siostra

[mama1974]

To smutne: nie mam o czym rozmawiac z moja siostrą. Jest o rok starsza ode
mnie, też ma męża i, ma dziecko 10 lat, też zbudowali dom. Więc wydawałoby
się ,że jdnak jest o czym pogadać...
To tak jak w tej opowieści o myszy wiejskiej i myszy miejskiej, każdej
odpowiadał inny styl życia. Tylko one gdy sie odwiedzały, rozmawiały nie
tylko o niepowodzeniach sąsiadów.

czy przyjaźnicie się ze swoimi siostrami?

mama

[lensi]

może nie powinnam się wypowiadać, ponieważ nie mam siostry, ale z drugiej
strony sobie pomyślałam, że czy z siostrą, czy nie, to chyba nie ma osoby z
którą nie umiałabym pogadać. Zawsze przecież znajdzie sie jakiś temat. Może
masz jakąś blokadę względem siostry, może jakieś przeżycia, zawód albo coś
takiego co podświadomie sprawia, że tak na prawde wcale nie chcesz z nią
utrzymywać kontaktów, a robisz to tylko dlatego, że to przeciez siostra i ze
tak wypada.

lensi

[asiaap]

az mi sie wierzyc nie chce
mam siostre mlodsza o 14 mcy , obie jestesmy po 30tce ale krancowo rozne. tzn
ja maz i 2 letni synek, siostra, panna, mieszka w USa pracuje na
uniwersytecie. ma zupelnie inne problemy niz ja. ale nadal jestesmy najlepszymi
przyjaciolakmi, piszemy po kilka meili dziennie zawsze wygospodaruje sobie
wolna chwilke na czat z siostra , mimo roznicy czasu.wrecz nie umiem sobie
wyobrazic zycia bez niej.tak przyjaznimy sie. siostra to moja najlepsza
przyjaciolak
pozdr
asia

[makami1]

mamo1974, to bardzo smutne...

Ja mam najwspanialszą siostrę pod słońcem, przyjaciółkę przez wieeelkie "P".
Mogłabym pisać na jej temat nieskończenie Ta miłość-przyjaźń jest jakby na
wyższym poziomie: czysta, bez zazdrości i innych podobnych uczuć. Rozumiemy się
bez słów. Możemy na siebie liczyć, troszczymy się o siebie, martwimy,
cieszymy.... i obie wiemy, że tak będzie zawsze
Nie wyobrażam sobie, że mogłoby Jej nie być...

Pozdrawiam cieplutko
M

[mamaestery]

mam dwie siostry z kazda mam bardzo bliski kontakt,co nie znaczy ze jest latwy
ale to sa dwie najblizsze mi osoby w zyciu,bardzo wiele razem przeszlysmy i to
nas tak bardzo zwiazalo...a roznica wieku mlodsza o 6 lat i starsza o 4...wiec
wiek tu nie ma nic do rzeczy chyba

[menadka]

Ja mam siostrę modszą o 7 lat. Długo nie potrafiłyśmy znaleźć wspólnego języka.
Nasze stosunki zaczęły się układać dopiero kiedy wyjechałam na studia 200 km od
domu. Teraz widzimy się co 2 tygodnie, jesteśmy w bardzo dobrej komitywie i
zawsze możemy na siebie liczyć, chociaż nie zwierzamy się sobie, tak jak
zwierza się najlepszej przyjaciółce.
Może nie musicei się przyjaźnić, wystarczy tylko zebyście się kochały i ufały
sobie.

Pozdrawiam
Ula

[sizi]

Mam siostrę młodszą o dwa lata.Obie jesteśmy mężatkami, chrzciłyśmy swoje
dzieciaki(ja jej synka, ona moją córkę). Wcześniej nie byłyśmy zbyt blisko, ale
teraz, od kilku lat naprawdę się przyjaźnimy. Często się spotykamy, pomagamy
sobie, mamy podobne poglądy.

Może powinnyście spędzać więcej czasu - jakiś wspólny wyjazd z mężami lub bez.Z
czasem pojawi sie coraz więcej wspólnych spraw. Życzę Ci powodzenia
w "oswajaniu" siostry.

