Szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko?

[tola_i_tolek]

Jak uważacie?
Ja uważam, że to hasło jest bzdurne. No bo skąd taka matka wie co da
szczęście dziecku?
Może taki niemowlak wolałby mieć przy sobie cały czas smutną mamę
niż taką szczesliwą widzieć parę godzin dziennie.

[moofka]

glupi banal za ktorym zadna tresc sie nie kryje

niestety dla dobra dziecka matka musi sie czasem nagiac

[tully.makker]

> niestety dla dobra dziecka matka musi sie czasem nagiac
>
czasami tez dziecko musi sie nagiac dla dobra matki. Taki lajf.
Tylko nie dorabiajmy do tego durnej ideologii.

[kocianna]

Autopsja, autopsja...
Po pół roku siedzenia w domu wrzeszczałam na niemowlę o byle co, potrząsałam nią
i w ogóle nadawałam się do leczenia. Czy moje dziecko było szczęśliwe? Wróciłam
do pracy, przez 4-5 godzin dziennie dziecko było z opiekunką (głownie na
dworze), ja po pracy wracałam stęskniona, radosna, pełna energii i pomysłów.

Szczęśliwa matka nie wyżywa swoich frustracji na dziecku, nie żyje życiem
dziecka - i wcale nie chodzi mi o matki pracujące, niepracująca też może być
szczęśliwa, jeśli jej to odpowiada, jeśli się w ten sposób spełnia. Bo żeby
dobrze spełniać potrzeby dziecka, powinny być zaspokojone przede wszystkim
podstawowe potrzeby (psychologiczne) matki i ojca.

[anusia29]

100% racji Kocianna.Lepiej bym tego nie ujęła ))

Czyli chodzi o to

[atowlasnieja]

że nieszczęśliwa matka sprawi, że dziecko na 100% nie będzie szczęśliwe.
Owszem, dziecko szczęśliwej matki może mieć swoje problemy, ale to nie będzie
odbicie matczynych frustracji.

[moofka]

atowlasnieja napisała:

> że nieszczęśliwa matka sprawi, że dziecko na 100% nie będzie
szczęśliwe.
> Owszem, dziecko szczęśliwej matki może mieć swoje problemy, ale to
nie będzie
> odbicie matczynych frustracji.

wszystko racja
tylko czesto takich stwierdzeniem tlumaczy sie dzialania bedace dla
dziecka ewidentnie gorszym rozwiazaniem

[atowlasnieja]

w idealnym świecie dziecko powinno przebywać pod opieką mamusi aż do pójścia do
przedszkola i to najlepiej nie na pełną dniówkę.

a z drugiej strony stoję ja i wszystkie sfrustrowane kobiety niepotrafiące
cieszyć się sukcesami dziecka i z nim bawić, uciekające z domu pod byle
pretekstem i odwlekające powrót do nieprzyzwoitości.

Może jednak masz rację, i dzieci są ślepe i nie widzą zniecierpliwienia na
naszych twarzach, nie słyszą znudzenia w naszych głosach, braku entuzjazmu. I są
szczęśliwe gdy matki posyłają je w myślach do wszystkich diabłów.

[moofka]

> a z drugiej strony stoję ja i wszystkie sfrustrowane kobiety
niepotrafiące
> cieszyć się sukcesami dziecka i z nim bawić, uciekające z domu pod
byle
> pretekstem i odwlekające powrót do nieprzyzwoitości.
>

taka sytuacja jest ogolnie smutna i frustrujaca dla matki i dla
dziecka
nie uwierze ze matka ktora potrafi byc cierpliwa ciepla i skupiona
na dziecku w kontakcie z nim
staje sie nagle cudowna mamusia sterana po osmiogodzinnej robocie

[annvangier]

to wedlug ciebie zaden rodzic nie powinien pracowac 8 godzin bo ojcowie chyba
tez sa dzieciom potrzebni ?

[marychna31]

Nie wierzę, że ktoś kto jest zdolny do znęcania się nad bezbronnym niemowlęciem
zmienia się w dobrą matkę tylko dlatego, że na 4 godziny wyjdzie z domu. To
kompletny nonsens i sama dobrze wiesz, że konfabulujesz. Nie pisze tego po to,
żeby sprawić ci przykrość tylko chce podsunąć pomysł, ze może warto wybrać się
do psychiatry i coś z sobą zrobić zanim dojdzie do nieszczęścia. To żaden wstyd
poszukać pomocy w takiej sytuacji.

