czaję się na drugie dziecko

[marcelina4]

pisze pod wpływem watku o trójce dzieci rok po roku
ja mam jedno dziecko - córeczkę 1,5 i zastanawiam się nad drugim dzieckiem, ale.. no właśnie jest kilka spraw, które sprawiają, że jestem między młotem, a kowadłem, a mianowicie:
1. nasza córeczka to egzemplarz trudny, krnabrny i dała nam popalić na początku że strach, nie chodzi tylko o zarwane noce, ale problemy zdrowotne dziecka, teraz jest ok, ale początek to był jeden wielki stres
2. mój mąż jak słyszy o drugim dziecku to ma w oczach panikę zapewne w związku z punktem pierwszym
3. ja miałam problemy zdrowotne w ciąży, poważne ( przetaczanie krwi, problemy z sercem ) i jest duże prawdopodobieństwo powtórki tej sytuacji w ciąży następnej
4. jestem raczej słabego zdrowia i opieka nad dzieckiem mocno mnie obciąża fizycznie
5. czasy zrobiły się podłe, kryzys, recesja i nie wiadomo co człowieka jutro w pracy spotka

wziąwszy pod uwage powyższe ja nadal myśle o drugim dziecku, nie chcę, żeby córeczka była jedynaczką, sama mam brata i rodzeństwo uważam za bardzo fajną sprawę w przeciwieństwie do mojego męża, który jest jedynakiem i ten fakty bardzo sobie chwali. Poza tym mam 35 lat i myślę, że jak rodzić to teraz, a uwzględniając to że jestem strasznym cherlakiem, to nie wiem czy już aby za późno nie jest
Bije się z myślami już od jakiegoś czasu, nie chcę tzw.wpadki małżenskiej, chcę, żeby poczęcie drugiego dziecka było decyzją świadomą, stąd pewnie moje dylematy
Proszę napiszcie, czy miałyście tez takie sytuacje, czy decyzja o kolejnym dziecku była ciężka ( a może wręcz przeciwnie ) jak sobie z tym dałyście rade?
pozdrawiam

[majan2]

To musi byc wasza dcyzja, ja znosze ciąże dobrze, córka starsza była w miare
łatwa, gorzej jak juz pojawiłą sie siostra i od zawsze wiedziała, ze chce
minimum 2 ludziki (chyba na tym poprzestane). Nie doradze, choć moj Tata mówi,
ze dziecko zawsze rodzi sie z kromka chleba

[marcelina4]

bardzo ładne powiedzenie Twojego Taty zapamiętam

[ik_ecc]

Mialam podobne dylematy (czy raczej sytacje) co Ty. Corka byla bardzo
trudnym niemowlakiem, bylo troche problemow zdrowotnych. Ja tez
cherlak i nieprzespane noce sa dla mnie bardzo wyczerpujace (i mocno
rzucaja mi sie na samopoczucie). W ciazy nie mialam wielkich
problemow zdrowotnych poza niewiarygodnym zmeczeniem i koszmarnymi
bolami plecow (czasami z tydzien czy dwa nie moglam chodzic) - i to
mnie przeraza kiedy pomysle o starszej corce. Mam tez 35 lat. Ale
drugie dziecko jednak mocno chce. Czekalam az corka zacznie solidnie
przesypiac noce, co sie stalo okolo jej 3 urodzin i... I nic. Od roku
nie moge zajsc w ciaze. Oczywiscie im bardziej nie moge zajsc tym
bardziej chce.

Nic Ci nie doradze.... Ale dylemat rozumiem. Trudna sprawa, trudna
sytuacja...

[marcelina4]

ik_ecc ja się boję właśnie takiej sytuacji jak u Ciebie, że jak juz ta decyzja
zapadnie i zaczną się starania, to może się nie udać, raz z racji tego zdrowia
kiepskiego, dwa z powodu wieku, wiadomo przecież, że z każdym rokiem jest
trudniej zajść w ciążę, a i ryzyko wad wrodzonych u dziecka większe, niemniej
jednak ja chcę dziecka, mąż się jeszcze opiera, ale myślę, że coraz bardziej
jest na tak.
Ech... trudna to sprawa, dla innych zupełnie naturalna i bezproblemowa, a dla
mnie ciężki dylemat
mam nadzieję, że szybko będziesz brzuszasta, serdecznie Ci tego życzę pozdrawiam

[mama-ola]

Rzeczywiście masz trudną sytuację... Ale jak ma być drugie dziecko,
to raczej jak najszybciej, odkładać nie ma sensu.
Pozdrawiam

[jagabaga92]

Ja mam siostrę, mąż jest jedynakiem. Mamy jednego syna (praktycznie
"bezproblemowego" od urodzenia, z wyj. alergii pokarmowej, ale to w porównaniu z
innymi chorobami nie problem; ciąża książkowa, poród łatwy). Ja chciałam drugie
dziecko, mąż nie. Stanęło na tym, że on szanuje moją decyzję, a ja jego i...
czekamy, co będzie A będzie to, co ma być. Dla przykładu napiszę, że znajoma
jest w koncówce drugiej ciąży (pierwsze poronienie, druga ciąża: dziecko martwe,
za trzecim razem zdrowa córka). Oboje obawiali sie, że sytuacja z początku
małżeństwa może się powtórzyć i nie chcieli decydować sie na drugie dziecko.
Zabezpieczali się więc bardzo sumiennie, a tu... druga ciąża. Nawet lekarz
zapytał: Jak wy to zrobiliście, bo przecież nie było takiej możliwości?

czyli wrobisz męża w drugie dziecko

[geehee]

jak czytam wypowiedzi kobiet w kwestii planowania rodziny, to przestaję się
dziwić że faceci nie chcą się żenić. facet wyraźnie mówi, że nie chce drugiego
bachora, bo nie ma pieniędzy, bo chce trochę pożyć a nie tylko pieluchy
zmieniać, bo problemy, kłopoty, niepewna sytuacja w pracy itp. ale baba ma to za
nic i wbrew wszystkiemu rodzi kolejne dziecko, bo przecież ona wie lepiej że
dziecko musi mieć rodzeństwo, bo ona zawsze chciała dwójkę, trójkę etc., bo
jakoś to będzie, bo przecież dadzą sobie radę ... W praktyce wygląda to tak, że
ona usatysfakcjonowana siedzi w domu i chucha w rodzinne ognisko a on zapie...
aby związać koniec z końcem, ona jest wniebowzięta z powiększenia rodziny, on
czuje się wściekle wrobiony i zlekceważony, ona opowiada znajomym farmazony o
szczęśliwej rodzince i cudownym życiu, on jest sfrustrowany i najchętniej do
domu nie wracałby wogóle, bo tam babiniec i dzieciniec panuje ... czyli rozwód
za jakieś dwa lata w tle już się rysuje ale to przecież pryszcz wobec tego, że
ona chciała mieć dwójkę dzieci i doprowadziła do tego ...

