taka-sobie-mysz 30.10.10, 20:02 Witam, link znalazłam na innym forum, ale wklejam i tutaj. Genialny tekst, prawdziwy. Mam wrażenie, że wtedy było po prostu normalniej. www.eioba.pl/a134371/my_dzieci_tamtych_rodzic_w Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
kropkacom Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:12 > Mam wrażenie, że wtedy było po prostu normalniej. Prościej było być rodzicem. Tylko czy tu o to chodzi aby było prosto? Może... Nie wspomnę, że wiele punktów nie pokrywa się z moim dzieciństwem. Odpowiedz Link Zgłoś
echtom Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 21:25 > Prościej było być rodzicem. Tylko czy tu o to chodzi aby było prosto? Tak, dokładnie o to chodzi i bardzo zazdroszczę moim rodzicom. Czasem myślę, że nie wiem, czy 20 lat temu zdecydowałabym się na dzieci, gdybym wiedziała, w jakich porąbanych czasach przyjdzie mi je wychowywać. Odpowiedz Link Zgłoś
kropkacom Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:14 Moja mama wychowywała mnie raczej nowocześnie . Jej rodzicielstwo różniło się tylko tym od mojego, że ja mam angażującego się męża i miałam ułatwienia takie jak ogólnodostępne pieluchy jednorazowe na przykład. Odpowiedz Link Zgłoś
vincentyna Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 00:26 eeeeee, nie, dziekuje, nie wychowalam sie w bialostockim, to co jest w artykule, to jest dla mnie synonim wiejskiego zaniedbania Odpowiedz Link Zgłoś
baabasia Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:12 Po pierwsze było milion razy, po drugie nie wszyscy przeżyli - sama byłam na dwóch pogrzebach w podstawówce dzieciaków ze szkoły (jedni się potopili - rodzeństwo puszczone samopas, drugi chłopak wyleciał przez przednią szybę). Odpowiedz Link Zgłoś
echtom Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 21:22 > sama byłam na dwóch pogrzebach w podstawówce dzieciaków ze szkoły Młoda była rok temu na pogrzebie koleżanki. Wpadła pod samochód. Odpowiedz Link Zgłoś
nutka07 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:14 A moze jeszcze normalniej bylo w latach 50 albo 60. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:21 Tekst pisany z perspektywy tych, którzy przeżyli i nie zostali okaleczeni. Nigdy, przenigdy nie chciałabym powrotu do tamtych czasów. Odpowiedz Link Zgłoś
kropkacom Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:28 Te czasy miał jedną cechę, której nie uświadczysz dzisiaj tak często. Dzieci w rodzinie było więcej niż dzisiaj. Jedno na drugie patrzyło i siłą rzeczy rodzice sobie odpuszczali. Mimo to też byłam na pogrzebie dwóch koleżanek. Jedna ewidentnie umarła przez niedopilnowanie. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Gdzie, przepraszam było więcej? 30.10.10, 21:31 Gdzie tych dzieci w rodzinach było więcej? Chodziłam do praskiej podstawówki, 1 (słownie: jedna) dziewczynka miała troje rodzeństwa, reszta miała rodzeństwa sztuk jeden lub była jedynakami/jedynaczkami. W klasie w liceum - jedynacy lub z jednym bratem/siostrą. Odpowiedz Link Zgłoś
kropkacom Re: Gdzie, przepraszam było więcej? 30.10.10, 22:06 Ja chodziłam do podstawówki pod miastem i tam z kolei w mojej klasie nie było jedynaka. Jedyne dziecko bez rodzeństwa to wtedy dla mnie był jeden mój kuzyn. Mąż ma pięcioro rodzeństwa. Ja dwie siostry. Odpowiedz Link Zgłoś
guderianka Re: Gdzie, przepraszam było więcej? 30.10.10, 22:10 Ja jako jedynaczka zawsze byłam wyjątkiem. I w SP (trzech), i w LO i tak jest nadal. Mąż też jedynak. Wielu się dziwi. Odpowiedz Link Zgłoś
echtom Re: Gdzie, przepraszam było więcej? 30.10.10, 22:37 To znaczy, że chodziłaś do szkoły niereprezentatywnej Do lat 80-tych normą było 2 dzieci, a jedynacy byli ewenementem. Odpowiedz Link Zgłoś
an_ni Re: Gdzie, przepraszam było więcej? 31.10.10, 00:04 bo to w latach 80 tych zaczela sie moda na kilkoro dzieci, na wiecej niz dwoje, bo platne wychowawcze byly u mnie w wolskiej podstawowce i liceum bylo jak u Triss, nie przypominam sobie wielodzietnych rodzin. dzieci biegaly po podworkach w grupach, mieszaly sie wiekowo, to juz blizsze prawdy. Odpowiedz Link Zgłoś
ania_2000 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 20:30 Ja rowniez nie rozumiem "genialnosci" tego tekstu - chyba tylko zalem za przeszla mlodoscia, dziecinstwem - tak samo jak kiedys dziadkowie wspominali - aaa. jak to dobrze przed wojna bylo.. tak bylo dobrze - byli mlodzi, piekni i sprawni - a teraz starzy i schorowani a wspomnienia z mlodosci to swiat mlekiem i miodem plynacy. Odpowiedz Link Zgłoś
kooreczka Ten tekst wyskakuje mi już któryś raz 30.10.10, 20:24 A wczoraj jechałam pociągiem i słyszę rozmowę Starszych Panów, co narzekają jaka to młodzież dzisiaj wstrętna i pyskata, nikogo nie szanuje i w tyłkach się im poprzewracało, bo oni to jak chcieli ciastko, to musieli sąsiadce ze spiżarni ukraść, aż ich psem szczuła. Ten teks wyskakuje mi na którymś forum i pytam się, jacy "my"? Delikwent i koledzy nie chodzili do przedszkola- ja i moi znajomi tak, z różnych powodów. On nie chorował, ja tak- no, chyba, ze zapalenie płuc po którym byłam za słaba, żeby wstać było tylko wymysłem lekarzy. On nie miał żadnych wypadków- ja też miałam szczęście, ale ślizgawka na rzece i letnie kąpiele zabrały mi 3 kolegów. Zawsze byli rodzice nadopiekuńczy i luzaccy. Były takie dzieci, co jedną oranżadę piły w 10 na spółkę i takie, co brzydziły się dotknąć toalety. Aktywni i mole książkowe, kujony i olewusy, strachliwe i brawurowe, a większość była gdzieś pomiędzy. Normalne jest to, że idealizujemy własne dzieciństwo, ale na miłość boską, trochę realizmu proszę. Odpowiedz Link Zgłoś
