to jescze nic, bedzie duż gorzej...

[szyszunia11]

takie coś często słyszę od starszych stażem rodziców. I mimo nielicznych i
nieśmiałych głosów zaprzeczenia, czasem się zaczynam frustrować. Jak już
napisałam w poprzednim watku - mały jest trudny do opanowania, wszędzie chce
biegać, oczywiście najchętniej tam, gdzie nie wolno, nic nei da się mu jeszcze
wytłumaczyc, z najmniejszego powodu popada w histerię, jest mega absorbujący.
I tak np. na wyjeździe nie dało się (z nielicznym wyjątkami) wspólnie z mężem
zjesć posiłku, druga osoba cały czas musiała biegac za małym i asekurować go
na schodach itd. Bylismy w cudownej chacie agroturystycznej. Inny wczasowicz
zapytał mnie jak mi się tu podoba. Powiedziałam, że jest fantastycznie, choć
nie w pełni możemy cieszyć się urokiem miejsca z racji na małe dziecko. Na co
on standardowo: no, jak teraz państwu jest trudno, to co dopiero później -
będzie przecież coraz gorzej... Mój mały na 16 miesięcy. Naprawdę jest z
każdym rokiem coraz gorzej? Coraz mniej czasu dla siebie? coraz mniej
porozumienia z dzieckiem? coraz mniej jego samodzielności? coraz więcej
frustracji? Ja wiem, ze każdy wiek ma swoje problemy, ale coś mi się wydaje,
że to jakas rodzicielska fala...

[nangaparbat3]

Nie słuchaj. Jak zacznie mówic, bedzie lepiej. A po schodach niech schodzi tylem
jak po drabinie, nie bedziecie musieli asekurowac

[marzeka1]

Nie, nie będzie gorzej, w ogóle nie słuchaj tzw. wampirów energetycznych, bo
wysysają życiowa energią jak prawdziwe wampiry. U mnie synowie byli bardzo
absorbujący, gdy byli mali, do 4 roku życia żaden z nich nie nadawał się, np.
aby pójśc z nim do kościoła na mszę (urządzali sobie wyścigi w nawie
głównej,ściągałam ich sprzed samego ołtarza), oczy mieliliśmy dookoła głowy-
minęło, gdy skończyli 4 lata.Lajtowo się zrobiło, gdy można było SAMEMU wyjść do
kina, na spacer.
Osobiście jako bardzo trudne wspominam te wczesne lata, teraz to już jest nieźle
(synowie są nastolatkami).

[lola211]

Ja tak czekam na to "gorzej" juz 12 lat.Poki co nie mam zadnych
powodow, by narzekac.Ale to pewnie dlatego, ze dziecko mi sie
trafilo bez wiekszych problemow ,a i ja jestem mocno wyrozumiala dla
mlodego czlowieka.Z perspektywy czasu najgorzej wspominam okres
wczesnodzieciecy z uwagi na koniecznosc ciaglego pilnowania dziecka-
to wrecz niewola.

[niezwykladziewczyna]

Ja liczę na to że będzie coraz lepiej.

[lusitania2]

tylko przy niektórych nastolatkach

jest coraz lepiej

[lacitadelle]

Megaabsorbujący syn był do roku, później tylko poprawa. Przynajmniej u nas. W
restauracji z ogródkiem czy miejscem dla dzieci od jakiegoś czasu możemy w miarę
normalnie zjeść obiad (mały ma 2 lata). Nawet buntu dwulatka nie zauważyliśmy
póki co.

Jestem optymistką i kolejne problemy przewiduję dopiero w wieku nastoletnim.

[joanna_poz]

Naprawdę jest z
> każdym rokiem coraz gorzej? Coraz mniej czasu dla siebie? coraz
mniej
> porozumienia z dzieckiem? coraz mniej jego samodzielności? coraz
więcej
> frustracji

z perspektywy posiadania "już" 6-latka odpowiadam:
jak dla mnie z każdym rokiem było lepiej - bo się nauczył chodzić,
bo się nauczył gadać, bo był bardziej samodzielny, bo był bardziej
rozsądny, bo coraz więcej mogl się już zając sam sobą, a ja spuścić
go z oka.

[kocianna]

Mnie tam jest coraz lepiej. Oczywiście, są inne problemy: pyskowanie, teksty
"głupia mama", pierwsze poważne konflikty na podwórku czy w przedszkolu, ale
jeśli chodzi o wzajemne zrozumienie i dawanie luzu sobie nawzajem to z każdym
rokiem jest coraz lepiej.

