wybaczanie

[burza4]

Nawiązując do postu o córce w ciąży, co przedawkowała amfę:
nastolatek wpadł z koleżanką, matka przygarnęła ich do siebie, mieszkali u
niej ze 3 lata - rzecz jasna na jej koszt, bo rodzina panny groszem nie
śmierdziała i pomóc nie byli w stanie. Notabene owa matka też z mizerną
pensją. Utrzymanie obojga i dziecka było na jej głowie, choć oprócz tego ma
jeszcze młodsze dziecko. Matka żywiła i ubierała, pomagała jeszcze przy
dziecku, żeby młodzi szkoły pokończyli. Synuś jakby nie widział tego, ile
matce zawdzięcza, o pannie nie wspominając, nawet pomocy w domu matka się nie
doczekała. W końcu się przelało i doszło do ciężkiej draki, nie znam
szczegółów, ale w rezultacie młodzi wyprowadzili się z hukiem, i od tej pory
żadna ze stron się do siebie nie odezwała. Trwa to już parę lat, babcia
wnuczki nie widuje, przeżywa to mocno, bo bardzo się z małą zżyła. Ale czuje
się tak zraniona, że pierwsza nie wyciągnie ręki.

potrafiłybyście obrazić się na własne dziecko, nawet gdyby zachowałoby się
karygodnie? z jednej strony czasem naprawdę się należy, z drugiej - hmm, serce
boli.

[kicia031]

Bo najgorsze jest, jak sie nie rozwiazuje problemow na biezaco,
tylko sieczeka az przeleje czara i robi sie potem pieklo.

[christen]

ciężka sprawa, może młodzi mieli dośc tego, że matka im swojego kotleta nie
oddawała? taki uraz im został to i się nie odzywają

[agamagda]

Nie wiem, nie chciałabym być w takiej sytuacji.
Ale nie wiem (w sensie nie jestem przekonana), czy zaakceptowałabym
utrzymywanie dwojga młodych zdrowych ludzi, mających własne dziecko
i rodzinę.

[burza4]

a co miała zrobić? wysłać 17latka do pracy? a kto zatrudni smarkacza bez
wykształcenia? ponoszenie konsekwencji to jedno, ale jaką szansę na
usamodzielnienie się miałaby, gdyby żadnej szkoły nie skończył?

pewnie żadnej ze stron słodko nie było, bo ona tez nie z tych, co zagryzają
wargi, a powodów miała aż nadto. Wiem, że młodzi pretensje mieli np. że oczekuje
że synowa chałupę ogarnie, kiedy ona na nich pracuje, jak zwróciła uwagę to
usłyszała, że panna tu nie przyszła cudzych kątów sprzątać... synuś też potrafił
walnąć "nie widzisz, że pampersy się kończą" - nie wnikając skąd matka ma na nie
wziąć. Kasę z prezentów ślubnych wydali na gadżety, nie przejmując się wyprawką.
Rozmów na temat odpowiedzialności było wiele, tyle, ze spływało to po nich, albo
jeszcze pretensję mieli że matka się wtrąca, krytykuje, pilnuje, zachowywali się
jakby im się wielka krzywda działa, że matka za mało koło nich skacze i jeszcze
śmie czegoś wymagać. Pewnie matka też cudowną teściową nie była, ale pomagała i
finansowo i przy dziecku, bo szlag ją trafiał, że wnuczka pół dnia w kojcu
siedzi, a rodzice na kompie grają. To na pewno nie było tak, że przemilczało się
poszczególne sytuacje, nie wiem co sprowokowało wybuch, i kto co komu
powiedział. Skutek jest jaki jest.
Młodzi się do wdzięczności za parę lat utrzymywania nie poczuwają w najmniejszym
stopniu, wręcz skarżą się ludziom, że w jednych butach z domu wyszli. Matka ma
powody do żalu, nawet jeśli przesadnie miła i wyrozumiała dla nich nie była.
Parę lat separacji nie otworzyło im oczu na to, co dla nich zrobiła, są obrażeni.

Powinna się wypiąć, czy dążyć do zgody?

[jagaa]

Skoro młodzi wciąż jadem plują - wypiąć się. Trudno. I tak nigdy miło między
nimi nie będzie.

