Zdecydowalibyście się na poczęcie takiego dziecka?

[nerri]

Zazwyczaj nie udzielam sie na tym forum,ale nie mogę sie powstrzymać.

Nie zdecydowałabym się.Nie przy takim ryzyku,dość ciężkiej wadzie.
I piszę to jako żona niepełnosprawnego faceta,mimo że nie jest
genetycznie obciążony i w naszym przypadku nie ma takiego ryzyka
(jest dokładnie takie jak u zdrowych par),ewentualna decyzja o
dziecku będzie ciężka i bardzo dokładnie przemyślana...

[osmanthus]

anenka1988 napisała:

>Jest przy tym w pełni świadomy, że istnieje 50%
>ryzyka, że jego potomstwo będzie chore na to samo co on.

Jezeli to jest choroba Ollier'a to powyzsze stwierdzenie jest
raczej nieprawdziwe.


"Genetics
Ollier disease (and Maffucci syndrome) are usually non-familial
disorders. Both disorders thus appear to occur spontaneously and are
not inherited.1
Although an identical heterozygous mutation in the PTHR1 gene has
been identified other mutations in this gene were not identified in
additional patients with this disorder. These studies suggest that
the cause of Ollier disease is heterogenous and raise the
possibility that two (or more) genetic mutations are required to
develop the disease. The development of enchondromas could thus be
caused by a germ line mutation associated with a somatic mosaic
mutation.1
Additional mutational events may underly progression from
enchondromas to tumors.1
www.patient.co.uk/doctor/Ollier's-Disease.htm
Problem polega na tym, ze w okolo 30% przypadkow lagodna enchondroma
moze przeksztalcic sie w zlosliwego guza kosci (osteosarcoma,
chondrosarcoma, etc).

Moze tego obawia sie pani dr in spe?

[robertmar1]

Wyraźnie przecież Autorka napisała, że chodzi o dyschondroplazję, czyli o coś
zupełnie innego...

[thegimel]

Nie jestem lekarzem, nie znam się, ale na wielu stronach internetowych
(medycznych też) te nazwy występują jako określenia tej samej choroby. Ale tak
jak mówię- nie znam się na medycynie zanadto.

[robertmar1]

W przypadku dyschondroplazji nie ma mowy o żadnych guzkach!

[thegimel]

Jak masz link do jakiegoś artykułu sensownego to wklej, bo po wrzuceniu w
wyszukiwarkę to się różne pewnie mało sensowne artykuły pokazują. Tak jak mówię,
nie jestem lekarzem, nie znam się, napisałam tylko to, co mi google wyrzuciły.

[robertmar1]

W porządku - nie mam pretensji Ja mówię to, co wiem od lekarzy (różnych, ale
zawsze specjalistów od ortopedii).

[osmanthus]

robertmar1 napisał:

> Wyraźnie przecież Autorka napisała, że chodzi o dyschondroplazję,
czyli o coś
> zupełnie innego...

Drogi wymadrzajacy sie i umoralniajacy Robercie,
jezeli jakis ortopeda powiedzial ci, ze Ollier's Disease i
dyschondroplazja to sa dwie zupelnie rozne jednostki chorobowe to
ten osobnik powinien natychmiast przestac praktykowac jako ortopeda.


Ollier's Disease

Synonyms: Multiple endochondromatosis, dyschondroplasia,
endochondromatosis

[alabama8]

Generalie jest tak, że mężczyzna chce mieć dziecko na takiej samej
zasadzie na jakiej czterolatek chce mieć psa. Czyli pies jest jego
ale na spacer wyprowadza mama, karmi tata, do weterynarza wozi
dziadek, a żarcie kupuje babcia.
Tak samo z dzieckiem. On chce mieć swoje dziecko, czyli genetycznie
krew z krwi, ale nie doczytałam się czy deklaruje i czy będzie w
stanie podjąć opiekę nad noworodkiem.

[robertmar1]

Właśnie z powodu takich twierdzeń powstają głupoty w rodzaju haseł "Mój brzuch -
moja sprawa". Czemu zakładasz, że facet nie zechce opiekować się dzieckiem na
tyle, na ile będzie mógł?

[franczii]

Czemu zakładasz, że facet nie zechce opiekować się dzieckiem na
> tyle, na ile będzie mógł?

To nie o checi Robercie chodzi a o mozliwosci. Coz z tego, ze on moze miec checi
jesli fizycznej mozliwosci mu brak. Kto wezmie na siebie reszte obowiazkow przy
malym dziecku w przynajmniej w pierwszych latach zycia? Oczywiscie matka
dziecka, czy to takie dziwne, ze szacuje ona swe sily i mozliwosci i ma obawy,
ze sobie nie poradzi zwlaszcza, ze juz wteraz jest jej ciezko. Ale na ten aspekt
sprawy jestes gluchy i slepy. Wydaje mi sie, ze zakladasz, ze beda mieli wydatna
pomoc ze strony rodziny, obodz sie, nie wszyscy na nia moga liczyc i to nie
dlatego, ze rodzina traci na wartosci. Masz niewielkie wyobrazenie na temat
opieki nad dzieckiem, wiec ci powtorze: obowiazkow jest po pachy przy zdrowym
dziecku dla obojga zdrowych rodzicow, przy czym przynajmniej jedno z nich musi
pracowac.

[robertmar1]

Zapytam inaczej: a czemu zakładasz, że on nie pracuje? Z postu anenki1988
wywnioskowałem, że skoro mają zarabiać po jej studiach "oboje", to on zarabia
już w tej chwili.

