to naturalny etap w rozwoju dziecka. Nie
przejmuj sie, nie tłumacz jej nic, jak masz ochote, to mozesz sie
bawic w jej wymyslonego dziadka.

pozd Ania

[przeciwcialo]

Moja córka miała stado takich wymyślonych przyjaciół. Zniknęli
równie nagle jak się pojawili.

[dzbana]

Moja córka ma koleżankę , która swego czasu wszędzie z nami jeździła. Teraz
odkąd chodzi o przedszkola koleżanka pojawia się rzadziej, ale jeszcze się nie
wyprowadziła

[corka.bossa]

Moja córka w tym wieku miała wymyślonego psa,i to do tego stopnia że miski do jedzenia kupić musiałam.Wszędie z nami chodził,do dziś pamiętam minę pana w tramwaju kiedy trzylatka zrugała psinę a to że pobrudziła mu spodnie....

[ali782]

Moja córka gdy miała dwa lata wymyśliła sobie siostrzyczkę - bawiła
sie z nią, karmiła, kladła spać itd. Latem doszedł wymyślony
braciszek. Kiedyś nie pozwoliła mi usiąść na kanapie bo tam
siedziało jej wymyślone rodzeństwo. Najbardziej lubi z nimi biegać
dookoła stołu.
Ach, jeszcze mamy w domu dwa małe słoniki
Zaczyna nam brakować miejsca

[ali782]

Dodam jeszcze, ze córka ma teraz 3 lata, chodzi do przedszkola i
nadal bawi się ze swoim wymyślonym rodzeństwem (nawet w p-lu).