moofka Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 21:35 sam tekst beznadziejny, nie dalam rady doczytac calego mdly, malo dowcipny i stylistycznie do bani ja wiem ze duzo glupich ludzi wychowuje dzieci, ale daleka bylabym od idealizowania tego moje dziecinstwo tez przypadlo na lata 80 chorowalam na anginy o dziwo i co jeszcze dziwniejsze prowadzono mnie do lekarza i leczono antybiotykiem, a nie po domowemu spirytusem chodzilam do przedszkola i nosilam czapki wiekszosc znanych mi dzieci tez byla zadbana sama tez nie zamierzam olewac dzieci w imie ich rzekomo szczesliwego dziecinstwa Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 21:39 Taaa....dziwne, bo u mnie i siostry też anginę leczono zastrzykami z penicyliną, a nie qrde czosnkiem. Chodziłyśmy do przedszkola, byłysmy szczepione, czytano nam przed snem oraz pilnowano noszenia czapki. Rodzice interesowali się również z kim i gdzie spędzamy czas. Może ten tekst jest po prostu o dzieciach z rodzin dysfunkcyjnych, upośledzonych społecznie? Odpowiedz Link Zgłoś
an_ni Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 00:08 no skad o szczesliwych, wolnych i nieograniczanych! Odpowiedz Link Zgłoś
guderianka Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 21:46 tyle,ze w te wyjścia rodzicow do kina jakoś nie wierzę... Odpowiedz Link Zgłoś
lyka Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:23 Najwspanialsze lata w moim życiu. Chodziliśmy do lasu, na śmieciowisko, jeździliśmy nad jezioro, bawiliśmy się na strychach, dachach i w piwnicach. Chciałabym się cofnąć w czasie Odpowiedz Link Zgłoś
bi_scotti Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:33 Jesli potraktowac tekst powaznie, to nalezy zalozyc, ze autor(ka) jest obecnie rodzicem jakiegos dziecka/dzieci. I pytanie sie pojawia jakim jest rodzicem. Bo jesli takim jak jego/jej wlasni zapewniajac swoim dzieciom takie super (???) dziecinstwo, to cool i szafa gra, ale jesli nie - jesli jest takim (niby!) upierdliwie ostroznym "wspolczesnym" rodzicem to gdzie tu logika? Skoro to czyjes tam dziecinstwo bylo takie wysmienite to o co chodzi tym, ktorzy z tamtego dziecinstwa wyrosli, ze wlasnym dzieciom serwuja "krzywde" i "bol istnienia"? Ja mialam super dziecinstwo (choc zdecydowanie przed latami 80tymi ) i w znacznym stopniu powtorzylam dzialania moich rodzicow (z wyjatkiem roznych odbic mojej matki ale to inny temat) wychowujac moje dzieci. Kwestie powietrza, samodzielnosci, odpowiedzialnosci, wolnosci osobistej, prywatnosci byly w znacznej czesci kopia tego, co ja dostalam. I jak narazie wydaje sie, ze moje dzieci wyrosly z tym na calkiem happy people Odpowiedz Link Zgłoś
heca7 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:27 W mojej klasie, w pdst prawie wszyscy mieli rodzeństwo. 5 osób było jedynakami na 28 ucznów. 3 osoby miały większe rodzeństwo ,w tym jedna niechcący- bliźniaki Odpowiedz Link Zgłoś
heca7 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:35 Aha. Jesli chodzi o czosnek to przypominan sobie jako horror lat dziecinnych leczenie anginy( 2-3 razy w roku). Nieżywa byłam zwykle ponad tydzień. Matka robiła mi okład gorący na szyję, była to UWAGA! gotowana cebula, przetarta przez sitko na gazie. Zeby to nie przeciekało i nie stygło na to była folia i z wierzchu ręcznik. Oczywiście gdzie niegdzie i tak wyciekało, jak stygło robiło się nieprzyjemną, śmierdzącą papą. Wyobrażacie sobie smród gotownej cebuli? Wiecie na jak długo szyja przechodzi tym smrodem? Penicyliną byłam leczona raz , o mało nie zeszłam i więcej nie chcę. Odpowiedz Link Zgłoś
verdana Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:56 Wychowywałam dzieci w latach osiemdziesiatych. Wiekszość moich znajomych ma jedno dziecko, na mnie z trójką patrzą jak na wybryk natury. Antybiotykli lekarze pchali dzieciakom na wszystko - dokladnie tak, jak dziś. Róznicę widzę w swobodniejszym wypuszczaniu dzieci na podworko, ale już na kolezankę, ktora byla beztroska i jej dzieci lazily po całej wsi bez nadzoru - nawet sasiedzi patrzyli z dezaprobatą. Moje trzecie dziecko to polowa lat 90-tych. Róznica w wychowywaniu zerowa. Odpowiedz Link Zgłoś
czar_bajry Re: nasze dzieciństwo w latach 80 30.10.10, 22:55 boskie a ja się popłakałam, ob-smarkałam i oplułam monitor- nos wytarłam rękawem Odpowiedz Link Zgłoś
majenkir Re: 31.10.10, 20:38 czar_bajry napisała: > boskie > a ja się popłakałam, ob-smarkałam i oplułam monitor- nos wytarłam rękawem Nie jestes chyba zbyt wymagajacym czytelnikiem...? Odpowiedz Link Zgłoś