[franczii]

Robert, trudno sie z toba rozmawia bo czepiasz sie spraw pobocznych, zeby tylko
uniknac odpowiedzi na konkretny problem. Alez oczywiscie ja zakladam, ze on
pracuje i jest w stanie utrzymac rodzine, bez tego jakakolwiek dyskusja na temat
dzieci bylaby szalenstwem. Ale zakladam tez, ze nie bedzie w stanie zaangazowac
sie zbytnio fizycznie w opieke nad dzieckiem skoro sam nie jest w pelni
samodzielny i dziewczyna juz teraz goni w pietke. A propos pracy pisalam, ze w
normalnej rodzinie pracujacy rodzic wraca po obowiazkach do kolejnych
obowiazkow, ktore czekaja na niego w domu.

[robertmar1]

I ja zakładam, że tu byłoby identycznie.

Ja mam dla odmiany wrażenie, że Wy nie do końca wiecie czym jest
dyschondroplazja i klasyfikujecie ją z góry jako schorzenie, w którym się nie
schodzi z łóżka, w którym trzeba się dzieckiem zajmować dużo bardziej niż zdrową
latoroślą. Tymczasem tak nie jest! Pewnie, że obowiązków jest więcej, ale nie na
tyle, by sobie nie dać rady. Poza tym jeszcze jedna rzecz: gros wszystkiego
zajmuje konieczność dostosowania mieszkania do potrzeb niskiego człowieka (bo w
gruncie rzeczy to jest największy mankament przynajmniej dzieciństwa), co w tym
przypadku mamy chyba z głowy, bo nie sądzę, aby ta para przegapiła tę sprawę
choćby w kontekście mężczyzny. Po prostu nie demonizujcie dyschondroplazji, bo
jestem pewien, że nawet osoby na nią chorujące, które się z Wami zgadzają co do
meritum, pukają się w czoło na większość Waszych argumentów.

[alexa0000]

Wytłumacz, proszę, istotę tej choroby. Wklej link. W zródłach,
medycznych również, występuje jako synonim choroby Olliera lub
enchondomatosis.
Ty twierdzisz,że nie są to te same schorzenia, nie dajesz jednak
niczego na poparcie swojej tezy. Poproszę uprzejmie o rozwinięcie.

[robertmar1]

Istotą tej choroby jest po prostu krótkość kości (z niekiedy ich patologicznym
ułożeniem, ale bez przesady), a co za tym idzie niski wzrost (100-140 cm, w
zależności od przyjętego leczenia - można wydłużać operacyjnie kończyny, czego
jednak nie polecam, albo prostować skrzywiony kręgosłup, co jest zdecydowanie
mniej bolesne, choć tez trzeba trochę czasu na to poświęcić, bo robi się to
etapami). Nie słyszałem o żadnych guzkach kości. Te wady układu kostnego
powodują, że organizm po prostu szybciej się męczy (narządy wewn. są normalnej
wielkości), ale tak naprawdę dzieciństwo ma się w dużej mierze normalne.
Poważniejsze problemy zaczynają się w późniejszym wieku, choć tak naprawdę
polegają one na możliwości pokonywania pieszo coraz krótszych dystansów (ale też
nie przesadzajmy, że po 10 metrach jest się wyczerpanym). Można to jednak
zniwelować jeżdżąc samochodem (w Polsce jest z tym stosunkowo duży problem, ale
jak się człowiek uprze, to samochód do swych potrzeb dostosuje) lub wózkiem
elektrycznym, co widuję coraz częściej, zresztą sam mam taki (choć mam nie dys-,
lecz achondroplazję - schorzenie bardzo podobne). Linków Wam nie podam - musicie
uwierzyć na słowo człowiekowi, który zna to w dużej mierze od podszewki.

[alexa0000]

Czy dyschondroplazja to to samo , co choroba Olliera?

www.google.pl/search?sourceid=navclient&hl=pl&ie=UTF-8&rlz=1T4GZAZ_plPL258PL282&q=dyschondroplazja


Zgadzasz, sie z tym, czy nie?

[robertmar1]

Nie zgadzam się, gdyż przynajmniej u znanych mi przypadków dyschondroplazji nie
występowały żadne guzki.

[jowita771]

Nie zgadzasz się z twierdzeniem, że te dwie choroby, to w rzeczywistości jedno i
to samo, bo znasz dwa przypadki i nie występowały u nich żadne guzki. Hmm, to
ciekawe, co piszesz.

[osmanthus]

robertmar1 napisał:

>Linków Wam nie podam - musici
> e
> uwierzyć na słowo człowiekowi, który zna to w dużej mierze od
podszewki.


Oto linki, ktorych nie potrafisz znalezc/podac (a o ktore prosila
bodajze Alexa):


emedicine.medscape.com/article/389224-overview
www.rarediseases.org/search/rdbdetail_abstract.html?disnamellier%20Disease

Jeszcze raz :
Ollier's Disease i dyschondroplazja to dwie nazwy tej samej
rzadkiej (1/100tys) choroby.
To, ze sam cierpisz na achondroplazje nie oznacza, ze znasz sie
automatycznie na innych rzadkich chorobach kosca.

[robertmar1]

Powiem w ten sposób: znam dwie osoby, u których zdiagnozowano dyschondroplazję i
żadna z nich nie ma guzków. Tak więc jeśli naprawdę choroba Olliera i
dyschondroplazja to to samo, to znaczy, że musiano im postawić złą diagnozę.

