mamo, mów mi Kuba!

[kocianna]

powiedziala moja 5-letnia corka. Zaczelo sie tuz przed trzecimi urodzinami,
kiedy przestala nosic spodniczki. Potem kolejno: nie dla rozowego, nie dla
spinek, nie dla dlugich wlosow, nie dla lalek. WSZYSCY obcy uwazaja moje
dziecko za chlopca.

Zawsze chcielismy miec corke, cieszylam sie, ze bede mogla jej zaplatac
warkoczyki, zakladac sukienusie... rok temu przedszkolna psycholog uspokajala,
ze tak bywa. Teraz nie mamy przedszkolnego psychologa, a nie bede do wlasnego
dziecka mowic Kuba.

(ona na to - nie szkodzi, ze ty nie bedziesz - moi przyjaciele w przedszkolu
beda).

Czy ktos sie zetknal z czyms takim?

[anyx27]

U nas tez tak było, ale nie dotyczyło to "zmiany" płci. Córka zmieniła sobie
imię na inne, ale też żeńskie. Przeszło po kilku miesiącach. A włosy musi mieć
rozpuszczone, żadnych spinek, gumek, kokardek założyć sobie nie da.

Ja na twoim miejscu, poszłabym do jakiegoś psychologa.

[inazegirl]

u mnie czegoś takiego nie było, natomast syn bardzo wcześnie
okazywał uczucie swojemu koledze i wzajemnie.
sytuacja była długa i permanentna, zaczęłam zatem szperać na forach
gejowskich - i wiesz, sporo tam wspomnień chłopaków, którzy już
wówczas - czyli w wieku 5-6-7 lat byli inni niż reszta. nosili
korale, spinki, pamiętam wstrząsający opis chłopaka, który opisał
swoje i swojej siostry dzieciństwo - siostra - chłopczyca, spodnie,
auta, koledzy a on jak dziewusia w maminych koralach ciągle i dziś,
jako dorośli ludzie są właśnie w przeciwnych orientacjach, siostra
jest les a on gej. i mówi, że tak było od wczesnego dzieciństwa, co
ma udokumentowane na zdjęciach.

ja odpuściłam sobie czytanie tych forów i uznałam, że będzie co ma
być, bo przeznaczenia nie zmienię, jak chcesz to też zajrzyj na
takie fora(ja przejrzałam na gazecie) - a psychologa też odpuściłam,
bo niby co miałby zrobić, koledzy mojego syna
mają/mieli "przedszkolne narzeczone" a mój kochał swojego kolegę.
zresztą do dziś go kocha

[bi_scotti]

Moj maz podobno jeszcze w 3 i 4 klasie lubil naciagac sabie koszulki udawac
dziewczynke. Co Mu zreszta nie przeszkadzalo w szalenstwach pilkarskich i
wszelkich innych z kumplami z podworka. Dzieci szukaja swojej tozsamosci, czasem
zwyczajnie zazdroszcza rodzenstwu czy kolezenstwu innej plci i tez chca ... Ja
bym pewnie zgodzila sie na Kube, bo w sumie czemu nie? Wiele osob nie lubi
swojego imienia (wiekszosc znanych mi Marii np. zmienia imie na Majka, Maryla,
Misia, Rijka i inne tego typu opcje) wiec niech bedzie Kuba - wyspa jak wulkan
goraca
I chyba bym poczekala z tym psychologiem. Poi pierwsze co chcesz osiagnac
poprzez wizyte u psychologa? Po drugie czy poza preferencjami
ubraniowo-nazewniczymi Twoja corka miewa jakies inne problemy adaptacyjne? Jesli
nie, to let her be

[dzoaann]

no, własnie...jęsli jest/będzie homoseksualna lub będzie transeksualna to co?
bEdziesz leczyć? Trzeba zaakceptować i tyle, to twoje dziecko, nie ważne
dziewczynka, czy chłopiec. Może to w głębi duszy, mózgu jest Kuba?

[kali_pso]

Trzeba zaakceptować i tyle, to twoje dziecko, nie ważne
> dziewczynka, czy chłopiec

....powiedziała mamusia Zosi ubranej w sukienkę w kwiatki lub Tadzia
bawiącego się w Indian i kowbojów..hehehehe..nie ma jak łatwo
pouczać zza komputerap

[princy-mincy]

no, własnie...jęsli jest/będzie homoseksualna lub będzie
transeksualna to co?
> bEdziesz leczyć? Trzeba zaakceptować i tyle, to twoje dziecko, nie
ważne
> dziewczynka, czy chłopiec. Może to w głębi duszy, mózgu jest Kuba?

I wlasnie dlatego warto isc do psychologa dzieciecego. Jesli to
przejsciowe, matka sie uspokoi. Jesli to transseksualizm, to moze
sie dowiedziec wiecej o takiej sytuacji i jak pomoc swojemu dziecku.

[kali_pso]

W wcześniej jak to wyglądało?
Coś się wydarzyło ważnego przed tymi urodzinami?