[malila]

To zależy od tego, na czym jej najbardziej zależy. Na kontakcie czy
na uznaniu przez młodych własnej winy.
To może być tak, że upór syn odziedziczył po matce. Czyli nawet
jesli czują, że z czymś przesadzili, to uważają, że ta druga strona
bardziej i że to ta druga strona powinna pierwsza przeprosić. W tej
sytuacji ja jako matka wyszłabym z ręką do zgody jako pierwsza.
Dlatego, że uznalabym, że moje dziecko ode mnie nauczyło się że
najważniejsza jest własna urażona ambicja i poczucie krzywdy i
poczucie bycia atakowanym. Ode mnie więc powinno się tego "oduczyć"
Syn i synowa zabraniają jej kontaktu z wnuczką?

[ihanelma]

Mnie by szlag trafił dużo wcześniej, na pewno bym nie robiła za
służącą we własnym domu. Jakby chcieli mieszkać, musieliby się
udzielać i tyle. Dlatego nie bardzo sobie wyobrażam siebie w tej
sytuacji - kłótnia by była na poczatku współpracy, później wóz albo
przewóz.
Temperamet mam taki, że "po wielkiej burzy słońce" - jak się już
wygrzmię, szybko mi cholera mija i pewnie bym pierwsza zadzwoniła.
Ale jakby mieli wrócić albo mielibyśmy współpracować, to na moich
zasadach. Nie jestem pamiętliwa ani obrażalska, wiele potrafię
wybaczyć, ale to nie oznacza niekonsekwencji. Uparta jestem jak
osioł momentami jesli jestem przekonana do swoich racji. Potrafię
zmienić zdanie, ale pod wpływem argumentów, a nie emocji.
Mam nadzieję, ze żaden z synów nie wyrośnie na taką roszczeniową
lebiodę.

[attiya]

skoro ma młodsze dziecko w domu to niech na razie nim się zajmie....
może cud się zdarzy i w końcu przejrzą na oczy

[nenia1]

Wychowywanie dzieci nie polega na usuwaniu im każdego pyłka spod stóp.
To również odpowiednia dyscyplina i stosowne wymagania.
Nie wierzę, że w zdrowej, prawidłowej rodzinie 17-latek
tak roszczeniowo traktuje własną matkę.

Ludzie często się żalą odczuwając cudzą niewdzięczność
a oni przecież byli tacy dobrzy i wszystko dla dziecka robili.
Tyle, że dobry to nie znaczy pozwalający na wszystko
i nie stawiający żadnych wymagań.

[agamagda]

burza4 napisała:

> a co miała zrobić? wysłać 17latka do pracy? a kto zatrudni
smarkacza bez wykształcenia? ponoszenie konsekwencji to jedno, ale
jaką szansę na
> usamodzielnienie się miałaby, gdyby żadnej szkoły nie skończył


Powiem tak, mój brat mając 19 lat oświadczył, że dalej uczyć sie nie
będzie (nie miał dziecka ani innych zobowiązań to fakt). Ma maturę i
finito. moja mama z dużą konsekwencją wymogła na nim pójście do
pracy, dokładanie sie do życia, dyskoteki i póżne powroty tylko po
wcześniejszym uzgodnieniu - bo mieszka w jej mieszkaniu.
zupełnie nie była cool. Ale rezultat był taki, ze brat szybko
zrozumiał, kim zawodowo może być człowiek z maturą i jak ciężko jest
zarabiać pieniądze na codzienne życie. Rok później, dostał się na UW
na bardzo "ekskluzywny" kierunek - dziś ma dobrą i stabilną pozycję
zawodową.

Młodzi powinni przynajmniej na pół etatu pracować i dokładać sie
życia. A już na pewno, wymagałabym pracy w domu i zajmowaniem sie
dzieckiem (łącznie z zakupem pieluch lub praniem tetrowych).

Poniekąd Młodzi mogą czuć się skrzywdzeni, bo nagle odstawiono ich
od piersi, a im się przecież należało wszystko !