vivibon Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 00:38 Był kiedyś taki tekst... o pokoleniach lat 70-tych i 80-tych, znacznie lepszy od tego, to są jakieś popłuczyny. A w ogóle jaskiniowcy to dopiero byli cool i wyluzowani. Odpowiedz Link Zgłoś
sueellen Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 01:39 Na szczęscie wiele punktow z moim dzieciństwem się zupelnie nie pokrywa. Odpowiedz Link Zgłoś
carbonka Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 08:42 "Aha. Jesli chodzi o czosnek to przypominan sobie jako horror lat dziecinnych leczenie anginy, ( 2-3 razy w roku). Nieżywa byłam zwykle ponad tydzień. Matka robiła mi okład gorący na szyję, była to UWAGA! gotowana cebula, przetarta przez sitko na gazie. Zeby to nie przeciekało i nie stygło na to była folia i z wierzchu ręcznik. Oczywiście gdzie niegdzie i tak wyciekało, jak stygło robiło się nieprzyjemną, śmierdzącą papą. Wyobrażacie sobie smród gotownej cebuli? Wiecie na jak długo szyja przechodzi tym smrodem?" Odpowiedz Link Zgłoś
sarah_black38 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 09:27 Moje dzieciństwo też przypadło na koniec lat siedemdziesiątych i początek lat osiemdziesiątych. Z wieloma sprawami wypunktowanymi przez autora tekstu w pełni się zgodzę. Nigdy nie chorowałam na anginę, do upadłego bawiliśmy się na podwórku w ,,wojnę", ,,dwa ognie", szczypiorniaka, skakaliśmy w gumę, jeździliśmy na składakach, sankach, nartach, na workach wypełnionych sianem, graliśmy w chowanego, chodziliśmy nad staw ( kiedyś o mało nie utonęłam), Kanał Elbląski, kuligi ciągnął traktor, chlapanie się w kałuży to była przednia zabawa. Jedliśmy różne niejadalne rzeczy - młode pączki klonu, niedojrzałe owoce, kotki bazi,pastewną kukurydzę, dzikie gruszki .... i czego tam jeszcze nie pomnę Nie przypominam sobie po takiej diecie niestrawności .Tabunami łaziliśmy po okolicy, bez względu na pogodę. Dziś z punktu widzenia osoby dorosłej i matki przeraża mnie to , ale czasami myślę,że moje dzieci mają ubogie dzieciństwo. Bo ja pochodzę z wielodzietnej rodziny ( sześcioro dzieciaków), koleżanki i koledzy też byli z takich rodzin. Nie patologicznych a wielodzietnych. Moja mama ciężko pracowała, ale pilnowała nas pod względem nauki, właściwie pielęgnowała podczas choroby. Kiedyś czasy były bezpieczniejsze i dzieci miały więcej swobody. Nie było TV w takim wymiarze jak dziś, komputerów i takiej samotności wśród ludzi. Nie było tak dużych dysproporcji w sferze posiadania dóbr materialnych, wszyscy byli ma mniej więcej podobnym poziomie, nie przypominam sobie przypadków wyśmiewania i upokarzania kolegów z powodów materialnych bo ktoś nie miał tak jak dziś komórki/komputera/wypasionej fury itp. i był gorszy. A tekst zabawny, z przymrużeniem oka należy go czytać Odpowiedz Link Zgłoś
zmija9 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 08:44 Ja nie wiem, chyba zmienię forum bo tu jakieś same sztywniackie mamuśki artykuł fantastyczny - moje dzieciństwo, ale niestety tylko wakacjowo-feriowe, kiedy jeździłam na wieś do babci. ubawiłam się niesamowicie , choć zastanawiam się czy wytrzymam całodniowe niebyty moich dzieci (gdy podrosną ) na tej samej wsi. Jak dla mnie takie zurbanizowane społeczeństwo to dopiero patologia . A gdyby patrzeć na odpowiedzialność wobec prawa i przepisów to jeśli wieczorem położycie już bąble spać i razem z mężem napijecie się po kieliszku wina - to jesteście patologią według prawa bo dzieci są pod opieką pijanych rodziców . Na szczęście policjanci nie odwiedzają wieczorami domów z alkomatem. Odpowiedz Link Zgłoś
jowita771 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 09:38 > Ja nie wiem, chyba zmienię forum bo tu jakieś same sztywniackie mamuśki Wolę być sztywniarą niż wyluzowaną mamuśką tam, gdzie mój ewentualny luz mógłby się skończyć okaleczeniem albo śmiercią mojego dziecka. Znam kilka przypadków, gdzie opisane w poście założycielskim sytuacje skończyły się dla dziecka tragicznie. Nie chciałabym być w skórze rodziców tych dzieci. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 09:45 Ja wychodzę z założenia, że nie mam dzieci na zbyciu. Mam jedno i szansę na jeszcze jedno, maksimum dwoje, bo czas biologicznej przydatności się kończy ergo dbam, plinuję, trzymam za rękę, odprowadzam, chodzę do lekarza przy infekcjach etc. Odpowiedz Link Zgłoś
ciociacesia ales napisala 31.10.10, 11:34 ja mam jeszcze długa przydatnosc ale drugiego takiego samego tez nie bede miala, a jakos sie do niego przywiazalam od poczecia i jakos nie mam ochoty go zbywac Odpowiedz Link Zgłoś