[thegimel]

A może guzki nie zawsze występują? Trzeba chyba teraz głośno zawołać, czy na
sali jest jakiś lekarz, inaczej będziemy się o te guzki do wieczora spierali

[robertmar1]

O tak, to chyba najlepsze rozwiązanie

[alexa0000]

Istotą choroby Olliera są guzki. O ile mozna nazwać te
wyrosle "guzkami" :

commed.pl/choroba-olliera-vt12645-30.html?sid=a485251b45e0bf1f2ae7a77e6458c0c3

Na tym forum jeden piszący twierdzi,że 90 procent osób w Polsce z tą
chorobą to jego blizsza lub dalsza rodzina, czyli ewidentny wplyw
genów.

Pytanie, czy dyschondroplazja to inaczej choroba Olliera. W
słownikach medycznych i w necie wystepują jako synonimy. Istnieje
jednak cała grupa dyschndroplazji; wobec tego spieranie sie o to,
czy czy mówimy o tym samym przypadku jest zbędne. Autorka nie
wspominała o guzach.

[osmanthus]

Wiecej linkow :

radiopaedia.org/articles/ollier-disease
www.bonetumor.org/tumors-cartilage/olliers-syndrome
www.learningradiology.com/archives2007/COW%20245-Enchondroma/enchondromacorrect.html

A tutaj ilustracje:

www.google.com.au/images?
um=1&hl=en&tbs=isch:1&aq=f&aqi=&oq=&gs_rfai=&q=ollier's%20disease

[landora]

>Poważniejsze problemy zaczynają się w późniejszym wieku, choć tak >naprawdę
>polegają one na możliwości pokonywania pieszo coraz krótszych dystansów (ale też
>nie przesadzajmy, że po 10 metrach jest się wyczerpanym). Można to >jednak
>zniwelować jeżdżąc samochodem (w Polsce jest z tym stosunkowo duży >problem, ale
>jak się człowiek uprze, to samochód do swych potrzeb dostosuje) >lub wózkiem

I uważasz, że jest okay coś takiego fundować własnemu dziecku?

[robertmar1]

Powiem brutalnie - nie mniej OK, niż fundowanie innych odmienności. Naprawdę
takie życie jest lepsze od braku życia.

[jowita771]

Ale tego dziecka jeszcze nie ma, więc nikomu życia nie zabieramy. Czy ja
decydując się na jedynaka, pozbawiam życia moje potencjalne inne dzieci? Ile
konkretnie?

[robertmar1]

Nie zabieramy, ale też nie dajemy. Nie wiem jak Ty, ale ja nie żałuje, że się
urodziłem - choćby dlatego, że mogę z Tobą powymieniać poglądy

[verdana]

Cóż, w takim razie wszelka antykoncepcja jest straszna. Bo przez nią
nie rodzi się kobiecie ok 15-17 dzieci, ktore nie dostały szans na
życie. ich życie byłoby na pewno lepsze do braku zycia...
Zastanów się, co piszesz. Oczywiscie, ze osoba żyjąca moze kochać
życie, niezaleznie jakie ono jest. Ale nikomu krzywdy się nie
wyrzadza, nie poczynając go...
I rozumujac dalej - ta para powinna miec ok 12-18 dzieci, bo dla
kolejnych tez zycie będzie lepsze od jego braku. Dlaczego tylko to
piwerwsze ma dostac szansę?

[landora]

Ale ja nie mówię o zabraniu komuś życia, tylko o niezaczynaniu nowego, bardziej
narażonego na chorobę niż statystyczne dziecko.
Chyba zgodzisz się ze mną, że jakość (nie mówię o wartości!) życia chorego
człowieka jest niższa, niż człowieka zdrowego?

O jakich odmiennościach mówisz? Bo jeśli porównujesz np. rude włosy do ciężkiej
genetycznej choroby, to przykro mi, ale poważna dyskusja z Tobą nie ma sensu.
Zaczynam mieć wrażenie, że sam jesteś potencjalnym tatusiem z pierwszego postu.

[syriana]

> Powiem brutalnie - nie mniej OK, niż fundowanie innych odmienności. Naprawdę
> takie życie jest lepsze od braku życia.

a cóż to za kuriozum!
zalatuje gotowymi dzieciątkami siedzącymi na chmurce i czekającymi na "powołanie
do życia"

[thegimel]

Ale to przecież nie o to chodziło w tej dyskusji. Pytanie było, czy wiedząc, że
dziecko może urodzić się chore (spore ryzyko-50%) zdecydowałybyśmy się na nie.
Pomimo wszystko to nie jest dziedziczna skłonność do alergii, czy też
krótkowzroczność, które też można odziedziczyć.

[franczii]

Nie mam pojecia, jak wyglada zycie osoby chorujacej, nie zakladalam nigdzie, ze
jest to schorzenie wykluczajace jakakolwiek samodzielnosc. Opieram sie tylko i
wylacznie na tym, co pisala Anenka w poscie tytulowym wiec nie zarzucaj mi
prosze nadinterpretacji i blednych wyobrazen.
Autorka wyraznie pisala, ze chlopak nie jest w pelni samodzielny, wymaga pomocy
w zwyklych codziennych sytuacjach i dziewczyna, ktora juz w tej chwili goni w
pietke boi sie ze zajmowanie sie dwiema osobami ja przerosnie. Nie wykluczam,
ze sa kobiety, ktore by sie zdecydowaly mimo wszystko na zakladanie rodziny w
takich okolicznosciach, ale najwidoczniej dziewczyna tego konkretnego osobnika
nie czuje sie na silach i powinno sie jej za to krytykowac i robic z tego
powodow wyrzutow.

[franczii]

Mialo byc oczywiscie "nie powinno"

[franczii]

No i poza tym, umknela mi z pamieci twa rada dla tej pary, zeby "zyli normalnie"
czyli jednym slowem radosnie plodzili potomstwo nie ograniczajac sie do jednego.
Moze rzucisz troche swiatla na to, jak sobie wyobrazasz organizacje zycia w
takiej rodzinie gdzie jeden z rodzicow jest niepelnosprawny.