[axio-mat]

Moze az tak brutalnie tego nie widze, ale cos w tym jest...
Nie rozumiem kobiet, ktorych jedyna ambicja jest rodzenie dzieci i siedzenie
latami w domu nad pieluchami, pralka, garami. Marza o dziecku, czesto nie biorac
pod uwage tego, ze ich facet nie chce juz dzieci, ze ma dosc ciaglego
zapieprzania, zeby utrzymac "zachcianki" swojej kobiety, ktora juz jego kobieta
bywa rzadko. Boze, gdzie, drogie Panie, Wasze ambicje, ciekawosc swiata, chec
zrobienia czegos fajnego?

[pysiaaa1]

cos ci sie pomieszalo chyba
obecnie zdecydowana wiekszosc kobiet to kobiety pracujace i
wychowujace dzieci- teraz zadko ktora kobieta jak to pisales /as
siedzi tylko w domu a biedny maz tyra! to nie te czasy i nie ta
swiadomosc spoleczenstwa!
jesli sa takie przypadki to raczej swiadomie uzgodnione partnersko a
nie zachcianki kobiety- co ty czytasz lub w jakim swiecie zyjesz?

[julamimi]

pysia, tylko czy te pracująco-wychowujące matki mają jeszcze czas
dla męża (tak, wiem, banał)? Jesli mąż był chętny na drugie i włącza
sie w obowiazki, to czas dla siebie znajdą, jesli mąż nie chciał
drugiego i ostentacyjnie pokazuje, ze przy maluchu zrobi, jak juz
bedzie musial, to uwierz mi, ani czasu, ani chęci dla nich jako
pary. Bo kobietę do faceta też zniechęca to, że on się niechętnie
zajmuje własnym dzieckiem.
Niestety piszę z obserwacji otoczenia
pozdr
ps. sama jestem pracująco-wychowująca dwójkę, ale moj mąż ani przez
chwile nie był przeciwny, wrecz namawial, zeby roznica wieku miedzy
dziecmi byla jak najmniejsza (jest 3 lata).

no właśnie

[tangerka]

julamimi ujęła sedno sprawy: ilość dzieci to musi być WSPÓLNA DECYZJA i zdanie
męża jest tu równie ważne jak żony, bo inaczej odbije się to na związku,
dziecku, przyszłości. Nikt nie lubi być w nic wrabiany, więc jeżeli mąż mówi
stanowcze "nie" drugiemu potomkowi i nie daje się przekonać, to raczej należy
zrezygnować, chyba że wolisz się rozwieść i poszukać następnego "wspólnika" do
drugiego dziecka. Nie wyobrażam sobie podejmowania tak fundamentalnej decyzji
wbrew woli jednego z partnerów, nie wyobrażam sobie związku funkcjonującego w
sytuacji urodzenia takiego niechcianego drugiego dziecka, bo przecież dajesz
jasno do zrozumienia, że zdanie męża masz gdzieś i twoje pragnienie następnego
dziecka jest ważniejsze niż jego plany kupna nowego wozu, zwiedzenia Grenlandii
czy zmiany pracy czy zawodu itp, itd.
I czy faktycznie drugie dziecko da wam aż tyle szczęścia, że łatwo będzie
zrezygnować z dotychczasowego stylu życia, odmówić sobie małych przyjemności,
nie mieć czasu dla siebie, przestać być parą a być tylko mamą i tatą? Dla mnie
nie ale to oczywiście wasza decyzja.

[uwolnic_cyce]

pysiaaa1 napisała:
> jesli sa takie przypadki to raczej swiadomie uzgodnione partnersko
a
> nie zachcianki kobiety- co ty czytasz lub w jakim swiecie zyjesz?

Przeca w tytułwym poście wyraźnie napisano,że to kobita chce a facet
nie.
A co do powodów dla, których faceci mogą nie chcieć więcej dzici
dodam aspekt (nazwijmy go) estetyczny. Większość kobiet "po"
wygląda jak bite wozy.

[kosciotrupek]

Wyobraź sobie axio-mat, że ja z kolei nie rozumiem kobiet, które cały swój
wewnętrzny kompas nastawiają tylko na kierunek "kariera" ewentualnie "wielka
kariera" (albo "jeszcze większa kariera"), a rodzina (jeżeli jest) to dynda się
gdzieś tam w ogonie.
Tak się składa, że ambicją wielu kobiet, które Ty krytykujesz, jest nie tyle
siedzenie nad pieluchami, pralką i garami, ale urodzenie dzieci i wychowanie ich
na dobrych ludzi. Nie bardzo da się to wykonać bez tego, co tak smakowicie
opisujesz (a dodajmy jeszcze do tego nocniki, zasmarkane chusteczki do nosa,
zaplute śliniaki - to tak, żeby dopełnić obrazu), więc dziwaczki, którym po
głowie chodzą takie ambicje, robią to wszystko specjalnie nie wybrzydzając, bo
wiedzą, że jest to warunek konieczny. Aczkolwiek jednocześnie jest warunkiem
niewystarczającym, więc musimy się rozwijać, uczyć nowych rzeczy, coraz więcej
się dowiadywać, żeby być stale o krok przed naszymi dziećmi. Wychowanie dzieci
nie sprowadza się do sadzania ich na x godzin dziennie przed TV, ale jest między
innymi własnie zaszczepianiem im tej ciekawości świata, o której piszesz. Jak
mogłabym to zrobić, gdybym sama nie była ciekawa tego, co się wokół dzieje (i
nie myślę tu o losach bohaterów 1000 odcinka serialu)? Uważasz, że tylko kobiety
pracujące mają w sobie coś, co się nazywa ambicjami albo ciekawością świata?
Jeżeli tak, to grubo się mylisz. Poza tym dlaczego uważasz, że urodzenie i
wychowanie dzieci nie jest czymś fajnym? To znaczy, oczywiście - Tobie samej
(samemu) może to nie odpowiadać - ale dlaczego pojechałaś (-łeś?) sobie po tych,
którzy widzą w tym rzecz nie tylko fajną, ale i ważną? Moja praca bardzo mnie
interesuje, jest dla mnie bardzo ważna, niech będzie, że i fajna, ale jedną z 2
najfajniejszych spraw na świecie jest wg mnie wychowanie dzieci (pierwszą jest
mój mąż ))

A na koniec jeszcze jedna uwaga... Całe szczęście, że Twoi rodzice mieli inne
zdanie na ten temat i jednak znalazłeś się, szanowny axio-macie, wśród ich
ważnych spraw

[imbaczek]

prawdę rzeczesz, dobrze że są kobiety, które potrafią się choć na chwilę wczuć w
rolę faceta...