ciociacesia byly juz rozwazania 31.10.10, 09:41 > A gdyby patrzeć na odpowiedzialność wobec prawa i przepisów to > jeśli wieczorem położycie już bąble spać i razem z mężem napijecie się po kieli > szku wina - to jesteście patologią według prawa bo dzieci są pod opieką pijanyc > h rodziców . > Na szczęście policjanci nie odwiedzają wieczorami domów z alkomatem. polozysz dzieci spac i ci sie ktores obudzi z goraczka, albo obudzi sie wlezie na szafe i rozbije lep - wtedy bedzie jednak problemem ta lampka wina Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: byly juz rozwazania 31.10.10, 09:52 Czy owa lampka wina jest synonimem całej flaszki? Bo jeśli tak to rozumiem obawy. Zapewniam Cię, że po kieliszku wina czy jednym piwie jestem w stanie zmierzyć dziecku temperaturę, prawidłowo odczytać pomiar, podać nurofen i wypytać co dziecku mniej więcej dolega. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: byly juz rozwazania 31.10.10, 10:15 Wiesz, nie śmiesza mnie te kretyńskie domniemania i sugestie jakoby teraz, nagle, karalne i zagrożone odebraniem dziecka, było wypicie kieliszka wina czy 1-2 piw wieczorem w czasie gdy dzieci śpią. Zaczynam przypuszczać, że lansuje je patologia, która w weekend po prostu lubi się uchlać do nieprzytomności. Nie mam mocnej głowy, skończyła się po porodzie i dlatego alkohol w minimalnych dawkach. Odpowiedz Link Zgłoś
ciociacesia no mnie zawsze staja przed oczyma 31.10.10, 11:32 te naglowki ze dziecko cos tam a rodzice mieli tyle a tyle we krwi promili. i jakos lepiej sie czuje jak majac dziecko pod opieka, nawet spiace mam tez towarzystwo kogoś trzeźwego jak świnia. zwlaszcza ze juz jedno piwo po mnie 'widac'. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: no mnie zawsze staja przed oczyma 31.10.10, 16:16 Jesteś niekumata czy udajesz? Właśnie sobie odpowiedziałaś na pytanie dotyczące rodziców pijących alkohol. Promili we krwi nie uzyskuje się po wypiciu kieliszka wina czy jednego piwa. Odpowiedz Link Zgłoś
matsuda mój syn ma ,co najwyzej, łeb 31.10.10, 10:23 a te spięte pośladki o lampce wina zrownanej z upojeniem - czyszcza dulszczyzna i naprawde nikt kto myśli, nie wexmie tych pie...serio Odpowiedz Link Zgłoś
imogen0 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 10:00 A ja takie dzieciństwo wspominam strasznie miło Nie byłam dzieckiem puszczonym samopas,ale wszystkie dzieciaki po szkole latały po dworzu,ale potem były lekcje,trzeba też było pomóc w domu,nawet myślę,że kiedyś dzieciaki miały więcej obowiązków.Ale w wakacje u babci-latanie od świtu do nocy.Ludzie jakoś więcej mieli czasu,rodzice pracowali od 7 do 15 a potem mieli dla nas czas,chodziło się do babci,z ojcem śmigało na rowerach,sąsiedzi byli zaufani,można było zostawić klucz pod wycieraczką Tak ja to wspominam... Ale były dzieciaki pilnowane,te siedziały smętnie w domu,w oknie,nie mogły zdobywać dachów i placów zabaw bo sobie pobrudzą spodnie z pewexu. Dziś,też są takie biedne dzieci co nie mogą się w kałuży potaplać...no co to za dzieciństwo...? Odpowiedz Link Zgłoś
wieczna-gosia Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 10:27 Chodzilam do zlobka ale strasznie bylam chorowita wiec pozniej mialam opiekunke do zerowki. okropnie bolal mnie brzuch ale wtedy o glutenie dopiero zaczynano przebakiwac, nie bylam karmiona piersia a specjalna mieszanke mama sprowadzala z imperialistycznego zachodu gdzie juz znano pojecie alergii bo Humana z Pewexu tez mi zle robila. Nie moglam uzywac zadnych kosmetykow. Anginy lapalam jedna za druga i dostawalam antybiotyk. Lezalam w szpitalu gdzie rodzice mogli wchodzic w soboty i niedziele na 2 godziny- gdzie niemowlali tluklu glowkami w szczebelki, a my starsi zastepowalismy sobie rodzicow. Pamietam jak po operacji siedzial ze mna jakas chlopiec, zwilzal mi wargi, glaskal po glowie i pocieszal ze wie jak boli- mama nie mogla. Do dzis pamietam jego twarz. Pamietam jak raz przyjeto mnie wieczorem a rano o 6 siostra mie obudzila i kazala "zrobic siusiu" to poszlam- okazalo sie ze trzeba bylo isc do dyzurki nasiusiac do zlewki do badan, a ja no wiadomo gdzie poszlam zostalam za kare posadzona na nocniku na srodku korytarza (mialam z 10- 11 lat) i mialam sie wysikac- siedzialam na tym nocniku ze 3 godziny zalewajac sie lazami bo oczywiscie nikt mi nie dal nic do picia az w koncu jakas starsza dziewczynka przyszla z wlasnymi sikami wlala je tam i kazala zaniesc do dyzurki. Badania wyszly w porzadku Odpowiedz Link Zgłoś
jowita771 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 11:49 > Badania wyszly w porzadku Grunt to zdrowie! Odpowiedz Link Zgłoś
bi_scotti Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 16:02 wieczna-gosia napisała: >Pamietam jak po operacji siedz > ial ze mna jakas chlopiec, zwilzal mi wargi, glaskal po glowie i pocieszal ze w > ie jak boli- mama nie mogla. Do dzis pamietam jego twarz. A ja pamietam jak jako 9letnia pacjentka szpitala na Kopernika w W-wie dostalam w rece takie metalowe naczynie pt. nerka i mialam je trzymac przy buzi chlopca, ktory wlasnie mial wyciete migdalki. On sie mial do tej nerki odpluwac. No i sie odplul krwia raz i drugi a ja go w zamian obrzygalam od stop do glow, bo jednak "chyba" nie doroslam do powierzonej mi roli ... Oczywiscie, panie pielegniarki na mnie nakrzyczaly i z wyrzutem zapowiedzialy, ze na lekarza sie nigdy nie bede nadawac! Ot, wspomnienie Odpowiedz Link Zgłoś
anmoko BZDURA 31.10.10, 10:35 Teraz tez sa tacy "wyluzowani" rodzice, ktorzy uwazaja, "ze szczesliwe dziecko, to brudne dziecko": lazace samopas, jedzace slodycze kiedy tylko ma na nie ochote, brudne, zagilone, robiace co chce. Ja w latach 70/80 nie mialam takiego zycia, i moje dziecko teraz rowniez nie zaznaje takiego "szczescia". Bzdurny tekst, ktory nie powstalby gdyby autor nie mial szczescia pozostac przy zdrowiu i zyciu. Kazdy idealizuje swoje dziecinstwo: moja mama ze lzami w oczach wspomina lata 50 i 60, a babcia okres przedwojenny. Odpowiedz Link Zgłoś
