wasze priorytety

[anatemka]

Co jest najwazniejsze w waszym życiu codziennym?
U mnie to było tak: Mlody się urodził a ja miałam ambicje być doskonałą żoną
i matką. Gdy dziecko spało ja prałam gotowałam sprzatała. Wysiadłam po kilku
miesiącach. Fizycznie i psychicznie. Postawiłam na siebie. Najwazniejsze sa
dwie rzeczy: mój odpoczynek i dziecko. Cała reszta schodzi na baaardzo daleki
plan. Byliśmy na długim spacerze? więc nie jest pozmywane, bo kiedy? Boli
mnie kregosłup? nie odkurzam. Bawimy sie z Mlodym? Nie jest wysprzatana
łazienka. Jestem zmęczona po dyżurze?nie gotuję obiadu (dla dziecka porcja z
zamrazarki).Fakt, nie mam idealnego porzadku w domu. Ale pewnego dnia 2,5
roku temu zrozumiałam że sa wazniejsze rzeczy)) i dobrze mi z tym.

[donatta]

Dzieci i praca. Praca bo to moje hobby i źródło relaksu. Dzieci... wiadomo.
Pracuję w domu, więc wykorzystuję każdą wolną chwilę. Priorytetem są też
posiłki, bo dzieci na samym powietrzu długo nie pociągną A jedzą jak konie
więc ciągle coś muszę szykować. I pranie, bo coś trzeba na grzbiet wciągnąć. A
z resztą spasowałam, ale dopiero przy trzecim dziecku, No, przy drugim już
troche poluzowałam, to fakt. Tyle, że kiedyś pracowałam duuużo mniej.
No więc podłogi bywają brudnawe, okna pochlapane deszczem, kwiaty podsuszone na
parapecie, sterta garów w zlewie i bajzel w szafach. I tak ma być. Sterylnie to
w laboratorium

Ps. Mąż też się w priorytetach mieści

[bebejot]

Dziecko i mąż, a to oznacza dbanie o żołądki, wspólne spacery i zabawa, świeże
ubrania, względne porządki. Resztę robię kiedy mały śpi. Wolę pojechać razem z
moimi facetemi na wycieczkę rowerami, niż dopucowywać chatę.
Z pracy zrezygnowałam po 8 miesiącach od powrotu po macierzyńskim, bo wracałam
do domu po 11 godzinach wypruta z jakichkolwiek ludzkich uczuć( poza tym miałam
szefa idiotę, ale to temat na forum "prawo i pieniedze")) A że mąż też "robi
karierę", stwierdziłam, że pal sześć tą kasę, ale jak Ludek ma mieć
weekendowych rodziców, to ja wolę jeść chleb z marmoladą przez cały rok.

I jest dobrze, bez stresu, pośpiechu, a chwalić Boga, starcza nam nawet na coś
więcej niż marmolada.

Pozdrawiam
Beciek mama Ludka

P.S Kiedy urodził się Ludek, chciałam, żeby było tak jak zawsze - czysto,
ugotowane, poprasowane itp . Wytrzymałam, dodam,że miałam cesarkę i kłopoty z
karmieniem, całe 3 tygodnie, potem przyjechała mama i dałam sobie pomóc. Zdałam
sobie sprawę, że to właśnie przez moją nadgorliwość były kłopoty z pokarmem.
Bardzo rozpaczałąm przez te pierwsze tygodnie,że muszę syna dokarmiać. Kiedy
sobie trochę odpuściłam, mleko popłynęło, mały zaczął przybierać na wadze i
wtedy mnie OLŚNIŁO, że nie muszę robić wszystkiego sama dlatego,że tylko ja to
zrobię najlepiej, nie muszę wszystkiego mieć pod kontrolą.