[edit38]

Ale to nie trzeba wczuwać się w niczyją rolę, wystarczy że jest się
osobą odpowiedzialną. Dla mnie nieodpowiedzialnym byłoby wrobienie
męża w dziecko. Ja chciałam mieć dziecko dużo wcześniej niż mąż do
tego dojrzał więc uszanowałam jego zdanie. Później gdy mąż już
dojrzał do myśli że chce mieć dziecko okazało się że sytuacja
finansowa jest nienajlepsza, więc czekaliśmy 5 lat od ślubu na
decyzję o dziecku. Na ślub też długo czekaliśmy – 9 lat.

[edit38]

Ja zawsze byłam pewna że chcę mieć dwójkę do czasu aż pojawiła się
Zuzia. Moja córeczka skończyła już 2 latka a ja cały czas mam
wątpliwości.
1. Pierwsza ciąża była zagrożono od 13 tyg byłam na zwolnieniu i
przez prawie 3 m-ce z łóżka wstawałam tylko po to aby przyszykować
coś do zjedzenia, umyć się i załatwić.
2. Miałam dosyć poważną depresję poporodową i boję się „powtórki z
rozrywki” chociaż wiem że po następnym porodzie wcale nie musze mieć
depresji tym bardziej że wiem co było prawdopodobnie przyczyną
(nastawiłam się na karmienie piersią a się nie udało)
3. Przez 2 lata spałam po 3-4 godziny na dobę ponieważ mała spała
bardzo niespokojnie płacząc przez sen lub budząc się nawet
kilkanaście razy a ja mam bardzo lekki sen i po wybudzeniu ciężko mi
znowu zasnąć, mąż do małej prawie wcale nie wstawał ponieważ on z
kolei ma bardzo twardy sen i prawie nigdy nie słyszał że mała
płacze. Jak mała skończyła 7 m-cy wróciłam do pracy więc zarwanej
nocy już wcale nie miałam szans nadrobić.
4. Mąż bardzo sobie ceni swoje cotygodniowe wyjścia do kumpli wiec
raz w tygodniu zostaję na cały wieczór sama z dzieckiem. Dodatkowo
jeszcze mniej więcej 2 razy w tygodniu ma nocki więc już 3 razy w
tygodniu wieczory spędzamy same. Mniej więcej 2 razy w tyg. ma
dniówkę i wraca do domu około19:30-20 więc wieczorem mam go przy
sobie ale popołudniami jesteśmy same. (nie mogę na niego narzekać bo
naprawdę wspaniale zajmuje się dzieckiem kiedy jest w domu)
5. Jeśli urodziłabym drugie dziecko musiałabym zrezygnować z pracy
ponieważ nie miałabym sumienia mamie podrzucać dwójki a na nianię
nie byłoby nas stać. Moja mama zajmuje się małą gdy mąż ma dniówkę i
gdy schodzi z nocy. Od tygodnia mama ma dwójkę pod opieką ponieważ
bratowa wróciła do pracy i zostawiła jej 6 m-cznego malucha.
6. Na pomoc teściowej nie mogę i nie chcę liczyć. Miałyśmy bardzo
dobry kontakt ze sobą do czasu jak zaszłam w ciążę wtedy zaczęła być
w stosunku do mnie złośliwa i uszczypliwa, gdy urodziła się mała
sytuacja jeszcze bardziej się zaogniła tym bardziej że ja z powodu
depresji nie potrafiłam przymknąć oka na jej złośliwości. Ni
mogłabym chyba zostawić dziecka pod jej opieką ponieważ nie mam do
niej zaufania, potrafi nawet w mojej obecności powiedzieć dziecku że
mamusia go nie kocha że tylko babcia je kocha więc gdybym zostawiła
jej dziecko mogłoby się okazać że będzie robić dziecku „pranie
mózgu”
Coraz częściej myślę o drugim dziecku ale bardzo się tego boję.
Coraz mniej istotne są pierwsze punkty ale nadal punkty 5 i 6 mnie
powstrzymują przed zajściem w ciążę.
Jestem coraz starsza (mam 32 lata) więc jeśli będę jeszcze zwlekać z
tą decyzją to muszę liczyć się z tym że może się okazać że już jest
za późno tym bardziej że aby zajść w ciążę musiałam brać leki na
wywołanie owulacji.

[agatta-a1]

ja mam 2 letnią córeczkę i marzę o drugim, ale:
1. ciąza 1 była cały czas zagrozona
2. rożnie się układa w małżeństwie
3. kiepsko finansowo
4. nie będę miała drugiego z kim zostawić. moja mama nie chce znowu
podjąc się opieki na kolejnym, pomimo ze moja córeczka to chodzący
aniołek. poukładana, grzeczna i posłuchana do bólu.
tylko ze ja jestem sfrustrowana i chcę jeszcze jedno!!!!!!!!!!!

[magda2663]

jak synek miał 2,5 roku strasznie marzyłam o drugim dziecku ,
zaszłam w drugą ciąże bardzo szybko córeczkA urodziła sie jak synek
miał 3,5 roku .I wtedy okazało sie ze pracy prz y dwójce tak małych
dzieci jest naprawde duzo np. córcia wisiała mi przy piersi a druga
ręką kramiłam starszego.Aczkolwiek nigdy nie żąłowałam ze
zdecydowalismy sie na drugie dzieco , moje dzieciaki bardzo sie
kochają.łatwo nie jest pracuje tylko mąż ja juz piec lat siedze w
domu i wychowuje dzieci czasami mam wrazenie ze nie robiłam w zyciu
nic innego.Ale gdy patrze na szczesliwe buzie moich dzieci wiem ze
to co robie ma sens.Polecam kazdemu.Rodzenstwo to fajna sprawa.

[petelka79]

Ja mam córkę,która w maju skończyła 2 latka.Ciąża bezproblemowa,poród
też,dziecko trochę dało mi popalić,przesypiać noce zaczęło dopiero
niedawno.Myślę o drugim ,ale dopiero teraz czuję,że jest łatwiej,że możemy na
więcej sobie pozwolić-wyjazdów,wyjść itp.Dziecko jest w miarę samodzielne.Chcemy
z mężem trochę z tego czasu pokorzystać.Nie mamy żadnej pomocy w postaci babć
czy rodziny(wszyscy mieszkają na drugim końcu Polski).Chcemy poczekać,by
pierworodna poszła do przedszkola,oswoiła się z nim,odchorowała swoje i może
wtedy?Czyli różnica wieku wyniosłaby jakieś 4 lata( o ile się uda).Sama mam
teraz 30 lat.

[mama-ola]

> Chcemy poczekać,by pierworodna poszła do przedszkola,oswoiła
> się z nim,odchorowała swoje i może
> wtedy?Czyli różnica wieku wyniosłaby jakieś 4 lata

U mnie tak jest To rzeczywiście dobra różnica wieku. Jak byłam w
ciąży, na zwolnieniu, to synek chodził już w przedszkola i to było
dobre. Jak się drugi urodził, to starszy nie chodził do przedszkola
przez 2 tygodnie, żeby się z bratem "poznali", ale potem już chciał
z powrotem chodzić. Jak starszy jest w przedszkolu, a ja zostaję
tylko z młodszym w domu, to jest łatwo. Starszy juz sporo umie itd. -
sporo zalet ma taka różnica wieku.