Powiem Ci tak, im dłużej myślę o tej sytuacji, to myślę, że dla obu
stron wskazana jest dłuższa separacja. Młodym, bo muszą zrozumieć co
stracili i jak trudno jest być dorosłym i samodzielnym. Matce, żeby
też zrozumiała, że dziecku nieba nie przychyli, skoro ono tego nie
chce. Może taka sytuacja uzdrowi ich stosunki.

[marzeka1]

Młodzi są roszczeniowi i niewdzięczni, dziwię się, że nikt tego im w twarz nie
powie, gdy tak pomstują, że w jednych butach z domu wyszli.Przykre.
Dla mnie to tylko dowód, że gdyby mojemu synowi w tym wieku przyszło zostać
ojcem, to trudno, pomogłabym płacić alimenty, zagnała do pracy, a młodej z
dzieckiem na utrzymanie i robienie za służącą nie przyjęłabym, niech jej rodzice
się martwią.

[bezzznaczenia]

marzeka1 napisała:
pomogłabym płacić alimenty, zagnała do pracy, a młodej z
> dzieckiem na utrzymanie i robienie za służącą nie przyjęłabym,
niech jej rodzic
> e
> się martwią.


bo jest NIA A NIE NIM?

[marzeka1]

Akurat mam 2 synów, więc raczej jeśli miałoby to mnie spotkać to tylko w formie:
mamo,wpadłem z ...dlatego pisałam z tej perspektywy.

[kawka74]

Z jednej strony aż się prosi, żeby gó...arstwo kopnąć w tyłek, z drugiej, wiadomo, żal.
Przypuszczam, że kiedy już przeszedłby mi gniew, może spróbowałabym nawiązać kontakt, ale na innych warunkach, już nie jako bankomat/sprzątaczka/kucharka - ucinając wszelkie próby powrotu do dawnego układu i obarczenia mnie winą za tamtą sytuację. Chcieliby o tym porozmawiać, proszę, ale bez zmuszania matki do czołgania się i wyznawania win.

[marzeka1]

"może spróbowałabym nawiązać kontakt, ale na innych warunkach, już nie jako
bankomat/sprzątaczka/kucharka - "- tyle czy gó...arstwo chce takiego powrotu,a
nie np. by matka się ukorzyła i wróciła do sponsorowania, sprzątania, gotowania
itp.

[kawka74]

Po pierwsze: ja nie wiem, czego chce, ale co mi szkodzi spróbować? Ubędzie mnie od tego? Wyciągnięcie ręki nie oznacza przyznania się do wszystkich win świata i akceptacji wszystkich fanaberii młodych ludzi.
Po drugie: jeśli stawiam nowe warunki, oznacza to, że powrót do starych układów mnie nie interesuje. Jeśli nie dałoby się ułożyć relacji na nowo, inaczej, niż wcześniej - najprawdopodobniej wycofałabym się z kontaktów na kolejne lata.

[figrut]

Znamy tylko relację z Twojej strony, a sprawa tak delikatna, że wymaga raczej
relacji obu stron. Wiemy tylko, że matka utrzymywała młodych i ich dziecko, a
także zajmowała się dzieckiem. Nie wiemy nic o tym czego ona tak naprawdę
oczekiwała od młodych. Zdaje się, że aż tak roszczeniowi to młodzi nie byli.
Gdyby byli, tak łatwo po wielkiej kłótni nie wyprowadziliby się z przytulnego
gniazdka i nie wyszliby z portfela mamusi, a jednak wyprowadzili się i zdaje
się, że zaczęli życie na własną rękę (co nie musi oznaczać, że absolutnie na
własny rachunek).

[burza4]

W każdym konflikcie każda ze stron ma własne racje.
Na pewno z drugiej strony tez padło wiele przykrych słów, bo z pewnością matka
cicho nie siedziała, i mówiła co sądzi na temat ich stylu życia. Czyli w
forumowym rozumieniu była typową czepialską teściową, która wtrącała się,
usiłowała narzucić własne zdanie, pilnowała chodzenia do szkoły i stopni, kazała
się zajmować domem itd. Nie wiem, czy ja bym siedziała cicho, szczerze mówiąc.
Fakt, wyprowadzili się kiedy on skończył szkołę i zaczął coś tam zarabiać. Obie
strony mają do siebie wielki żal, syn - za "wypominanie" że matce lekko nie
było, matka - za "niewdzięczność". Choć to niewłaściwe słowo, bo pomagała
przecież nie po to, żeby jej czapkować, ale... W sumie to tylko dzięki jej pracy
i pomocy stanęli na nogi, parę lat ich utrzymywała - to są fakty. Syn się po
prostu wypiął na to, co ona dla nich zrobiła; synowa skarży się ludziom jak to
im źle było, że matka w niczym nie pomogła, byli zdani na siebie, goli i bosi z
domu wyszli. Te krzywdzące oskarżenia podsycają niechęć matki do tego, żeby
wyciągnąć rękę. Pat.