[robertmar1]

Pisałem już, że życie nie jest zero-jedynkowe i pomiędzy brakiem dzieci, a ich
"radosnym płodzeniem" jest trochę innych możliwości.

Jaka organizacja? Podobno najlepiej operować obrazami. Pisałem już o serialu
dokumentalnym "Wielki świat małych ludzi". Niskie małżeństwo ma troje dzieci, w
tym jedno niskie - na własnej farmie więc nie mieli łatwiej niż w mieście. I
zapewniam Cię, że to nie bajka dla grzecznych dzieci.

[franczii]

No i co z tego, ze ktos inny ma nawet i 3 dzieci?
Ta konkretna dziewczyna nie chce ich miec z tym facetem bo nie chce ryzykowac,
bo nie jest gotowa byc opiekunka niepelnosprawnego meza i niepelnosprawnych
dzieci, jest to poswiecenie a najwidoczniej ona juz znajduje sie blisko granicy
zdolnosci do wyrzeczen i poswiecenia. To jest jej prawo, nie mozna jej nic
zarzucic, nie mozna szantazowac ze "jesli kocha to...".

[robertmar1]

Pisałaś o mojej wizji organizacji takiej rodziny, to Ci odpowiedziałem. Nie wiem
czemu się rzucasz.

[franczii]

Alez ja cie pytam o wizje organizacji ale w rodzinie gdzie jedno z rodzicow nie
jest w pelni samodzielne (a tak jest w przypadku chlopaka) a drugie i bez
dziecka jest na skraju wytrzymalosci.
Nie pytam o organizacje w rodzinie, gdzie pomimo schorzenia oboje sa samodzielni
i ogarniaja zarowno siebie jak i dzieci.

[robertmar1]

Czy myślisz, że tamta rodzina zawsze wszystko ogarniała, nigdy nie była na
skraju wytrzymałości i wszystko przyjmowała z uśmiechem na ustach? Pewnie, że
nie, ale mimo wszystko WYTRZYMALI.

A w przypadku tej rodziny ojciec również nie jest w pełni samodzielny. Na
krótkich dystansach porusza się o kulach, a na dłuższych wózkiem lub samochodem.
Często też prosi o pomoc swoją żonę lub dzieci.

Być może powiesz, że fajnie, ale w omawianym przypadku dziewczyna jest zapewne
po prostu słabsza psychicznie i ja się zgodzę, że może tak faktycznie być.
Tylko, że w takim wypadku przy obecnych zapatrywaniach na te kwestie daleko nie
zajadą - nawet jeśli uzgodnią "kompromis", że nie będą mieć dzieci.

[franczii]

Ona nie musi byc wcale slabsza psychicznie. Wystarczy, ze NIE CHCE ponosic tak
wysokiego ryzyka, ze urodzi chore dziecko.

[robertmar1]

Poniekąd na jedno wychodzi, ale oczywiście można się ze mną nie zgadzać...

[franczii]

No super, coraz lepiej to wyglada
Czyli dziewczyna, ktora nie wyraza gotowosci urodzenia swojemu niepelnosprawnemu
facetowi niepelnosprawnych dzieci po pierwsze nie kocha go naprawde, po drugie
jest slaba psychicznie.

[franczii]

A tak poza tym to "normalne zycie" zaklada chyba otwartosc i elastycznosc w
sprawie liczebnosci potomstwa a moze sie myle?

[robertmar1]

Nie wiemy ile dzieci ten pan chce mieć. A może wystarczy mu jedno? Zresztą
nieważne. Moim zdaniem dziewczyna robi błąd, że tak stawia sprawę, bo powinni
albo żyć z nastawieniem, że w pewnym momencie mogą się dzieci pojawić, albo
rozstać się już teraz. Przy obecnym rozwiązaniu żadne z nich szczęśliwe nie będzie.

[franczii]

Zakladasz z gory moze niepotrzebnie, ze para jest calkowicie zamknieta na inne
rozwiazania?

[robertmar1]

No dobra, faktycznie może się zagalopowałem. Tyle, że kompromisem faktycznie
może tu być tylko to in-vitro z cudzą spermą. No chyba, że będzie ich stać na
in-vitro selekcjonowane...

[miaowi]

Ależ dla takiej pary najlepszym wyjściem będzie in vitro z diagnostyką
przedimplantacyjną. Kosztuje, owszem, ale jeżeli jest choć cień szansy
na ZDROWE dziecko, powinni z teej szansy skorzystać. Przynajmniej nie
będą sobie mieli do zarzucenia, że nie zrobili wszystkiego, co się
dało.
Inaczej to jest faktycznie proszenie się o nieszczęście.

[moofka]

> Jaka organizacja? Podobno najlepiej operować obrazami. Pisałem już
o serialu
> dokumentalnym "Wielki świat małych ludzi". Niskie małżeństwo ma
troje dzieci, w
> tym jedno niskie - na własnej farmie więc nie mieli łatwiej niż w
mieście. I
> zapewniam Cię, że to nie bajka dla grzecznych dzieci.

a ty masz dzieci?
czy wiedze o ich posiadaniu tez czerpiesz z discovery?

[crises]

10/10.

Masa facetów chce mieć dziecko, bo to najprostszy sposób na
zademonstrowanie światu, że ma się sprawny narząd i ruchome
plemniki. I jeszcze czasem można poczuć dumę, jak dziecię powie
wierszyk albo strzeli gola w meczu międzyszkolnym.