[marcelina4]

qrcze petelka, chciałabym miec teraz 30 lat, ale mam o pięć więcej ale wiem
co masz na mysli, my też dopiero teraz troszkę łapiemy oddechu, córeczka już nie
jest takim strasznym wrzeszczakiem, zaczęła przesypiać noce, do ideału jeszcze
daleko, ale jest zdecydowani lżej niż na początku.
doceniamy to z mężem i też chcielibyśmy troszkę z tego skorzystać, odetchnąć,
mieć więcej czasu dla sibie, ale niestety w naszym przypadku czas na korzyść nie
działa, wręcz przeciwnie, im więcej go upływa, tym bardziej się martwię, że
drugiego dziecka nie będzie.
Nawet gdybym urodziła powiedzmy za trzy, czy cztery lata, to trochę przeraża
mnie wizja tego, że ja będę miała lat 50, a moje dziecko np. dopiero 10,
wiadomo, że trzeba dziecko wychować, posłać na studia, utrzymać, a czy zdrowie i
finanse na to pozwolą?
Z pierwszym dzieckiem nie czekaliśmy specjalnie, po prostu tak się nam w życiu
ułożyło, że urodziłam dopiero mając lat 34 oj, gdybym miała 10 lat mniej...

[daga_j]

Trudniejszą sytuację decyzyjną ma autorka wątku (według mnie) więc poradzę Tobie
edit38 Myślę, że w twojej sytuacji zdecydowałabym się jednak na drugie.
Skoro najbardziej przerażają Cię punkty 5 i 6 to jest coś takiego jak urlop
wychowawczy, którego pracodawca nie możę Ci odmówić. Może i nie będziesz
dostawała pensji ale będziesz jako zatrudniona, z szansą powrotu do pracy, a
dzieci do przedszkola i nie musisz nikogo prosić o opiekę (czyli babć). Jeśli z
jedną pensją byłoby Wam wówczas ciężko, to może dostalibyście zasiłek, zawsze to
trochę grosza, a dla maluszka nie potrzeba wiele - ubranka po starszym (zależnie
od płci drugiego ale zawsze coś będzie unisex), akcesoria, no z karmieniem to
nie mogę powiedzieć, że piersią taniej, bo tym razem nie możesz nastawiać się
czy będziesz karmić tak czy siak, okazałoby się
Ja bym się najbardziej bała punktu 1, leżenie przy ruchliwym dwulatku (prawie 3
latku -z biegiem czasu ciąży) to będzie problem.. wtedy nieodzowna okaże się
pomoc babć a czy będą chętne?...
No może jeszcze z rok się wstrzymać, dziecko do przedszkola i możesz sobie
zachodzić w ciążę Powodzenia!
A przy okazji - mąż sobie ceni wyjścia, nie miejmy temu nic przeciwko, ale Ty
też powinnaś mieć prawo do wyjścia w tygodniu, szczególnie jak będziesz miała
dwójkę.
(ja mam dwójkę i nigdy nie wychodzę wieczorami ale mąż też nie.. no synek
przyzwyczajony że to ja go usypiam, a imprezowym typem nie jesteśmy więc na
razie jesteśmy "przy dzieciach"

[szarsz]

marcelina4 napisała:
> Proszę napiszcie, czy miałyście tez takie sytuacje, czy decyzja o
> kolejnym dziecku była ciężka ( a może wręcz przeciwnie ) jak sobie
> z tym dałyście rade?

U mnie punkt pierwszy i drugi. Z tym, że panika była obustronna.
Młody ma już cztery latka, wciąż jest trudny, baaaardzo ciężko
podporządkowujący się, z własnym zdaniem, piekielknie inteligentny,
nie lubiący spać i potwornie głośny. Właściwie zawsze miał płuca do
samych pięt i korzystał z nich nadzwyczaj często. Od urodzenia
wypoczywał wrzeszcząc.

Punkt czwarty - ja MUSZĘ się wyspać. Brak lub niedostatek snu
powoduje u mnie agresję, złe samopoczucie i brak koncentracji, co
może doprowadzić do nieszczęscia :\


Zdecydowaliśmy się na drugie, z tym, że różnica wieku jest u nas
sporo większa, bo gdy urodzi się młodsze, starszak będzie miał już
rocznikowo pięć lat. Ale też i staraliśmy się o to drugie trzy lata.
Teraz, z perspektywy czasu po prostu widzę, że problemy wieku
niemowlęcego to tylko krótki wycinek naszego wspólnego życia. Że jak
się przetrwa tych kilka pierwszych miesięcy, to potem jest już tylko
łatwiej. O ile oczywiście dziecko zdrowe, czego nikt nie jest w
stanie Ci zagwarantować, i to jest właściwe ryzyko. Nikt Ci nie
powie, czy powinnaś je podjąć...

[lille2]

Moja druga ciąża to była właśnie ta "małżeńska wpadka", bez tego nie
pomyślałabym pewnie o drugim dziecku tak szybko. Może odstawić
antykoncepcję i czekać co przyniesie los? Mamy w kraju dobrych
lekarzy, więc na pewno będzie wszystko w porządku

[a.szr]

Właściwie wszystko co piszesz zniechęca do decyzji o dziecku. Wiek
przyszłej mamy też coraz bardziej grozi ryzykiem wad genetycznych.
Ale widzę powód, dla którego warto się zdecydować. Twoje dziecko
teraz małe, być może ma dziadków, kuzynów czyli większą rodzinę. Gdy
wydorośleje bez rodzeństwa będzie samo, bo dziadków zabraknie, a
więzy z kuzynami z czasem zwykle rozluźniają się (a po tacie
jedynaku to nawet kuzynów nie będzie). Może mężczyźnie to nie
przeszkadza ale kobiety zwykle chcą mieć bliskich krewnych.

[bszalacha]

Ja wiem jedno:
nie rodzi się dzieci ani dla dobra rodzeństwa,ani na złość
komukolwiek.
Dziwię się,że skoro poprzednia ciąża i dziecko dało Wam tak w
kość,chcesz mieć następne.Czy nie zamierzasz czasami ukarać w ten
sposób pierwszej córki?Np.przez skoncentrowanie uwagi na kolejnym
dziecku?
Pomyśl,jakie będzie to miało skutki dla tego dziecka,dla męża/jest
przerażony/,w końcu dla całej waszej rodziny.Uważam,że nie jesteś na
to gotowa i zrobisz więcej złego niż dobrego.Idż do
psychologa/najlepiej psychoterapeuty/i porozmawiaj o swoich emocjach
wobec członków roziny bo na mój ogląd jest w Tobie duzy
bałagan,którym siejesz w zły sposób.