deodyma Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 10:55 a moje dziecinstwo pokrywa sie z tym, co napisal autor, moze nie ze wszystkimi punktami, ale jednak mam co wspominac, jak i moi koledzy i kolezanki, z ktorymi zreszta trzymam kontakt po dzis dzien, mamy z czego sie posmiac. za swieci to my nie bylismy, oj nie nie. Odpowiedz Link Zgłoś
deodyma Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 10:56 mialo byc-a swieci to my nie bylismy Odpowiedz Link Zgłoś
18_lipcowa1 przesada jakaś 31.10.10, 11:45 bzdura tak było u patologicznych rodzin mnie i brata porządnie żywiono, dawano witaminy, prowadzano do lekarza i na szczepienia, porządnie i ciepło ubierano, prowadzano na dodatkowe zajęcia, do szkoły nie, no ale bo była za płotem ale nie biegałam do nocy na podwórku, organizowano nam czas w wakacje pilnowano i kontrolowano jak się starzy chcieli pobawić i uchlać to wiezli nas do babc, ew szlismy spac- nie bylo latania pomiedzy butelkami wódki i oparach dymu, siedzenia pod stolem itp coś tam głupiego robiłam wiadomo, ale nie takie rzeczy Odpowiedz Link Zgłoś
semijo Re: przesada jakaś 31.10.10, 13:39 Bez przesady tak było w większości rodzin, zwłaszcza tych gdzie było wiecej niż dwójka dzieciaków. Rodzice byli kiedyś mniej odpowiedzialni i w pewnym sensie chyba bardziej szczęśliwi z tą niewiedzą. Teraz mamy TV, Internet, ciągle sie sie słyszy o jakis wypadkach, chorobach, pedofilach, porwaniach itp. Spirala sie nakręca, kiedyś niebyło takiego dostępu do informacji to i ludzie nie mieli takiej wyobraźni jak teraz. Odpowiedz Link Zgłoś
sarah_black38 Re: przesada jakaś 31.10.10, 15:05 18_lipcowa1 napisała: > bzdura > tak było u patologicznych rodzin Na to wygląda,że pochodzę z patologicznej rodziny . Większość z tych rzecz o których pisałam działo się na podwórku przed domem ( może poza tym stawem, ale ta przygoda oduczyła mnie łazić tam , a byłam wtedy sama). Na podwórku było dużo dzieci, zero samochodów, obcy się nie kręcili. Po zabawie do nauki też przykładaliśmy się i nikt głodny ni bosy nie latał. Po prostu ludzie byli bliżej siebie, bo jak moja mama była w pracy to ,,oko " na nas miała babcia/ciocia koleżanki itp. Poza tym w rodzinach wielodzietnych starsze rodzeństwo pilnowało młodsze dzieci. A dziś mieszkam na wypasionym osiedlu domów jednorodzinnych, gdzie sąsiedzi ,,barykadują " się wysokimi na dwa i pół metra płotami, gdzie broń Boże pan około trzydziestki, młody tatuś dzień dobry nie powie (a i często nie odpowie) i udaje,że człowieka nie widzi. U każdego w ogródku basen,huśtawka,piaskownica itp. i dzieci bawiące się same, bez towarzystwa innych dzieci. No, ale za to są zajęcia pozalekcyjne : basen, balet, karate, angielski, japoński,chiński, pianino.Telewizja i komputer. I to każdego dnia terminarz dziecka szczelnie wypełniony, gdzie dorosły nie chciałby mieć tyle zajęć po pracy. No i wyścig szczurów od żłobka. Tylko tak jakoś dzieciństwa brak. Przegięcie w każdą stronę jest niedobre. Odpowiedz Link Zgłoś
deodyma Re: przesada jakaś 31.10.10, 16:11 > Na to wygląda,że pochodzę z patologicznej rodziny ja tez z patologocznei rodziny, jak i kolezanki oraz koledzy Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: przesada jakaś 31.10.10, 16:17 Może po prostu z zaniedbanej społecznie, a nie zaraz z patologicznej. Odpowiedz Link Zgłoś
sarah_black38 Re: przesada jakaś 31.10.10, 16:42 triss_merigold6 napisała: > Może po prostu z zaniedbanej społecznie A może normalnej ? Co kiedyś było normą dziś może być patologią i na odwrót. Miałam szczęśliwe dzieciństwo, szkoły pokończyłam, do filharmonii chodzę i na wernisaże, książki czytam, uważam się za cywilizowanego człowieka a nie troglodytę Odpowiedz Link Zgłoś
kropkacom Re: przesada jakaś 31.10.10, 16:52 Czy to tak trudno pojąć, że zawsze były jednak różnice w wychowaniu w zależności od ilości dzieci, miejsca zamieszkania, mentalności rodziców itd. Moja teściowa tez inaczej wychowywała i ma szóstkę wspaniałych dzieci. Bo z jednej strony też nie ma co idealizować a z drugiej zaperzać się, że to patologia. Odpowiedz Link Zgłoś
triss_merigold6 Re: przesada jakaś 31.10.10, 16:58 Brawo! Otóż właśnie były różnice ze względu na czynniki przez Ciebie wymienione i bez sensu jest traktowanie tego tekstu jako uniwersalnego manifestu pokolenia. Odpowiedz Link Zgłoś
kosher_ninja Re: przesada jakaś 31.10.10, 18:02 Sama chyba wybrałaś to miejsce zamieszkania, nikt cię tam siłą nie ciągnął, prawda? Więc sama swoje dzieci i siebie wtłaczasz w środowisko szczurowowyścigowe, z wysokimi płotami i samotnymi dziećmi w wypasionych ogrodach. Ja mieszkam na normalnym osiedlu, ze wspólnym placem zabaw i bawiącymi się tam dziećmi, a wyścig szczurów znam tylko z internetu. I pacz pani - to miejsce to prawie środek Warszawy, podobno najbardziej wyalienowany i życia nieznający. Odpowiedz Link Zgłoś