[kocianna]

Ano nie. Może tylko zabrano z przedszkola jej najlepszego kumpla, bo dużo
chorował. Ale szybko znalazła pocieszyciela...

U psychologa chcę się tylko dowiedzieć, czy gdzieś popełniłam jakiś błąd i czy
mogę go naprostować, ewentualnie czy niektóre dzieci "tak mają", ewentualnie czy
takie zachowanie nosi znamiona czegoś poważniejszego - oczywiście, że będę
kochać i wspierać, tylko że nacierpi się moje dziecko w przyszłości

[bi_scotti]

Nie, nie - nie mysl tak. Po pierwsze to jest bardzo male dziecko i
nawet psycholog bedzie troche "wrozyc z fusow" w kwestii
jakiejkolwiek przepowiedni na przyszlosc. Po drugie swiat jest pelen
nieszczesliwych hetero i super szczesliwych homolub transwestytow,
jak rowniez, oczywiscie, odwrotnie - szczescie to jest tak
niedefiniowalna, nieprzewidywalna kategoria, ze nie masz powodu juz
dzis zakladac, ze sie dziewuszka "nacierpi". W jakims sensie na
szczescie nie mamy pojecia, ktore z naszych dzieci "sie nacierpia",
czy w ogole i dlaczego.
Pogadaj z psychologiem jesli to Ci pozwoli wszystko sobie lepiej
poukladac ale ogolnie to przy dzieciach najlepsza bywa postawa
skupienia na terazniejszosci - na dzis Twoja corka jest happy i ma
sie dobrze, ponadto chce byc Kuba. Tylko tyle, nic ponadto

[angazetka]

> Czy ktos sie zetknal z czyms takim?

Tak, u Musierowicz. Siedmioletnia bohaterka "Kwiatu kalafiora" miała
taką fazę. Przeszło.
Wydaje mi się, że nie ma się czym niepokoić - dzieci w tym wieku
często chcą być kimś innym niż są. Nie jest to objaw ani
homoseksualizmu (który nie ma nic wspólnego z akceptacją własnej
płci), ani z transseksualizmem (za wcześnie).
BTW też nie lubiłam spinek, lalek i różu. To nie grzech

mamo, tato - mówcie mi Tomek!!!

[olamka1]

To cytat... z mojego dzieciństwa... mojego autorstwa Dorastałam w latach
70/80 - o zmianie płci mało kto słyszał i na szczęście moi Rodzice nie
przeżywali żadnych traum czy niepokojów . Kochałam przebierać się za chłopaka,
na wczasach kilka lat pod rząd zmuszałam rodziców do zabawy, ze jestem chłopcem.
zawsze lubiłam bawic się autkami, kolekcjonowałam resorówki. Przeszło mi
ZUPEŁNIE w okolicach siódmej klasy. Jak ręką odjął. A ETAP trwał BARDZO długo -
od ok. 5 lat do ok. 12. Dziękuje Bogu, że w tamtych czasach nikomu to nie
podpadało negatywnie a było traktowane jako ZABAWA.

[sanrio]

> Czy ktos sie zetknal z czyms takim?

Tak: Brad Pitt i Jolie, ich córka Shiloh chce być nazywana George i oni tak się
do niej zwracają, ubierają na chłopca, ma krótkie włosy i wygląda jak chłopiec.
Wg mnie - przegięcie. Niech sobie dziecko wymyśla, może ma bujną fantazję, ale
świadomie podsycać takie pomysły to trochę chore, jest dziewczyną i tak się
powinno ją wychowywać. Ewentualną "pomyłkę" genetyczną jak najbardziej można
zdiagnozować i "poprawić" ale dopiero po okresie dojrzewania.

PS. skąd Twoja córka zna imię Kuba, bo z tego co kojarzę mieszkacie w Moskwie?

[marychna31]

> świadomie podsycać takie pomysły to trochę chore
dlaczego podsycać??? Po prostu akceptować i wspierać. Taka jest chyba w końcu
rola rodziców.

[sotto_voce]

Ja byłam Markiem. I też nikt nie chciał tak do mnie mówić, z
wyjątkiem fajnej cioci, z którą się najlepiej rozumiałam. Pod
względem orientacji wyszłam całkiem zwyczajna Moje dzieci też
mają teraz swoje alternatywne tożsamości, choć mieszczą się w swoich
szufladkach płciowych. Jeśli będziesz całkowicie ignorować to, że
Twoja córka jest Kubą myślę, że po prostu zrobisz jej przykrość.

[kawka74]

Owszem, we własnej osobie.
Żadnych spinek, spódniczek, różu; chętnie samochody, żołnierzyki i lalki, które
regularnie patroszyłam bawiąc się w chirurga-sadystę. Włos dłuższy niż 5 cm
wywoływał u mnie spazmy.
Przeszło (z wyjątkiem włosów, do tej pory strzygę się na króciutko).
U Kaz Cooke w 'Dzieciozmaganiach' stoi, że to normalne, a ja jej wierzę