[falka32]

> Nie wierzę, że ktoś kto jest zdolny do znęcania się nad bezbronnym niemowlęciem
> zmienia się w dobrą matkę tylko dlatego, że na 4 godziny wyjdzie z domu.

A ja nie tylko wierzę, ale też wiem. Czasami zamiast psychiatry wystarczy
targanej hormonami i niewyspaniem kobiecie zmniejszyć ilość bombardujących ją
frustrujących bodźców, żeby wróciła do normy.

[nanuk24]

tak, i powrot do pracy to wlasnie "zmniejszenie ilosci
bombardujacych ja frustrujacych bodzcow:"

[madami]

marychna31 napisała:

> Nie wierzę, że ktoś kto jest zdolny do znęcania się nad bezbronnym niemowlęciem
> zmienia się w dobrą matkę tylko dlatego, że na 4 godziny wyjdzie z domu. To
> kompletny nonsens i sama dobrze wiesz, że konfabulujesz. Nie pisze tego po to,
> żeby sprawić ci przykrość tylko chce podsunąć pomysł, ze może warto wybrać się
> do psychiatry i coś z sobą zrobić zanim dojdzie do nieszczęścia. To żaden wstyd
> poszukać pomocy w takiej sytuacji.

Nie pisze tego aby sprawić ci przykrość....
Taaaaa, oczywiście

Zapewne Ty jesteś wspaniała matką a inne to wredne i psychiczne.

[3-mamuska]

kocianna napisała: > do pracy, przez 4-5 godzin dziennie dziecko było z
opiekunką (głownie na
> dworze), ja po pracy wracałam stęskniona, radosna, pełna energii i pomysłów.
Tak tylko ze ty pracowalas 4-5 godzin,ale sa osoby ktore pracuja duzo wiecj.
Bzdura,bo nie zawsze szczesliwa mama to szczesliwe dziecko.
Jesli matka pracuje calymi dniami,rozwija kariere to co z tego ze ona
szczesliwa, jak dziecko jej nie widuje i wychowane jest przez obcych.
Jedynie kiedy moze tak byc to wtedy kiedy matka trzyma jaks rownowage,ma czas
dla siebie ale i dla dziecka,nie wazne czy to praca czy hobby.

[annvangier]

"No bo skąd taka matka wie co da
> szczęście dziecku?"

mysle ze trzeba wierzyć że rodzice dziecka wiedzą to lepiej niż ktoś zyczliwy z
sąsiedztwa

a tak serio zgadzam sie z tym co pisały poprzedniczki
dziecko gdzie rodzice/rodzic jest nieszczesliwy - nie bedzie raczej szczesliwie
ale nawet przy udanym zyciu dorosłych dziecko moze byc nieszczesliwie

btw moofka a od kiedy to zawsze interes matki jest kosztem dziecka ?

[martishia7]

Filozofia reakcyjna w stosunku do osławionej i przedyskutowanej ostatnio na
forum Matki Polki, którą chyba najlepiej opisano tutaj (chociaż nie o Polce):

She was intensely sympathetic. She was immensely charming. She was utterly
unselfish. She excelled in the difficult arts of family life. She sacrificed
herself daily. If there was chicken, she took the leg; if there was a draught,
she sat in it - in short she was so constituted that she never had a mind or a
wish of her own, but preferred to sympathize always with the minds and wishes of
others. Above all - I need not say it - she was pure.