inguszetia_2006 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 31.10.10, 18:04 Witam, Po budowach biegałam (ocieplali bloki). Ba, nawet po rusztowaniach chodziłam tak do 1 piętra. Bałam się wyżej, bo sąsiedzi mogli donieść rodzicom. Jak pękły rury wodociągowe, bawiliśmy się w wojnę. Bawiło się całe osiedle, od siedmiolatków do piętnastolatków. Rzucaliśmy w siebie błotem;-P Aha, chodziłam do pediatry i dostawałam zastrzyki, jak miałam anginę. Poza tym chodziliśmy całą watahą do pobliskiego lasu-parku i mama mówiła, żebym nie brała od obcych panów cukierków, bo mnie będą chcieli uprowadzić i zabić. Samochodów nie było raczej. Mój tata posiadał dupowozik, kilku sąsiadów także, ale mało tego było i nie jeździły po uliczkach osiedlowych. Jak był czas kolacji, mama krzyczała przez okno, że jest kolacja i biegliśmy zjeść kolację. Sama jeździłam do szkoły, sama przechodziłam przez ulicę. Na zajęcia pozalekcyjne chodziłam dopiero jako nastolatka, więc nie wiem, czy się liczy. W sumie, są zbieżności P.S. Kąpałam się Wiśle(była plaża na Powiślu, pamięta ktoś?), bo mi babcia pozwoliła, a potem mama nakrzyczała na babcię, że to ma być ostatni raz! Pzdr. Inguszetia Odpowiedz Link Zgłoś
imasumak Re: nasze dzieciństwo w latach 80 01.11.10, 00:07 W 1980 miałam 9 lat. Rodzice bardzo dbali o mnie i moją starszą siostrę. Pilnowali, żebyśmy były ubrane stosownie do panującej aury, żebyśmy jadły wartościowe posiłki, żaden sąsiad nie miał prawa nas uderzyć, sami też nas nie bili. Interesowali się również naszymi postępami w szkole i dbali o nasz rozwój. W razie choroby przychodziła do nas lekarka, ewentualnie byłyśmy zaprowadzane do przychodni. Chodziłyśmy też obie do przedszkola. Rodzice owszem, wychodzili czasem wieczorem, ale zawsze miałyśmy zapewnioną opiekę. Pierwszy raz zostawili nas same na dłużej, gdy siostra miała 12 lat, a ja 6. Ale i wtedy uzgodnili z sąsiadka, żeby do nas zajrzała, zanim pójdziemy spać. Nie wyobrażam sobie, jak można puszczać dzieci w samopas i jeszcze nazywać to normą. Odpowiedz Link Zgłoś
imasumak Re: nasze dzieciństwo w latach 80 01.11.10, 00:41 Aha, do szkoły jeździłam sama od 4 klasy. Wcześniej woził mnie sąsiad, który pracował w budynku obok mojej szkoły, a odbierali rodzice. Pamiętam, że zaraz na początku 4 klasy, podczas drogi do szkoły zepsuł się tramwaj mniej więcej w połowie drogi. Ponieważ byłam bardzo obowiązkowym dziecięciem, wiedziałam, że do szkoły dotrzeć muszę, więc postanowiłam pozostałe siedem przystanków pokonać na własnych nogach. Obawiałam się tylko reakcji nauczyciela, bo pewne było, że się spóźnię i to sporo. Wobec tego poprosiłam motorniczego o napisanie usprawiedliwienia . Piszę to dlatego, żeby udowodnić, że nawet zadbane i pilnowane dzieci, są samodzielne i potrafią radzić sobie w trudnych sytuacjach. Odpowiedz Link Zgłoś
sarah_black38 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 01.11.10, 08:34 imasumak napisała: > Nie wyobrażam sobie, jak można puszczać dzieci w samopas i jeszcze nazywać to n > ormą. Nie byłam puszczana samopas w wieku trzech, czy pięciu lat. Miałam wtedy 12- 14 lat ( koniec podstawówki) . Mieszkaliśmy na wsi ze szkołą na tej samej ulicy. W pobliżu był zagajnik, gdzie budowaliśmy szałasy, bawiliśmy się w podchody, chowanego, jedliśmy jagody wprost z krzaczka, maliny, poziomki. Prowadziłam w ramach akcji letniej ( kto pamięta?) drużynę zuchową, opiekowaliśmy się młodszymi dzieciakami z sąsiedztwa.I normą było to,że ludzie byli jakby bliżej siebie. Dziś jak już wspominałam mieszkam na osiedlu, gdzie sąsiad sąsiadowi nie mówi ,,dzień dobry", gdzie większość zadziera nosa ( może to są ci wychuchani jedynacy , którzy zamiast na świeżym powietrzu dzieciństwo spędzili przed TV , komputerem , lub na lekcjach jogi ) Mieszkam tu owszem na własne życzenie, bo nikt na siłę nie kazał mi się tu budować, ale nie wiedziałam ,że tak może być. I nie chodzi tu o status materialny, bo mamy podobny,ale raczej o ten mentalny. Ja po prostu byłam inaczej wychowywana, w innych warunkach jak któraś z koleżanek zauważyła kilka postów wyżej. Odpowiedz Link Zgłoś
imogen0 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 01.11.10, 09:48 > > > Prowadziłam w ram > ach akcji letniej ( kto pamięta?) drużynę zuchową, opiekowaliśmy się młodszymi > dzieciakami z sąsiedztwa. Ja należałam do harcerstwa,takie obozy i biwaki-to był survivalDzieciaki same musiały rozbić obóz w środku lasu,wykopać kibelek,gotować obiady(ale najpierw do wsi po kartofle i kapustę zasuwać)To była szkoła życia,uczyła odpowiedzialności i życia w grupie,każdy miał swoje funkcje. Mam kolegę który nie był puszczony na żadną szkolną wycieczkę,obóz itp. siedział z babcią w domu,nie wychodził na podwórko,nie rozegrał żadnego podwórkowego meczu,nie zdobył żadnego drzewa...dziś ten facet nie ma wspomnień... Odpowiedz Link Zgłoś
imogen0 Re: nasze dzieciństwo w latach 80 01.11.10, 09:56 Strasznie poważnie niektórzy potraktowali tekst, i nie dotyczył kilkuletnich maluchów,jak zauważyła sarah ,ale dzieciaki w wieku szkolnym... No i dowiedziałam się,że pochodzę z zaniedbanej społecznie rodziny, A mój mąż to patologia,bo on to jakiegoś kota ma na sumieniu Odpowiedz Link Zgłoś