[wegatka]

I tak trzymaj. Ja też doszłam do takich wniosków. Mnie też się jakieś
przyjemności w życiu należą i dlatego dziś zamiast sprzątać, wyszłam z młodymi
na rower. A co do obiadków - gotuję zawsze na dwa dni i wszyscy są zadowoleni
(a nawet muszą być), bo ja tu rządzę ))

[verdana]

Praca i dzieci - kolejność dowolna z pewnym odchyłem w kierunku pracy. Gotuję,
bo muszę, ale nie sprzątam, nie prasuję, nie robię rzeczy których nie znoszę
(np zabawa z dzieckiem klockami czy lalkami), w dawniejszych czasach nie stałam
w kolejkach (nie będzie miesa to nie) i w ogóle staram sie robić to co lubię, a
nie to, co muszę.

[bea.bea]

Chyba nie napisze nic nowego,
1.dziecko, jak fajnie sie bawiwy, spacerujemy i oczywiście mały ma pełny
brzuszek to ja jestem szczęśliwa:
2. Kiedy mały śpi pracuje, wtedy odpoczywam
3, w tym wszystkim najbardziej poszkodowany jest mąż...bo czasem głodny i
koszule musi sobie wyprasować )))
4. A jeśli chodzi o sprzątanie...brrrr...polecam mój hymn Elektryczne
gitary "Przewróciło się niech leży, zanim stęchnie to długo jeszcze......"
Pozdrawiam Beata ))

[mamaszyma]

Może nie będę oryginalna, ale dla mnie też najważniejsi sa moi chłopcy, mąż i
synek. Obiady gotuję, ale cz ęsto jemy gotowce - pierogi, i inne mrożonki i
jets ok, obiad robi sie sam a ja mam więcej czasu dla dziecka... Niestety, mój
mą uważa, że jak się spędza czas z dzieckiem to ma sie jeszcze mnóóóóóstwo
czasu na inne rzeczy;-(. Gary mam raczej pozmywane, bo mam zmywarkę, więc
wszystko załaduje i mam spokój, a to co sie nie umyje w zmywarce, myje na
bieżąco, mniej czasu zajmuje mi wtedy sprzatnie jak Szymek juz śpi. Czasem
zamiatam lub odkurzam podłogi z synkim na rekach, bardzo go to bawi, a dom
troche ogarnięty..... Generalnie nie jast dla mnie najważniejsza czystość w
domu, jak mam czas to owszem, moge sprzątać, ale jak mam do wyboru spacer czy
mycie podług, to wierzcie mi, nawet sie nie zastanawiam tylko wychodzę, a poza
tym rzeczywiście "....zanim stęchnie to długo jeszcze." No nie sprzątam w
soboty, bo sobota to czas dla rodziny i wtedy wszystcy wychodzimy gdzieś na
spacer albo na jakąś wyprawę...

[domali]

Rodzina i studia. Równie ważne, z przewagą po stronie rodziny.
Nie mam ambicji bycia 'idealną' panią domu - w tygodniu nie ma zazwyczaj
regularnego obiadu (ewentualnie jajecznica, albo gotowa mrozonka, lub po prostu
kanapki). Mąż w pracy długo, ja na zajęciach, a Wiktor je w żłobku.
Sprzatanie? Lubię jako taki porzadek, więc staram się, żęby można było
swobodnie się poruszać po domu, ale nie mam obsesji codziennego odkurzania i
wycierania kurzu.
Ale sobota rano to gruntowne sprzatanie, tak, zeby chociaż przez pół dnia było
czysto
No i studia... wymagają sporo wysiłku, ale są takie, jak sobie wymarzyłam.
Dlatego nauka (Właśnie przede mną ostatni z 9 egzaminów i trzy miesiące
wakacji

priorytety - jeszcze raz (za szybko poszło...)