[aniaop]

Ja mam siostre starsza o 11 lat. Jest to dosyc duza roznica wieku, wiec bedac
dzieckiem czulam sie, jakbym miala dwie mamy. Potem siostra bardzo wczesniej
wyszla za maz, urodzila dzieci. Prawdziwy, dorosly kontakt nawiazalysmy
dopiero, jak ja bylam w liceum a ona juz mama z kilkuletnim stazem.
Zaprzyjaznilysmy sie, wyjezdzalysmy razem na wakacje. Teraz ja mam male dziecko
a jej dzieci sa prawie dorosle, wiec duzo czasu poswieca mojej coreczce- a jej
chrzesnej corce. Moze nie widujemy sie bardzo czesto, ale kontakt mamy swietny.

[martap9]

Mam siostrę młodszą o 1,5 roku i moge powiedzie, że jest moją najlepszą
przyjaciółką, choć nigdy tak nie określamy naszej relacji. Z żadną dziewczyną
nigdy nie udało mi się i pewnie nie uda, tak porozumieć. Nie zawsze tak było, w
dzieciństwie i jako nastolatki nie znosiłyśmy się. Przełomnastąpił jak Mała
poszła do LO. Dopiero wtedy znalazłyśmy płaszczyznę porozumienia.

[sakada]

Moja siosta jest starsza odemnie o 7 lat. Nieznosimy się wzajemnie odkąd pamiętam. Krańcowo różnimy się od siebie i nie mamy wspólnych tematów. Zawsze była dla mnie wredna, uszczypliwa i podkładała mi kłody pod nogi. Nie była nawet u mnie w szpitalu, po porodzie... Myślę, że wcale jej nie kocham i znaczy dla mnie mniej niż moja przyjaciółka dajmy na to. Czekam tylko aż się wyniesie z naszego domu i mojego życia.

[mama1974]

Wiecie, ja kocham moja siostrę, ważne jest dla mnie aby w życiu jej się
wiodło,przeżywam jej kłopoty itd. Odwiedzamy się.
Jednak smutno mi,że to co interesuje mnie nie jest godne jej uwagi. A za chwilę
(czytaj kilka tygodni) jest odwrotnie - ona porusza ten sam problem. Dla mnie
to tak jakby czuła się w jakis sposób "lepsza" ode mnie.
Ja nie lubię, gdy ciągle mówi o mojej fryzurze( a raczej jej braku), patrzy
krzywym wzrokiem na moje poplamione ścierki w kuchni. Ja takich rzeczy nie
robię moim bliski. Wiem, że można miec gorszy dzień, nie posprzątać( zresztą to
osobny temat - mój dom jest do mieszkania, jej natomiast do sprzatania). Nie
dziwi mnie plama na spodniach czy bluzce, kobety karmiacej zupką żywiołowego,
zreszta każdego niemowlaka - Ona zapomniała, jak to było gdy córka była maltka.

Mamy inne priorytety ja - raczej,żeby dzieciaki były bardziej usmiechnięte niz
czyste, żeby w domu była w miarę miła atmosfera, niz błyszcząca podłoga, żeby
czuć wygodę i komfort, niż świżo wyprasowana koszulkę i szpile.

Nie jestem flejtuchem, ani brudasem ;0)
pozdrawiam mama

[aarabeska]

Mam siostre o 3 lata mlodsza. Roznimy sie od siebie bardzo zwlaszcza
charakterami. To ona zawsze trzaska drzwiami, a ja uparcie milcze Od
dziecinstwa toczylysmy boje i klotnie, a polepszylo sie dopiero jak Ona zdala
mature, a ja zaakceptowalam jej doroslosc. Nadal wykrzykuje mi w twarz, ze jej
matkuje i ze to jej zycie i jej wybory, ale wiem ze w chwilach kryzysu moge na
nia liczyc. Tak bylo zawsze. Mam nadzieje, ze i ona wie ze moze na mnie liczyc.

W sumie mam wrazenie, ze im dalej od siebie mieszkamy tym lepiej sie
rozumiemy

[kocianna]

Moja siostra jest młodsza ode mnie o pięć lat. Przyjaźnić zaczęłyśmy się mniej-
więcej za jej licealnych czasów, ale wkrótce wyjechałam na studia i była
okropnie zazdrosna o to, że wszyscy się tak mną przejmują, kiedy przyjeżdżam do
domu. Teraz sama studiuje w innym mieście - i kiedy spotykamy się wszyscy razem
w domu, skarży się swojemu chłopakowi, że "mamusia jej nie kocha". Także
najlepiej dogadujemy się, kiedy mamy nie ma w pobliżu
Wkurza mnie okropnie, że ciągle mówi, że źle wyglądam, niewłaściwie się maluję,
mam nieładne ciuchy itd. Sama takich uwag na swój temat nie znosi )) Ale i
tak ją kocham.

