Czy warto?

[lola211]

Majac ustabilizowana sytuacje rodzinna, zawodowa, prowadzac fajne i
wygodne zycie decydowac sie na kolejne dziecko?
W wieku prawie 40 lat, majac juz jakies odchowane?
Młode, ktore sie pojawia, oznacza co tu duzo mowic,
rewolucje.Nieprzespane noce, uwiązanie, choróbska itd.Cos, o czym
sie juz dawno zapomnialo i w koncu ma sie czas tylko dla siebie.

Rozsadek podpowiada, ze absolutnie sie w to juz nie bawic, bo samemu
sie sciaga na głowe problemy.Rujnuje sie aktualny błogi spokój,
ład,to co sie latami układało.
Z drugiej strony nagle widze istny wysyp wsrod rowiesniczek- co i
rusz ktoras w ciazy czy z maluchem przy boku.
Cisnienia ogromnego na dziecko nie ma, raczej obawa, ze za kilka lat
mozna zalowac, ze sie nie zdecydowalo.Syndrom ostatniego dzwonka..

Sa tu matki w takim wieku, ktre to przechodza, przechodziły, maja
jakies doswiadczenie w temacie?

[zebra51]

Moja siostra żałuje, że nie zdecydowała sie na dziecko 4 tata temu,
kiedy ja byłam w ciąży. Była wtedy też krótko przed 40, pracuje w
na "państwowej" posadzie na wysokim stanowisku, więc zawodowo była
stabilna, ma nastolatkę w domu.

[przeciwcialo]

Moim zdaniem nie jest to dobry wiek na rodzenie dzieci.

[mniemanologia]

przeciwcialo napisała:

> Moim zdaniem nie jest to dobry wiek na rodzenie dzieci.

Z drugiej strony lepszego nie będzie.

[przeciwcialo]

Fakt, no i czasem zycie tak sie układa.

[kawka74]

Czyli już tylko czekanie na wnuki pozostaje...

[przeciwcialo]

Jak ktos chce niech rodzi i mając 45. Moim zdaniem to niefajny wiek
na rodzenie dzieci. Albo inaczej- nie chcoiałabym rodzic dzieci
mając 40 czy więcej lat.

[kawka74]

To:
CytatMoim zdaniem to niefajny wiek
> na rodzenie dzieci.
ma zupełnie inny wydźwięk, niż to:
CytatAlbo inaczej- nie chcoiałabym rodzic dzieci
> mając 40 czy więcej lat.

[miska_malcova]

przeciwcialo napisała:

> Moim zdaniem nie jest to dobry wiek na rodzenie dzieci.

tak, w okolicach 40, to już lepiej sie do trumny kłaść...

[przeciwcialo]

Dlaczego od razu do trumny? jest tyle rzeczy do zrobienia.

[lola211]

O, to wlasnie jest argument przeciw.Obawa, ze dziecko uniemozliwi
wiele.

[lola211]

Rozwin mysl, jesli mozesz.

[przeciwcialo]

Chodzi o to że wiek niefajny?
No niefajny wg mnie bo ja plany prokreacyjne zrealizowałam, co
wiecej egoistycznie chce tez cos dla siebie zrobic.
Inni może maja odwrotnie- juz zrobili i teraz tylko dzieci.
Mielismy z mężem plany że jak bedziemy miec po 40 tal to wszystkie
dzieci beda już w szkole.

[moofka]

przeciwcialo napisała:

> Chodzi o to że wiek niefajny?
> No niefajny wg mnie bo ja plany prokreacyjne zrealizowałam, co
> wiecej egoistycznie chce tez cos dla siebie zrobic.

widze istotna roznice
ty masz zdaje sie 3
a lola jedno
inna perpektywa,

[przeciwcialo]

Dlatego napisałam że inni maja pewnie inaczej

[lola211]

Z moich rozmnozonych ok. 40 stki kolezanek wiekszosc zdecydowala sie
na trzecie, czwarte dziecko.
Plany..
Ja do tego czasu mialam 1 dziecko, bo nie czulam potrzeby posiadania
wiecej.Tym bardziej nie zakladalam, ze moja rodzina to bedzie model
2 plus iles tam, tylko zdawalam sie na emocje, potrzeby, uczucia, a
nie jakies sztywne liczby.
Nadszedl czas, gdy zaczelam rozwazac taka opcje, skad w sumie mozna
wiedziec, ze za iles tam lat uruchomi sie w czlowieku jakas
potrzeba?

[przeciwcialo]

Jak tatus ewentualnego dziecka tez chetny do powtórki to owocnych
starań zycze.
Wszystkie znane mi czterdziestki w ciązy lub z niemowleciem maja to
dziecko z nowym partnerem.