[domali]

Rodzina i studia. Równie ważne, z przewagą po stronie rodziny.
Nie mam ambicji bycia 'idealną' panią domu - w tygodniu nie ma zazwyczaj
regularnego obiadu (ewentualnie jajecznica, albo gotowa mrozonka, lub po prostu
kanapki). Mąż w pracy długo, ja na zajęciach, a Wiktor je w żłobku.
Sprzatanie? Lubię jako taki porzadek, więc staram się, żęby można było
swobodnie się poruszać po domu, ale nie mam obsesji codziennego odkurzania i
wycierania kurzu.
Ale sobota rano to gruntowne sprzatanie, tak, zeby chociaż przez pół dnia było
czysto
No i studia... wymagają sporo wysiłku, ale są takie, jak sobie wymarzyłam.
Dlatego nauka (wszystkiego, poza niemieckim to przyjemność. Właśnie przede
mną ostatni z 9 egzaminów i trzy miesiące wakacji
Ale zawsze, gdy tylko mały chce się pobawić, jestem w stanie rzucić obowiązki.
To samo, jeśli mąż chce 'pogadać', czy wyjść na spacer.

[judytak]

najważniejsze, żeby nie zwariować
(czyli - czytać sobie książkę, pisać na forum, wyjść na spacer, pójść na kawę z
mężem, pojechać w świat - nie robię tego za często, ale na pewno bez wyrzutów
sumienia)
potem rodzina
(konkretnie, żeby każdy miał co jeść, co założyć, i żebym na pewno "złapała
sygnał", że ktoś chce coś powiedzieć, albo nie chce właśnie, ale powinien,
oraz, żeby każdy miał od czasu do czasu swoje przyjemności - vide wątek o
dzieleniu czasu na forum dla wielodzietnych)
potem praca
(raz, bo jednak wysiłek intelektualny należy do przyjemności życia, dwa, trzeba
z czegoś żyć)

dziedziny, nie wymienione powyżej należą do kategorii "jak się uda, to dobrze,
a jak nie, to tym lepiej" ;o)

pozdrawiam
Judyta

[kapy1]

Judyto!
To my chyba z jednej rodziny jesteśmy!

W pkt.1 dodam jeszcze: spotkania z przyjaciółmi
Kasia

[ginger_77]

Anatemko, pozostaje mi sie tylko podpisac pod Twoim postem. Tak samo chcialam
wszystko zrobic na tip top i skonczylo sie totalnym przemeczeniem,
rozdraznieniem itp. Potem wyluzowalam zaczelam spac z Mala w dzien, mniej
przejmowac sie nieporzadkiem itp. Teraz pracuje i staram sie po powrocie z
pracy wiekszosc czasu spedzac z Mala jak pojdzie spac zrobic cos dla siebie,
miec czas dla meza, dopiero potem porzadki... Niestety czasami mam wyrzuty
sumienia, ze prasowanie zalega kupami, w szafce na buty huragan, pranie reczne
czeka juz 2 tygodnie.... i kurcze troche mnie to gnebi, ehhh musze chyba
jeszcze bardziej wyluzowac, potrzebuje urlopu! Ale juz troche zeszlam z
tematu...
Pozdrowka)

[ania.freszel]

U mnie na pierwszym miejscu Max, potem Kris. Wiadomo z tymi Panami wiaze sie
masa , maaaaasa obowiazkow. Pranie (czesto bo Max to straszny brudas),
gotowanie (duzo bo chlop jak to chlop duzo lubi zjesc), prasowanie, sprzatanie.
Staram sie byc zona i matka doskonala. Dopiero na koncu jak czasu starczy cos
tam dla siebie zrobie. Jakis serial albo pasjans. Ale mysle ze bede musiala to
zmienic i troche bardziej zagonic meza do pomocy

[mamadawida1]

Ja też podpisuję się pod waszymi postami, na pierwszym planie rodzina i
niestety praca bo z czegoś żyć musimy, po pracy staram się jak najwięcej
zajmować misiaczkiem, pranie, sprzątanie w chwilach jego snu, gotuje na
szczęście mąż bo chyba byśmy z głodu poumierali, oczywiście oprócz dzidzi,
jedzonko dla niego jest b.ważne. Bałagan czasami nie z tej ziemi, gary często
nie pozmywane.Przeprowadziliśmy się miesiąc temu, a ja ciągle nie mam czasu
żeby wszystko jakoś poporządkować. Przed urodzeniem Dawidka byłam straszną
porządnisią, bałagan mi przeszkadzał, teraz to nawet mój mąż przeciera oczy ze
zdziwienia widząc mnie w tym bałaganiku nie latającą codziennie z odkurzaczem.
Pozdrawiam. Magda i 8 miesięczny Dawid.