[makurokurosek]

Popieram.
To nie jest tak, ze z każdym rokiem jest coraz gorzej. To jest tak, że z każdym
rokiem dziecko staje się coraz bardziej samodzielne ale jednocześnie coraz mniej
zależne od nas, coraz łatwiej zerwać więź porozumienia. W efekcie zamiast
problemów z bezpiecznym schodzeniem ze schodów masz problemy np z
pyskowaniem,nieposłuszeństwem, zachłyśnięciem się dojrzałością, wpływem
towarzystwa.
I to nie jest tak, że tylko niektórzy rodzice mają z tym problem bo wszyscy
przez to przejdziemy, kwestia tylko na ile mamy dobry kontakt z dzieckiem i na
ile potrafimy go kierować aby te sytuacje stały się incydentalne.
Poczytaj sobie " Starsze dziecko ", a zrozumiesz o czym mówię

[broceliande]

A ja mam tak, że jest cały czas fajnie.
Myślałam, że ale najfajniej mieć noworodka, potem kilkumiesięcznego,
który się uśmiecha i siedzi, potem uczącego się chodzić, mówić,
kilkulatka...
Najfajniej jest mieć sześciolatka, któremu wypadają mleczne zęby i
który pyta o niebo i piekło.

[krokre]

Raczej będziesz miała z każdym dniem, tygodniem, miesiącem coraz LEPIEJ. Dziecko
zrobi ci się bardziej samodzielne, samo zje samo się załatwi samo się sobą
zajmie. Młody tak od 9 mies do 1,5 roku był absorbujący ponieważ należało za nim
chodzić i ciągle mieć go na oku. Jak skończył 1,5 roku zaczęło być coraz lepiej.
Na dzień dzisiejszy ma 4 lata skończone, sam je sam zasypia sam się ubiera mówi
więc można się dogadać hihihi. Jednym słowem jest to bardzo samodzielne dziecko
taki mały dorosły o ile tak to można nazwać. Oczywiście trzeba mieć na niego oko
ale to nie to co roczne dziecko czy mniejsze. Tak więc głowa do góry

[szyszunia11]

krokre napisała:


> .
> Na dzień dzisiejszy ma 4 lata skończone, sam je sam zasypia

o, właśnie - sam zasypia - jak ja o tym marzę. Bo u mnie niestety usypianie to
przeciętnie ok. 45 minut z głowy.


sam się ubiera mówi
> więc można się dogadać hihihi. Jednym słowem jest to bardzo samodzielne dziecko
> taki mały dorosły o ile tak to można nazwać. Oczywiście trzeba mieć na niego ok
> o
> ale to nie to co roczne dziecko czy mniejsze. Tak więc głowa do góry

[an_ni]

cyz gorzej to trudno powiedziec, zalezy od egzemplarza
na pewno beda wieksze problemy, naprawde nie zjedzenie obiadu to
jeszcze nie jest problem wychowawczy!

[super-mikunia]

W pierwszym roku życiu syn był dzieckiem w zasadzie bezproblemowym - oczywiście
jedynie z perspektywy czasu tak mi się wydaje, już nie pamiętam ówczesnych
frustracji Drugi rok życia to problem za problemem - tak mi się wydaje bo
właśnie jestem na tym etapie. Sądzę, że trzeci będzie podobny. Problemy będą -
tylko, że inne A jak już Młody będzie nastolatkiem to z rozrzewnieniem będę
chciała się cofnąć do tych wakacji co tyle musiałam się za nim nabiegać i z
rozrzewnieniem będę wspominać jakie śmieszne wówczas problemy były

[ala_bama1]

Też mam taki egzemplarz. Ma w tej chwili 2,5 roku, i na dzień dzisiejszy też nie
można nigdzie za bardzo z nim iść, ciągle trzeba gonić (nawet na placu zabaw)
notorycznie ucieka. Piski, histerie na porządku dziennym. Za rękę nie pójdzie,
wyrywa się niemiłosiernie. Do tego ostatnio ciągle jest na NIE" każde pytanie
kwituje tym słowem. Tak wiem bunt dwulatka, ale nie tylko. Uważam że to w dużej
mierze wina temperamentu. Znam sporo rówieśników mojego dziecka i każde jest o
niebo spokojniejsze. Też czekam z utęsknieniem kiedy nadejdą dla nas lepsze
czasy i młody trochę się wyciszy bo na razie nie jest lekko.

