Siwe matki maluchów

[hanalui]

To moze ja cos dodam od siebie.
Kiedy pracowalam w Polsce bylam jedyna z nielicznych osob w ponad
200os firmie ktora w wieku powyzej 26 lat nie ma meza i
potomstwa. . W rodzinie to samo...w tym wieku nalezalo miec juz
conajmniej 1, a optymalnie 2 lub 3 dzieci , bo wszystkie kuzynki i
kuzyni tak mieli. Wszyscy krakali, podsuwali znajomkow, randki w
ciemno i durne opowiesci jak to juz trzeba miec rodzine bo jestem za
stara
Obecnie mieszkam za granica. Bylam jedna z nielicznych osob w mojej
ok 200 os firmie ktora w wieku 30 lat ma juz meza (zwykle ludzie
maja stale zwiazki lub luzne zwiazki co pol roku wymieniane na
nowe )i tez jedno z nielicznych ktora w wieku 32 lata zdecydowala
sie na dziecko. . Na porodowce bylam jedna z najmlodszych .

Siwe włosy

[winieta]

A co komu przeszkadzają siwe włosy ? Dlaczego taką niechęć wzbudzają ? Zaczęłam siwieć tuż po 30. Na potęgę I nie przeszkadza mi to, mam piękne srebrne pasemka

[beniusia79]

dzis sa inne czasy, ludzie pozniej sie starzeja. to, kiedy kobieta
chce urodzic dziecko powinno byc jej sprawa a nie innych. moze
majac 30 lat nie byla jeszcze na to gotowa? dlaczego nie draznia
cie siwiejacy tatusiowie? nie zauwazylam u swoich 40-sto letnich
kolezanek, zeby planowaly dzieciom cale zycie. wrecz przeciwnie..
moze towarzystwo w jakim sie obracasz planuje swoim dzieciom
przyszlosc, moze nie ma to nic wspolnego z wiekiem?

[phlora]

Matko kochana! Czy tak trudno zrozumieć o czym jest dyskusja? Siwe włosy to
tylko synonim pewnego, niemłodego, wieku. A tu co drugi(a) się wymądrza, że
jedni siwieją wcześniej, a inni później.

[prof_uj]

Matka zostalam w wieku 42 lat, dobrze ustawiona kariera, dziecko mialo wszystko, co uwazalam za wskazane/najlepsze dla jego rozwoju: szkoly i zajecia dodatkowe ale i tak w klasie maturalnej postanowilo zdawac na kierunek, ktorego w moim "spisie" nie bylo. Musialo nadrobic zaleglosci programowe (klasa humanistyczna) aby zdawac poszerzona chemie i biologie... Czy zaluje tego "zalamania" moich planow? Nie bo dzieki tym wszystkim wysilkom moje duze dziecko pozostalo elastyczne i moglo dokonac swiadomego wyboru co chce dalej robic ze swoim zyciem, wtedy gdy do tego dojrzalo a nie wtedy gdy MEN tego od niego oczekiwalo.

[maminka-2]

No proszę jak to punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Bo mnie to żal tych
dwudziuestoletnich mausiek, które same życia nie przeżyły, nie wybawiły się,
świata nie zobaczyły, a już się zakopały w pieluchach. Przypuszczam, ze łapały
chłopa na dziecko, biduleDDDD
Ich dzieci także pozostaną przy wykształceniu podstwowym, bo ich nie stać na
zajęcia dodatkowe. Koło trzydziestki mają już zmarchy, siwe włosy i znaczne
ubytki w zębach. Zera intelektualne, więc dzieci się ich wstydzą. Nic dziwnego,
wtedy, kiedy inni studiowali, one siedziały w piaskownicy, a w wolnych chwilach
oglądały odmóżdżające serialiki. Widzę takie młode-stare mamuśki w przedszkolu
mojego synka i żal mi ich. W moim wieku będą już zapewne babciami - i wizualnie,
i mentalnie i zapewne realnie też. No bo jaki wzorzec będą miały ich dzieciaki?
"Łap córuś pierwszego lepszego, podstaw mu się i za mąż wyjdź, jak najwcześniej".

Żenada.

[kol.3]

Późnego macierzyństwa bronią panie lat 38+, które mają małe dzieci,
niewiele za sobą ale wiele przed sobą. Brakuje głosów pań, które
urodziły około 40 i obecnie mają dziecko 15-16 letnie. Ciekawie by
było posłuchać.

[mala03]

Ktoś prosił, aby odezwały się mamy 15-16 latków, które rodziły swoje
dzieci jako nieco starsze - mój młodszy syn ma tyle lat a urodziłam
go jako 36 latka (prawie 37)- widzę same plusy tej decyzji: nadal
czuję się młodo i tak naprawdę teraz nie różnię się od sporo
młodszych mam - czasami mam poczucie, ze mam więcej energii i mniej
zmaerszczek)), poza tym nikt tu o tym nie pisał, ja dowiedziałam
się o tym po urodzeniu synka, ciąża jest "odmładzaczem" dla
organizmu, przestawienie się gospodarki hormonalnej jest lepszy niż
wszystko inne. Syn nie widzi różnicy, że ma starszą mame od innych
mam - kiedyś był zaskoczony tą informacją, nie wierzył w to!

Leksykon diet

[mamamamba]

oczywiscie, w ciazy zegar biolgiczny ustaje- odp dlaczego gwiazdy ekranu
decyduja sie na dzieci po 30-40
?!

[mamamamba]

jak widac nie umieja uzywac kompa

[alinaw1]

A ja jestem pośrodku i nie nadaję się do tutejszych statystyk.
Pierwsze dziecko urodziłam po 34 urodzinach, drugie po 38. Obie
ciąże mocno oczekiwane i chciane. Pewnie, ze fajnie byłoby urodzić
za młodu- choćby z powodów biologicznych. U mnie przyczyna była
prosta: Późno wyszłam za mąż (i to wcale nie dlatego, że odkładałam,
bo robiłam karierę w korporacji). Dziś mam siwe włosy, skończyłam
40, mam drugi urlop wychowawczy, do pracy nie wrócę, niczego nie
planuję dla swych dzieci. Bardzo bym chciała, by były otwarte na
innych i miały szczerą wiarę. Tylko tyle, a moze aż tyle.