[lucyna_n]

> Dziwię się,że skoro poprzednia ciąża i dziecko dało Wam tak w
> kość,chcesz mieć następne.Czy nie zamierzasz czasami ukarać w ten
> sposób pierwszej córki?Np.przez skoncentrowanie uwagi na kolejnym
> dziecku?

Ty Baśka jesteś nienormalna, przestań ludzi wbijać w chore poczucie winy.

[ewcia1980]

no ja miałam o wiele łatwiejsza sytuacje a i tak trudno bylo mi
zdecydowac sie na drugie dziecko.
- Pierwsza ciąza nie była lekka (druga była jeszcze gorsza) ale nie
działo sie nic z czym lekarze nie mogliby sobie poradzic. Musiałam
dbac o siebie i oszczedzac sie - i w sumie "tyle"
- Corka (do czasu pojawienia sie brata ) była bardzo grzecznym,
pogodnym, nieproblemowym dzieckiem
- Maz nalegał na drugie dziecko bardzo szybko
- sytuacja finansowa pozwalała nam na powiekszenkie rodziny
- moja sytuacja w pracy była unormowana i kolejna ciaza i
mackierzynski nie stanowiły problemu
- pomoc babc (chociaz duzo mniejsza jak po urodzeniu sie corki)
mielismy i mamy - a to sie bardzo liczyu
- mam (teraz) dopiero 29 lat
- pierwszy poród wspominam "lajtowo" (drugi to była masakra)

i jakos ciezko było mi sie zdecydowac.
a czym bardziej maz nalegał tym bardziej ja byłam na NIE.

pewnego dnia rano stwierdziłam - chce miec kolejne dziecko.
i mam dwójke

taka decyzja jest trudna.
i nalezy tylko do partnerów - nie nalezy sie sugerowac zdaniem
innych.
no i wazne zeby kiedys nie załowac ze sie cos zrobila albo ze sie
czegos nie zrobiło.

pozdrawiam i zycze dobrych decyzji.

[smplipcc]

Marcelina jeżeli to coś pomoże to doradzam.Ja mam 16 letnią córkę i
12 miesięczną różnica wieku zabójcza ale dziewczyny są
urocze.Urodziłam, pierwsze dziecko w wieku 23 lat drugie 38.Obie
ciąże były planowane ,bardzo cgciałam drugie dziecko i to była madra
decyzja a czas uciekał to był ostatni dzwonek.

[veszta]

Mielismy podobna sytuacje. Jednak rok temu, majac skonczone 35 lat, urodzilam
druga coreczke, i jestem bardzo zadowolona ze dluziej nie czekalam. Starsza
coreczka ma obecnie 4 i pol lata. Ja znowu pracuje i zarabiam na babysitterka,
ktora jest wspaniala.
Mala jest znacznie latwiejszym w 'obslugiwaniu' dzieckiem niz starsza coreczka.
Tak ponoc czesto sie zdarza, ze pierwsze dziecko ma trudniejszy charakter, jest
bardziej wymagajace, rodzice mniej doswiadczone.
Z drugim dzieckiem bedzie Ci latwiej uporac sie, zobaczysz!
A ze latwo nie bedzie miec dwojka malych dzieci, to masz zagwarantowane.
Ale takze bedziesz miala zagwarantowane ze nie bedziesz za pare lat zalowala ze
(jeszcze) zwlekalas lub w ogole nie zdecydoala sie urodzic drugiego dziecka.
I tak decyzja pozostaje Twoja. No i mezowi, oczywiscie.
Ale warto rozwazyc powaznie.
Potem to sie samo potoczy
Powodzenia!

[bura-tino]

Moje zdanie jest takie: dać sobie spokój, bo i za późno, i twoje
problemy zdrowotne, i mąż nie chce, a jednomyślość w tej sprawie to
podstawa. Osobiście uważam, że dzieci trzeba urodzić do
trzydziestki. Ile się zdąży, tyle się ma. I koniec. Ja mam jedno, na
dalsze zabrakło czasu, ale to co mam jest wspaniałe. A dlaczego
dzieci do trzydziestki ? Bo trzeba zdążyć je wychować. Poza tym
dziecku są potrzebni rodzice, a nie dodatkowa para dziadków.
Pozdrawiam

Po przeczytaniu tekstu bura-tino zaczelam sie bac

[black_tangens]

bura-tino napisała:

> Moje zdanie jest takie: dać sobie spokój, bo i za późno, i twoje
> problemy zdrowotne, i mąż nie chce, a jednomyślość w tej sprawie to
> podstawa. Osobiście uważam, że dzieci trzeba urodzić do
> trzydziestki. Ile się zdąży, tyle się ma. I koniec. Ja mam jedno, na
> dalsze zabrakło czasu, ale to co mam jest wspaniałe. A dlaczego
> dzieci do trzydziestki ? Bo trzeba zdążyć je wychować. Poza tym
> dziecku są potrzebni rodzice, a nie dodatkowa para dziadków.
> Pozdrawiam

Po przeczytaniu tekstu bura-tino zaczelam sie bac.....

czytam i włos mi się jeży ...

[framp]

Przypadkiem przeczytałem kilka wpisów i doznałem trwałego szoku poznawczego,
widocznie facet nie powinien czytać babskich tematów bo to po prostu załamujące!
Wygląda na to, że instynkt macierzyński ponad wszystko, nic nie zniechęca
kobiety do rozmnożenia się, ani zła sytuacja finansowa, kłopoty z pracą, kłopoty
ze zdrowiem, brak opieki dla dziecka, sprzeciw męża - to wszystko pikuś, jeżeli
kobieta CHCE MIEĆ DZIECKO! Jak chce to znaczy, że urodzi i już, nawet jak mąż
miałby odejść a ona miała zostać z dwójką dzieci bez środków do życia ale co
tam, przecież JEST DZIECKO! Niestety dowodzi to że kobiety myślą macicą i
zachowują się jak samice w rui w swoim dążeniu do rozrodu. Nic dziwnego, że
mężowie was zostawiają, skoro racjonalnie dogadać się z wami w kwestii
planowania rodziny nie można, zero zaufania, bo przecież i tak zachodzicie w
ciążę bez względu na to czego chce mąż i bez względu na to, czy jest na to dość
pieniędzy, seks tylko w prezerwatywie albo prostytutka bo strach że kolejny
brzuch i kolejne dzieci na świecie, kobiety - leczcie się! Dzieci to nie jest
szczyt ludzkich osigniec, znajdzcie sobie inne hobby, kolejne dzieci nie rowna
sie wiecej szczescia tzlko wiecej problemow!

