dwaj Polacy

[nangaparbat3]

Jak już znalazłam tę Zieloną Gęś, nie mogę się powstrzymać by nie przypomnieć - i nie zadumać się nad aktualnością:

Teatrzyk Zielona Gęś


ma zaszczyt przedstawić

"Dwóch Polaków"

Występują:
Sandwicz, Skoczwiski

Skoczwiski
Ja pana wykończę.

Sandwicz
A ja pana.

Skoczwiski
Co? Dokumenty!

Sandwicz
Legitymacja!

Skoczwiski
Czy pan wie, kto ja jestem?

Sandwicz
A czy pan wiesz, z kim masz zaszczyt?

Skoczwiski
Nie wiem, ale sądząc z pańskiego plugawego wyglądu, przypuszczam, że nie słyszał pan nawet o Heraklicie z Efezu.

Sandwicz
Nie. Mam w Efezie pańskiego Heraklita. Precz z Heraklitem z Efezu!

Skoczwiski
Co? Niech żyje Heraklit z Efezu!

Sandwicz
daje mu w twarz

Skoczwiski
Jak? daje mu w twarz
Pauza dziejowa,

Sandwicz
Czy pana boli?

Skoczwiski
O tak. Cierpię.

Sandwicz
I ja. Cierpimy. A znowu na jednej mapie nas nie było.

Skoczwiski
Niemożliwe.

Sandwicz
Znowu intrygi.

Skoczwiski
Przeklęta Europa.

Sandwicz
Ma pan lusterko? Czuję, że jagody* mi puchną.

Skoczwiski
I mnie. Dobrze by było jakiś gorący kompres. Ma pan kuchenkę elektryczną?

Sandwicz
Mam, ale kontakt zepsuty.

Skoczwiski
jadowicie Był to pewnie pański jedyny kontakt z rzeczywistością?

Sandwicz
To nie pański interes. A kuchenki też nie ma. Zgubili.

Skoczwiski
Kto zgubił?

Sandwicz
Nie wiem. Ot, zgubili i koniec. Od kuchenki został ino tylko sznur.

Skoczwiski
jak echo Ostał ci się ino sznur. Światła ciemnieją; wiatr

K U R T Y N A

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pierwodruk: «Przekrój» 1946, nr 63