[alicja_warsaw]

kornelu - posłuchaj co powiem. Byłam w trzeciej klasie liceum jak zaszłam w
ciążę. Szybki ślub, a po półtora roku po pierwszej urodziłam drugą córkę. Tym
sposobem mając 20 lat miałam dwoje dzieci. Szkołę musiałam kończyć zaocznie,
studia też, zresztą podobnie mój mąż, ponieważ jako głowa rodziny musiał zacząć
pracować. Byłam taka głupia, 18-latka - sama jeszcze dzieciak - rzucona na
głęboką wodę, nikomu nie życzę, naprawdę! Na nikogo nie mogłam liczyć, wszyscy
uważali, że jesteśmy młodzi to sobie poradzimy.Było nam ciężko, ale daliśmy
radę. Niczego nie żałuję, ale wiele bym zmieniła, postąpiła zupełnie inaczej.
Teraz moje córki mają po 23 i 24 lata; są dorosłe i żyją własnym życiem. Jedna
córka pracuje i studiuje w USA - pracuje żeby studiować; druga córka pracuje,
studiuje i mieszka z narzeczonym, za którego w przyszłym roku zamierza wyjść za
mąż. Moje córki są cudowne, mądre i dojrzałe. I na pewno byłyby też takie gdybym
je urodziła po trzydziestce, ponieważ to akurat zależy od rodziców a nie od tego
w jakim są wieku. Natomiast mi zdecydowanie coś umknęło - szaleństwo i beztroska
młodości, proces dojrzewania psychicznego, zbieranie doświadczeń i mądrości
życiowych. Gdybym teraz mogła wybrać jeszcze raz zdecydowałabym, że chcę mieć
dzieci ok. 35 roku życia. I uwierz mi - nie chodzi o status materialny. Chodzi
wyłącznie o mądrość życiową, którą człowiek nabywa z wiekiem, oczywiście nie
każdy niestety. Fakt, że rodzic planuje życie swojemu dziecku - to oczywiście
moje zdanie - mniej lub bardziej precyzyjnie, świadczy o tym, że rodzic się
stara myśleć o przyszłości. Oczywiście, że należy zachować zdrowy rozsądek,
dziecko musi mieć czas na zabawę.
W żadnym wypadku nie trzeba nikomu robić z tego powodu wyrzutów - to
indywidualna sprawa każdego rodzica. Wiem z doświadczenia, że życie wnosi swoje
korekty a dzieci w pewnym momencie zaczynają żyć własnym życiem. I żadne
misterne plany rodziców nie mają znaczenia; jednak podwaliny, które rodzice
położyli kiedyś tam w przyszłości nie są bez znaczenia, dzieci zabiorą to ze
sobą w dorosłe życie.
Pozdarwiam wszytskie "siwe mamy". Gratuluję mądrości życiowej!

[klarak]

"Normą staje się matka siwiejąca, pod czterdziestkę".
No bez żartów! Mam 41 i nie wiem co to siwy włos. Co to za kult młodosci znowu?
Moja mama miała 41 lat jak mnie urodziła w 1967!
Dziewczyny, nie swirujce

[syla_77]

Mamy w okolicach czterdziestki to nie są staruszki, tylko dojrzałe, w pełni
świadome swojego macierzyństwa kobiety. Faktycznie, to chyba jakiś chory kult
młodości, skoro babeczki w kwiecie wieku uważane są za podstarzałe mamuśki. Ja
urodziłam dziecko w wieku trzydziestu lat - może też już byłam za stara?

[skaflok]

ja moge wypowiedziec sie z perspektywy dziecka : )
od razu napisze : ja mam 21 lat, brat 19, siostra 15
moja mama urodzila mnie jak miala wlasnie 21 lat (: i wg mnie to bardzo fajnie, bo siostra juz odchowana praktycznie, brat za rok konczy technikum elektryczne a ja juz sie wyprowadzilem i ani jednego siwego wlosa na maminej glowce nie widac.
z tego co wiem bylysmy wszyscy zaplanowani a o powody nie pytalem nigdy ;D chyba mama uwaza, ze fajnie miec dzieci czy cos.
poza tym jeszcze tańczy(i to jak!!) z synami na imprezkach rodzinnych i potanczy jeszcze wiele lat mama ma wykształcenie średnie handlowe i o ile wiem z przekazow to wychowanie dzieci jej nie przeszkadzalo w pracy zawodowej tata jest kierowca ciezarowki. w momencie kiedy ja sie rodzilem mieszkali na stancji, siostra urodzila sie juz w naszym M-5 wiec widac ze nie trzeba sie ustawiac jak kwoka na grzedzie 40 lat tylko miec glowe na karku

a teraz abarot. mama mnie rodzi majac 42 lata ja mam teraz 21 a mama 63 omg az mnie zmroziło, bo to juz wiek, w ktorym ludzie zaczynaja przenosic sie do innego swiata. ja mam 30 - mama ma 72 - jak dożyje.

dziekuje autorowi tego watku, bo zdalem sobie sprawe jakie mam szczescie i postaram sie, zeby mama dożyła wnuków

pozdro dla wszystkich przyszlych mam, i nie zwlekajcie za długo !! kazdy rok zwłoki to rok mniej z dzieckiem !!

[zabers]

W sumie racja. "Siwa matka" (zaznaczam - z wyboru) może nie zdążyć nacieszyć się dziećmi, wnukami. Jeśli dożyje, będzie już w tak dojrzałym wieku, że o współuczestnictwie w ich życiu będzie mogła tylko pomarzyć. Oddzielna, naturalnie, sprawa to problem tych "siwych matek", którym życie nie dało mozliwości zostac nimi wcześniej. Tu należałby się szacunek i podziw, że nie poddały się, nie zrezygnowały (z czystego wygodnictwa) z dziecka.

[polandfirst1]

a zebys wiedzial. Najlepiej jest jednak poobserwowac te starszawe
mamusie w ...Ameryce.Totalna klapa. Ja to nazywam "last minute
mothers"-matki ostatniej szansy. I kompletnie nie radza sobie z
macierzynstwem-sa strasznie wymagajace, odbierajac przy tym dziecku
dziecinstwo, bywaja nadgorliwe, nadopiekuncze. To tragedja tutaj...

[bioo]

ja rzeczywiscie urodziłam jako bardzo siwa kobieta...a mialam 28 lat
i wszystkie włosy zupelnie siwe i tak jest nadal, nie farbuje bo
moje srebrzyste maja fajny i inny kolor niz powaszechne kolory
kobiet tuz po 30-stce

z punktu widzenia dziecka "starych" rodziców

[ania.silenter]

moja mama miała 37 lat, a tata 47 kiedy się urodziłam. Miałam i mam z nimi
wspaniały kontakt. W wieku 35 lat dalej mogę polegać na mojej mamie (tata zmarł
4 lata temu). Miałam wspaniałe dzieciństwo.
Wiek rodziców nie świadczy zupełnie o niczym - znam wspaniałych rodziców,
zarówno 20,30 jak i 40-latków.

[ma_thro_na]

Drogie Mamy, jakiś tatus Was podpuścił no i zaczęła się licytacja,
która mama lepsza. Miłość dla dzieci jest najważniejsza a nie
wiek w jakim je rodzicie.
zresztą gdzie ten tata widział siwe matki jak teraz nawet babek
siwych nie widać.A 60-letnie panie, do których ja należę, trzymają
się świetnie, wieku nie pozna.
Korenl pyta:Czy ta zapobiegliwość, to
> ustawianie im życia na modłę superzorganizowanych matek nie będzie
> miała wpływu na ich życie?
owszem będzie miała wpływ- pozytywny.