[sigford]

podzielam zdziwienie i przerażenie taką postawą kobiet Szok i masakra brak słów...

ja jestem kobietą i myślę podobnie

[ugenwillla]

i znam w praktyce kilka takich zawołanych matek, które jak już złapały samca do
tyrania na rodzinę, to rodziły dzieci bez tołku (talk' u, small talk, u z mężem
chociażby?) i w efekcie zostawały same z dwójką albo trójką, bo mąż zwiewał do
łatwiejszego życia bez dzieci, o czym zresztą lojalnie informował już po
pierwszym potomku i planach na drugiego. nie poskutkowało, nie dotarło do
ciebie, że mąż ma też inne życiowe plany niż pieluchy - sama jesteś sobie winna
i nawet alimenty ci nie pomogą. rozumiem, że kobiety chcą się macierzyńsko
zrealizować ale do tego wystarczy jedno dziecko i związane z tym zamieszanie, a
jak chcesz wiecej to musisz być szczęśliwą posiadaczką bardzo rodzinnego męża,
który TEŻ TEGO CHCE. A obecnie większość nie chce i wyraźnie o tym mówi, bo woli
odkładać na samochód niż kolejne dziecko ku radości żony (i tylko jej) i ma do
tego prawo, ale żona rzadko chce słuchać zapatrzona w swoją macicę i zegar
biologiczny. I w efekcie często zostaje sama. YOUR CHOICE!

[julamimi]

jak bym slyszala jednego swojego znajomego framp, masz dwojke
dziecki? mlodszą dziewczynke, mniej wiecej 7-8miesieczna?

stety/niestety, muszę się zgodzić z tym postem. Po pierwsze, nikt na
forum nie jest w stanie odpowiedziec, czy przy "przeciw" podanych
przez autorke jednak warto/nie warto/mozna/nie mozna miec drugiego
dziecka.

Po drugie, to moim zdaniem nie powinna byc li tylko decyzja
potencjalnej przyszlej mamy, ale potencjalnych przyszlych DWOJGA
rodzicow. I jesli mąż zglasza wątpliwosci, to one naprawde powinny
zostac wziete - na poważnie - pod uwage.

Żadne przeciwnosci natury materialnej nie przeszkadzają, jeśli
drugiego dziecka rzeczywiscie chcą oboje. Ale jesli jedno jest
przeciwne...

Mam takich znajomych. Pierwsze dziecko w wieku 28 lat, dziecko ze
sporymi problemami zdrowotnymi (dwie operacje w pierwszych 2 latach
zycia, teraz ma 5 lat i jest ok), do tego chlopak zywotny ponad
miare (wierzcie mi, niewiele jest takich dzieciakow...)
2-3 lata temu dziewczyna zaczela przebakiwac o drugim. Zeby starszy
nie byl sam, u znajomych juz drugie dzieci, teraz mala roznica
wieku, pozniej bedzie coraz trudniej itd itp.
Mąż okoniem - bo starszak dal i daje im niezle popalic, czasu duzo
dla siebie nie mają, jako para dogadywali się już przy tym jednym
dziecku duzo slabiej niz przed dzieckiem. Słowem - w drugim dziecku
facet widzial zagrozenie dla ich zwiazku.
Ale dziewczyna klapek na oczy dostala i przeforsowala... niby przy
akceptacji męża (tzn. przestał ostro protestowac, ale nadal
tlumaczyl, ze to w ich przypadku nie najlepszy pomysl). Teraz
mlodsza ma tak okolo 8mcy, rodzice czasu dla siebie nie mają w
zasadzie wcale, mąż wydaje się coraz bardziej zrezygnowany walką o
związek (choc zostawiac ich nie zamierza, tylko jakis taki wypalony
chlopak sie wydaje ). Do drugiego dziecka niechetny (jak zona mu
da do odbicia czy uspienia, to i wezmie, ale sam z siebie sie nie
garnie i zadowolenia w oczach nie widac), omija je szerokim lukiem,
winiac je pewnie za pogorszenie małżeństwa...
Dziewczyna zagrozenia nie widzi, bo "jakos to bedzie, my sobie to
poukladamy"...

Nie kieruję tego konkretnie do autorki watku, bo to tylko ona z
partnerem moze podjac decyzje. I niczyje zachety/odradzania na forum
nie powinny sie do tej decyzji przylozyc.

Pisze to po to, żeby jednak nie miec klapek na oczach. Bo czasem
jest to wybor "drugie dziecko czy dobra relacja z partnerem".

Dobrych związków dzieci nie rozwalą, kiepskim związkom z całą
pewnością nie pomogą

pozdr

[alfalfa]

framp napisała:

> Przypadkiem przeczytałem kilka wpisów i doznałem trwałego szoku
poznawczego,
> widocznie facet nie powinien czytać babskich tematów bo to po
prostu załamujące
> !

Widać trzeba umieć czytać. Przeczytaj pozostałe i Ci przejdzie szok:
to są posty w których świadome kobiety zastanawiają się i podają
argumenty za i przeciw drugiemu dziecku. Gdyby miały miód lub gdyby
były, jak im zarzucasz, "myślące macicą" to by się nie zastanawiały
i nie miałbyś czego czytać - proste?
A.

framp, szkoda ze twoja mama "myslala macica"

[black_tangens]

framp napisała:

> Przypadkiem przeczytałem kilka wpisów i doznałem trwałego szoku poznawczego,
> widocznie facet nie powinien czytać babskich tematów bo to po prostu załamujące
> !
> Wygląda na to, że instynkt macierzyński ponad wszystko, nic nie zniechęca
> kobiety do rozmnożenia się, ani zła sytuacja finansowa, kłopoty z pracą, kłopot
> y
> ze zdrowiem, brak opieki dla dziecka, sprzeciw męża - to wszystko pikuś, jeżeli
> kobieta CHCE MIEĆ DZIECKO! Jak chce to znaczy, że urodzi i już, nawet jak mąż
> miałby odejść a ona miała zostać z dwójką dzieci bez środków do życia ale co
> tam, przecież JEST DZIECKO! Niestety dowodzi to że kobiety myślą macicą i
> zachowują się jak samice w rui w swoim dążeniu do rozrodu. Nic dziwnego, że
> mężowie was zostawiają, skoro racjonalnie dogadać się z wami w kwestii
> planowania rodziny nie można, zero zaufania, bo przecież i tak zachodzicie w
> ciążę bez względu na to czego chce mąż i bez względu na to, czy jest na to dość
> pieniędzy, seks tylko w prezerwatywie albo prostytutka bo strach że kolejny
> brzuch i kolejne dzieci na świecie, kobiety - leczcie się! Dzieci to nie jest
> szczyt ludzkich osigniec, znajdzcie sobie inne hobby, kolejne dzieci nie rowna
> sie wiecej szczescia tzlko wiecej problemow!

framp, szkoda ze twoja mama "myslala macica" (cytat twoich slow), bo
jakby nie miala instynktu macierzynskiego to moze by ciebie nie bylo na swiecie
a nawet jakbys jakos z tzw. "wpadki" sie pojawil, to nie majac instynktu
macierzynskiego moze by szanowna mamusia zostawila cie gdzies na smietniku
Tez mysle, ze swiat by troche skorzystal gdyby niektore kobiety rodzace malych
szowinistow nie mialy instynktu macierzynskiego, czy jak to szowinistycznie
okresliles gdyby te kobiety nie "myslaly macica".