[miska_malcova]

mam inne spojrzenie, bo mam 36 lat i czekam na pierwsze dziecko bardzo długo
wyczekiwane

[triss_merigold6]

Eee ja mam narastający syndrom ostatniego dzwonka i porządne
hormonalne ciśnienie na ciążę. I 36 lat więc też nie za wiele czasu.
Mam zamiar prochy odstawić za jakieś 2-3 miesiące i niech się dzieje
wola Nieba.P
Zdrowie jeszcze przyzwoite, praca sensowna, dziecko jak na
pięciolatka względnie bezproblemowe i brzęczące co jakiś czas o
rodzeństwie, zobaczę czy w ogole mi się uda zaskoczyć.

[szyszunia11]

ni emam pojecia Lola, warto to może być w biznesie, wystarczy policzyć. Tu wchodzą w grę tak niewymiene kryteria, że nikt nigdy nie powie Ci czy warto. Chyba ze zadasz pytanie: czy warto pod względem czasu wolnego dla siebie? Nie, pod tym względem nie warto, bo będzie go mało. Ale czy te najwazniejsze kryteria są mierzalne?
boję się, że za kilka lat czeka mnie podoby dylemat.

[lola211]

W ogolnym rozrachunku- czy wyjdzie sie na plus jednak.

Czy moze byc tak, ze dziecko rozwali wszystko i nie zrekompensuje
minusów, ze bedzie sie załowało tej decyzji biorac pod uwage, co sie
przez kilka lat straci.

[kropkacom]

> Czy moze byc tak, ze dziecko rozwali wszystko i nie zrekompensuje
> minusów,

Lola, tu się można w jasnowidza pobawić. Przecież dobrze wiesz że różnie bywa.

[lola211]

Przecież dobrze wiesz że różnie byw
> a.

Czytajac e-matke mozna odniesc wrazenie, ze zadna nie załuje, ze
dziecko urodzila.W jakiej by to sytuacji nie nastapilo.Tak to
dziala?

[laloonka]

lola211 napisała:


>
> Czytajac e-matke mozna odniesc wrazenie, ze zadna nie załuje, ze
> dziecko urodzila.W jakiej by to sytuacji nie nastapilo.Tak to
> dziala?

bo tu wszystkie zgrywają szczesliwe; najwazniejsze zeby przekonac
innych, ze sie niczego w zyciu nie zaluje, a juz tylko maly krok,
zeby samemu w to uwierzyc. tak to dziala na e-mamie.

[kropkacom]

Bo większość nie żałuje. Są też takie które żałują bo i takie posty były.
Generalnie uważam że lepiej mieć dziecko trochę wcześniej niż później. A już w
ogóle to myślę że jak ktoś ma wątpliwości typu "dziecko mnie ograniczy" to
powinien sobie chyba darować ...

[lola211]

że jak ktoś ma wątpliwości typu "dziecko mnie ograniczy" to
> powinien sobie chyba darować ...

Ale takie watpliwosci sa chyba naturalne.Kobiety obawiaja sie utraty
pracy, gorszej sytuacji materialnej i lokalowej, czy podołaja
zwiekszonej porcji obowiazkow itd.

[przeciwcialo]

Hołowczyc twierdzi że małe dziecko to same plusy- ma takie roczne
chyba więc swieżo w temacie

[lilithh]

ale pan Hołowczyc tak twierdzi, czy pani Hołowczyc? Bo to jest jednak jakaś różnica.

[przeciwcialo]

Pan H

A czy Ty i mąż chcecie drugie dziecko?

[ankh_morkpork]

Bo jak nie chcecie, to nieważne, ile Twoich rówieśniczek zafundowało sobie "dzidzię", nieważne, jak głośno dzwoni ostatni dzwonek. Jak nie chcecie, to nie warto. Zwłaszcza, że jak piszesz, nie ma ciśnienia na drugie.

Więc ja bym się najpierw zastanawiała, czy ja naprawdę i na serio chcę drugie dziecko. A jak bym ustaliła, że chcę, to wtedy dopiero kalkulowałabym, jakie zmiany wprowadziłoby to w naszym życiu rodzinnym, zawodowym, itd i czy jestem gotowa je znieść. Tego nikt za Ciebie nie oceni. I wtedy decyzja tak albo nie.

[tolcia2]

Wiesz co moja babcia urodziła pierwsze dziecko najac 40 lat a mojego
tate jak miala 45. A było to dosc dawno i nie było zadnych badan i
innych takich. Oboje zdrowi i dobrze sie maja do dzis, wiec nie
uwazam zeby nie był to dobry wiek na rodzenie. Pytanie czy sama
chcesz.
Możesz np przejsc na naturalna antykoncepcje jesli to w ogóle mozna
antykoncepcja nazwac i najwyzej wpadnie. A jak chcesz to do roboty

[lola211]

czy ja naprawdę i na serio chcę drugie d
> ziecko

Jak sie przymierzalam do pierwszego dziecka to wcale nie czulam
jakiejs ekstra potrzeby.Wcale.To byl raczej glos rozsadku niz
ogromne pragnienie bycia mama.Ale - ciesze sie , ze to dziecko mam,
jestem szczesliwa, itd.I zastanawia mnie, czy przy tym kolejnym
byloby tak samo? Bo jesli tak, to nie ma problemu.Ale czy mozliwy
jest tez inny scenariusz?