Jak każdy pogląd można go oczywiście sprowadzić do absurdu. I jak każdy pogląd w
naszym pięknym kraju - jest skrajny. Niestety, żyjemy w dobie przełomu, kiedy
ścierać się muszą poglądy różne, od ściany do ściany, aż w końcu wypracowane
zostanie jakieś szeroko społecznie akceptowalne rozwiązanie. Co zabawne, inne
społeczeństwa już to przerobiły i się "ustatkowały", ale my nie możemy
skorzystać z ich rozwiązań, tylko musimy sami przebyć tę żmudną drogę. Cecha
narodowa chyba

[figrut]

Jak byłam dziewczynką, to miałam bardzo bogatą w porównaniu do reszty
całego grona koleżankę. Dość często u niej spałam, bo nasi ojcowie
się kumplowali. Jej rodzice spełniali się zawodowo, obejmowali
wysokie stanowiska w pewnym zakładzie pracy. Dzieci jako jedyne w
całej miejscowości miały prawdziwą, opłacaną nianię a nie babcię czy
przyszywaną ciocię sąsiadkę. Jeździli na zagraniczne wycieczki,
dzieciaki jako jedyne w całej miejscowości miały komputer (mam prawie
40 lat, więc to bardzo dawno było) i wiele rzeczy o których my, szare
żuczki mogliśmy tylko pomarzyć. Tam się nie jadło zdobycznej
kiełbasy, a tą pakowaną próżniowo którą mogli załatwić prezesi GS.
Rodzice często imprezowali i jak mawiała mama koleżanki, na tych
imprezach relaksowała się od "kieratu". Kiedy po imprezie rzygała do
miski i brała wolne z pracy, koleżanka była przeszczęśliwa, bo mama
cały dzień jest w domu. Nie ważne, że na wpół przytomna, ale ważne,
że była. Z całą pewnością jej mama podczas mega kaca nie wyglądała na
szczęśliwą.

[dynema]

A ja uwazam ze bzdurne jest twierdzenie ze mozna byc szesliwym,
spelnionym, stabilnym emocjonalnie czlowiekiem jesli sie wyroslo
czerpiac z nieszczescia wlasnego rodzica.

[broceliande]

Wydaje mi się, że dziecko musi w jakiś sposób uszczęśliwiać.
Szczęśliwa mama to taka, która lubi być z dzieckiem.

To pewnie dziecko wyczuje.
I to daje szczęście dziecku?

Czy wyczuje, że mama spełnia się w pracy i jest zadowolona z seksu?

[dynema]

> Czy wyczuje, że mama spełnia się w pracy i jest zadowolona z seksu?

Oczywiscie ze tak.

[echtom]

> Oczywiscie ze tak.

Czy będzie szczęśliwe wiedząc, że matka spełnia się tylko z dala od
niego?

[dynema]

Skoro przy nim jest NIESZCZESLIWA to w zaden sposob sie to nie
odnosi do sytuacji kiedy mowimy o szczesliwej matce.

[broceliande]

Szczęśliwa MATKA czyli szczęsliwa również z powodu bycia matką.
Szczęśliwą matką nie jest osoba, którą dziecko unieszczęsliwia, a
nawet taka, której dziecko nie daje żadnego poczucia szczęścia (a
inne zjawiska dają).

[echtom]

"Szczęśliwa matka" w takich dyskusjach to matka, która mimo dziecka
może swobodnie pracować, zajmować się swoim hobby i prowadzić
normalne życie towarzyskie. Nikt się raczej nie zastanawia, czy
dziecko jest szczęśliwe, mając matkę, która spełnia się w
macierzyństwie.

[broceliande]

No właśnie drażni mnie to "mimo dziecka", jakby dziecko było jakąś
przeszkodą.
po drugie, jeśli chodzi o pracę, hobby i znajomych, dlaczego
nazywamy ją "matką".
"Matka" to dla mnie kobieta w odniesieniu do dziecka.
Bo jest jego... matką.

"Szczęśliwa matka" to osoba, która lubi bycie matką.

U fryzjera albo na imprezie to jest jakaś Gosia, Asia, Monika, albo
nieznana mi pani, a nie matka.

[z_lasu]

> No właśnie drażni mnie to "mimo dziecka", jakby dziecko było jakąś
> przeszkodą.

Tak jakby nie było żadną

> U fryzjera albo na imprezie to jest jakaś Gosia, Asia, Monika,
albo
> nieznana mi pani, a nie matka.

Naprawdę nie rozumiesz o co chodzi w tej dyskusji czy tylko udajesz?
Jeśli pani Monika jest matką, to siedząc na fotelu u fryzjera nadal
nią jest. I jest istotna różnica między strzygącą się bezdzietną
panią Moniką, a strzygącą się panią Moniką - matką. Istotna
oczywiście dla niej i jej dziecka, a nie dla broceliande siedzącej
na sąsiednim fotelu.