[tomasz_wiking]

black_tangens napisała:


>
> framp, szkoda ze twoja mama "myslala macica" (cytat twoich slow), bo
> jakby nie miala instynktu macierzynskiego to moze by ciebie nie bylo na swiecie


Prymitywny argument, tak jak prymitywne są kobiety myślące macicą.

argument z gatunku co by było gdyby

[tangerka]

świadczy o tym, że brak jest innych prawdziwych argumentów przeciwko tezie
wygłoszonej przez Framp, on po prostu ma rację, choć niektórym kobietom ciężko
to przełknąć i przyznać, że bardzo często to ich egoizm i ich wizja szczęścia i
rodziny napędza takie wybory a facet musi się dostosować. To znaczy kiedyś
musiał, bo teraz coraz częściej odchodzi i szuka szczęścia po swojemu. Ku
przemyśleniom.

[kosciotrupek]

No patrz, black tangensie, to samo pomyślałam wszystko pięknie, może i dla
niektórych szczyty ludzkich osiągnięć leżą daleko, daleko od dzieci.
Jednocześnie ci sami "niektórzy" nie zwracają uwagi na pewien drobiazg - że
gdyby nie ich rodzice (a szczególnie matki, czyli, jak ktoś dalej ładnie to ujął
"puste kobiety"), to oni sami nie mieliby najmniejszych szans nawet na te
szczyty zerknąć. Bo ich matki same wybrałyby wspinanie się na nie, zamiast
przyziemnego zajmowania się dzieciakami.
"Wymagajcie od siebie, nawet gdyby inni od was nie wymagali." JPII

puste kobiety

[tomasz_wiking]

framp napisała:


> szczyt ludzkich osigniec, znajdzcie sobie inne hobby, kolejne dzieci nie rowna
> sie wiecej szczescia tzlko wiecej problemow!


Chyba w tym problem , że niektóre kobiety są puste i maja silna potrzebę
wypełnienia tej pustki DOSŁOWNIE... Jeśli zona planuje sobie kolejne dziecko,
nie licząc się z możliwościami, zdrowiem i zdaniem męża to ja szczerze współczuję

[agnesta]

Zaszłam w drugą ciążę jak córeczka miała właśnie 1,5 roku i
urodziłam synka w wieku 36 lat.
U mnie była to świadoma decyzja, bardzo chciałam mieć drugie dziecko
mimo, że córka podobnie jak twoja była trudnym egzemplarzem.
Myślałam sobie, że drugie na pewno będzie spokojne i grzeczne .. ale
jest jeszcze gorzej, synek jest bardzo absorbujący i płaczliwy, z
rodzaju tych, co to wiszą tylko na nodze, w dodatku to taki mały
nerwus.
Córeczka ma teraz 3,5 roku i jest w miarę samodzielna, jest w stanie
sama się sobą zajać. Mały ma 14 miesięcy i pewnie odetchnę dopiero
gdzieś za rok ... czytałam wiele wypowiedzi mam takich dwóch
maluchów, które zazwyczaj mówiły, że najgorsze są piewrsze dwa lata.

[lisbeth25]

Dopóki mąż nie zgodzi się na drugie dziecko, to nie masz nawet o czym
myśleć.

[seun]

mam synka, który właśnie skończył 14miesięcy - energiczny, nerwus, czasami już
nie mam siły
mimo wszystko marzę o kolejnym dziecku, pewnie zdecyduję się zajść w ciążę w
przyszłym roku, gdy będę kończyć studia.
Finansowo jest u nas bardzo dobrze.
Mąż sam namawia mnie na kolejne dziecko.
I to właśnie uważam za podstawę.
Małżonkowie muszą chcieć dziecka - OBOJE!
Ponadto sytuacja finansowa jest bardzo ważna
i jeśli ktoś bagatelizuje tę wartość mówiąc, że 'jakoś to będzie' to po prostu
do roli rodzica nie dorósł.

[4zaj]

Myślę,że warto spokojnie rozważyć za i przeciw z mężem, wybrać się
do lekarza sprawdzić stan Twojego zdrowia, pomyśleć o tym czy ktoś
może Wam pomóc gdybyś miała problemy w ciąży.
U nas jest róznica 6 lat.Ze starszym tez mieliśmy problemy
zdrowotne, też długo zastanawialiśmy się nad drugim dzieckiem czy
tak , czy nie, czy teraz czy później.Kiedy już padła decyzja,że
jednak tak to nie było tak łatwo, udało się po prawie 2 latach
starań.Najważniejsza jest wspólna decyzja.

[bzorek]

Hmm, moja sytuacja w kilku punktach jest bardzo podobna do Twojej.
Też mam 35 lat i baaardzo pragnęłabym drugiego dziecka. Mój syn
skończył 8 lat i jest (i był) praktycznie dzieckiem bezproblemowym.
Pomijając okresy choroby (zwykłe wieku dziecięcego) nie wiem co to
nieprzespane noce, jest bardzo grzeczny. Mój mąż jest jedynakiem, ja
mam brata.
Od zawsze chciałam mieć 2 lub troje dzieci. Po urodzeniu synka
trochę miałam problemów zdrowotnych (niezwiązanych z ciążą i
porodem). Od jakiegoś czasu mam jakąś schizę w temacie drugiego
dziecka. Mąż uważa, że dobrze jest jak jest. Wystarczy jedno.
Niemniej zdecydowaliśmy się na drugie. W ubiegłym roku zaszłam w
ciążę. I co? Zamiast szaleć ze szczęścia szalałam, ale ze strachu.
Czy damy sobie radę finansowo, czy dziecko urodzi się zdrowe, czy
aby nie będzie to ciąża bliźniacza? Bałam się. W pierwszej ciąży nie
miałam takich obaw: mieliśmy kredyt na samochód, właśnie kupiliśmy
mieszkanie, ja wiedziałam, że stracę pracę po urodzeniu. A jednak
miałam to gdzieś. Teraz: żadnych kredytów, własne m3, możliwość
powrotu do pracy po macierzyńskim. A tyle obaw.
Niestety, straciłam dziecko w 3-miesiącu ciąży. Na samym początku
poczułam rozpacz ale i ulgę... . Teraz została sama rozpacz. Tak
bardzo chciałabym dziecka. Ale jednocześnie nadal się boję. Nie wiem
czy się zdecydujemy. Nie chciałabym przechodzić tego, co w ub. roku.
Ale wiem jednocześnie, że jeżeli się nie zdecyduję - będę tego
żałować do końca życia.
Cholernie mi ciężko. Mam 35 lat, mój mąż 39 i wiem, że na decyzję
wiele czasu nam nie pozostało.
Pozdrawiam,
Joanna

[korniz]

No wlaśnie strata dziecka.Zapomnialam dodac że ja też straciłam
dziecko 2 lata temu na początku ciąży i również czułam rozpacz i
ulgę i tym bardziej się cieszę że los dał mi bobaska -rok po
poronieniu zaszłam w ciążę .