[fede]

Ja jestem mama 2,5letniego malucha(LEONA)a mam 25lat.Zawsze chcialam
urodzic dziecko wczesnie,uwazam ze kazda kobieta ma swoj czas nie
dyskriminujac kobiet ktore wogole takiego czasu nie doswiadcza bo
nigdy sie na dzieci nie decyduja.Urodzilam mojego synka we Wloszech
panie w karcie wpisaly 28lat pomylily sie - nie mam siwych wlosow
ale wsrod pan ktore rodzily wiekszosc byla przed 40 (pierwsze
dziecko).Pamietam tez czasy z dziecinstwa kiedy moi rowiesnicy
zazdroscili mi pieknej i mlodej mamy(45lat).
Jestem matka ktora myslala podczas ciazy ze jest gotowa do roli
matki,jestem jedynaczka tak wiec nianczylam jako dorastajaca
dziewczyna wszyskie dzieciaki z okolicy, pracowalam jako opiekunka
za granica i w Polsce,wydawalo mi sie ze bede SUPER MAMA, a tak nie
jest.Tak wiec nie wiek, nie doswiadczenie tak do konca ma
znaczenie....M

[edzior1]

Nie przeczytalam jeszcze wszystkich postow ale chyba wiekszosc i mam
takie spostrzezenie ze wypowiadaja sie glownie matki( chociaz temat
zaczal ojciec) i to na temat innych matek, czy mezczyzni nie
wychowuja dzieci? czy sluza tylko jako dawcy nasienia? nikt nie
zastanawia sie nad starszymi( w mniemaniu niektorych forumowiczow)
ojcami, siwymi ojcami?, ah te stereotypy...

20 - latki za to swoje dzieci tłuką i maltretują

[tangerka]

wystarczy zobaczyć codzienne doniesienia: pobity 3 - latek,
skatowany niemowlak, 23 - latek zmasakrował dziecko konkubiny,
pijana 20 - letnia matka zostawiła dzieci bez opieki ... Może to
jest margines, ale to, o czym mówi autor wątku, to też jest jakiś
margines nadgorliwych rodziców wśród setek zupełnie normalnych.
Osobiście wolałabym być dzieckiem dorobionych 40 - latków, którzy
zapewnią dobry start i właściwą opiekę, będą chuchać i dmuchać, niż
spłodzonym po alkoholu na imprezie niechcianym dzieckiem pary
zupełnie nieprzygotowanych do życia 20 - latków, którym dziecko
przeszkadza, irytuje, jest podrzucane komu się da albo jest ciągane
na imprezkę o 24 w nocy (fakt autentyczny - młodziutka matka z
niemowlakiem w nosidełku na imprezie w klubie krótko po północy z
drinkiem w ręku, już zdrowo zawiana - dziecko spało przy
ogłuszającym ryku muzyki!). Jak się widzi takie obrazki to się
zaczyna zastanawiać, czy nie należałoby wprowadzić cezury wiekowej
na rodzicielstwo i odbierać dzieci zbyt młodym rodzicom i powierzać
starszym bezpłodnym parom.

Moja siostra urodzi za 5 miesiecy...

[amanasunta]

a ma skonczone(przed miesiacem) 17 lat.Bede stara 24 letnia
ciotka.Niezle co .

[brume11]

pewnie w większości ci ich męzowie są z odzysku, a one szczęsliwe że
ich jeszcze ktoś zechciał i zechciał zrobić dziecko.

brume11

[magdek2]

te siwe mają z odzysku w/g ciebie ? czy jakiś problem dotyczący
ciebie samej poruszasz ?

[malanuna]

to twoja historia?

[tamara5]

Ostatecznie nawet fajny wątek, choć ja kwalifikuję się do
tych "siwych" matek. Może jest i więcej mam starszych, choć u mnie
tj. u synka w przedszkolu jest raczej po równo, starsze i młodsze.
W moim środowisku jednak nie wypada mieć dziecka przed trzydziestką
i średnio wychozi, że mamy mają ok. 33-35 lat. Jest rtaka masa
rzeczy do zrobienia, świata do zobaczenia, tyle klubów do
odwiedzenia, mieszkań i nowej lepszej pracy do opicia, tyle jeszcze
czasu na dziecko, pieluchy i małą stabilizację, że decyzja o dziecku
jest ciągle odkładana. Owszem, mogę się matrwić, że nie dożyję
wnuków, ale nawet jakbym sobie fundnęła bobasa po maturze to też nie
jest pwiedziane, że mnie coś nie trafi po drodze. Oczywiście bałam
się, że z wiekiem rośnie ryzyko wad genetycznych ale chyba jeszcze
się zmieściłam. Patrzę jednak na dzieci chore, dotknięte wadą
genetyczną, które wg badań powinny rodzić się mamom starszym, i
widzę, że ich matkami są młode kobiety. Wydaje mi się, że
te "siwiejące" matki, które wiedzą jakim ryzykiem jest obciążone ich
macierzyństwo, robią różne badnia prenatalne i wiedząc wcześniej o
istnieniu choroby u dziecka, decydując się na zakończenie takiej
ciąży, natomiast młode kobiety nie biorą takiego w ogóle zagrożenia
pod uwagę i bywa, że częściej jednak rodzą dzieci z wadami. Takie są
moje obserwacje.

[magdalaena1977]

Trochę mi przeszkadza takie domniemanie "decydowanie się na dziecko po
czterdziestce". Ale przecież w wielu wypadkach późne macierzyństwo nie jest
wynikiem świadomej decyzji kobiety (tak jak wczesne bywa efektem wpadki). Nie
da się począć dziecka nie mając odpowiedniego partnera, coraz częstsze są tez
problemy z płodnością, czasem nakłada się jedno na drugie.

[kobieta_wyzwolona]

Ktos napisal, ze dyskusja sie sprowadza do koloru wlosow. I rzeczywiscie - nie
on decyduje o tym, jakimi rodzicami jestesmy. Wiele osob zostawia sobie "siwy"
kolor bo jest on w rzeczywistosci pieknym srebrnym kolorem nie do uzyskania
zadna farba.
Siwienie to sprawa genetyczna i czesto widzi sie siwych nawet
dwudziestoparolatkow/parolatki.

Pozne macierzynstwo ma jednak mnostwo zalet - jestesmy dojrzalsi, bogatsi w
doswiadczenia, wyszalelismy sie, nie musimy sie dorabiac, bo jestesmy ustawieni
zawodowo, mozemy swiadomie wiecej czasu poswiecic wlasnym dzieciom, bo za niczym
nie musimy gonic.

Wg ostatnich badan mlode osoby maja dzieci z wpadki, natomiast osoby po 30 maja
dzieci planowane. W USA i Kanadzie mnostwo kobiet swiadomie rodzi pierwsze
dziecko miedzy 40-45 r. zycia. Takie dziecko rodzicow odmladza, zarowno
fizycznie jak i psychicznie, bo musza wejsc w swiat nowego przybysza. Wyglupiaja
sie tak samo, jak majac 20 kilka lat, bo przeciez zadbac o kondycje fizyczna w
dzisiejszych czasach jest wyjatkowo latwo. Z moich obserwacji wynika, ze mnostwo
rodzicow 20-kilku letnich jest dzis strasznie powaznymi rodzicami a po
mlodzienczych szalenstwach u nich ani sladu. Wiadomo, ze tak sie dzieje, kiedy
za szybko wchodzi sie w doroslosc.
Poza tym dzis sie zyje o wiele, wiele dluzej. Norma jest dozycie powyzej 75 r.
z. pod warunkiem ze dbamy o zdrowie. Tu, gdzie mieszkam osoby w tym wieku graja
w golfa, jezdza na rowerze, uprawiaja jogging. Kobiety decyduja sie na
posiadanie kolejnego dziecka po 45 r.z. i jest im z tym dobrze. Osobiscie znam
kilka takich rodzin. Dlatego uwazam, ze nie ma po co sobie skracac zycia zbyt
wczesnym posiadaniem dzieci.