[broceliande]

E tam, poczytaj sobie, ja już trochę napisałam w tej dyskusji.
I raczej o tym, dla kogo co jest istotne, wierz mi.

[atowlasnieja]

Czyli doszłaś do istoty tego zagadnienia: Chodzi o dobry nastrój matki
przy dziecku. Przecież, niestety, jest możliwa sytuacja, że wszystko inne
daje matce szczęście (pewnie to za wiele powiedziane, no ale po prostu wpływa
pozytywnie na jej emocje) z takim "drobnym" wyjątkiem

[broceliande]

Hmmm, jeśli mowa o szczęśliwym dziecku dzięki szczęśliwej mamie, to
ta mama może być gdzieś tam szczęśliwa (w pracy, u fryzjera, w
łóżku, uprawiając sport czy inne hobby) i dziecko ją widzi
szczęśliwą, tylko czy to coś dla niego znaczy - jeśli mama je jakoś
pominie, opędzi się - wątpię.

Nie można używać tego frazesu jako usprawiedliwiania spędzania
przesadnie dużo czasu z dala od dziecka.

[joanna35]

> Szczęśliwa mama to taka, która lubi być z dzieckiem.
I tu leży pies pogrzebany. Zawsze kiedy słyszę ten slogan
zastanawiam się po co takiej kobiecie dziecko, skoro najdalej po
macierzyńskim musi wrócić do pracy, którą lubi i bez której nie może
żyć, do życia towarzyskiego, które lubi i bez którego nie może żyć,
do hobby, które lubi i bez którego nie może żyć. Dziecko,
przynajmniej na początku, narzuca pewne ograniczenia i naprawdę nie
rozumiem do czego potrzebne jest dziecko osobie, która i tak spycha
je na margines swojego życia.

[dynema]

Takie zycie - trzeba ciagle znajdowac rownowage miedzy rodzina
blizsza i dalsza, hobby, praca, zainteresowaniami, lezeniem kolami
do gory, praca, lenistwem, zdrowym odzywianiem a sprawianiem sobie
kulinarnych przyjemnosci.Kto ma tego nauczyc jak nie rodzic? Jak
mozna sie tego nauczyc jesli sie nie przebywalo przy kims komu sie
udawalo znajdowac roznowage w zyciu?

W ten sposob w dluzszym terminie unieszczesliwia sie dziecko, ktore
ma ~18-lat "dziecinstwa", a pozniej jeszcze 70 lat(!) ma zyc na tym
swiecie. Gdzie nikt nigdy mu sie nie poswieci calkowicie
unieszczesliwiajac siebie, gdzie trzeba bedzie pracowac, spotykac
znajomych, jezdzic na wycieczki, zakladac rodzine i zyc w niej, i
wazna bedzie asertywnosc, szanowanie innych ale takze SIEBIE, aby
tego zycia nie zmarnowac.

[falka32]

Dziecko,
> przynajmniej na początku, narzuca pewne ograniczenia i naprawdę nie
> rozumiem do czego potrzebne jest dziecko osobie, która i tak spycha
> je na margines swojego życia.

No jak to do czego? Żeby miał kto być z niej dumny

[zonka77]

Po pierwsze nie uważam że człowiek może być cały czas szczęśliwy. Tak jak nie
wierzę w to że w małżeństwie jedynym i najważniejszym celem jest własne
szczęście tak i w macierzyństwie szczęście samo w sobie to tylko chwile, momenty.

Ja bym powiedziała - nie sfrustrowana, nie przygnębiona i
nie przemęczona mama to spokojniejsze i radośniejsze życie dla dziecka.
Z własnego doświadczenia wiem że kiedy człowiek jest nieszczęśliwy przemęczony i
zły odbija się to na całej rodzinie choćby nie wiem jak się starać nie pokazywać
tego po sobie.
I nie ważne czy będę nieszczęśliwa siedząc w domu czy pracując - myślę że to
wpłynie zdecydowanie negatywnie na moje dzieci. Zresztą nie myślę - WIEM. Bo
doświadczyłam tego i przy starszej i przy młodszej córce.