kluchacka Re: nasze dzieciństwo w latach 80 02.11.10, 12:25 Gdzieś już pisałam o tym, że w mojej okolicy kilkoro dzieci zginęło, inne zostały kalekami bez rąk i oczu bawiąc się niewypałami/niewybuchami w lesie, o którym powszechnie było wiadomo, że tam jest z tego powodu niebezpiecznie. I to w latach 80-tych nie w 40-tych. Dzisiaj część moich kolegów z dzieciństwa zdaje sobie sprawę, że są DDA lub DDD, niektórzy z nich korzystają z terapii. I są też tacy, którzy powielają styl życia swoich rodziców przy butelce, a ich jedyną aktywnością życiową inną niż praca zarobkowa (o ile ją mają) jest kciuk na pilocie. Ci rozmnażają sie w ten sam króliczy sposób jak ich rodzice, a ich dzieciaki tak samo jak oni kiedyś "żyją własnym życiem". To co opisano w artykule było normą w jakiejś części społeczeństwa w latach 80-tych, gdy istniało o wiele większe niż dziś przyzwolenie na zaniedbywanie dzieci, a alkoholizm był traktowany jak duże opady śniegu zimą - przykre i uciążliwe ale tak jest i już. To że coś było kiedyś normą nie oznacza dla mnie, że wtedy było normalniej. Odpowiedz Link Zgłoś
czerwony.poll74 Nie chciałbym dzisiaj być nastolatkiem 06.11.10, 00:55 Tekst fajny, choć trochę przesady w nim jest. Przede wszystkim jeśli chodzi o lekarzy, to chodziło się do nich i to sporo, oj matka ze mną nachodziła się. Były to czasy, gdy babcia i dziadek pracowali, rodzice oboje pracowali, ale gdy byłem chory matka szła na zwolnienie i nie bała się, że wyrzucą ją z pracy. Poza tym pracowało się 8 a nie 11 czy więcej godzin. Mając 6 lat jeździłem na rowerze po okolicy kilku kilometrów od domu (nie na wsi tylko na warszawskich Stegnach). Mając lat 10 jeździłem pociągiem do dziadków pod W-wę (wcześniej autobusem na dworzec). Od końca 1-szej klasy w każde wakacje na 3 tygodnie wyjeżdżałem na jakieś kolonie czy obozy, najpierw bliżej W-wy, później na drugi koniec Polski. Większość rzeczy wyglądała tak jak opisane jest w tekście, szpan był obciachem. Owszem można było szpanować, ale nie kasą rodziców tylko innymi umiejętnościami (biciem się, grą w piłkę, odwagą pyskowania nauczycielowi często drogo okupioną wpie...m w domu, lojalnością wobec kolegów i koleżanek, jeśli się narozrabiało we trzech, a złapali tylko mnie, to odrzucenie propozycji darowania lub złagodzenia kary za sypnięcie kolegów sprawiało, że gdy po 2 tygodniowym szlabanie człowiek wyszedł na dwór cieszył się autentycznym szacunkiem rówieśników. Ale to co pamiętam i wspominam najlepiej to całkowity egalitaryzm panujący wśród dzieci niezależnie od statusu zawodowego i majątkowego ich rodziców. Chodziło się do kolegów w zatoce czerwonych świń, chodziło się też do kolegów za ul. Wilanowską gdzie stały nietknięte dobrze od przedwojny slumsy. Jeśli jedno dziecko demoralizowało drugie, to rodzice zamiast zabraniać kolegować się z tym czy z tamtym szli do tamtych rodziców i załatwiali sprawę na poziomie dorosłych nie mieszając w to dzieci. Do mojej klasy chodził cały przekrój społeczny, większość wyszła na ludzi i radzą sobie w obecnym świecie lepiej niż cieplarniane lilie urodzone po 1989 roku, które po ukończeniu studiów na modnym kierunku dostają pierwszą lekcję wolnego rynku gdy trafiają do parszywej roboty za równie parszywe pieniądze, poniżej minimum socjalnego, poniżej nabytych kwalifikacji. Czy dzieciaki były wtedy bardziej zaniedbane, nie sądzę, na pewno rodzice nie przejmowali się pierdołami takimi jak dzisiaj, z drugiej strony poświęcali nam (dzieciom) więcej czasu niż my dzisiaj poświęcamy swoim dzieciom bo ten czas mieli, chociaż dzieci było więcej. Metody wychowawcze były inne, śmiem twierdzić bez porównania lepsze. Dzisiaj mnie po prostu ku...ca strzela gdy słyszę, że dwóch 8-latków terroryzuje szkołę, a dyrektor zawołał Policję na pomoc (zdarzało się), albo że efektem bijatyki dwóch kolegów z klasy są sprawy sądowe wytaczane przez pie...iętych rodziców. W PRL taka akcja ze strony dyrektora szkoły byłaby równoznaczna z rezygnacją z pracy i publicznym przyznaniem się, że minął sie z powołaniem. Rodziców, którzy chcieliby się sądzić i pozywać szkołę o to, że ich syn pobił się z kolegą z ławki i wrócił do domu z podbitym okiem najpierw by przeczesano jak oni wypełniają obowiązki (czy chodzą na wywiadówki do szkoły itd..), za moich czasów frekwencja rodziców na wywiadówkach (ku rozpaczy uczniów) była praktycznie 100%-towa, dzisiaj ku mojemu zaskoczeniu przychodzą nieliczni. Gadanie, że wtedy rodzice nie dbali o dzieci, a dzisiaj nauczyli się dbać to jakiś absurd. No ale takie gadanie to efekty polityki parszywego państwa, które zabrania rodzicom wychowania przy pomocy pasa, ale równocześnie daje coraz szersze uprawnienia bandziorom z Policji i innych służb do zastępowania rodziców, także (i jak najbardziej z użyciem przemocy), umieszczaniem dzieci w pogotowiach opiekuńczych gdzie dzieją się dantejskie sceny. Poza tym faszystowscy politycy idąc pod publiczkę co chwilę wyskakują z pomysłami a'la Giertych, czy Kaczyński, żeby karać kryminałem od jak najmłodszych lat, żeby na zdemoralizowanych 11-latkach żądny krwi motłoch wyładowywał swoje frustracje ekonomicznej codzienności, a poparcie