[agawa79]

Właśnie się zastanowiłam nad moimi priorytetami i oto, co mi wyszło:
1. Wyspać się
2. Nie zalegać z płaceniem pensji opiekunce
3. Zadbać, żeby dziecko nie chodziło z kupą w pieluszce
4. Pogadać z mężem od serca i poprzewracać z dzeckiem po podłodze
5. Jazda na rowerze
6. Praca
7. Walka z cellulitisem i nadwagą

Gotowanie i sprzątanie to dla mnie czynności zbędne I z takimi priorytetami
jestem bardzo ale to bardzo szczęśliwa

[dorotaww]

do anatemka
zgadzam sie z Toba nie można robic wszystkiego najważniejsze sa dzieci, ty,mąż,
a porządek, ja sprzątam jak dzieci pójda spać, albo rano jak nie mam siły
wieczorem, dom sie nie zawali od garczków w zlewie, czy brudnego dywanu...
Co do obiadu ja gotuje wcześniej i potem podgrzewamm w mikrofali.
Najważniejsze dzieci, mąż , zdrowie, zabawa z dziecmi, czytanie, nauka z
nimi.....gdzieś daleko przyjemności...tak naprawde wszystko robimy z dziećmi,
wakacje, spanie, przytulanie...

[ulala72]

Hej,
dopisuję się i tu.
Głupio to zabrzmi, ale priorytetem nr 1 jestem dla siebie JA sama. Jak z JA
będzie wszystko w porządku, to cała reszta będzie się równo toczyć.
A to JA zasila praca i rodzina. Jestem chorobliwą, maniakalną pracoholiczką
(ale nie w kierunku sprzątaniowo-zakupowo-pielęgnującym, tylko, anzwijmy to -
ogólnorozwojowym), zamęczam dzieci do obłędu zabawami stymulującymi to i owo, a
potem padam jak nieżywa. Chwila regeneracji i znów do dzieła. Moim priorytetem
jest "ruch w interesie", a napędzać to się umiem jak żadko kto! A reszta -
niech pędzi za mną, jeśli zdoła. Mniej mobilnych (np. dzieci) mogę trochę
podholować, ale cała reszta niech się spręża. Dodam, że męza mam raczej z tych
od świętego spokoju i gazety przed nosem. Być może dzięki niemu jeszcze nie
powariowaliśmy (nie?).
Pozdrawiam i lecę dalej!

[anik801]

Dla mnie najważniejsza jest moja córeczka,a potem mąż.Cała reszta się nie
liczy.Oczywiscie sprzątam, gotuję,itd.ale to nie jest tak że to musi być
zrobione.Jestem w pełnej gotowości przez całą dobę dla mojej Zosi,a reszta
niech czeka na odpowiednią chwilę.

[erinaceus]

A ja nie potrafię się wyleczyć z chorobliwego pedantyzmu - wszystko musi być
dopracowane, a łatwo nie jest: duży dom, duzy ogród, córcia, dwa psy i kot.
Sprzątam kiedy mała jeszcze lub już spi, trawę koszę w weekendy (2tys.
metrów!), codziennie dwudaniowy obiad a mała jest co najmniej 3 godz. na
spacerze, do tego jeszcze jeździmy na rehabilitację. Robię się zołzowata i
nerwowa, mam 170 cmi ważę 52 kg, ale nie umiem się wyleczyć z tej obsesji -
zauważam każdy pyłek i okruszek. Czy ja już muszę do psychiatry?!

[karia5]

Erinaceus, to chyba ja muszę z tobą. Ale mi tak dobrze ))

Mój synek ostatnio rozmawiał z panią dyrektor przedszkola. Pani się skarżyła,
że ma dużo obowiązków no i ma psa. A mój synek na to: a moja mama to ma firmę,
domowe obowiązki i dwa psy. Pani opowiadała o tym wszystkim przez tydzień.