[franczii]

A to zalezy co do szczescia takiej matce potrzebne. Jesli to 4 godziny oddechu
czy to w pracy czy w inny sposob spedzone to jak najbardziej uwazam, ze da sie
pogodzic. Ale jesli to ciagla nieobecnosc i ochlap w postaci 2 godzin dziennie z
dzieckiem to juz nie. Ilosc czasu spedzanego z dzieckiem tez jest wazna.

[anusia29]

Śmiem twierdzic, że nie ilośc,a jakość. Ja osobiście myslę, że
dziecko bardzoej skorzysta z (powiedzmy) 3 aktywnych i skupionych na
dziecku godzin niż z 6 podczas których mama (np.) ogląda M Jak
Miłość, maluje paznokcie, dzwoni do koleżanki i czyta gazetę

[franczii]

Totez pisze, ze liczy sie rowniez ilosc. Jest pewna ilosc kiedy nawet najlepsza
jakosc nie ma juz znaczenia. Zreszta co to znaczy jakosc? Nie wyobrazam sobie
spedzac z malym dzieckiem tylko 3 godzin dziennie, my tyle na spacerze
jestesmy. A gdzie inne rzeczy ktore razem sie robi? Lubie z dziecmi wykonywac
rozne czynnosci w tym te domowe. To tez jest czas spedzony z dzieckiem. Gorszy
od ukladania klockow? Nie sadze. Czas spedzony razem ze mna nie na ukladaniu
klockow a na wieszaniu prani jest tak samo cenny jak ten na ukladaniu klockow.

[tola_i_tolek]

A ja jestem przekonana, że ważna jest zarówno ilosc jak i jakość.
Czy to coś złego, że mama będąc z dzieckiem maluje paznokcie czy
dzwoni do koleżanki- ważne , ze jest obok, mozna się do niej
przytulić czy porozmawiać.

[echtom]

Mit o "jakości" powstał, by uzasadnić prawo matki do samorealizacji.

[franczii]

Poza tym dlaczego trzeba spedzac czas tylko aktywnie? Dlaczego z dzieckiem nie
mozna bez wyliczania tak sobie polezec na kanapie?

[echtom]

Jak się ma dużo czasu - można. Jak się ma godzinę dziennie, trzeba
wykorzystać aktywnie każdą z tych 60 minut

[agiku]

"Ja uważam, że to hasło jest bzdurne. No bo skąd taka matka wie co
da
szczęście dziecku?
Może taki niemowlak wolałby mieć przy sobie cały czas smutną mamę
niż taką szczesliwą widzieć parę godzin dziennie. "

Chciałabyś mieć nieszczęśliwą mamę, patrzeć codziennie w jej
smutne, zapłakane oczy i zastanawiać się czy to przypadkiem nie ty
jesteś powodem jej zmutku ?? Byłabyś szczęśliwa wówczas jako jej
dziecko ?
Kurcze nie rozumiem tego wątku .

[echtom]

> Kurcze nie rozumiem tego wątku .

Ja chyba rozumiem. Chodzi o to, czy lepiej, żeby matka była z
dzieckiem, czy zajmowała się tym, co daje jej szczęście. Bo te dwie
sprawy z założenia się wykluczają

[dynema]

Calkowicie sie wykluczaja! Odnoszac sie do wpisu wyzej - nic tak nie
niszczy wiezi z dzieckiem jak udane zycie seksulane matki

[echtom]

Tam było jeszcze coś o pracy

[dynema]

Nie nalezy tez sprowadzac na swiat rodzenstwa - przeciez to zajmuje
cenny czas, najczesciej duzo wiecej czasu niz najbardziej zajmujace
hobby, czesto wiecej czasu niz praca, czas ktory moznaby poswiecic
dziecku i trwale niszczy mu zycie.