[emeryt21]

W calej tej dyskusji przewija sie pytanie czy miec dziecko wczesniej
czy pozniej.Odpowiedz zawiera stare przyslowie:mezczyzna powinie
najpierw zbudowac dom,posadzic drzewo i cos tam jeszcze.
Pytam zatem czy po tym wszystkim bedzie jeszcze taki mlody???
Ja mialem dzieci w mlodym wieku i efekt tego byl taki,ze nie mialem
nic tylko dzieci.Pracowalismy ciezko z zona i nie mielismy nadal
niczego.Kiedy juz dzieci podrosly zaczynalismy cos miec,zyc
latwiej.To jednak bylo za pozno.Bylismy zmeczeni zyciem i nasza
rodzina rozpadla sie,mielismy sie dosc.Rodzina kojarzyla nam sie z
ciezkim wysilkiem a nie z przyjemnoscia zycia w rodzinie......

[aurita]

a moze to dzieci tych siwych matek powinny sie wypowiedziec? hmmm?

Mnie matka urodzila jak miala 32 lata. Zadnej roznicy pokoleniowej nie widze,
tzn widze, ale nie wiem jaka by mialaby byc ta roznica gdyby matka mnie
zfabrykowala w wieku lat 16.
Chuda nigdy nie byla ale byla wyksztalcona, na studia mnie wysylala ale akurat
na inny kierunek (nie posluchalam sie wiec nie wiem czy sobie cos planowala).
Wlosy nadal farubuje.
I co jeszcze? eeeeee? nie wiem
Wydaje mi sie ze wszelkie wspolne problemy jakie mamy raczej nie z jej wieku sie
biora ale charakteru ( i Jej i mojego)

[kornel113]

To fakt, że granica młodości przesunęła sie w ostatnich dwóch
dekadach o jakieś 10 lat. Dzisiejsi 35 - latkowie mają samopoczucie
i mentalność dawnych 25 - latków, a 45 - latkowie uważaja sie wciąz
za bardzo młodych ludzi, często tak sie ubierają i tak zachowują, a
mężczyznom w tym wieku wydaje się, że mogą związać się ze studentką.
Ale to jest przesunięcie kulturowe, a nie biologiczne. Biologicznie
starzejamy się według starego zegara i nic tu nie zmienia fakt, że
wydłuża się przeciętny czas życia. Po prostu dłużej jesteśmy starzy.
Ponadto nieco mnie drażni argumentacja, że najpierw trzeba się
wyszaleć, pochodzić po klubach i imprezach i pojeździć, a potem
dziecko. Takie rozumowanie zakłada, że dziecko jest ciężarem, a
jeśli tak - to po co w ogóle nakładać sobie ciężar, na imprezy można
chodzić do późnego wieku, wyjeżdżać także. To że dzisiaj matki w
wieku 20 lat wydają nam się patologiczne, a tak wczesne
macierzyństwo (nawet przed 30, jak pisze jedna z uczestniczek tej
dyskusji) - obciachem i wsiowym obyczajem, wynika, jak mi sie
wydaje, z tego ogolnego infantylizmu, mentalnego rozejścia się wieku
biologicznego i odczuwanego. To zreszta ciekawe, bo dzisiejsze 12-13
latki (obojga płci), często zachowują się jak 16-17 latki, szybko
dorosleją. Problem w tym, że tu następuje jakies zastopowanie, bo i
dwudziestoparolatki też tak się zachowują. Myślę że następuję
generalna ucieczka od zdefioniowanych ról społecznych. Mężczyźni po
30 mieszkająz rodzicami (nie z przyczyn finansowych), kobiety w
wieku 30 lat mówią,że sa za młode na dzieci (sam słyszałem). Dziecko
jako ciężar, nie pozwalający na samorealizacje - to ważny sygnał
cywilizacyjnych zmian. Nie oceniam, stwierdzam.

[kozica111]

Wiek biologiczny jest sprawa względna i nijak ma sie do wieku metrykalnego.To po
pierwsze.
Po drugie z wpisu Kornela bije na odległość frustracja i pewna zazdrość
względem osób które według własnego klucza ustawiły sobie priorytety.

Zazdrość o świadomy wybór, a nie wybór dokonany pod wpływem nacisku otoczenia.

Kornel zapewne zasuwa sfrustrowany w robocie po 10 ha, ma roztytą zapuszczona,
choć MłODA żonę i na siłe stara sie udowodnic sobie i swiatu ze zrobił dobrze.
A nie zrobił, nie zrobił nie dlatego ze zduplikował sie przed siwieniem a
dlatego ze sam wewnętrznie nie popiera swojej drogi, gdyby czuł sie komfortowo w
swoim wyborze ten watek nie miałby miejsca.

Ja jestem jeszce relatywnie wedlug przyjetych przez Kornela standardow mloda
osoba, choc nie do konca bo 30-tka cyknela...i moje podejscie do zycia drazni
najbardziej osoby ktore wladowalay sie wczesnie w pieluchy.Teraz ich zycie to
problem jak zarobic srednia krajowa i czy starczy na wyjazd do Łeby na tydzień...
Jak mowie ze jade na 2 tygodnie do Meksyku, to tylko widze zazdrosc w oczach ,
maskowana nieskutecznie udawanym wspolczuciem i slysze tekst; A moze zajelabys
sie czyms bardziej przyszlosciowym, zalozyla rodzine, twoj zegar tyka......
No ale to moj zegar a nie ich, co ciekawe ja nigdy nie pytam czy nie warto
zamiast nowej garderoby w piwnicy /6 tys/ jechac z mlodymi do Tunezji..bo to nie
moja sprawa...po prostu mnie nic nie gniecie...a ich gniecie....ewidentnie.

[wronka30]

Nie rozumiem co cie tak urazilo w wypowiedzi kornel, napisala
grzecznie i madrze, nikogo nie krytykujac. Ty za to od razu
wyskakujesz z jakas zazroscia. Masz problem kobieto ze soba. Dla
mnie mozesz caly swiat zwiedzic kilkanascie razy w ciagu roku, ja
mam swoje zycie swoje plany i pragnienia, swoje priorytety. Acha,
najlepiej zaplanuj dziecko po menopauzie. Choc kto wie moze to i tak
dla ciebie za wczesnie. Powodzenia zycze

[bj32]