[fabryka.lodow.napatyku]

Mysle, ze drugi scenarisz nie bedzie mozliwy...
nie wiem w jakim wieku masz corke, ale pewnie juz zaczyna chodzic wlasnymi drogami
To drugie dziecko to drugie, ogromne, zupelnie inne szczescie.
Jesli juz rozwazasz taka opcje, to zdecydowalabym sie.
Ja tez przy pierwszym nie mialam jakiegos specjalnego pragnienia, bo tego nie
znalam.
Teraz mam takie cisnienie na drugie, ze tylko o tym mysle i ten tydzien to
intensywna praca nad jego powstawaniem

[lola211]

ze tylko o tym mysle i ten tydzien to
> intensywna praca nad jego powstawaniem

Powodzenia zatem zycze, tylko nie dziekuj, co by nie zapeszac.

> To drugie dziecko to drugie, ogromne, zupelnie inne szczescie.

Mam zapisane po stronie plusów dodatnich.

[czarne-jagody]

Szczerze polecam. Ja druga córkę urodziłam po 35 urodzinach, czyli
troche wczesniej niz ty. Sądze, że 40 to też bardzo dobry wiek na
drugie dziecko. Macierzyństwo w okolich 40 jest cudowne. Kobieta
jest zazwyczaj jest w dobrym zdrowiu i kondycji, ustabilizowana
zyciowo. Ja zresztą tak bardzo pargnęłam drugiego dziecka, że
żałowałabym gdybym sie nie zdecydowała.

[gryzelda71]

Tyle pisałaś o fajności posiadania jedynaczki(bo płeć zawsze zachwalałaś)i
zadowoleniu samej córki,że nie ma rodzeństwa,że aż mnie zatkało jak przeczytałam
twój post

[triss_merigold6]

Może się człowiekowi odmienić? Może. Ja też się zaklinałam, że tylko
i wyłącznie jedynak będzie.P

[gryzelda71]

No pewnie,że może.Ale zatkać też może co?
Twoja chęć mniej mnie zdziwiła,a nawet wcale,to tak na marginesie

[lola211]

> Może się człowiekowi odmienić? Może.

No wlasnie.Tak calkiem znienacka.
W sumie jestem zła, bo bylo mi tak dobrze, w zgodzie z wypracowanym
juz modelem, a tu zonk.
I boje sie, ze jak mi nie przejdzie i za pare lat nadal bedzie
trzymac, to mi pozostanie tylko żałowac.

[lola211]

Ale ja ciagle podtrzymuje swoje zdanie.
Jak napisalam- zycie mam fajne, poukladane itd.
Dziecko radosne, z zycia zadowolone, rodzenstwa jej nie brakuje.
Natomiast u mnie nastapila pewna zmiana, sama jestem zaskoczona,
jest to ode mnie nijak nie zalezne.
To nie jest tak, ze jestem nieszczesliwa i brakuje mi kolejnego
dziecka jak powietrza.Skad.To raczej pewna mysl, ze mozna by
powtorzyc ten fajny uklad, bo przy takiej roznicy wieku tak by to
wlasnie wygladalo.I mysl, ze jesli nie teraz to juz nigdy.

[gryzelda71]

To nie będzie powtórzony ten sam układ.To będzie zupełnie coś innego.

[lola211]

Czyli?

[gryzelda71]

A rozmawiałaś z córą na ten temat?

[lola211]

Nie, z pewnoscia bylaby na "nie", ale jakby co do czego doszlo, to
by sie przekonala.

[wieczna-gosia]

nie mialabys jedynaka- tylko dwoje dzieci z duza roznica wieku. To NIE JEST ten
sam uklad. jestem kiepskim przykladem, ale widze jak moja najstarsza corka ma
odmienne relacje z kazdym z mlodszego rodzenstwa- wlacznie z najmlodszym (13 lat
roznicy). Ale oni maja swoja relacje- i twoje tez by (beda?) mialy. Szczegolnie
gdy rodzina jako taka jest zgrana i robi rozne rzeczy razem.

Moj maz ma jedna siostre 18 lat starsza- i oni maja calkiem duzo wspomnien
wspolnych, chociaz ona wyszla za maz jak miala 24 lata czyli raptem 6 lat
mieszkali razem. Druga ma starsza o 9 lat- i tez maja wspolne historie.
Wiekszosc tych wspomnien z punktu widzenia siostr jest kiepawa (musialy sie
zajmowac, mialy obowiazki) no ale to juz wylaczna wina rodzicow a w
szczegolnosci mojego tescia- tesciowa nie jest matka dziewczyn i starala sie nie
wtracac, do dzis jest nieco na oboczu w stosunku do corek meza. Oczywiscie
powinna byla interweniowac, ale idde "starsze wychowuje mlodsze" to moj tesc
wyniosl z domu, ona miala rodzenstwo zblizone wiekiem i ie bylo komu kogo nianczyc.