dla niektórych debilizmów zawsze się znajdzie, można pokazać wideo jak paru gnojków zakłada kubeł na łeb nauczycielowi angielskiego, albo nagłośnić tragedie takie jak ta z tym samobójstwem tej dziewczynki, która upodlili koledzy. Giertych chciał tych 11-latków wsadzić jak dorosłych gwałcicieli, a wg mnie należałoby wsadzić do pierdla ich rodziców, nauczycieli i dyrektora szkoły. Bo droga od dziecięcego nieposłuszeństwa i poszerzania granic, do tak skrajnego zwyrodnienia nie jest kwestią dni, czy miesięcy, tylko kilku lat, prawdopodobnie od dnia pójścia do szkoły. Z tym kubłem to też masakra, ten nauczyciel to albo jakaś ciota, albo po prostu prawo zabrania mu podnieść głos na uczniów, bo rodzice mogą zaskarżyć ch... wie o co. No a nawet zakładając, że nie dałby rady bo jest słabszy fizycznie od trzech wyrośniętych 14-latków, to komentarze polityków i "nowoczesnych" pedagogów do takich wydarzeń są gorzej niż żalosne. Kurwa mać, nie chcę nawet myśleć co by się działo gdybym z dwoma kolegami odwalił podobny numer np. w roku 1985, nie chodzi o reakcję szkoły (choć wyrzucenie ze szkoły byłoby pewne, a w przypadku podstawówki przeniesienie do innej szkoły i objęcie specjalnym rygorem wychowawczym gwarantowane), nie tego bym się bał, nie bałbym się "krwiożerczej Milicji Obywatelskiej", ale bałbym się wrócić do domu, bo stary zrobiłby mi z dupy koronkę łowicką. No właśnie chociaż pasek był narzędziem wychowawczym rzadkie były przypadki znęcania się rodziców nad dziećmi, nie mówiąc już o bestialskich mordach jakie teraz sypią się z serwisów informacyjnych. Tylko, że ci którzy mordują niemowlaki, bo te beczą i przeszkadzają im w libacji rzadko należą do pokolenia wychowanego pasem, najczęściej są to przedstawiciele pierwszego pokolenia wychowanego bezstresowo i dorastającego w najjaśniejszej III RP z religią w szkole i wyścigiem szczurów. Zdarzały się przypadki, że pijani ojcowie bili żony, bili dzieci, ale i ten problem ludowe państwo umiało rozwiązać szybciej i skuteczniej niż dzisiaj, nie było potrzeba żadnych nakazów eksmisji, odbierania dzieci, aresztów, spraw sądowych o awantury rodzinne ściganych z urzędu (kolejny debilizm, rzekomo w trosce o ofiary przemocy w rodzinie, gdy Policja dowie się o tym, że np. mąż dał żonie w twarz, rozpoczyna dochodzenie i ma zupełnie w dupie, że następnego dnia gdy oboje wytrzeźwieją okaże się, że mąż złapał ją na gorącym uczynku z obcym chłopem, dał po twarzy, ale wybaczył, a niewierna żona też nie ma pretensji. Ależ skąd, faszystowskie państwo wie lepiej i staje na głowie by faceta wpie...ć do mamra, a to że jest on jedynym żywicielem rodziny panów sędziów i prokuratorów jebie. Dziękli ochronie państwa kobieta zostanie wywalona na bruk z powodu niezapłaconego czynszu, a wcześniej odbiorą jej dzieci, gdyby jednak mąż bił ją naprawdę i sama szukałaby pomocy, to może sobie szukać, obdukcja kosztuje 100 zł, jak nie masz tyle można cię bezkarnie pobić. W PRL takie problemy rozwiązywano inaczej, przyjeżdżał patrol MO do rodzinnej awantury, jeden rzut oka, facet pijany bije, żona z podbitym okiem, dzieci płaczą, ok, pan pójdzie z nami, na komisariacie wpie...i 3 lata spokój. Chcę jeszcze podzielić się jednym wspomnieniem, tak jak pisałem do mojej klasy chodził przekrój społeczny. Była jedna rodzina naprawdę wielodzietna (10-cioro dzieci), matka z nimi w domu ojciec pracował, mieli się w co ubrać, mieli co jeść ale widać było biedę (ich szczęście, że żyli w PRL bo dzisiaj to by z głodu pomarli), był też w klasie kolega, którego ojciec był szychą w armii, służbowa fura z kierowcą spore mieszkanie, dzieciaki dobrze się uczące ale chowane po wojskowemu. Otóż matka (generałowa) kazała swojemu synowi, by tamtemu pomagał w nauce, i pomagał, przychodził do nich do domu, nieraz brał ze sobą młodsze rodzeństwo, a tamten mu pomagał. Kurwa inny świat, dzisiaj nowobogacka kurew co najwyżej poszłaby do dyrektorki szkoły z wrzaskiem, że zabiera dziecko ze szkoły, która toleruje dzieci z patologicznych rodzin (skoro wielodzietna i biedna to patologiczna) Odpowiedz Link Zgłoś
starwarsaw Re: nasze dzieciństwo w latach 80 12.11.10, 19:42 Jeśli wolno, pozwolę sobie na prywatny apel związany z dzieciństwem w latach 80: Jako typowe dziecko podwórkowe, bawiłem się między innymi popularnymi w tamtym czasie gumowymi figurkami postaci z Gwiezdnych Wojen. Obecnie targnięty sentymentem kolekcjonuję namiętnie te figurki, starając się dotrzeć do osób, które je jeszcze posiadają. Czy ktoś z tu piszących ma takie figurki i byłby skłonny je odstąpić? Chętnie odkupię... Proszę o kontakt mailowy. Pozdrawiam, Jakub. Odpowiedz Link Zgłoś
glagonia Re: nasze dzieciństwo w latach 80 13.11.10, 11:28 A ja chodziłam na zajęcia dodatkowe (łyżwy, pianino), ale też latałam z innymi dzieciakami po podwórku - do woli, i faktycznie, współczuję teraz dzieciom, że nie mają takiej swobody jak my w ich wieku. W mojej okolicy "swobodnie biegające" dzieciaki to faktycznie tylko tzw. patologia. Robi mi sie smutno jak myśle, ile dzieci z "dobrych rodzin" żyje tak zamkniętych w domu/swoim/kolegi/na zaj.dodatkowych... Odpowiedz Link Zgłoś