"To fakt, że granica młodości przesunęła sie w ostatnich dwóch
dekadach o jakieś 10 lat. Dzisiejsi 35 - latkowie mają samopoczucie
i mentalność dawnych 25 - latków, a 45 - latkowie uważaja sie wciąz
za bardzo młodych ludzi, często tak sie ubierają i tak zachowują"
A Ty nie masz aby, Kornel, zaburzonej wizji świata? Ja mam 33 lata,
mój mąż 43. Mamy 6letnią córkę. Mąż chodzi w dżinsach i zwykłych
koszulkach. A Ty chciałabyś, zeby zaczął ganiać w trzyczęściowych
dwurzędowych garniturach i pod krawatem typu śledź? Stanowczo
powinien poniechać jazdy na rowerze, bo nie uchodzi i przesiaść sie
do lincolna? Wszak w dojrzałym wieku lat 43 to bardziej mężczyźnie
przystoi? I w żadnym wypadku nie powinien grać z córką w nogę, bo
widział to kto? Ja pewnikiem też zamiast krótkich kiecek i sandałów
powinnam wbić sie w burą lejbę stosowną dla matrony i trumniaki?
Przebywam zazwyczaj w towarzystwie ludzi około czterdziestki. I oni
*są* młodzi. Dziewczyny w moim wieku też. Ale panowie w okolicach
trzydziestki to zazwyczaj smarkacze, z którymi ani nie bardzo mam o
czym pogadać, ani nawet nie mówimy tym samym jezykiem.
Ja dojrzałam emocjonalnie do macierzyństwa mając lat 26. Wczesniej
zwyczajnie nie czułam sie dość dorosła, zeby być matką. Sama byłam
dzieciakiem. I tego sie będę trzymać. I uwazam, ze decyzję podjęłam
prawidłową. I nie ze względu na kariere czy forsę, ale na odczucia
wewnętrzne, czyli emocje.
A Ty prezedstawiasz zagadnienie, jakby człowiek po czterdziestce
miał sie już koniecznie szykować do trumny, bo w tym wieku to już
doniczegowaty wielce.
"kobiety w wieku 30 lat mówią,że sa za młode na dzieci"
I niektórym to tak już do końca zycia zostaje... Uogólniasz.
Niektóre kobiety faktycznie są wtedy jeszcze za młode. I tyle. A
niektóre w ogóle sie nie nadają. A są i takie, co mając lat 20
dorastają do macierzyństwa.
A weź jeszcze pod uwagę drobiazg, że teraz kobieta mająca dziecko ma
problem ze znalezieniem/utrzymaniem pracy. To nie bez znaczenia.
Pracodawca chętniej przyjmie spowrotem wykwalifikowana pracownicę po
macierzyńskim niż mniej wykwalifikowaną po wychowawczym. Finansowo
nieopłacalne często jest posiadanie dzieci. I nie chodzi o *robienie
kariery* tylko o banalne utrzymanie pracy...

[kol.3]

Ogólnie jestem przeciwna późnemu zawieraniu małżenstw, późnemu
rodzeniu dzieci. Piszę z własnego doświdaczenia. Moja mama urodziła
mnie gdy miała 42 lata. Byłam dzieckiem starszych konserwatywnych
rodziców, odczułam bardzo różnicę wieku. Kiedy wyszłam za mąż nie
mogłam liczyć na żaden kontakt z mamą, na porady życiowe (przepaść
mentalna), mama była schorowana, nie mówiąc o najmniejszej pomocy
przy dzieciach. Trudy wychowania małych dzieci trzeba było połączyć
z opieką nad chorującymi i starzejącymi się rodzicami. Dzieci w
zasadzie dziadków nie miały, co odczuły psychicznie bardzo
boleśnie.
Każda kobieta która zdecyduje się na na późne urodzenie dziecka
będzie zadowolona z siebie, będzie się oceniała dobrze, będzie się
uważała za nowoczesną i super-hiper. Z boku jednak wyglada to
zupełnie inaczej. Dobrze wychowane dziecko nigdy nie powie
rodzicom, że są za starzy dla niego, choć tak pomyśli. Tak niestety
jest, czy się to komuś podoba czy nie.
Dodatkowo, w dzisiejszych czasach rodzice po 50-tce są pierwszymi
kandydatami do zwolnienia z pracy, o ile ją w ogóle mają. Gdzie tu
miejsce na bezstresowe wychowanie poźnego dziecka, nie wiem.

[osa551]

kol.3 - to nie jest reguła, moja mam mnie urodziła jak miała 26 lat, ojciec miał
wtedy 40. Muszę przyznać, że z ojcem było łatwiej, bo on już miał trening z moim
bratem. Akurat tak się złożyło, że mama zachorowała jak urodziłam swoje pierwsze
dziecko i wychowanie dziecka łączyłam z opieką nad nią a nie nad ojcem.

Ojciec ma teraz 75 lat, jeździ samochodem i jeszcze cały czas chce mi pomagać bo
ma jeszcze na to siłę.

[kol.3]

Droga Oso, jednak młodsze mamy statystycznie chorują rzadziej.

coś sobie kolo wydumałeś i rozdmuchujesz sztucznie

[mimiwp]

tylko nie wiem po co. chyba, zeby się wątek rozwinął. pieprzysz jakieś pierdy, ze to niby nagminne, a tak naprawdę to zjawisko to margines - mam na mysli matki po 40 z zaplanowaną przyszłością dziecka i dzieckiem wpisanym w kalendarz.
Generalnie nie mam nic przeciwko mamom po 40, planowaniu przyszłości dziecka, organizowaniu sobie życia, ustawieniu sie przed macierzyństwem (bo nie ma to jak nie mieć kasy na pieluchy, jedzenie, kosmetyki i zabawki, nie?) i używaniu kalendarza.
Nie rób scen chłopie!

do wszystkich przeciwników

[artjoasia]

No cóż, zamierzenie autora wątku jest dla mnie nieodgadnione i mętne nieco. Nie wiem, czy bardziej kłuje go w oczy późne macierzyństwo, czy raczej to, że niektórzy mają więcej kasy, a czasami w dodatku bywają snobami.
Cała późniejsza dyskusja też jest raczej zagadkowa. Czy sugerujecie, że kobiety po 35 roku życia powinny być poddawane przymusowej sterylizacji? Czy może lepszy będzie ustawowy nakaz aborcji?
A jeżeli nie o to Wam chodzi - to właściwie O CO?!???

[golfstrom]

A ja zaczęłam siwieć, kiedy miałam 20 lat. Urodizłam, gdy miałam 29
(czyli niedawno), ale wtedy już farbowałam włosy.
Czy to negatywnie wpłynie na przyszłość mojego dziecka???
Proszę o poradę

[kadewu1]

Dopiszę się: jestem dzieckiem rodziców, będących dziećmi czterdziestolatków.
DZiadków pamiętam dobrze, ojciec mamy był dla mnie największym autorytetem.
Fakt, moje o 10 lat młodsza siostra praktycznie dziadków nie miała.

Mam 34 lata, mój synal dwa. Tak chciałam. W formie jestem równie dobrej, jak
powiedzmy 15 lat temu. Siwieję umiarkowanie, za to już od liceum . Dziecku
życia nie wymyślam i na studia nie wysyłam Zrobi, co będzie chciał. Mam dziś
więcej luzu, niż kiedyś. Nie dorobiłam się wielkiego majątku, w korporacji nie
pracuję, choć pewne minimum mądrości życiowej już zebrałam.