[mariolka55]

z innej beczki,Ty masz 40 lat?
myślałam ze 36-37.

[wieczna-gosia]

a to do loli czy do mnie? Bo ja nie mam nawet 37

[lola211]

Napisalam "w wieku prawie 40 lat".
Mam 37 dokladnie.

[bacha1979]

lola jeśli najważniejszym argumentem na tak, ma być moda wśród koleżanek to
chyba nie ma sensu. A po Twojej wypowiedzi tak to widzę. Sama piszesz, że nie
masz parcai na dziecko, że >" Młode, ktore sie pojawia, oznacza co tu duzo
mowic,> rewolucje." To jakie masz argumenty za?

[lola211]

>To jakie masz argumenty za?

W zasadzie tylko ten, ktory padl tu juz wczesniej- wielkie
szczescie.Okupione jednakze wyrzeczeniami i to mnie powstrzymuje.

[bacha1979]

myślę, że wewnętrznie jestes bardziej na nie. A nie ma co na siłe takich rzeczy
robić.

[fabryka.lodow.napatyku]

bacha1979 napisała:

> myślę, że wewnętrznie jestes bardziej na nie. A nie ma co na siłe takich rzeczy
> robić.

mysle, ze wewnetrznie to sa zawsze jakies obawy i kazdy je posiada
co do kolezanek, to mysle, ze dzieki nim zaczyna sie budzic nowa potrzeba
macierzynstwa, nie ma w tym nic dziwnego

[lola211]

> co do kolezanek, to mysle, ze dzieki nim zaczyna sie budzic nowa
potrzeba

Raczej jest to alibi dla argumentu ze to nic dziwnego rodzic dziecko
w tym wieku.

[vibe-b]

bacha1979 napisała:

> lola jeśli najważniejszym argumentem na tak, ma być moda wśród
koleżanek to
> chyba nie ma sensu. A po Twojej wypowiedzi tak to widzę


Przyznam, ze odebralam wpis Loli dokladnie tak samo.
Dodatkowo, zastanawiajaca jest mysl przewodnia :czy warto?
przed otworzeniem watku sadzilam raczej ze mowa o jakiejs inwestycji
pienieznej albo zmianie pracy- w takich wypadkach poslugujemy sie
kategoriami warto/nie warto, zysk/strata.
Lola, nie widze Cie w tej roli.

[fabryka.lodow.napatyku]

dodam jeszcze cos takiego, przez ostatnie 1,5-2 lata to maz nie dawal mi spokoju
o drugim dziecku, a mnie ciagle cos nie pasowalo, bo jeszcze nie teraz, teraz
tez, tak wszystko poobliczalam, ze najlepiej to byloby tak za miesiac, dwa zajsc
w ciaze, ale powiedzialam dosc tego kalkulowania
zaluje, ze nie urodzilam dwa lata temu np., bo tamte rzeczy, ktore wtedy
robilam, jak patrze z perspektywy czasu, nie mialy wiekszego znaczenia, a
mialabym juz odchowane i teraz moglabym robic to co chce robic, chociaz do 40
mam jeszcze pare lat
takze, jesli za rok, dwa Ci nie minie, to mozesz zalowac, bo wtedy moze byc za pozno

[semijo]

Co prawda temat mnie średnio dotyczy ale wypowiem się okolica 40+
to jak dobrze tu określiłas ostatni dzwonek i często w kobietach
rodzi się zmów instynkt macierzyński. Widze to w pracy. Jedna 42
lata rodzi w listopadzie a druga jej rówiesnica szczerze jej
zazdrości i gdyby tylko inne warunki miała chyba też by się
zdecydowała. Z kolei kobiety 45 - 50 lat jesli czegos żałują to tego
że się te kilka lat wczesniej na drugie a nawet trzecie nie
zdecydowały. Ja wychodze z założenia że lepiej żalować że się coś
zrobiło niż nie zrobiło. Choć w twoim przypadku bym poczekała te
kilka miesięcy aby zobaczyć czy to nie chwilowa ekscytacja. No i
pytanie czy partner też marzy o powtórnym rodzicielstwie? Z tego co
pamiętam on sporo starszy od Ciebie. Zycze właściwej decyzji

[sarah_black38]

Myślę,że warto.Urodziłam swoje drugie dziecko w wieku 38 lat. I była to
najlepsza decyzja jaką w życiu podjęłam. Dziś mam prawie 42 lata, Ania ma cztery
i jest cudowna. Aha i jest jeszcze starsza w domu, ma 18 lat.

[lola211]

Choć w twoim przypadku bym poczekała te
> kilka miesięcy aby zobaczyć czy to nie chwilowa ekscytacja. No i
> pytanie czy partner też marzy o powtórnym rodzicielstwie? Z tego
co
> pamiętam on sporo starszy od Ciebie. Zycze właściwej decyzji

dzieki.