Zaś od opieki i wychowania to jest matka, zrestą zawsze można się z
tego układu wyautować - dwie stówki alimentów to niewielka cena za
wolność i spokój.

[robertmar1]

No proszę - za chwilę powiecie, że ten inwalida też chce mieć dziecko tylko po
to, żeby się nim chwalić przed światem za dwie stówki alimentów...

[crises]

Bardzo możliwe, a nawet prawdopodobne - "przynajmniej pod tym
względem jestem sprawny".

[robertmar1]

Zapytam brutalnie: ktoś tak wobec Ciebie postąpił, że nawet u inwalidów się
takich intencji dopatrujesz?

[crises]

Wobec mnie nikt - w moim długim życiu zaś zaobserwowałam licznych
samców z parciem na posiadanie dziecka z powodów j.w, jak również
miałam kontakt z wieloma niepełnosprawnymi o delikatnie mówiąc nieco
dziwacznych motywacjach ku robieniu różnych rzeczy.

[verdana]

A rozumiem, ze inwalida to całkiem inny gatunek człowieka i nie może
mieć takich samych mysli i intencji, jak człowiek zdrowy. "Nawet u
inwalidy' - rzeczywiście dziwne, jednak nie wolno mysleć o
inwalidzie tak samo, jak o "normalnym".
Brawo.

[ruda.ja]

Nie oceniam.
Ja nie zdecydowałabym się.

[swinka-morska]

Nie, nie zdecydowałabym się na proszenie się o chore dziecko.
Są różne wyjścia - można skorzystać z banku nasienia, można skorzystać z in
vitro z PGD (diagnostyka przedimplantacyjna), może zdecydowaliby się na adopcję.
Zastanawiałabym się, czy facet, który obraża się, że nie chce się dziecka z taką
samą ułomnością jaką ma on sam, jest w ogóle odpowiednim kandydatem na ojca.

[robertmar1]

Facet chce mieć SWOJE dziecko. To jakaś nienaturalna i zwyrodniała potrzeba, czy co?

[moofka]

robertmar1 napisał:

> Facet chce mieć SWOJE dziecko. To jakaś nienaturalna i zwyrodniała
potrzeba, cz
> y co?

swietnie, niech chce
a dziewczyna chce miec zdrowe
co wydaje sie racjonalniejsze
czyje chcenie jest priorytetowe w tym wypadku?

[robertmar1]

Zaskoczę Cię - on też wolałby mieć ZDROWE dziecko. Ale to nie jego wina, że może
być inaczej.

[moofka]

robertmar1 napisał:

> Zaskoczę Cię - on też wolałby mieć ZDROWE dziecko. Ale to nie jego
wina, że moż
> e
> być inaczej.

nikt nie mowi o winie
nie jest tez jego winą ze wejdzie na everest ani ze nie bedzie
wzietym koszykarzem
to jest niepelnosprawnosc niestety
pewne ograniczenia
z ktorych nalezy zdawac sobie sprawe
tyle ze probujac robic te rzeczy nie skazuje nikogo oprocz siebie na
cierpienie
a w przypadku powolywania na swiat chorych dzieci dla wlasnego
chciejstwa robi to

Shit happens

[triss_merigold6]

Chcieć to może, ale nie może oczekiwać od kobiety, żeby aż tak
ryzykowała.

Ja bym się nie zdecyodwała absolutnie, nie związałabym się z
człowiekiem dotkniętym ciężką chorobą genetyczną.

[verdana]

Potrzeba jest normalna. Ale dziecko nie jest rzeczą, ktora nalezy
się każdemu, kto ma taka potrzebę. Nie powinno bycv tak, ze
najwazniesi są dorosli, a dziecko jest tylko czymś, co mają prawo
mieć, nawet jeśli będzie cierpiało. Bo chcą, więc cierpienia dziecka
nie są takie istotne -0 dlaczego mają sobie odmawiać?

Nie każdy musi powielić swoje DNA. n/t

[triss_merigold6]

[falka32]

Zwłaszcza, jeżeli się okaże, że dziecko odziedziczyło chorobę, ale nie
odziedziczyło błyskotliwego intelektu taty (na co, jak rozumiem, potencjalny
tata liczy wspominając o swoich niezłych genach), w związku z tym okaże się
chybioną inwestycją genetyczną bo w związku ze wzrostem i chorobą oraz brakiem
innych zalet może mieć ciut problem ze znalezieniem partnera/ki do dalszego
rozmnażania.

Dla mnie to w ogóle dość dziwne

[triss_merigold6]

Dla mnie w ogóle dość dziwne jest zainteresowanie erotyczne osobą z
wyraźną dziedziczną dysfunkcją genetyczną. Takie wbrew instynktowi.

[gazeta_mi_placi]

Może to rodzaj zboczenia jak nekrofilia czy pociąg do grubych bab..

[triss_merigold6]

Nie wiem... w niektórych przedindustrialnych kulturach grube baby są
cenione i tuczone, mają zapasy gwarantujące przetrwanie i
wykarmienie potomstwa.
A kobieta z wątku ma pełne prawo nie chcieć mieć dziecka z facetem
posiadającym poważny i widoczny defekt genetyczny. W
mitycznej "naturze" gość by szans nie miał na rozród jako
wybrakowany.

[robertmar1]

Zaraz, zaraz... Jakie to słowo, którego się teraz modnie używa, gdy
mowa jest o gejach, Murzynach i innych niestandardowych osobach...
A, już wiem! Tolerancja! No to tu mamy pokaz jak bardzo unika się
tego sformułowania w odniesieniu do niepełnosprawnych...