[kropkacom]

A z jakiej paki ma być gorzej? Dziecko rośnie i z każdym rokiem staje się
bardziej do rzeczy Owszem dochodzą inne problemy ale te niedające zjeść
obiadu odchodzą w niepamięć.

[echtom]

Zbyt ogólnikowe to kasandryczne gadanie. W wieku przedszkolno-
wczesnoszkolnym jest z reguły o wiele lepiej. Prawdziwe problemy
mogą (ale nie muszą) zacząć się w okresie dojrzewania, kiedy rodzice
mają znacznie mniejsze możliwości kontroli, a młodzież jest dość
sprawna, by narobić głupstw, których konsekwencji nie umie jeszcze
ogarnąć. No i wtedy może dojść do naprawdę bolesnych konfrontacji,
kiedy np. dziecko po 15 latach katolickiego wychowania oznajmi, że
nie chce chodzić na religię i przystąpić do bierzmowania.

ludzie tak lubia

[18_lipcowa1]

tak tak ludzie tak muszą bo inaczej by spać nie mogli
mi też mówili ze bedzie coraz gorzej bo trzeba pilnować, łazić,
łapac - no tak jest ale ja sie ciesze, bo dziecko w koncu
kontaktowe, mozna zabawić, rozsmieszyc i duzo fajnych rzeczy robic
a potem bedzie jeszcze lepiej- basen ,kino, plac zabaw

[justyna302]

Szyszunia, to głupoty jakieś. Ja najbardziej sfrustrowana i zła byłam właśnie
przy niemowlaku. Dziś, gdy moja córka ma 3,5 roku i jest w większości spraw
samodzielna (załatwianie potrzeb fizjologicznych, jedzenie, nawet kąpać próbuje
się bez pomocy) naprawdę odetchnęłam. Poza tym jest już tak rozwinięta
intelektualnie, ma takie poczucie humoru, że stanowi dla mnie najfajniejsze
towarzystwo. Mogę z nią przebywać i gadać godzinami. Nie trzeba pilnować jej na
każdym kroku, a prawie wszystko daje się wytłumaczyć za pomocą racjonalnych
argumentów, odnosząc do znanych sytuacji, wspomnień, bajek, itd. Potrafi bawić
się sama, można poprosić ją o to by dała mamie chwilę czasu.
Teraz niestety przerabiam na nowo okres niemowlęcy z młodszym dzieckiem, ale
wiem, że jak to przetrwam, to będzie coraz lepiej, uwierz.

[an_ni]

napisz ponownie za pol roku albo za rok

[kol.3]

Dziecko 16 miesięczne jest rzeczywiście małe, ale może postarajcie
się go przyzwyczajać do tego, że:
1. niczego nie wywalczy histerią,
2. obiad zjada się przy stole,
3. nie ma latania z łyżką za dzieckiem, nie chce jeść - nie dostaje
jedzenia aż do następnego posiłku.
Jeśli go przyzwyczaicie do tego - później będzie Wam łatwiej.
Piszę to, bo sama popełniałam błędy. Pierwsze dziecko wychowywałam w
trudnych warunkach, miałam mało czasu, zero pomocy, wymagałam od
dziecka samodzielności- nie było mowy o bieganiu, o histeriach.
Drugie dziecko wychowywałam w lepszych warunkach, trzęsąc się nad
jego zdrowiem i miałam wszystkie te jazdy o których piszesz. Dziecko
ustawiła wychowawczo niania.

[szyszunia11]

> Dziecko 16 miesięczne jest rzeczywiście małe, ale może postarajcie
> się go przyzwyczajać do tego, że:
> 1. niczego nie wywalczy histerią,
> 2. obiad zjada się przy stole,
> 3. nie ma latania z łyżką za dzieckiem, nie chce jeść - nie dostaje
> jedzenia aż do następnego posiłku.

masz rację, wiem o tym i staram się tego pilnować. Mój typ nie wiem skąd, moze
jakoś instynktownie, wymyślił "książkowe" kładzenie się na plecach i ryk,
poprzedzone przysiadami i wyprężaniem raczek do przodu jak mu coś nie pasuje.
Jak się położy to nie podnoszę, tylko czekam az sam wstanie, staram się jedynie
odwrócić uwagę. Ostatnio zaczęłam go nasladować, to sie śmiał a i jeszcze
ostatni wynalazek: na spacerze już tak bardzo nei ucieka jak go wyjmę z wózka.
Tzn. za rekę nie pójdzie, wiesza się i śmieje przy tym, ale jak odchodzę to on z
rykiem (bo oczywiście chce po swojemu ) ale idzie za mną - hura!