Odczekac i tak musze, bo akurat jestem w trakcie kuracji i zdrowie
musze podreperowac.
Co do partnera- poczatkowo absolutnie nie chcial o tym slyszec,majac
duze poczucie odpowiedzialnosci po prostu sie wystraszyl, ale od
jakiegos czasu jest w stanie pomysl zaakceptowac.
Nie ukrywam, ze waham sie takze ze wzgledu na jego wiek.

[czar_bajry]

Urodziłam synka jak moje córki miały 16 i 11 lat, jestem szczęśliwa że podjęłam taką decyzję, te ostatnie macierzyństwo przeżywałam jakby głębiej i dosadnej a na pewno spokojniejnaprawdę trudno mi to wytłumaczyć ale było i jest zupełnie inaczej niż z dziewczynkami
Oczywiście całą czwórkę kocham równie mocno tylko dziewczyny maja swoje towarzystwo i zajęcia a spędzanie czasu ze staruszkami nie jest szczytem ich marzeń a dla synka jestem centrum wszechświata

[czar_bajry]

Warto

Przechodze przez to samo...

[lipsmacker]

... z ta roznica ze rownoczesnie czuje silna potrzebe aby miec
wiecej dzieci. Mam 36 lat, 2ke w wieku 8 i 5. Po drugim przez pare
lat zakladalam ze wiecej juz nie bedzie a teraz mam silne parcie na
3cie, w zwiazku z czym 4mies temu wyjelam spirale ale wciaz sie
troszke waham, a raczej co miesiac odkladam proby na nastepny.
Wstawanie w nocy itd mnie nie odstrasza, w naszym przypadku chodzi
glownie o podroze, prowadzimy wlasna firme, importujemy z roznych
ciekawych krajow, duzo jezdzimy po swiecie i nasi chlopcy na tym
korzystaja bo staramy sie ich zabierac ze soba kiedy tylko sie da.
Teraz mam szanse na dynamiczny rozwoj firmy i kilku kolejnych
interesujacych podrozy przez nastepny rok, nie watpie ze dziecko to
ukroci... To tak na rozum biorac bo na serce to nie wyobrazam sobie
nie miec wiekszej ilosci dzieci, jesli mine sie z szansa na 3cie to
bedzie dla mnie tragedia...

[yoggi87]

Lat mam co prawda malo, ale sie wypowiem.
Moja mama ma lat 41. Pracuje, jest niezalezna, jezdzi na wyiceczki
zagraniczne, zwiedza swiat, ale... wraca codzien do pustego domu,
mowi, ze jest jej zle, ze chcialaby miec takiego 10 latka w domu,
ktory zajmowal by jej czas i dla, ktorego moglaby sie starac i
czerpac z nim radosc z tych wyjazdow itp. Ma faceta ale czuje sie
samotna.
Moi tescie maja lat 43 i 44.
Wczesnie mieli dzieci tak jak moja mama mnie i brata. Wiele lat sie
budowali, dochodzili do czegos. Kiedy w koncu do tego doszli dzieci
dorosly, pojawily sie wnuki, a oni zostali sami w tym wielkim domu
sami.
Ja nie chcialabym tak zyc. Radosci z wnuczek czerpac nie moga, bo
mieszkamy od siebie 1500 km i widzimy sie 3 razy do roku.
I moim zdaniem zycie do dupy, kiedy w wieku lat 40-tu ma sie dorosle
dzieci. Ja owszem, wlasnie w ieku 40-tu lat bede miec corki 20 i 18
letnia. Ale (o ile Bog pozwoli, choc On niewiele wspolnego z tym
akurat ma) to napewno bede miec kilkulatka jeszcze.
I to wcale nie tak, ze jedynym sensem w zyciu sa dzieci, bo nie, ale
chyba najwiekszym jednak.
I tez nie tak, ze jak dziecka miec nie bede to sie z lozka nie
podniose.

[hexella]

lola, Twój wątek przypomniał mi po raz kolejny, że kilka lat temu
podjęłam dobrą decyzję. Mimo, że nie miałam parcia na ciążę, że
sytuacja materialna nie była zachęcająca i obaw całe mnóstwo.
Wprawdzie byłam wtedy młodsza, miałam 33 lata, ale czułam, że dla
mnie to jest "teraz albo nigdy", bo praca i takie tam... I
pomyslałam sobie wtedy- jak chciałabym, żeby moje zycie wyglądało za
kilka lat? I tak, widziałam w nim drugiego dzieciaczka, juz
odchowanego Więc, żeby zrealizować tę swoja wizję, musiałam
przedsięwziąć pewne kroki Przez całą ciążę targały mną obawy, czy
aby dobrze zrobiłam, czy nie bedę żałować i czy ja w ogóle nadaję
się na matkę dwójki dzieci? Nie ukrywam, ze juz po urodzeniu dziecka
nie raz przyłapywałam się na mysli "i po co mi to było?" A teraz? A
teraz spijam śmietankę, mając dwójkę bezproblemowych w zasadzie
dzieci i nie musząc się borykać z dylematami podobnymi do Twoich.
A Ty, jak chciałabyś, żeby wyglądało Twoje życie za kilka lat?
Celowo nie odnoszę sie do wieku, bo dla mnie nie jest przeszkodą w
realizacji swoich pragnień.