Mimo wszystko nie wiem, czy dałabym radę tak się odciąć od własnego dziecka,
nawet gdybym czuła się bardzo urażona.

[bezzznaczenia]

Skoro mieli 17 lat jak zostali rodzicami i sie uczyli to matki
obowiazkiem bylo lozenie na utrzymanie ich i dziecka. Nie wiem jak
mozna bylo egzekwowac od nich obowiazki jak od samodzielnych, skoro
nawet dorosli nie byli. Moze zawarli zwiazke malzenski

W kazdym razie, odejdzmy od mitu nastoaltkow w ciazach, ktorzy maja
byc odpowiedzialni i bog wie jakcy po wpowpadali. Tylko na forum ten
mit istniej. Wiekszosc rodzicow pomaga finansowa, miekszaniowo,
wychowawczo swoim dzeciom, ktore maja juz dzieci. To jest norma.
Odchodzenie od niej na rzecz dosroslosci i osdpowiedzialnosci za
wlsne czyny to patologia.

To zycie, a nie zabawa w wychowanie 17 latka.

[triss_merigold6]

A rodzice panienki powinni byli łożyć na panienkę i polowę kosztów
utrzymania swojej wnuczki pokrywać.
Jasne, że sporo rodziców pomaga ale coś za coś. Skoro matka chlopaka
umozliwiła im kontynuowanie edukacji i zepwniła dach nad głową i
utrzymanie to strzelanie fochów jest niestosowne. Mogła panienkę z
potomstwem odeslać do jej starych i tylko płacić za syna alimenty.

[marzeka1]

"Te krzywdzące oskarżenia podsycają niechęć matki do tego, żeby
wyciągnąć rękę. Pat."- a czy ktokolwiek, kto zna, co matka rzeczywiście zrobiła
dla nich powiedział im w oczy, co o takich "oskarżeniach" mysli, czy też
panience przytakuje "ach, jaka ta teściowa niedobra".
Im więcej czytam dyskusji na temat teściowa- synowa, tym bardziej wiem jedno:
OSOBNO za każdą cenę.

[figrut]

Wiesz, ja strasznie wyczulona jestem na takie gadanie o pomaganiu i na samo
pomaganie. Za taką pomoc płaciłam niewspółmiernie większą cenę, niż ta pomoc
była warta (moja nieobiektywna ocena). Ktoś na NK wkleił zdjęcie klasowe z
liceum i jest na nim moja córka (3-4 letnia ? nie pamiętam która to klasa była).
Nie jest to jedyne takie zdjęcie, bo córkę musiałam do szkoły zabierać bardzo
często. Albo cena za opieką nad nią była nieadekwatnie wysoka, albo też pół
godziny przed moim wyjazdem była obraza majestatu. Minęło dużo lat, a moja mama
nadal wszędzie rozpowiada, jak to mi dziecko wychowała, opiekowała się małą,
żebym ja mogła szkołę skończyć (poszłam zaocznie do liceum po zawodówce).

[burza4]

wiem, ze są sytuacje, kiedy pomoc w gardle staje. Ale jeśli się z niej
korzystało, to powinno się mieć świadomość że ona istniała. O ile trudno
oczekiwać rozsądnego podejścia od 17latków, o tyle parę lat starsi - widzą z
własnego doświadczenia ile kosztuje utrzymanie 3 osób, a finanse domowe,
obciążenia i znikome zarobki matki tajemnicą dla syna nie były, biednie u nich
było zawsze. Wnioski można wyciągnąć, ta pomoc była dla niej ogromnym wyrzeczeniem.

