Umiecie prosić?

[tabakierka2]

generalnie o pomoc np. czy o ustąpienie miejsca w autobusie, jak źle się czujecie?

ja nie umiem, niestety.
Jak się nauczyć?

[gaskama]

Mam z tym duże problemy. Ale pracuję nad sobą.

[tabakierka2]

gaskama napisała:

> Mam z tym duże problemy. Ale pracuję nad sobą.

praktykujesz proszenie po prostu?

[gaskama]

Zapytałaś bardzo ogólnie. Prosić można o różne rzeczy. Generalnie jestem "Zosia-Samosia", co sama będzie coś taszczyła a nie poprosi o pomoc. Wyrywam się też zawsze w pracy, do robienia wszystkiego. Czasami robię coś za kogoś i wnerwia mnie, że muszę poprosić o pomoć w wykonaniu czegoś, co i tak powinna zrobić ta druga osoba. Przygotowuję się wewnętrzenie i ... proszę. Nie jest to łatwe. Jeśli ktoś zareaguje z uśmiechem i powie "chętnie" to super. W domu syn i niemąż na prośby o zorbienie czegoś często reagują "za chwilęęęęę" albo "muszeeeee????" i walczę ze sobą, by nie robić wszystkiego samej.

[azile.oli]

O ustąpienie miejsca, przepuszczenie - nie bardzo umiem. Ale też nie mam pretensji, że ktoś się sam nie domyśli.
W sytuacjach domowych nie m am problemu z poproszeniem o coś. W przypadku obcych osób mam opory i proszę tylko wtedy, kiedy naprawdę muszę, bo sprawa jest ważna, a ja nie jestem w stanie czegoś zrobić bez pomocy tej innej osoby.
Osobom, które potrafią prosić łatwiej się żyje i ja też wolę osoby, które zwracają się do mnie z prośbą, niż czekają, że się domyślę. Obawiam się natomiast osób, które zwracają się z prośbą bez zastanowienia i stawiają mnie w sytuacji, że muszę odmówić.

[jak_matrioszka]

Generalnie o pomoc to ja umiem, ale o ustapienie miejsca bo mi slabo - nie. Jak mi slabo to zazwyczaj nie mam juz sily prosic o cokolwiek, ani na prace nad soba...

[echtom]

Nie, bo za bardzo przeżywam odmowę czy niechętne, wymuszone spełnienie prośby.

[mozyna]

jak sie nauczyc?
pocwicz asertywnosc

[bi_scotti]

Latwiej prosic dla kogos niz dla siebie. Ale mialam momenty gdy wylam z bolu i wtedy faktycznie nie ma sie juz ZADNYCH oporow w proszeniu o pomoc - osiaga sie taki poziom zezwierzecenia, ze zahamowan jest zero. Nikomu nie zycze.

[bonamibo]

Akurat o ustąpienie miejsca nie miałam potrzeby. Ale w ogóle to mnóstwo razy w życiu byłam w sytuacji, że musiałam rozmaitych ludzi o coś prosić - nie mam z tym problemu. Czekać, aż się ktoś domyśli - nigdy tego nie praktykowałam. Sama też z tych raczej mało domyślnych jestem, ale prawie zawsze chętnie pomagam jak ktoś poprosi, czasem grzecznie odmawiam.

[a.va]

Obcych nie umiem, ale dzielnie się uczę, tzn. w sytuacji gdy wiem, że powinnam poprosić, przeprowadzam ze sobą w myślach trening motywujący (poproś-no poproś-no poproś, powinnaś poprosić) i często się przełamuję. Bliskich umiem prosić.

[klubgogo]

NIe umiem, źle się czuję, gdy kogoś prosze o pomoc, poza prośbą w tramwaju o ustąpienie 3-latce.

[kamunyak]

NIe umiem, źle się czuję, gdy kogoś prosze o pomoc, poza prośbą w tramwaju o us
> tąpienie 3-latce.

A co? trzylatka chora była, że siedzieć musiała?

[kroliczyca80]

Chyba umiem. W ciąży prosiłam i o miejsce w tramwaju, i o przepuszczenie w kasie pierwszeństwa, a raz nawet o uruchomienie takiej kasy (w castoramie, całkiem nowa kasjerka podeszła do zamkniętej kasy i miło mnie obsłużyła). Teraz sporadycznie zdarza mi się prosić o ustąpienie miejsca przeznaczonego dla mamy z dzieckiem w tramwajach (ale na ogół na szczęście wszyscy się zrywają sami).

[rosapulchra-0]

Zdziwiłam się dwa razy w swoim życiu w takich sytuacjach. Pierwszy raz, gdy wsiadłam do autobusu o kulach i od razu trzy osoby mi ustąpiły miejsca. Drugi raz, gdy wsiadłam do prawie pustego tramwaju w ostatnim miesiącu ciąży i wszyscy siedzący na mój widok odwrócili głowy do okna.
I raz opowiadała mi moja koleżanka, która straciła prawą całą rękę o pewnej sytuacji w autobusie. Jechała w tłoku i stała, więc trzymała się swoją jedyną ręką górnego drążka. Na tej jedynej ręce wisiała jej torebka. Nad jedną panią, która w pewnym momencie fuknęła głośno: "Może byś tak, paniusiu, przełożyła w końcu tę torebkę do drugiej ręki?!", a na to moja koleżanka spokojnie, ale również głośno: "Gdybym ją miała, to bym przełożyła".
Zdarzyło mi się w szpitalu w Polsce poprosić o wpuszczenie poza kolejnością. Miałam na rękach nieprzytomne sześcioletnie dziecko. Nikt nie protestował, wręcz przeciwnie, jakaś pani osobiście pomogła mi córkę wnieść do gabinetu.
Gdy osobiście na IP w UK cierpiałam tracąc przytomność, kilka osób, również czekających w kolejce, upomniało się o pomoc dla mnie. Nawet nie musiałam prosić.