Podsumowując, mierzi mnie nasza polska "cudowna" cecha: wtrącanie się w czyjeś
życie, komentowanie jego wyborów życiowych (z lepszych przykładów podam taki:
usłyszałam kiedyś pytanie, jak długo starałam się o dziecko. Odpowiedziałam
zgodnie z prawwdą: 20 minut). Chcesz mieć dzieci przed dwudziestką, proszę.
Chcesz po czterdziestce - voila. Byle by nie musiało do tego dokładać państwo
(opieka społeczna...).
Nie ma wieku idealnego na rodzicielstwo.
KmJ

[krystyna1947]

A ja mam trojke dzieci.
Pierwsze dziecko urodzilam mlodo w wieku 21 lat.
Pamietam ten okres koszmarnie zupelnie nie nadawalam sie do
macierzynstwa o czym niestety przekonalam sie dopiero po porodzie.
Musialam pogodzic nauke z wychowaniem syna,ciagle klotnie z mezem o
czas poswiecany dziecku kazde z nas chcialo sie jak najmniej wysilic
i tak przelecialy mi pierwsze lata syna nie potrafilam sie nawet
nimi cieszyc bo potrzebowalam czasu dla siebie.
Poprawa nastapila kiedy syn mial 4 lata na nastepne dziecko dlugo
nie moglam sie zdecydowac wspominajac koszmar pierwszych lat.
W
koncu po 10 latach zdecydowalam sie na kolejna ciaze pelna
watpliwosci ale chec nastepnego dziecka zwyciezyla.
U mnie akurat to byl strzal w dziesiatke.
Nareszcie opieka nad dzieckiem sprawiala mi przyjemnosc,moglam zajac
sie nim tak jak chcialam ( wychowawczy) i przebywanie z dzieckiem
sprawialo mi duzo radosci .Po 2 latach zdecydowalismy sie na
kolejne.W wieku 34 lat zostalam mama nastolatka i dwoch maluchow.
Akurat w moim przypadku pozne macierzynstwo( macierzynstwo po
trzydziestce) to bylo to . Jako mloda matka zupelnie sie
niesprawdzalam chociaz wtedy wydawalo mi sie ze wszystko jest tak
jak byc powinno .Szkoda mojego starszaka, ktory nie mial takiej
mamy jak jego mlodsi bracia.
A co do wygladu mam lepszy styl, fryzure i o dziwo lepsza figure niz
kilkanscie lat temu.Moze dlatego ,ze kiedys bylam upiornie chuda (
po urodzeniu pierwszego dziecko) a obecnie nabralam troche ciala i
nie wygladam jak szkieletor.
Moge pozwolic sobie na kosmetyczke i fryzjera kiedy mam ochote
inaczej sie uczesac ale mysle ,ze glowny atut to nareszcie
wyprawcowany styl wiem w czym mi dobrze w jakiej fryzurze najlepiej
wygladam.Siwych wlosow niet.

kolejna "babcia" się kłania

[magdek2]

mam trzyletnie dziecko i jestem przed 40, zresztą trochę to
niegrzeczne tak nas nazywać bo wtedy co młoda matka to "siksa" czy
jak ją nazwać ? niełdnie bo celuje w to na co nie mamy wpływu, na
wiek

w/g mnie sa plusy i minusy wczesnego jak i późnego macierzyństwa,
jak ze wszystkim zresztą, jesli rodzi się dziecko w wieku 35 lat tak
jak ja to trzeba mieć tę świdomość, że jak nasze dziecko osiagnie
wiek dojrzały to my wiekowo już będziemy zaawansowani i pomimo
najszczerszych chęci możemy nie mieć sił na pomoc w róznych rzeczach
np. intensywnej opiece nad wnukiem, z drugiej strony decydując się
na dziecko trochę później mamy świadomość jakich błędów chociażby w
wychowaniu dziecka chcemy uniknąć, jakiego człowieka chcielibysmy
ukształtować, to jest dla mnie ogromny plus, mamy sami większy bagaż
doświadczeń, mamy wiecej czasu i cierpliwości (przynajmniej ja), nie
zamierzam natomiast organizować zycia mojemu dziecku od początku do
końca, bo to jest człowiek, który już teraz ma swoje potrzeby, a
nawet zdanie a wraz z wiekiem sama zdecyduje co chce np robić itd.,

poraża mnie niechęć starszych mam do tych młodych i odwrotnie, wieje
tutaj taką wrogością... co prawda spotkałam się już z taką wręcz
agresją podczas pobytu w szpitalu ze strony dwudziestoletnich
kobiet, które powiedziały wprost ze takie "chrupki" nie powinny już
w ciążę zachodzić, hmmmm czy to niedojrzałość emocjonalna, czy
hormony ciążowe czy po prostu brak wychowania ?

moje koleżanki mają już dzieci w gimnazjum, liceum, i fajnie tylko
że na etapie 0-6 lat dziecko wychowywały babcie, bo mama albo
studiowała, albo pracowała non stop, znam skrajny przypadek kiedy
dziecko "wróciło" do domu mając 5 lat i wtedy pojawił się problem
gdzie ma spać itd. bo tak było u babci a rodzice je odwiedzali, od
tej koleżanki zresztą zawsze słyszałam jak to zegar mi bije, jajniki
mi sie starzeją i za chwilę będzie za późno ))a ja obiecałam
sobie, że dla mojego dziecka zawsze będę miec czas, zawsze odpowiem
na wszystkie pytania i tak teraz jest

aha męża posiadam, siwych włosów jeszcze nie mam, ale jakby co to
ufarbuję całościowo ze względu na tego Pana Tatusia - założyciela
wątku żeby chłopina takich traumatycznych doznań nie miał jak do
tej pory , bo teraz to pasemka (też już podobno nie
dla "chrupków")

pozdrawiam WSZYSTKIE mamy

[wensday]

hmmm... dzieci jeszcze nie mam, ale mogę się wypowiedzieć jako dziecko siwej mamy.

Mojego brata mama urodziła gdy miała 26 lat, mnie gdy miała 32 a mojego młodszego brata gdy miała 36. Zawsze powtarzała, że najlepszym moementem ne urodzenie dziecka była 30tka, bo jak miała 26 to chciała jeszcze szaleć i sie bawić nie mówiac o tym, że studiowała, a 36 to juz była troche zmeczona. Zmęczenie w sumie można usprawiedliwić starszą dwójką dzieci.
Z moich obserwacji, tzn z obserwowania moich znajomych i znajomych moich rodziców, wynika, że to nie wiek matki decyduje o tym czy dzieciak ma zaplanowane życie, ale od charakteru matki i ojca. Często jest tak, że matka by dałą dziciakowi spokój, żeby miał czas pobawić sie w piaskownicy a ojciec wymaga aby dzieciak był lepszy w siatkóke, koszykówke, piłkę nożną, karate... od dzieci jego kolegów. Więc wieszanie przysłowiowych psów na "niewyżytych" , siwiejących, samotnych matkach po 40tce wydaje mi sie grubą przesadą.

Za to jedynym "przeciwskazaniem" dla mnie do tak późnego macierzyństwa, nie jest przepaśc pokoleniowa, ale to, że okres buntu dzieciaka przypada na czas, gdy owi "starzy" rodzice zaczynaja się starzeć. Widzę to po mojej sytuacji. Zarówno ja i moi bracia dawaliśmy rodzicom w kość. Przy starszym bracie rodzice jakoś przełkneli kłótnie awantury całonocne imprezy itp, przy mnie troche mniej , ale bylam w stanie to zrozumieć, bo jako jedyną cóeczkę zawsze roztaczali nade mną większy parasol... natomiast jak mój młodszy brat zaczął dojrzewać to rodzice byli już po 50tce, zaczynali chorować i nie mieli cierpliwości znosić typowo nastoletnich zachowań mojego młodszego brata. Zresztą bardzo wielu rodziców moich znajomych ma ten problem i sami mówią o tym, że w wieku 40 lat nie sadzili, ze te 10 lat do 50 spowoduje taki spadek sił i energii.