[franczii]

Sugerujesz, ze murzyni maja wiecej powodow, zeby sie powstrzymac od rozmnazania
niz osoby o wadliwych genach?

[franczii]

Alez to jest zupelnie normalna i zrozumiala potrzeba. To instynkt
samozachowawczy mu ja dyktuje. Ale z drugiej strony jest kobieta, ktora chce
miec zdrowe potomstwo i to z kolei dyktuje jej instynkt samozachowawczy.
Tak, juz wiem, ze on tez by chcial zdrowe ale niestety jemu tak sie zycie
ulozylo, ze jest ogromne prawdopodopodobienstwo ze zdrowego nie bedzie mial a
ona zdrowe najprawdopodobniej moze miec.

[azile.oli]

Nie zdecydowałabym się. Wogóle nie zwiazałabym się z mężczyzną,
który cierpi na poważne schorzenie genetyczne, wiedząc, ze chcę mieć
dzieci.
Tu akurat jest przypadek, że to pan chce dziecka, dziewczyna być
może założyła, że dzieci mieć nie będą. Tu nie chodzi tylko o
opiekę, trud - tu chodzi o to, czy jest się świadomie zgotować
swojemu dziecku cierpienie, pobyty w szpitalach. Pewnie, że
potencjalnie zdrowej parze może urodzić się chory potomek.
Ale świadome działanie jest jednak czymś innym. I argument, czy
lepiej się urodzić, czy nie jest tu nie na miejscu.
Panu jest ''łatwiej'' skazać swoje dziecko na cierpienie, bo to
cierpienie oswoił. Ale zdrowy człowiek patrzy na to inaczej.
Uważam, że pan jest samolubny. Osobom chorym to się zdarza, bo
instynkt samozachowawczy sprawia, że koncentrują się na sobie.

[hamerykanka]

A ja wyobrazam sobie taki scenariusz, ze potencjalna matka mowi
tatusiowi : dobrze, ,ale to ty karmisz, przewijasz, ubierasz,
pierzesz. Wszak twoja choroba cie nie ogranicza, prawda?
Drugi scenariusz , kiedy mamusia zostawia dziecko tatusiowi. Ciekawa
jestem jak dawalby sobie rade.
Dla mnie to oczywiste, ze tatus chce mec dziecko, ale jak ktoras
forumka juz pisala, niech kto inny sie nim zajmie, on "ma" .
Osobiscie nie, nie zdecydowalabym sie. Wystarczy ze mialam okazje
ogladac rodzine trzech pokolen schizofrenikow. Dziekuje , postoje.

[fogito]

hamerykanka napisała:

> A ja wyobrazam sobie taki scenariusz, ze potencjalna matka mowi
> tatusiowi : dobrze, ,ale to ty karmisz, przewijasz, ubierasz,
> pierzesz. Wszak twoja choroba cie nie ogranicza, prawda?

Hmmm moj maz zadnej z tych rzeczy przy dziecku nie robil. A
teoretycznie jest super zdrowy. Czy nie za duzo wymagasz od
przecietnego faceta... abstrahujac od choroby.


> Drugi scenariusz , kiedy mamusia zostawia dziecko tatusiowi.
Ciekawa
> jestem jak dawalby sobie rade.

Moj super zdrowy maz by sobie rady nie dal i wielu innych suepr
zdrowych tez nie. Znalazloby sie natomiast na pewno sporo
niepelnosprawnych facetow, ktorzy z dzieckiem radza sobie lepiej niz
przyslowiowy macho.


> Dla mnie to oczywiste, ze tatus chce mec dziecko, ale jak ktoras
> forumka juz pisala, niech kto inny sie nim zajmie, on "ma" .

Na tej zasadzie do 90% mezczyzn w Polsce ma dzieci. Bo ich dziecmi
zajmuja sie zony, babcie i nianie DD

> Osobiscie nie, nie zdecydowalabym sie. Wystarczy ze mialam okazje
> ogladac rodzine trzech pokolen schizofrenikow. Dziekuje , postoje.

Widzisz umyslowe ograniczenia, to sie super zdrowym trafiaja. Nie
uogolniaj wiec w tak beznadziejny sposob.

[myga]

robertmar1 napisał:

> Facet chce mieć SWOJE dziecko. To jakaś nienaturalna i zwyrodniała
potrzeba, cz
> y co?
_____________
Niestety tak jest w przyrodzie, ze przekazanie wlasnych genow jest
przywilejem. W swiecie zwierzecym np samce bija sie o samice i tylko
zwyciezca ma szanse ja zaplodnic. Osobnicy chore nie powinni przekazywac
swoich genow i skazywac potomstwo na cierpienia.

[swinka-morska]

robertmar1 napisał:

> Facet chce mieć SWOJE dziecko. To jakaś nienaturalna i zwyrodniała potrzeba, cz
> y co?

No to in vitro z PDG.
A najlepiej kupić panu taką lalkę udającą noworodka, jakie używa się w UK w
programach przestrzegających nastolatki przed wczesnymi niechcianymi ciążami.
I niech pan się wykaże czy jest w stanie zaopiekować się nawet zdrowym, nie
wspominając o chorym, noworodkiem.

[elza78]

nie

[aurinko]

Prędzej zrezygnowałabym z biologicznego macierzyństwa niż świadomie podjęła
ryzyko urodzenia chorego dziecka.

popieram

[ledydi5]

nigdy bym tego nie zrobiła, nie mogłabym znieść tego jak dziecko cierpi, a facet
ma nierówno pod sufitem

[ida771]

Rozejdą się. To tylko kwestia czasu. On znajdzie sobie nieświadomą niczego
dziewczynę i będzie miał to swoje dziecko.