[ala_bama1]

Dodam coś na plus - bo zapomniałam: nauczył się sam zasypiać co prawda w
okolicach 18-19 miesiąca (też swoje przeszłam w tej materii)ale na dzień
dzisiejszy z zasypianiem jest ok i to jest pocieszające

[xxe-lka]

Będzie coraz lepiej. Miałam takiego samego syna - okres między jego pierwszymi a
drugimi urodzinami wspominam jako koszmar i niewolę. Był zagrożeniem sam dla
siebie.
Teraz młody jest fantastycznym rozumnym pięciolatkiem. Jest bez porównania
lepiej niż było w okresie który opisujesz

[kali_pso]

Z mojego punktu widzenia- było z kazdym rokiem coraz lepiej.
A to dlatego, że mały zaczął robić to, co i mnie sprawiało
przyjemnoścp razem basen, razem książki, razem rower- mnie np.
potwornie nudziły te układanki, skrocki-klocki, wiec tak robiłam,
tak go urabiałam aby dziecko jak najwięcej rzeczy mogło robić
razem ze mną i aby obojgu nam sprawiało to przyjemność- i sa efekty.
Szereg zajęć, nie wszystkie rzecz jasna, nas łączy.


To jest też czesto tak, że ludzi nie umieją pogodzic się z upływem
czasu, z tym, że dziecko z istoty całkowcie od nich zaleznej zaczyna
przeobrażać się w samodecyzyjnego osobnika. Niektórzy nie potrafią
sie w takim układzie odnaleźć i może dlatego jest im "trudniej".
Niktórzy patologicznie niemlaże pragną ubezwłasnowolnić to swoje
dziecię( często mówić cos zupełnie przeciwnego), bo boją się stracić
swą dotychczasową pozycję w zyciu dziecka- niezastapionej wyrocznip

Jest coraz lepiej :)

[anyx27]

Z każdym rokiem jest coraz lepiej, wiecej czasu dla siebie, dziecko bardziej
samodzielne.
W wieku 2 lat młoda była już bez pampersów, zaczęła sama jeść łyżeczką, mówić,
korzystać z nocnika.

W wieku 3 lat wstawała wczesniej niż my, budziła, zeby zrobić śniadanko i dalej
można było spać zaczęła tez korzystać z kibelka,sama się ubierać.

A od kiedy skończyła 4 lata to i śniadania sobie sobie robi i nas nie budzi
sama włącza gry na komputerze, bajki, drukuje sobie kolorowanki i rysuje,
bawi sie sama, a co drugi dzień od godz. 16 do 20 jest u koleżanki - sąsiadki, w
pozostałe dni koleżanka u nas, ale bawią się same u siebie w pokoju, wiec też
mamy wolne

[szyszunia11]

mnie np.
> potwornie nudziły te układanki, skrocki-klocki, wiec tak robiłam,
> tak go urabiałam aby dziecko jak najwięcej rzeczy mogło robić
> razem ze mną i aby obojgu nam sprawiało to przyjemność- i sa efekty.
> Szereg zajęć, nie wszystkie rzecz jasna, nas łączy.

o, to by było super, tż się będe starać ja tak wspominam moje własne
dzieciństwo zresztą. Póki co najbardziej mnie nudzi oglądanie stale tej samej
książki (Nils i dzikie gęsi) polegające na tym: tu jest pies, tu jest chłopiec,
tu jest kałamarz, a tu jest wydra, tu jest kuna, a tu jest lustro... w
samochodzie jedyne, co uspokajało...

[uullaa]

Jak ja cię lubię czytać, Kali_pso...

[gazeta_mi_placi]

Oczywiście,że jest dużo gorzej a ledwie skończy 18-stkę i już myślicie,że
odetchnięcie a tu wnuka każe bawić i cała zabawa zaczyna się od początku

[agni71]

Moje dzieci maja teraz 8, 6 i 4 lata i jest zdecydowanie lżej. Sa
problemy, inne niż kiedy byly malutkie, ale np. łatwiej je czyms
zając, same wymyslaja sobie zabawy, same zjedzą, umyja się. Nie ma
tej nieustannej obsługi przy podstawowych czynnościach.