[seun]

bzorek napisała:

> Hmm, moja sytuacja w kilku punktach jest bardzo podobna do Twojej.
> Też mam 35 lat i baaardzo pragnęłabym drugiego dziecka. Mój syn
> skończył 8 lat i jest

Ja osobiście nie jestem za tak wielką różnicą wieku między dziećmi.
Uważam, że 2-3lata jest ok.
ale 8?
mam brata i jest pomiędzy nami różnica 6 lat.
Nigdy nie miałam z nim super kontaktu, bo i o czym rozmawiać z 12 latkiem jak
się ma lat 18?
w dodatku rodzice często skupiają się na młodszym dziecku, a starsze
zostaje jakoby 'same'
Bałabym się szczególnie okresu dojrzewania, bo zakładając, że jedno dziecko ma
lat 15,16 a drugie 8 to mogłoby być bardzo trudne

[korniz]

gdyby nie nasza wpadka to do dziś miałabym jedynaka.Już się
pogodziłam że mam jedynaka juz planowalam zmiany w życiu tzn
praca ,podroże,wycieczki a za kilka dni test wyszedł
pozytywny.Obawy mialam te same.Los za nas zadecydowal i w domu mam 2
miesięczne kochane dziecię a starszy syn ma 10 lat.Tyle lat się
wahaliśmy.34 lata mam.To też dla mnie byl ostatni dzwonek po 35
zaczełabym się bardziej zabezpieczać ze strachu przed jakaś wadą
genetyczną ktorej mogło wcale nie byc ale gdzieś tam w głowie ta
myśl tkwi.

A adopcja?

[agatita82]

Rozważaliście adopcję? Dziecko będzie a bez stresu związanym ze
zdrowiem i ciążą.

[koza_w_rajtuzach]

Uważam, że skoro Ty jesteś chorowita i Twoja córka jest również chorowita, to
nie powinnaś decydować się na drugie dziecko. A może pomyśl o adopcji?

[bkt]

Zastanów się w świetle punktu 4 - dziecko wymaga żelaznego zdrowia i
nie daj sobie wmówić że jest inaczej, szczególnie przy dwójce,
musisz być non stop dyspozycyjna.

Moje drugie dziecko (tak jak pierwsze) było wyśnione, wymarzone,
planowane. Ciąża była super modelowa, ja byłam w euforii. Poród
trwał 2,5 godziny (wszystko!), bólu nie czułam przez tę euforię, to
było przeżycie mistyczne. W synku zakochałam się bez pamięci od
początku, ma coś takiego zniewalającego w sobie że wszyscy go
kochają - my, dziadkowie, panie w przedszkolu.

Ma autyzm.

Łatwo nie było, ale daliśmy radę i jest coraz lepiej. Czasem
zastanawiam się jak by to było prosto i łatwo, gdyby ... ale nie
zamieniłabym się na żadne inne. Ani na życie bez mojego skarba.

Wszyscy planujący dziecko powinni się zastanowić - co zrobię jeśli
moje dziecko będzie trochę inne? Czy jestem na to gotowa?

[cegielka612]

Trzeba też wziąść pod uwagę fakt, że na dziecko nigdy nie jest dobra
pora - zawsze jest coś co można uznać argument przeciw. U marceliny4
trochę się jednak skumulowało i głównie brałabym pod uwagę problemy
zdrowotne. Z mężem wiadomo, że trzeba sprawę uzgodnić, przecież
nigdzie nikt nie pisze, że zamierza go "wrobić" w dziecko, po prostu
jak dla mnie są to na razie luźne rozmowy i zastanawianie się samej
autorki wątku czy ona chce a do ewentualnego przekonywania męża
jeszcze daleko. Co do kryzysu - dziecko to nie jest inwestycja dwu
czy pięcioletnia - czasy ciągle się zmieniają, gdyby brać to pod
uwagę to nikt by nie rodził dzieci, bo przecież zawsze może przyjść
kryzys. Co do innych punktów - ja też wspominam pierwszy rok jako
ciągły strach o zdrowie małego, chociaż większych problemów nie
miał. Jest sprawa, żeby rozważyć czy te problemy mogą się powtórzyć
i czy można coś zrobić żeby im zapobiec. Twoje problemy zdrowotne to
poważna sprawa. Opieka nad dzieckiem obciąża fizycznie chyba
każdego, ja byłam ledwo żywa - generalnie poza nielicznymi
przykładami, które posiadają dzieci-anioły reszta się masakrycznie
męczy, przynajmniej pierwsze 1,5 roku.
Za mnie decyzję na szczęście podjął los , tj. zgodni byliśmy z
mężem co do faktu, że chcemy mieć więcej niż jedno dziecko więc
wiadomość o ciąży nas ucieszyła, nawet męża bardziej bo ja byłam w
lekkim szoku. Teraz cieszę się że nie musiałam się zastanawiać nad
tym, czy to dobry moment bo na pewno doszłabym do wniosku że nie. A
tak będzie 2 lata dramatu a poźniej już na pewno będzie łatwiej. Mój
synek ma teraz właśnie 1,5 roku i przez ostatnie 4 miesiące bardzo
się zmienił. Cieszę się też że rodzeństwo pojawi się tak szybko, bo
myślę że po roku zapomni że kiedykolwiek był sam.

Nie psuj puli genów ludzkości.

[turbo-liberal]

Wielokrotnie napisałaś, żeś cherlak. Więc nie rozmnażaj się więcej, bo dziecko też będzie cherlakiem, i będzie miało same problemy.

[iwonna75]

mam 2 córeczki - starsza ma 3 lata młodsza 2,5 miesiąca - decyzję o
drugim dziecku podjęliśmy wspólnie z mężem (bez żadnych wpadek)też
miałam problemy w obu ciążach z nerkami leżałam w szpitalu - za to
drugi poród trwał tylko 1,5 godziny - moim zdaniem powinniście się
zdecydować na drugie dziecko - będzie ciężko zwłaszcza pierwszy
miesiąc u mnie to była masakra kolki, nieprzespane noce, starsza
zazdrosna - na szczęście mogłam liczyć na pomoc rodziny zwłaszcza
teściowej - teraz mała ma już 2,5 miesiąca, kolki minęły, ładnie śpi
w nocy i jest taka cudna że rozpływam się jak na nią patrzę -
zrobisz jak uważasz ale jeżeli podświadomie pragniesz drugiego
dziecka to będziesz sobie później wyrzucać że się nie zdecydowałaś -
a co do tzw kosztów to ja praktycznie kupuję tylko pieluchy bo
wszystko jest po starszej