[drogadodomu]

Chciałaby mieć trzecie dziecko. Chwilami bardzo. Znam plusy i minusy. Mąż nawet
twierdzi, że rozumie te moje pragnienia ale nie chce znowu przechodzić przez te
pieluchy, przedszkola. Po prostu cieszy się wolnością. Może dlatego, że mieliśmy
pierwszego wcześnie( 21 i 24), może dlatego, że w jego rodzinie z reguły model
2+2. Pewnie za pare lat będę żałowała bo przekroczę czterdziestkę i zostanie mi
czekanie na wnuki.

[loganmylove]

Co prawda nie mam 40 lat ale blisko-37 i właśnie jestem w drugiej ciąży. U mnie
wyglądało to tak, że w ogóle nie braliśmy pod uwagę posiadania drugiego dziecka
(córka ma 6 lat i właśnie poszła do szkoły)ale ono przyszło samopoza tym mąż
jest sporo starszy ode mnie. Miała byc przerwa w pigułach a będzie synek
Pierwsze wrażenie-załamka-przecież córka w szkole, praca ustabilizowana, życie
wreszcie spokojne...itp itd. A teraz? Nie możemy się już doczekać
Najważniejsze jest żeby tylko zdrowy był a nam starczyło zdrowia na wychowanie
go. Córa się cieszy, my i cała rodzina również-będzie dobrze

[zuzanna56]

Warto

To jest chyba taki syndrom ostatniego dzwonka. Do czterdziestki
brakuje mi mniej niż rok i od jakiegoś czasu miałam parcie na
trzecie dziecko, teraz niezbyt silne, bo trzecie to trochę inna
sprawa. Na drugie zdecydowałabym się, chociaż moim zdaniem lepiej
mieć dzieci do 38-39 lat.

[majan2]

Ja urodziłam drugie zanim skonczyłam 31 lat wiec sytuacja inna, obie sa jeszcze
malutkie, jestem mega zmęczona, ale jak obie sie razem bawia, albo starsza mówi
o sobie i siostrze ze sa bosskie to wiem ze warto dac dziecku rodzeństwo.

[burza4]

miałam te same obawy i odpuściłam. I jest to rzecz, ktorej będę
żałować do końca życia. Bo dziecko to oprócz masy nowych obowiązków
także szansa na bycie lepszym, niezapisana karta, misterium, nowe
przeżycia i nowe uczucia o skali większej niż cokolwiek innego.
Żałuję, że pozbawiłam córki rodzeństwa, żałuję bo kiedyś może
siedzieć przy wigilijnym stole sama, że może nie miec oparcia w
najbliższych, jeśli by noga jej się w życiu powinięła, żałuję bo
skala strachu o nią teraz, kiedy za chwilę wyfrunie z domu jest
niewyobrażalna.

to inna jakość życia, też mam wielu znajomych, którzy mają dzieci na
studiach i paroletniego kajtka w domu. I jest to inne rodzicielstwo,
mniej histeryczne, bardziej nastawione na jakość. To widać, że się
to przeżywa, cieszy tym jak największym sukcesem. Kiedy się ma
dzieci koło 20tki, to dzieje się tyle, że dogłębna radość z
rodzicielstwa schodzi na dalszy plan. Bo docierasz się w związku, bo
szlifujesz umiejętności zawodowe, bo budujesz dom, bo ciągle gdzieś
pędzisz, bo myślisz jak związać koniec z końcem. Jak masz 40tkę, to
masz pozycję, stabilizację, najeździłaś się już, użyłaś życia - i
kolejny wyjazd nawet na Bahama już nie jest tak atrakcyjny. To tylko
kolejny wyjazd, kolejna impreza, których miałaś już setki. Czas dla
siebie szybko nudzi, tak naprawdę robi się zwyczajnie pusto.

dziecko niesie nieskrępowaną, bezwarunkową radość - taką, jakiej nie
doświadcza się w innych obszarach życia. Go for it, baby

[zuzanna56]

burza4 napisała:

Kiedy się ma
> dzieci koło 20tki, to dzieje się tyle, że dogłębna radość z
> rodzicielstwa schodzi na dalszy plan. Bo docierasz się w związku,
bo
> szlifujesz umiejętności zawodowe, bo budujesz dom, bo ciągle
gdzieś
> pędzisz, bo myślisz jak związać koniec z końcem. Jak masz 40tkę,
to
> masz pozycję, stabilizację, najeździłaś się już, użyłaś życia - i
> kolejny wyjazd nawet na Bahama już nie jest tak atrakcyjny.