[kol.3]

Pierwsze dziecko urodziłam jeszcze młodo (30), drugie staro (38).
Macierzyństwo w młodszym wieku ma takie plusy, że mama chce się
jeszcze bawić, chce polecieć spotkać się ze znajomymi, dziecko jej
troszkę w tym przeszkadza, wobec tego wymaga od dziecka wcześniej
nocnikowania, samodzielności, mniej jest dziumdziania i martwienia
się o każdą duperelę. Dziecko wcześniej się usamodzielnia.
Paradoksalnie egoizm młodych rodziców jest korzystny dla dziecka, bo
bardziej się od niego wymaga samodzielności i dawania sobie rady.
Natomiast starsze rodzicielstwo, poswięcanie dziecku większej ilości
czasu, roztkliwianie się, lęki pojawiające się wraz z doswiadczeniem
życiowym sprawiają, że dzieci są bardziej wychuchane, wyniańczone,
przypilnowane, nie puszczane tak łatwo same, bo się im może co
przytrafić i w sumie wyrastają na bardziej niesamiedzielne, gorzej
sobie radzące.
Co wcale nie oznacza że nie są rewelacyjne i najukochańsze na
świecie.

[magdek2]

nie zgodzę się z tym, moje dziecko piło od razu z kubka a nie z
jakiś wynalazków i wcześnie zaczęła tak pić, je sama od dawna, z
toalety również korzysta sama, myje sama ząbki, sama śpi w swoim
łożeczku od początku, nie ma dziumdziania, nigdy nie było mówienia
typu dziubu dziubu, ale nosi np. kapelusz jak jest słońce co dla
niektórych jest syndromem zbyt starej matki, dla mnie to raczej
syndrom matki myślącej, mam zabezpieczony dom (leki, srodki
czystości, okna itd), ponieważ myślę, że grzebanie w muszli lub
lizanie kostki zawieszonej w toalecie nie jest objawem
usamodzielniania się )) tak jak skakanie po parapecie lub
zasypianie za zasłonką wieczorem
to moje spostrzeżenia wynikające z obserwacji...

[alagas]

To chyba nie chodzi o wiek, ale o człowieka. Obserwuję obecnie dwie
pary czterdziestolatków, którzy zaczęli niedawno swoje
rodzicielstwo. Pierwsi, mimo czterdziestki - szaleni i pełni życia.
Biegają z dzieciakami (zdecydowali się od razu szybko na dwójkę),
bawią się z nimi, wygłupiają. Fakt, ustawieni finansowo, mogą
dziecku zapewnić lepsze warunki życia, ale miłości i bycia razem im
nie brakuje. Dzieciaki wesołe, radosne, otwarte. Druga para to
typowi "starzy rodzice". Trzęsący się nad swoją córką, nie
wypuszczają jej do innych dzieci, nie pozwalają na szaleństwa. Mała
ma być grzeczna, czysta i najlepiej się nie odzywać, żeby nie
przeszkadzać dorosłemu życiu rodziców. To dziecko jest zawsze
smutne, wszystkich i wszystkiego się boi, dużo później niż jej
rówieśnicy zaczęła chodzić, mówić, jest całkiem niesamodzielna.
Ale to nie jest cecha wyłącznie starszych rodziców. Młodzi też
potrafią być tacy. A jak już zaczną podrzucać dzieci dziadkom, to
jaka różnica, czy wychowują dziadkowie, czy starsi rodzice?
I jeszcze dodam coś na temat planowania życia dzieciom. Mój syn (22
lata) powiedział mi kiedyś, że dziękuje nam za dzieciństwo, które
było wspaniałe i szczęśliwe. Porównywał z kolegami, którzy własnie
byli "zaprogramowani". Współczuł im. Zwłaszcza, że jak tylko
dorośli, rzucili wiele z tych rzeczy, które rodzice im tak solidnie
wtłaczali. Moi chłopcy dostawali to, co chcieli. Dawaliśmy im
możliwośc wyboru. Stwarzaliśmu warunki, ale resztę musieli zrobić
sami. I wspaniale im to wyszło, stali się samodzielni. Przez czas
szkoły i studiów organizowali sobie zajęcia, zdobywali doswiadczenia
i znajomości. Po studiach nie było problemu z pracą, bo już byli
poszukiwanymi i znanymi na rynku specjalistami. Młodszy w wieku 17
lat sam pojechał pociągiem do Austrii relacjonować dla gazety
młodzieżowej zawody sportowe. Sam sobie załatwił przejazd, hotel,
wejściówki. My tworzyliśmy tylko przyjazną atmosferę, pomagaliśmy
finansowo, udostępnialiśmy swoje doświadczenia. Dawaliśmy wędkę, a
nie rybę.

[szalona_nastolata]

Alogas, swietnie, ze tak postepowaliscie.
Ja jestem corka tzw. starszych rodzicow. Rodzice czekali na mnie i na brata
bardzo dlugo. Ja sie pojawilam na swiecie, gdy mama miala 43 lata, brat 2 lata
pozniej.
Tak samo jak Alogas moi rodzice poprowadzili nas prawidlowo. Jak porownuje z
moimi rowiesnikami, ktorzy mieli zdecydowanie mlodszych rodzicow, to widze, ze
ich rodzice mieli jednak malo doswiadczenia zyciowego, malo rozumu -
przepraszam, jesli kogos obrazilam.
Nigdy nie przyszlo by mi do glowy, zeby wstydzic sie rodzicow, bo byli starsi od
innych rodzicow moich rowiesnikow. Wrecz przeciwnie, dzieki temu, ze byli troche
starsi od innych rodzicow, wychowali nas duzo lepiej.
Moich rodzicow kocham ponad wszystko: za ich niezwykla madrosc, umiejetnosc
wychowania mnie i brata na tzw. ludzi, a przede wszystkim bycie dla nas
wspanialymi przyjaciolmi wczesniej i teraz. Wyglupiali sie z nami zawsze, duzo
nam czytali, duzo z nami rozmawiali, dzieki temu, ze mieli juz swoje zycie
zawodowe i jakies dobra (np. mieszkanie), gdy sie pojawilismy na swiecie, mogli
nam poswiecic sporo czasu i milosci. Nie byli nadopiekunczy i zaborczy.
Widzialam, jak wygladaja rodziny moich kolezanek: zestresowani rodzice, wiazacy
koniec z koncem, zniecierpliwieni, zmeczeni. I co z tego, ze moze mogli
wskakiwac na drzewa szybciej od moich rodzicow, skoro nie czerpali radosci z
faktu posiadania dziecka, skoro dziecko kojarzylo im sie z pogorszeniem
standardu zycia, zmeczeniem, wyrzeczeniami, itp., itd. My z bratem wyroslismy na
samodzielnych, swietnie radzacych sobie ludzi, mimo ze mamy juz wlasne zycia,
uwielbiamy spedzac czas razem z naszymi rodzicami, zawsze jakis fragment wakacji
spedzamy razem w conajmniej czworke. Wielu moich rowiesnikow mialo fatalny - i
ma nadal - kontakt z rodzicami, nie lubia odwiedzac swoich rodzicow, a jesli juz
to przychodza po pieniadze. Dobrze bylo, jak byli mali, maksymalnie do 2-3 klasy
podstawowej, potem zaczely sie zle relacje. My nie uciekalismy z domu, nie
buntowalismy sie przeciwko rodzicom, nie ma zadnej luki miedzypokoleniowej.
Moja przyjaciolke mama urodzila, gdy miala 39 lat - tez ich relacje sa swietne,
po prostu dwie kumpele.
Mam kolezanke, ktora w wieku 20 lat zaszla w ciaze i juz widze, ze bedzie
popelniac te bledy, ktore popelniali jej rodzice. Jest bowiem zyciowo
niezaradna, niedoswiadczona, poszla na zywiol, choc oczywiscie wydaje jej sie,
ze to tak swietnie byc mama. Tyle ze na imprezy targa tego biednego dzieciaka,
ktory spi we wrzasku i smrodzie papierosow.
Dla mnie gadanie, czy pani urodzila majac siwe czy nie siwe wlosy jest strasznie
glupie. Rodzic musi byc madry zyciowo, moc zapewnic dziecku podstawowe potrzeby
a dziecko musi byc kochane. Trzeba umiec mu przekazac mnostwo wiedzy, nauczyc go
wyborow, ocen, a na to trzeba miec czas. Nigdy nie chcialabym byc dzieckiem
rodzicow, ktorych rola sprowadza sie do zrobienia posilkow, ubrania mnie i
zajecia sie mna co najwyzej na odczepnego, bo byli ciagle zmeczeni. A tak bylo w
wiekszosci domow moich znajomych. I co ciekawe ci rodzice mysleli, ze wszystko
gra, tyle ze nikt nie nazwalby tego fajna rodzina. I potem dziwia sie, ze nie
znaja swoich dzieci, ze dzieci nie chca im pomoc czy tez utrzymywac kontaktow.
Moje dzieci przyjda na swiat tez pozno, o ile 40-tka to pozno.
Do tego czasu na pewno naucze sie zycia, a to potem zaprocentuje w relacjach z
moimi pociechami.
Kaska