A że się wtrącała? fajne to nie jest, ale ja tez ustawiałabym nastoletnią córkę
do pionu w razie potrzeby. Mówi się o tym, że jak dziecko chrzani sobie życie to
powinno poczuć konsekwencje. Tyle, że jak widać - dzieci często mają potworny
żal o te konsekwencje, które powinny ponieść. Traktują to jak rodzaj kary, a nie
skutki własnych poczynań.

Moja matka nie zawsze słodka była, ale jej wkład w moje życie widziałam zawsze.
I zawsze byłam wdzięczna, choć nie raz koty darłyśmy, bo nie wszystko co robiłam
jej się podobało. Moja matka miałaby prawo mówić, że wychowała mi córkę, bo w
istocie - więcej czasu miała dla niej niż ja (ja pracowałam i studiowałam w
weekendy). Może po prostu nie chcesz, nie umiesz przyznać że coś jej zawdzięczasz?

[figrut]

> Moja matka nie zawsze słodka była, ale jej wkład w moje życie widziałam zawsze.
> I zawsze byłam wdzięczna, choć nie raz koty darłyśmy, bo nie wszystko co robiła
> m
> jej się podobało. Moja matka miałaby prawo mówić, że wychowała mi córkę, bo w
> istocie - więcej czasu miała dla niej niż ja (ja pracowałam i studiowałam w
> weekendy). Może po prostu nie chcesz, nie umiesz przyznać że coś jej zawdzięcza
> sz?
Nie wiem, czy dobrze mnie zrozumiałaś. Ja kocham moją mamę. Kocham ją mimo
wielkiego żalu jaki do niej mam po dzień dzisiejszy (a mam 38 lat i sama mam
dorosłą córkę). Doceniam fakt, że w wielu sytuacjach bardzo mi pomogła, ale
jednocześnie nie mogę zapomnieć, ile za to zapłaciłam. Moja szkoła, moja matura
nie była warta takiej ceny.
Tak na marginesie - z teściową mieszkającą w tym samym budynku od lat ośmiu
potrafię się zgodzić. Ja dostaję pomoc od niej, ona dostaje pomoc ode mnie.
Jedna drugiej nie rozlicza, nie wymaga zapłaty.

[burza4]

figrut napisała:

> Doceniam fakt, że w wielu sytuacjach bardzo mi pomogła, ale
> jednocześnie nie mogę zapomnieć, ile za to zapłaciłam. Moja szkoła, moja
matura nie była warta takiej ceny.

życie składa się z niuansów, każda sytuacja jest inna, trudno wszystko opisać.
Wierzę, że było ci bardzo trudno, ale ujmujesz to tak, jakbyś miała żal do matki
że płaciłaś za własne błędy? może matka z perspektywy czasu też żałuje wielu
rzeczy, może wtedy jej się wydawało, że to co robi, powie przyniesie jakąś
korzyść. Po to się truje dzieciom, choć wiadomo że je to wkurza

> Tak na marginesie - z teściową mieszkającą w tym samym budynku od lat ośmiu
potrafię się zgodzić. Ja dostaję pomoc od niej, ona dostaje pomoc ode mnie. >
Jedna drugiej nie rozlicza, nie wymaga zapłaty.

nie rozlicza - bo dostaje rewanż. Gdy jedna strona czuje się wykorzystywana, a
jej pomoc niedoceniona, nie ma mowy o zdrowych relacjach

[figrut]

Za moje błędy chciałam płacić sama, ale byłam pod ogromnym wpływem mojej mamy i
zawsze czułam się winna, kiedy nie zrobiłam tak, jak ona by tego chciała. Tak
byłam wychowana, tak miałam wpojone, że matce nie robi się przykrości. Potrafiła
i potrafi do tej pory wpędzić nas (mnie, rodzeństwo i bratową) w poczucie winy,
choć wszyscy jesteśmy dorośli i teoretycznie powinniśmy być ponad to. Nigdy nie
dała nam zapomnieć ile jej zawdzięczamy.
ale ujmujesz to tak, jakbyś miała żal do matk
> i
> że płaciłaś za własne błędy?
Jeśli tłuczesz w sklepie jeden słoik, to zapłata za całą paletę słoików zawsze
jest krzywdząca.