Artykul

[byakhee]

krakow.gazeta.pl/krakow/1,44425,7742718,Tata__ktoremu_niczego_nie_brakuje__na_nic_nie_narzeka.html

Widzialam kiedys reportaz o mamie bez obu rak i tez sobie radzila
super.
Dlaczego tak czesto bywa, ze to wlasnie ludziom, ktorzy sa niby to w
gorszej sytuacji, nie brak wiary w siebie, ochoty walki i
przedewszystkim pogody ducha? A Ci ktorzy maja ciagle narzekaja?

[figrut]

> Dlaczego tak czesto bywa, ze to wlasnie ludziom, ktorzy sa niby to w
> gorszej sytuacji, nie brak wiary w siebie, ochoty walki i
> przedewszystkim pogody ducha? A Ci ktorzy maja ciagle narzekaja?
W tytule wątku dałaś sobie odpowiedź. To jest artykuł o człowieku
niepełnosprawnym, który się nie poddał i funkcjonuje jak każdy inny. Ten artykuł
nie ma uwypuklać słabości, tylko je przykrywać pozytywnymi rzeczami. Takie są
najczęściej artykuły i reportaże. Jeśli kilka gazet napisze o tym człowieku
opierając się każdorazowo na własnym wkładzie pracy (wywiad w środowisku,
rozmowa z samym bohaterem), wtedy możesz uznać, że jest to coś bliskie prawdy.

[byakhee]

Nie, moje obserwacje biora sie z pracy, a nie z artukulow.

[figrut]

Obserwacje z pracy.... No to moje obserwacje z życia.
Facet któremu ślimak transportowy w zakładzie pracy zmiażdżył rękę zajmował się
dwójką swoich dzieci (kolejno), nauczył grać na gitarze i robi wiele innych
rzeczy które są trudne dla osoby z jedną ręką. Nie jest to bohaterstwo, tylko
umiejętność przystosowania się do życia w takim, a nie innym stanie. Ogromna w
tym zasługa jego rodziców, którzy od samego powrotu ze szpitala w niczym go nie
wyręczali. Naprawdę, niczym się nie wyróżnia z tłumu po za tym brakiem jednej
ręki. Tak samo narzeka na szefa, sąsiada i wkurza kiedy samochód nie chce odpalić.
Drugi przypadek to mój kolega ze wioski mojego dziadka. Urodził się z
niedorozwiniętą prawą stroną ciała (ręka i noga). Większość rzeczy robi jedną
ręką pomagając sobie "kikutem" i do tego trudno mu chodzić. Również nie ma w nim
nic z bohatera. Taki się urodził i musi sobie radzić. Jednak te dwa przypadki
można byłoby opisać jako bohaterskie, bo się nie poddają. Gdyby opisać ich
normalne, codzienne życie, niczym szczególnym by się nie wyróżniali.

[byakhee]

Moje "osobniki" nie wyrozniaja sie brakiem reki czy czyms
podobnym , nie moga chodzic do pracy ze wzgledu na swoje choroby.
CZesto nie moga sie nawet sami nakarmic. Ale nie czyja sie gorsi,
czasem nawet wrecz przeciwnie. Dla nich swiat jest cudowny.

[figrut]

To zależy od charakteru, czy ktoś potrafi tylko narzekać, czy też cieszyć się
życiem choćby pod górkę miał. Dwa kolejne przykłady. Mama mojej bratowej jest
chora na SM od 1985 roku. Choć choroba początkowo zwaliła ją z nóg, to
postanowiła się nie poddać i walczyła (nadal walczy) o swoją sprawność fizyczną.
Moja bratowa, osoba całkiem sprawna ma jej charakter. Nie poddaje się
przeciwnościom losu.
Ta sama klatka schodowa i kobieta chora na SM od 12 lat. Porusza się tylko na
wózku inwalidzkim. Nigdy nie chciała ćwiczyć, bo uznała to za bezsensowne. Jest
uzależniona od innych i np. na spacer wyjeżdża kilka razy do roku jak ją
opiekunka wyprowadzi. Inny charakter. Jak zachorowała to uznała, że skoro ona
jest ciężko chora, to inni muszą się starać aby z wszystkiego ją wyręczać. Od
kiedy przyjechała do mojej rodzinnej miejscowości, to płacze i narzeka jak jej źle.

[byakhee]

Tak , wiem tu sie zgodze. Tez niestety to zauwazylam u starszych tu
osob (kiedys z takimi pracowalam). Ale to sa choroby nabyte.
Pacjenci, o ktorych mowilam maja choroby wrodzone, wiec dla nich to
chyba po prostu norma
Co do podanych przez Ciebie przypadkow. Ja ososbiscie sie bardzo
szybko nudze, poddaje, denerwuje itp. Nigdy nawet jednego lekarstwa
nie wzielam do konca. Boje sie, ze jesli sie mi kiedys przytrafi
nieszczescie, skoncze jak przypadek nr 2. Wiec zyje w nadziei, iz
wytrzymalosc mozna nabyc