Zadajcie sobie pytanie patrzac w lustro: czy ty tez zniszczylas
zycie swojemu dziecku? ( i spluncie x razy przez ramie - ja pluje 2
razy bo zniszcze mu niedlugo zycie juz drugi raz)

[emilly4]

> Może taki niemowlak wolałby mieć przy sobie cały czas smutną mamę
> niż taką szczesliwą widzieć parę godzin dziennie. "

Tez nierozumiem pytania.
To chyba jasne, ze dzieciaki lubia, kiedy rodzice sa weseli- to odbija sie na
ich samopoczuciu!
Oczywiscie nie przeginajmy, ze 24/7 bedziemy weseli, a wszelkie smutki i zale
beda przed dziecmi ukrywane. Jestem zwolenniczka szczerosci wobec dzieci, kiedy
umiera dziadek, nie mowie, ze wyjechal do dalekich krajow, tylko wyjasniam co
sie stalo.
Wkrecanie dzieciom, ze zycie jest wieczne, pozbawione smutku jest ogromnym
klamstwem, a tego dzieciaki nie lubia.

[tola_i_tolek]

Chodziło mi o to haslo w odniesieniu do bardzo małych dzieci-
niemowlaków lub trochę starszych. Naprawdę nie sądzę, żeby takie
dziecko zastanawiało się dlaczego mama jest smutna. I nie mówię tu
też o ekstremalnych wypadkach kiedy kobieta będąc w domu z dzieckiem
ma depresję, płacze codziennie czy drze się na dziecko bo ma go dość-
ale o mamy, które wracają do pracy po kilku miesiącach bo już im
się bycie a dzieckiem znudziło.
Poza tym np. oddanie dziecka do żłobka czesto wiąże się ze stresem,
płaczem i smutkiem dziecka.
Zastanawiam się dlaczego nigdy nie słyszałam, żeby ktoś odwrócił to
hasło: Szczęśliwe dziecko to szczęśliwa mama.

[falka32]

W przypadku niemowlaków ma to akurat ogromne znaczenie, bo one się nie
zastanawiają, one po prostu czują smutek czy złość matki jak swoje własne emocje.
A że tak małe dzieci biorą świat takim, jakim jest, to jeżeli przez jakiś czas
nie ma przy nim matki (ale jest inny dobry opiekun) a pojawiająca się matka
zawsze emanuje dobrą energią, to z punktu widzenia dziecka po prostu tak wygląda
życie.

Prawdą jest na pewno to, że nieszczęśliwi rodzice nie wychowają szczęśliwego
dziecka. A czy szczęście matki wyklucza się ze szczęściem dziecka, to już jest
temat na inną rozprawkę, bo zależy od pragnień matki, od osobowości dziecka, od
tego w jakim stylu matka realizuje swoje potrzeby i przede wszystkim od tego,
czy matka umie to wszystko wyważyć, żeby było dobrze.

[najma78]

Może taki niemowlak wolałby mieć przy sobie cały czas smutną mamę
> niż taką szczesliwą widzieć parę godzin dziennie.

Przy takim noworodku sytuacja jest zupelnie inna niz przy starszych dzieciach.
Pojawienie sie dziecka zmienia duzo, zmienia rutyne naszego zycia i to jest
zupelnie naturalne, wszak musimy dostosowac sie do malucha, poznac jego
potrzeby, ktore zreszta beda sie zmienialy i stabilizowaly z uplywem czasu.
Dlatego jest cos takiego jak urlop macierzynski dla kobiet pracujacych.
Szczesliwa matka to napewno jeden z warunkow szczescia dzieci, a dla kazdego
szczesciem jest cos innego. Sa kobiety szczesliwe tylko gdy w 100% poswieca sie
dzieciom i zyciu domowemu, szczesliwe sa te, ktore polacza prace z zyciem
rodzinnym plynnie i zbalansuja to. Sa tez kobiety, jak ktos tu powyzej napisal,
ktore szczesliwe sa tylko wtedy gdy jak najmniej czasu spedzaja z dziecmi, znam
takie osobiscie - i to juz jest nie ok., bo w takiej sytuacji dzieci z pewnoscia
szczesliwe nie sa. Mysle, ze rodzice powinni czuc co daje dzieciom szczescie i w
miare mozliwosci dazyc do zapewnienia im tego.

[jowita771]

Mnie hasło z tytułu wątku niedobrze się kojarzy. W realu słyszałam ze trzy razy,
zawsze w odniesieniu do sytuacji mama się zakochała (nie w ojcu). Takie
oszukiwanie samej siebie. Bo czy to szczęście dla dziecka, że mama a) zakochała
się w panu, który dziecka nie zauważa; b) odchodzi od taty, bo poczuła motyle w
brzuchu w związku z nowym kolegą z pracy? Sytuacje autentyczne i tu był ten
tekst (nad)używany.