[miaowi]

To też jest przykre...

Nie

[joanna35]

Egoizm i okrucieństwo.

[mamakrzysia4]

nie

[ulka-125]

wydaje mi się, że kolega chce na siłę uczynić się człowiekiem
szczęśliwym, tym bardziej,że przyszło mu strasznie cierpieć, jego
dziewczyna bardzo go kocha.....trudna sprawa, nie zazdroszczę, ale mimo
wielkiego pragnienia bycia ojcem / matki nie ryzykowałabym choroby
dziecka....to jest strasznie egoistyczne, nie bez przyczyny dopuszczona
jest aborcja w razie podejrzenia poważnych schorzeń u dziecka... w takim
razie jaki jest sens w świadomym narażaniu maluszka?Skłaniałabym się do
adopcji noworodka, jest tyle zdrowych pociech pragnących ojcowskiej
miłości ,że nie ma potrzeby ryzykowania w taki egoistyczny sposób, fakt,
jest chorym człowiekiem,ale to nie upoważnia go do takich kroków,
powinien tym bardziej liczyć się ze zdaniem partnerki, na której
spocznie większe brzemię w procesie wychowywania dziecka

[triss_merigold7]

dla młodej lekarki kliniczny przypadek w domu to możliwość praktycznej nauki. jak już przerobi temat karłów to znajdzie sobie nowe wyzwanie pod postacią paralityka, czy tam innego kadłubka. w końcu może jej się odwróci w o 180 stopni i przyjdzie czas na zdrowego byczka. pożyjemy zobaczymy.

[verdana]

Triss, wybacz, ale przegięłąś.
Rozumiem, ze dla Ciebie kaleka nie człowiek, tylko "coś", czym mozna
się pobawić, ale uczuć toto nie ma i zakochać się w takim czymś też
nie można.
To co piszesz, jest wyjątkowo wstrętne, wyjątkowo. Naprawdę, poniżej
poziomu przyzwoitego człowieka, na poziomie przywoitego SS-mana.

Patrz na nick!!!

[triss_merigold6]

Patrz na nick. To, że ktoś zalogował się pod podobnym nickiem - z
siódemką - nie oznacza, że mam rozdwojenie jaźni.

[verdana]

Sorry... Jakoś nie czytuję nickow szczególnie pieczolowicie.
Odetchnęłam z ulgą, bo zaczęłąm mieć watpliwosci co do Twoich władz
umysłowych, ktore dotychczas jakos nie szwankowały.

[dama_z_kawa_i_papierosem]

Bardzo wredny post. Rozumiem ze ty nie bylabys zainteresowana i nie
ma sprawy ale nie rozumiem po co napisalas taki komentarz. Ludzie
dobieraja sie w pary z roznych przyczyn i nie zawsze chodzi o to aby
wyhaczyc zdrowego byczka. A ocenianie wyborow innych takimi slowami
to chamstwo.

Co do tematu watku, nie zdecydowalabym sie na dziecko jezeli nie
bylabym do tego przekonana. Wydaje mi sie ze tak jest w tym
przypadku.

Patrz na nick!!!

[triss_merigold6]

Ja się absolutnie nie podpisuję pod wypowiedziami nicka
triss_merigold7. To inny byt forumowy, nowy i przypuszczam, że
celowo wybrany.

[alexa0000]

Ja myślałam,ze nagle ci się pogorszyło.Dobrze,że wyprostowałaś
sprawę.Ludzie są niesamowici.

[triss_merigold6]

Nie, nie pogorszyło mi się.
Klika lat temu miałam identyczną jazdę na innym forum otwartym, ktoś
się podszywał i mogłam tylko poczekać aż się znudzi. Ostatecznie nie
ma prawa nakazującego użytkownikowi forum zmianę nicka na inny,
niepodobny.

[thegimel]

A szkoda. Powinna być taka zasada. Trochę czym innym jest kolejna osoba pod
nickiem typu Kaśka123, Kaśka 15 etc. Ale triss jest osobą znaną na tym forum, o
poglądach dla niektórych trudnych do zrozumienia i dorabianie sobie takiego
nicka jest trochę... nie teges.

[triss_merigold6]

Admin może zaproponować zmianę nicka, ale nie zmusi. Ewentualnie
może zablokować nick na dawnym forum za trollowanie i łamanie
netykiety, tyle, że troll loguje się na nowo. Rozpoznawalność nicka
nie jest w sumie argumenetem, dla jednych rozpoznawalny dla innych
nie, zwłaszcza na forum otwartym.
W sumie można tylko liczyć na spostrzegawczość innych.

[thegimel]

Przyznam się bez bicia, że też się nabrałam i dopiero po sprostowaniu zauważyłam
tę 7. Przez chwilę myślałam, że upał ci zaszkodził Na szczęście nic nie
napisałam, więc nie muszę włazić pod stół i odszczekiwać

[moofka]

triss_merigold6 napisała:

> Admin może zaproponować zmianę nicka, ale nie zmusi. Ewentualnie
> może zablokować nick na dawnym forum za trollowanie i łamanie
> netykiety, tyle, że troll loguje się na nowo. Rozpoznawalność nicka
> nie jest w sumie argumenetem, dla jednych rozpoznawalny dla innych
> nie, zwłaszcza na forum otwartym.
> W sumie można tylko liczyć na spostrzegawczość innych.

ale w tym wypadku celowo zaloogowal sie tylko po to zeby namacic,
podszyc sie i wprowadzic w blad durnowata wypowiedz podajac jako
Twoją, nie swoja
uwazam ze taka wypowiedz powinna byc usunieta

[dama_z_kawa_i_papierosem]

Dostrzegam teraz. Przepraszam. Odpowiedz utrzymuje do wrednej osoby
logujacej sie pod twoim nickiem z 7.