Nie odczuwałam tego tak, powiem szczerze. Przy pierwszym dziecku
byłam bardzo spokojna, już parę lat po ślubie, urodziłam w wieku 27
lat. Finansowo OK, w normie, mieszkanie dwupokojowe, własne. Trochę
zdązyłam popracować i wcześniej skończyć studia. To był dla mnie
fajny, spokojny czas. Zresztą przy drugim, po 4 latach też. Praca
była, mieszkanie już większe, dziecko spokojne, ja też. A teraz tuż
przed czterdziestką? Od ponad dwóch lat kredyt na dom, więc trzeba
dużo pracować, koszty większe, dzieci odchowane. Teraz to ja byłabym
nerwowa (choć gdzieś tam w środku jeszcze mała chęć na dziecko jest).

[zuzanna56]

burza4 napisała:

> miałam te same obawy i odpuściłam. I jest to rzecz, ktorej będę
> żałować do końca życia.


Masz jeszcze czas

[lola211]

Jak masz 40tkę, to
> masz pozycję, stabilizację, najeździłaś się już, użyłaś życia - i
> kolejny wyjazd nawet na Bahama już nie jest tak atrakcyjny. To
tylko
> kolejny wyjazd, kolejna impreza, których miałaś już setki. Czas
dla
> siebie szybko nudzi, tak naprawdę robi się zwyczajnie pusto.


Pieknie napisałas, trafiajac w samo sedno.

[demarta]

kurcze nie wiem czy warto, ale.... obserwuję usilnie i z
zadziwieniem koleżankę z pracy - właśnie wróciła z macierzyńskiego.
ma 42 lata, ciąża była dla niej totalnym zaskoczeniem, nie
planowała, nie starała się - tak wyszło... a akurat wzięła mega
kredyt, była w połowie budowy własnego domu, miała już dobrze
wyprowadzoną na prostą 4-rolatkę na stanie. dziś mieszka już w nowym
domu, nad życie kocha swojego małego, półrocznego bąbla, nie
wyobraża sobie jak żyli dotąd bez niego, ba! bez myśli o nim! jest
przeszczęśliwą mamą, do domu z pracy gna, że mało opon nie
poprzebija, jednocześnie pracując odpoczywa od domowego zgiełku i
nadziwić się nie może, że tak szczęśliwy zwrot w jej życiu nastąpił.

[babcia47]

moge Ci tylko odpowiedzieć z perspektywy moich bliskich lokezane i
sasiadek, ja z innych względów nie mogłam się na to
zdobyć..macierzyństwo w tym wieku jest jakies takie
dojrzalsze..dzieci sa spokojne, bo matki wiedzą, z czym mają do
czynienia, nie panikują, mają wystarczajaca ilośc
cierpliwości..wiedząco jest wazne a co mozna olać, nie mają tzw.
dupościsku..mam miłe refleksje zwiazne z dziecmi mam w tym wieku a z
rozmów z osobami, z którymi jestem wystarczająco blisko, one tez
mają takie refleksje te dzieci były/są spokojne do bólu, moze
maja nawet w pewien sposób łatwiejsze życie..ale sądzę, że to wynika
właśnie z tego, że nie udzielał im się niepokój mamy.. bo go nie
było

Z Archiwum FK

[glonik]

Re: plusy i minusy bycia jedynakiem
lola211 02.03.04, 13:32 zarchiwizowany
> Ale zawsze to rodzina,najbliższa jakby nie było....

No ale co z tego wynika na codzien? Kompletnie nic.Nie ma kontaktu, nie ma
pomocy, nie ma rozmów, nie ma spotkan.Co mi ze swiadomosci, ze mam brata, skoro
wiem, ze jestesmy sobie obcy, nie mamy o czym ze soba rozmawiac? Ze w razie
problemów z rodzicami nie usiadziemy przy stole i nie dogadamy sie, jak im
pomóc?

[lola211]

Glonik- to moja wypowiedz, tak?

Wyjasniam- motywacja nie jest absolutnie danie mojej corce
rodzenstwa.Chodzi o mnie, tylko i wylacznie.

[glonik]

lola211 napisała:

> Glonik- to moja wypowiedz, tak?
>
> Wyjasniam- motywacja nie jest absolutnie danie mojej corce
> rodzenstwa.Chodzi o mnie, tylko i wylacznie.