[szyszunia11]

ja się z tym hasłem zgadzam. Pamiętam po sobie, jak bylam dzieckiem, to bardzo zalezało mi na usmiechu i szczęściu mamy, a dzieci wyczuwają nastrój rodzica nawet skrywany - i bardzo źle mi było jak czułam, że jest nie tak jak być powinno. Za to moja mama zyła z presją całkowicie poświęcającej się dla dzieci swojej mamy, co bynajmniej nie było dobre ani uszczęśliwiajace, za to bardzo stresogenne. Jesli chodzi o mnie, to po zajęciu się swoimi sprawami, zrobieniu czegoś dla siebie (tylko dla siebie) porządnym wyspaniu się itd. mam zaupełnie inne nastawienie do dziecka - lepsze, radośniejsze. Jak mam perspektywę, chocby plany dotyczące własnego zycia, to nie czuję się na dziecko "skazana:", czuję, że jest ono moim swiadomym wyborem i darem dla mnie. I jestem pewna, że dziecko czuje moje poytywne emocje. Gdy było mi bardzo ciezko w pierwszych miesiacach trudno mi było nawet okazywać małemu czułość, na szczęście to się zmieniło, ale dbam o swoje osobiste zycie - o zaspokajanie swoich potrzeb i pragnień.
To wszystko nei znaczy, że dziecko nie wymaga kompromisów, poswięceń itd. - oczywiscie, że wymaga. Ale ja uważam, ze mozna być szczęśliwym naginając się jednocześnie, poświęcając, nawet mając czasem dość. Życie tylko dla siebie na dłuższą metę jest frustrujące. Życie tylko dla dziecka - nikomu nie służy tak naprawdę. Zatem zgadzam się z hasłem że szczęśliwa mama to szczęsliwe dziecko z tym zastrzeżeniem, ze szczęśliwa, to nie znaczy egoistyczna i nieznoszaca jakiegokolwiek kompromisu. Zreszta taka szczęsliwa nie będzie

hasło bardzo mądre albo idiotyczne

[nangaparbat3]

w zależności od tego, co uznamy za "bycie szczęśliwą".

[kropisia]

Wydaje mi sie, ze wiekszosc osob zrozumiala to haslo w ten sposob, ze pojscie do
pracy daje matce to szczescie. Ja mysle, ze ktokolwiek wymyslil to haslo mial
na mysli kobiete, ktora lubi sama siebie, czuje sie spelniona (w roli spolecznej
jaka jej odpowiada np. mamy domowej, mamy pracujacej, pisarki, malarki itd.)
kochana i atrakcyjna. Matka, ktora nie umiera ze strachu z powodu malej
infekcji, nie zamartwia sie byle czym i ma szczery, a niewymuszony usmiech.

[echtom]

> Wydaje mi sie, ze wiekszosc osob zrozumiala to haslo w ten sposob, ze pojscie do pracy daje matce to szczescie.

Bo generalnie tak się formułuje pytanie: czy lepiej dla dziecka, żeby widziało szczęśliwą matkę przez parę godzin dziennie/w weekendy czy smutną przez cały dzień?

[nangaparbat3]

Czy wszystkie pracujace matki są szczęśliwe? Z racji chodzenia do pracy?
Czy matka zajmujaca sie domem i dziecmi przez caly dzień MUSI byc smutna?
Z tego co pamietam najszczęśliwsza bylam, kiedy dziecko mialo 1-2 lata, a ja
mieszkalam z dwiema kuzynkami i ich dziecmi prawie na wsi, takie gyneceum, trzy
kobitki, kilkoro przychowku, kot i dwa psy, pełna harmonia.

[nangaparbat3]

Ja sie z hasłem po raz pierwszy zetknelam w książeczce Eichelbergera, bardzo
mądrej, dotyczylo ono jednak OBOJGA rodzicow. I słowa "szczęśliwy" uzyto tam
wlasnie w znaczeniu, o ktorym piszesz.