[miaowi]

Może i wstrętne, ale prawdziwe - bywa i tak, że to, co nazywamy
zakochaniem jest li tylko fascynacją odmiennością, zauroczeniem tym, że
ktoś jest inny. A może też chęcią pokazania światu, jaka to jestem
dobra? Motywacje są różne. Ważne, że jeśli chodzi o dzieci, kobiety
organicznie mają zakodowane, że chcą dla dziecka jak najlepiej - pod
względem bioloogicznym. Po prostu - możemy zgrywać Matkę Teresę, chcieć
zmieniać świat, ale jak przychodzi co do czego - dziecko chcemy mieć
zdrowe.

[verdana]

Dziecko zdrowe. natomiast spokojnie można zakochać się w człowiku
chorym lub ułomnym - nie "fascynując się" odmiennością, tylko samym
człowiekiem.

[eliszka25]

na miejscu tej dziewczyny nie zdecydowalabym sie na dziecko z tym facetem. po
pierwsze dlatego, ze nie wyobrazam sobie opiekowac sie dwojgiem
niepelnosprawnych ludzi do konca swojego zycia. on potrzebuje opieki, wiec
dziewczyna juz i tak ma ciezko, bo sie nim zajmuje. a jesli dziecko urodzi sie
niepelnosprawne? ze zdrowym niemowlakiem jest w domu taki kolowrot, ze czesto
wieczorem moznaby zasnac na stojaco. a co dopiero, jak sie do tego ma pod opieka
niepelnosprawnego malzonka? a jak dziecko bedzie niepelnosprawne, to ona bedzie
musiala zrezygnowac z pracy i zajac sie dwojka niepelnosprawnych osob, a
przepraszam, kto zarobi na utrzymanie rodziny? bo raczej nie sadze, ze facet
zarabia takie kokosy, zeby pozniej w razie czego mogli sobie pozwolic na
niepracowanie do konca zycia.

dziecko, to nie tylko rozkoszny bobasek w wozku. to przede wszystkim OGROMNA
ODPOWIEDZIALNOSC za drugiego czlowieka. jasne facet chce miec dziecko, tylko, ze
ta odpowiedzialnosc spada w razie czego praktycznie wylacznie na barki jego
partnerki.

owszem, zdrowym ludziom tez sie rodza chore dzieci, a zdrowi rodzice w kazdej
chwili moga miec np. wypadek i stac sie niepenosprawni. ok. sama mam jedno
dziecko chore. nie jest niepelnosprawne, ale ma pewna wade wrodzona. jednak nie
zdecydowalam sie na to swiadomie. gdyby nagle moj maz zachorowal, to tez go nie
zastrzele przeciez. kochamy sie, mamy wspolne dzieci, jakos damy rade. ale
swiadomie w taki uklad jak dziewczyna z pierwszego postu nigdy w zyciu bym sie
nie wpakowala. moze to egoistyczne, trudno. nie jestem meczennica, najwyzej
pojde za to do piekla.

[nati_28]

Polska to jeszcze dosc zacofany kraj, a mentalnosc ludzi w stosun ku do osób niepełnosprawnych nie jest jeszcze tak dojrzała jak w niektórych bardziej rozwiniętych kulturowo krajach.
Zaraz posypia się gromy, to też wiem, ale ja tylko wyrażam swoją opinię.

Piszecie:"dziewczyna ma prawo chciec zdrowego dziecka, a nie ryzykowac, że urodzi niepełnosprawnie..." A przepraszam, gdzie jest ta gwarancja urodzenia zdrowego dziecka? Znam wiele przypadków, zdrowych rodziców, bez obciążeń genetycznych, z chorymi genetycznie dziecmi. Znam też rodzinę, w której to mężczyzna jest dotknięty achondroplazją, kobieta jest w pełni zdrowa. Mają dwoje dzieci: jedno z achondroplazją (cudowna i sprawna dziewczynka, pełna radości życia), drugie w 100 % zdrowe! Znam też rodziny w Stanach (tam nie wytyka się niepełnosprawnym, że chcą życ normalnie i miec normalne rodziny), w których jest po dwoje rodziców w diastroficdysplazją (chyba gorsza choroba od dyschondroplazji, wiem co pisze, bo poznałam osobiście wiele osób dotkniętych poważnymi dysplazjami kostnymi), a ich dzieci są zdrowe. Ktoś powie cud, może nie wiem.

Ale powtórzę raz jeszcze, nikt nie ma gwarancji przy superzdrowym partnerze, urodzenia supezdrowego dziecka. I można dbac o siebie w ciąży, biegac na tysiące badań i też może się urodzic niespodzianka w postaci chorego dziecka.

Chorego, oczywiście nie znaczy nieszczęśliwego, jak tu niektórzy sugerują.

A jeśli dziewczyna jest z chłopakiem, akceptuje go, są ze sobą długo, to ich sprawa czy zdecydują się na dziecko. Może ona dojrzeje do tego macierzyństwa, pomimo p-ewnego ryzyka. Ich wybór. Ja życzę powodzenia. Sama mam chorego syna i marzę by kiedyś miał normalna rodzinę. A jeszcze bardziej marzę, by jakimś cudem miał szansę życ w Stanach, bop tu nie wiem czy ludzie go nie wykończą.

[misself]

Nie zdecydowałabym się. Uważam, że takie postępowanie w skali mikro jest
egoistyczne wobec przyszłych dzieci, a w skali makro - degeneruje ludzkość.