Tak, Twoja.
Nie rodzeństwo dla córki, ale dziecko dla Ciebie.
Od razu wyjaśniam: nie konsultuje się z dzieckiem obecnym posiadania następnego
potomka.
Chore by to było.
A tak w ogóle, życzę dobrego wyboru.
Jaki by nie był - łatwy, ciężki...
On zawsze będzie TWÓJ.

zawsze Ci zazdrościłam... :-D

[pamelia]

... tej pewności, że jedno Ci wystarczy. Serio. Ale jak widać zawsze
może się odmienić ja "biję się" z myślami o trzecim - argumenty
za i ptrzeciw w sumie podobne jak u Ciebie. I wiek mój chyba też.. I
wiem, że za kilka lat będę żałować jeśli się nie zdecyduję ale
zdecydować się też nie mam odwagi.Boję się wielu rzeczy - czy
podołam czasowo (mąż dłuuugo pracuje), czy starsze dzieci na tym nie
ucierpia (wożenie na zajęcia pozalekcyjne itp) a jak dziecko urodzi
się chore? i zburzy spokój mojej ustabilizowanej rodziny? Boję się
że pomyślę wtedy = "po co mi to było" A wpadka jakos nas omija ;-D
chociaz byłaby chyba najlepszym rozwiązaniem.
Acha, tyle że ja zawsze chciałam mieć trójkę (tzn w okresie
przeddzieciowym) a potem jakoś poprzestałam na dwójce i myślałam, że
taki model rodziny jest mi pisany. A teras to przegnienie wróciło ze
zdwojona siła i na razie próbuję zwalczyć je rozsądkiem

A mi się wydaje Lola

[epistilbit]

że boisz się zostać w wieku 40-50 lat sama, otoczona tą niebanalnością i
looksusem, o którym tak lubisz wspominać, ale ciągle SAMA. . Z rodziną ci się
nie układa, vide twoje posty o mamie i o bratu. Twój partner jest sporo starszy,
co, zważywszy na fakt, że kobiety żyją średnio dłużej o 7-10 lat niż ich
rówieśnicy, daje duże prawdopodobieństwo, że go sporo przeżyjesz, córka niedługo
stanie się nastolatką, będzie mieć swoje sprawy, a ty staniesz się marginalną
częścią jej życia, z twoich postów wynika też, że twoja córka ma sporą dawkę
egoizmu we krwi

Sorry, że tak dosadnie, ale ja to tak widzę.

[verdana]

Jak sie chce mieć dziecko, to arto-jak nie, to nie warto. Proste.
Nie warto również, jesli sie czuje, ze sily juz nie te.
Mnie trafiło się trzecie w wieku 37 lat. Z perspektywy niemal 15 lat
widzę, ze zdecydowanie warto.

[lola211]

Verdano- dziecko ci sie tafilo, czyli specjalnie nie chcialas, a
mimo to nie załujesz.Dobry znak.

[lola211]

Troche masz racji, ale i nie do konca.Narzekam na swoja matke, fakt,
ale jak przychodzi co do czego to jedna drugiej pomoze , wesprze.Mam
drugiego brata, z ktorym stosunki mam serdeczne, dzieli nas tylko
odleglosc.
Zdaje sobie sprawe, ze pewnie ostatniej czesci zycia nie spedze z
moim facetem, ale czy sama? Niekoniecznie, wolni mezczyzni w tym
przedziale wiekowym sa.

, że twoja córka ma sporą dawkę
> egoizmu we krwi

Tylko dlatego, ze nie chce rodzenstwa? Trzeba by uznac, ze byla juz
egoistka majac 3-4 lata- nie, nie sadze.Dla swoich kolezanek jest
sklonna oddac przyslowiowa ostatnia koszule, jest bardzo wrazliwa na
krzywde zwierzat, ja sie wrecz boje, ze brak jej odpowiedniej dawki
egoizmu.

Zgodze sie z Toba, ze podlozem calej sprawy moze byc chec
zapewnienia sobie na kolejne 20 lat towarzystwa kochanej osóbki,
zajecia, obowiazku.

Patrze na moja matke, ktora dzieci "pozbyla sie" 10 lat wczesniej, i
głownie widze nude,rutyne.Zyc tak przez 20- 30 lat?

[wieczna-gosia]

lola no to wymysl cos- albo wymysl ze naprawde chcesz dziecka

[lola211]

jak bede to sobie czesto powtarzac -jak nic uwierze

[czarne-jagody]

To widać, że ty chcesz tego dziecka i pewnie będziesz je mieć. Poźne owoce sa
najsłodsze. Wiem coś o tym.

[glonik]

lola211 napisała:

> Tylko dlatego, ze nie chce rodzenstwa? Trzeba by uznac, ze byla juz
> egoistka majac 3-4 lata- nie, nie sadze.Dla swoich kolezanek jest
> sklonna oddac przyslowiowa ostatnia koszule, jest bardzo wrazliwa na
> krzywde zwierzat, ja sie wrecz boje, ze brak jej odpowiedniej dawki
> egoizmu.


Oddanie koszuli, wrażliwość na cierpienie zwierząt - czyż nie są to akty
jednorazowe?
Powiedz jej teraz, że całodobowo, przez ileś lat będzie będzie miała rodzeństwo.
To działa długofalowo, i, być może po czterdziestu latach i jedna i drugie się
dogadają.