[tulejka_lejka]

Według mnie najważniejsze jest to żeby dziecko miało mądrych rodziców i
bezpieczny dom a ile matka ma lat zupełnie nie ma wpływu. W mojej rodzinie są i
mlode i głęboko dojrzałe matki a dzieci i jednych i drugich - fantastyczne

[anrenata]

Ja jestem siwą mamą,mam dwóch synków,ale nie dobiegam 40-
tki,poprostu wcześnie zaczęłam siwieć.

[myroad]

Czas na macierzynstwo to idywidualna sprawa kazdej kobiety tylko
irytuja mnie stwierdzenia i zpewnienia starszych kobiet że mimo np
40 lat wygladaja młodziej niż np 25 latka . Przeciez to niemożliwe ,
można sie pomylic o np 3-4 lata w ocenie wieku danej osoby ale nie o
10 ...Wiek widać a jezeli kobiecie to niby nie przeszkadza to skad
te dziwne przekanania ?

[artjoasia]

Niekoniecznie. Ja jestem przez obcych ludzi uważana za osobę o 10 - 15 lat
młodszą (ZAWSZE), chociaż ani nie farbuję włosów (siwych prawie nie widać), ani
nie maluję gęby (zmarszczek zero), no i jestem chudzielcem - a jest jakieś takie
powszechne przekonanie, że stara baba musi być koniecznie gruba i rozlazła.

[bj32]

No właśnie i dokładnie. Ja moze nie o 15, ale też cudnie i młodo
wygladam, bo chuda jestem jak szczypiorek, malutka i biuścik mam
prawie nieobecny. Jak miałam 24 lata, to mnie przy zakupie tytoniu
czy piwa o dowód prosili. Teraz robi wrazenie pełnoletniej, ale tez
nieraz pytają, na którym roku studiuję. Fajne to))
A zmarszczki mam. Śmiechowe i takie od myślenia na czółku

[artjoasia]

Nooo! Szopki z dowodem też miałam prawie do 30-tki. I jeszcze "dziewczynko,
ustąp miejsca pani!"...
Na szczęście nauczyłam się przybierać taki mało zachęcający wyraz twarzy, do
tego prawie czarny łeb - i wszyscy tylko patrzą, gdzie zakamuflowałam miotłę...

[bj32]

Gigigi... Ja opanowałam minę "czoło niesplamione myślą, a w oczach
tęsknota za rozumem". Patrzę czyli jak dresiarz i chętnych do
zaczepek nie mam.
My, małe, musimy se radzić

[joanna666]

Oj, można sie pomylić w ocenie wieku. Bardzo...
Kiedyś miałam sie spotkać (zawodowo) z pewnym "osobnikiem", który miał mieć
wówczas 49 lat (kolega czytał jego CV, to wie na pewno.
Wchodzę do pomieszczenia, gdzie było więcej osób i jedna z nich zwraca sie do
mnie bardzo bezpośrednio - nie wiedziałam, kto to jest.
Zdążyłam tylko pomyśleć, że teraz młodzi ludzie są przesadnie na luzie, nic
szacunku dla starszych nie mają
Za chwile okazało się, że to właśnie ten ktoś, z kim miałam sie spotkać. Starszy
ode mnie kilkanaście lat, pięćdziesiątka na karku - a wygląd (w porywach) przed
trzydziestką. Naprawdę! Cały czas później mu sie przypatrywałam i dostrzegłam
kilka siwych nitek we włosach (więc nie farbuje).
Inny spektakularny przykład: moja znajoma (jest już babcią od dawna). Pomagała
córce w wychowaniu wnuka. Notorycznie wszyscy nieznajomi uważali, ze to jej
dziecko... (miała wtedy pod pięćdziesiątkę)
Znajoma jest teraz po sześćdziesiątce, nadal jest aktywna zawodowo (trener
jeździectwa - doskonała forma fizyczna wymagana). Trudno mi ocenić, na ile teraz
wygląda, ale na pewno nie więcej niż 45-50 lat.

[delfina77]

Oj, mozna sie pomylic w ocenie wieku osoby o wiecej niz 10 lat Znam 2 takie
osoby, jedna jest moja dentystka - to stateczna mezatka z dwojka dzieci, ma
zdaje sie pod czterdziestke a nie wyglada na wiecej niz 25. Sa takie osoby, po
prostu maja to chyba w genach i tyle. Nie ma czego zazdroscic

[kolanka2005]

Witam.Mam 51 lat jestem babcią 3 letniej wnuczki.Moje włosy
zaczynaja siwieć -jak dobrze,że jestem babcią.Syn ma 28 lat a synowa
26.Uważam,że rodzicami są młodymi,ich dziecko ma także młodych
dziadków.Czasami ktoś spyta mi się-co jeszcze sie przytrafiło?
Jestem szczęśliwa,że mogę uczestniczyć w zyciu tego małego brzdąca
aktywnie.Takim dzieciom potrzeba duzo uczucia.A takie zorganizowane
życie pozbawia je tego.Jest ciagła gonitwa a nie każde dzieci
wytrzymują to.Pozdrawiam wszystkich