[tiuia]

Według mnie ze starszym dzieckiem jest lepiej. Mój trzylatek jest już na tyle kumaty, że i pogadać można, i do kina pójść, na wystawę... I pożartować się z nim da, bo łapie już o co chodzi

To wciąż dziecko, ale nie tak upierdliwe jak noworodek. Przesypia noce, nie używa pieluch, je to co my jemy. Jest całkiem ok z takim trzylatkiem.
I w życiu nie chciałabym jeszcze raz przechodzić przez te pierwsze miesiące życia moich dzieci.

[denea]

Z wiekiem wysiłek rodzicielski przenosi się po prostu w inne
rejony Ludzie tak mówią, bo wydaje im się, że wieczne bieganie za
roczniakiem było lajtowe w porównaniu do... (tu wstaw obajwy
charakterystyczne dla poszczególnych etapów rozwojowych człowieka).
I tyle.

Zaczyna się np. badania granic przez dwulatka i nagle widzisz siebie
jako główną aktorkę przedstawienia, które oglądają setki
przechodniów, a które ma tytuł: "nieudolna matka nie radzi sobie z
wrzeszczącym dzieciakiem w stanie histerii, ja bym od razu w tyłek
przylał". Potem masz atak nerwowych duszności, gdy po raz n-ty
prosisz dziecię, żeby coś zrobiło, a ono udaje głuchotę. W
perspektywie są całonocne balangi, zagrożenie narkotykami, przemocą
w szkole nastoletnią ciążą i co tam jeszcze...

Jeśli po prostu chcesz usiąść i zjeść obiad, to pocieszam szczerze:
naprawdę już niedługo ! Zobaczysz, jeszcze przyjdzie czas, że na
placu komfortowo poczytasz sobie książkę, zamiast biegać między
zjeżdżalniami z rozwianym włosem

denea

[szyszunia11]

denea napisała:


> Jeśli po prostu chcesz usiąść i zjeść obiad, to pocieszam szczerze:
> naprawdę już niedługo ! Zobaczysz, jeszcze przyjdzie czas, że na
> placu komfortowo poczytasz sobie książkę, zamiast biegać między
> zjeżdżalniami z rozwianym włosem

oj, dziekuję:0 a'propos placu zabaw - kolezanka, matka 3-latka i 8-miesięczniaka
miała kiedys cudowny pomysł - chodzmy na plac zabaw, dzieci się pobawią a my
sobie pogadamy. Chyba nie musze tłumaczyć, ze z rozmowy nici. Mały jak odkrył
zjeżdżalnie (po której go raz spuściłam) to się zakochał, sam jeszcze wejsc nie
dał rady, więc trzymałam do na rekach i czekałam aż kolejne dziecko zjedzie, a
on się darł, bo nie chciał czekać... byłam zgrzana i zdyszana, padnięta, o
rozmowie oczywiście nie było mowy. Plac zabaw to chyba nieprędko...

[denea]

kolezanka, matka 3-latka i 8-miesięczniaka miała kiedys cudowny
pomysł - chodzmy na plac zabaw, dzieci się pobawią a my
> sobie pogadamy.

Bez obrazy, ale ciutkę naiwnie zaproponowała Z odzieciałą
przyjaciółką jak mamy coś absorbującego do omówienia, to się staramy
o babskie wyjście - żeby nie wiem jakie były atrakcje, przy naszych
nielatach się nie pogada. A nawet im więcej atrakcji, tym bardziej
się nie pogada
Ale mojego 4-latka już mogę na placu samego wypuścić - mówię Ci,
królewskie życie ! Zaklepuj ławeczkę, za rok-dwa się przyda

[franczii]

Wakacje z 15miesieczniakiem rzeczywiscie nie nalezaly do najbardziej
relaksujacych. Dziecko jeszcze niepewne w ruchach, eksplorujace kazda dziure.
Nie mozna bylo puscic go samego i obserwowac chocby z odleglosci kilku metrow.
Ale rok pozniej juz bylo lepiej, odpoczelismy z mezem oboje, zrelaksowalismy
sie a i czasu dla siebie znalezlismy. W kolejne wakacje bylo jeszcze4 lepiej bo
mlody czlowiek zajmowal sie przede wszystkim soba i swim towarzystwem ale nie
skorzystalismy bo juz mielismy kolejnego na stanie. <Wedlug naszych przewidywan
przyszloroczne wakacje z 5latkiem i prawie 3latkiem powinny byc rewelacyjne.