Mały nerwusek - prosze o rade

[soilew]

Moj synek 18 miesiecy,ma dosc "niebezpieczny"typ zachowania mianowicie,gdy cos próbuje zrobic,lub wziac i to np nie udaje sie np cos bardzo precyzyjnego ,lub nie oszukujmy sie nie na jego wiek,zaczyna sie denerwowac i wtedy rzuca tym przedmiotem.Dzis bym o mało nie zarobiła kula do klocków.Tłumaczylam i nic, wiem ze jest za mały i nie wiele zrozumie,ale boje sie,ze jak pojdziemy np latem do piaskownicy to zrobi komus krzywde gdy rzuci np wiaderkiem.Co robić?

[mama-ola]

Każdy się złości, jak mu coś nie wychodzi Tylko z wiekiem uczymy
wyrażać ów złość w sposób bardziej cywilizowany. Co dla Ciebie
byłoby cywilizowanym wyrażeniem złości? - zastanów się i podpowiedz
synowi, naucz go.

Ja akurat robiłam tak.

Po pierwsze, mówiłam mu dobitnie, co czuje, np. "jesteś zły, bo
rozwaliła ci się wieża", "jesteś zdenerwowany, bo nie lubisz, jak
piasek ci się sypie za bluzkę".
Jak się dziecku nazwie daną emocję, to jest mu łatwiej, poza tym za
następnym razem ono samo potrafi ją rozpoznać i nazwać. W wersji dla
1,5-roczniaka brzmiało to w uproszczonej wersji "Ata nie jubi!"
("Antoś nie lubi") plus pokazanie palcem.
Złość, zdenerwowanie, wściekłość - wszystko w tym czasie określał
zdaniem-wytrychem "Ata nie jubi" i taka skarga do mamy niesamowicie
mu ułatwiała poradzenie sobie z problemem, tym bardziej że ja wtedy
starałam się pomóc.
Po drugie, mówiłam mu że czuję to samo. Np. Antoś dostawał histerii
na widok balonów w supermarkecie, pokazywał je palcem, trząsł się i
mówił (albo i nie), że Ata nie jubi, płakał. No to kucałam, mówiłam,
że też nie lubię, że są okropne, że masz rację.
Pomagało niesmowicie - każda kolejna wizyta w supermarkecie
wyglądała lepiej, z czasem przeszło to do "Bajony. Ata nie jubi,
mama nie jubi" i po sprawie, bez histerii.

W Twoim przypadku z klockami mówiłabym coś w duchu: "jesteś zły, bo
nie udało ci się...; masz prawo być zły, to jest naprawdę
wkurzające, gdy nie uda się to i to...; jak jesteś zły, powiedz...;
ja też jestem zła, że to się rozwaliło, co za okropne klocki".

No i po trzecie, uczyłam siłowego, ale cywilizowanego wyrażania
złości, takiego, żeby nikt nie ucierpiał. U nas młody mógł rzucać ku
mojej aprobacie i przy moich zachętach, ale tym co ja mu podawałam
do ręki i w kierunku, który mu pokazałam. Jak się wkurzył i mnie
uderzył, mówiłam: "mnie nie bij, to mnie boli, nie wolno. Jak
chcesz, to rzuć tym tam" - no i mały brał i rzucał. A ja: "świetnie,
jeszcze mocniej!" - i następna zabawka z dokładną instrukcją "rzuć
tym tam". Po kilku razach złość ustępowała radości.
Antek mógł też walić w złości mieczem w fotel.