[ewa2233]

Moja Siostra jest młodsza ode mnie o 12 lat (!)
Mieszkamy bardzo daleko od siebie,
więc kontakt mamy głównie przez SMS-y i e-maile.
SMS-y do Niej to moje UZALEŻNIENIE!
Gdy już się spotkamy dosłownie szkoda iść spać,
bo tematy się po prostu nie kończą, śmiejemy się,
gramy (ostatnio na tapecie "kalambury"), chodzimy na spacery,
robimy setki zdjęć. Jest super!
A gdy dopada chandra, podtrzymujemy się na duchu.
Mogę naprawdę powiedzieć, że jesteśmy Przyjaciółkami!
Mimo, że "na oko" różni nas wszystko.
Ja "pod czterdziestkę" - Ona po dwudziestce,
ja mężatka od prawie 12 lat - Ona panna,
ja dzieciata (dwójeczka) - Ona bezdzietna,
ja bez studiów (w tym roku zaczynam - Ona pani mgr inż.
Tylko charakterki mamy podobne - typowe lwice
więc na dobrą sprawę też powinny nas (po)różnić.
A jednak...
Nie wiem co trzeba zrobić, by taką SUPER WIĘŹ stworzyć.
Na pewno na siłę tego nie da się zrobić.
Chyba trzeba zupełnej szczerości no i niekłamanej miłości!
Nie takiej, o której się MÓWI, ale takiej, którą się CZUJE.
Wtedy przychodzi zrozumienie i prawdziwy żal gdy trzeba się rozstać!

[dzadzia]

Ja również mam siostre sporo młodszą o 13 lat. I kocham ją nad życie. Nigdy nie
zastanawiałam się nad tym co nas różni . Przy takiej różnicy wieku wwszystko.
Mam wrażenie że ona także mnie kocha. Bardzo długo w mojej miłości do niej było
coś z uczuć macierzyńskich, przez co nie chciałam mieć dzieci mimo
kilkuletniego stażu małżeńskiego. Teraz mam dwie córy i to one są dla mnie
wszystkim. A moja siostra jesat siostrą. Zrobiłabym dla niej wszystko. Bardzo
mi pomaga przy córciach a ja staram jej się pomagać w jej problemach.
Interesuję się tym co ją gnębi choć czasem to dla mnie śmieszne problemy-
oczywiści e nie okazuję tego( ma obecnie 15 lat). Fajnie mieć siostre!!!
Jednak mój mąż ma brata z którym wogóle nie mają współnego języka. Bardzo nad
tym boleję bo nie znam takiego układu i nie umiem się do niego przyzwyczaić.
Moim zdaniem winę za taki stan rzeczy ponosi ich mama a moja teściowa. Tak ich
wychowała i takie dawała wzorce( teść nie utrzymuje kontaktów w z rodzeństwem a
ona z siostrą b. kiepskie a z bratem wogóle). Mój tata miał 7- ro rodzeństwa i
z każdym jest ok jest na każde ich zawołanie- widać że się kochają.Staram się
przekonać męża do lepszych kontaktów, do pomagania sobie nawzajem, do
interesowania się ich problemami i prawie mi się udało ale...brakuje dobrej
woli z drugiej strony i niestety jest coraz gorzej.
A tak na marginesie jakaś wróżka wywróżyła że ten konflikt jest ponieważ stoi
pomiędzuy nimi kobieta- niewiem o takowej jedyne co mi przychodzi do głowy to
ich MATKA- którą obaj pomimo ciągłego burczenia wielbią ponad inne kobiety
świata.
Reasumując myślę że takie stosunki buduje się od początku a jesliu są złe
zmienić je można tylko gdy obie strony szczerze tego pragną.
UFF jak długo
PZDR.

[justas16]

Ja mam 3 siostry: starszą o 2 lata i dwie młodsze (o 8 lat i o 16 lat). Z tymi
młodszymi mam dość dobry kontakt, natomiast starsza siostra jest OKROPNA. Od
zawsze próbowała być lepsza, nigdy nie widziała swoich wad i tylko krytykowała
mnie właściwie za wszystko. Mieszkamy od siebie o 70 km (na szczęście) i rzadko
się widujemy. Spotykamy się tylko przypadkowo u rodziców. Rozmowa z nią nie
należy dla mnie do przyjemnych (czysty materializm). Ją interesuje tylko kto co
ma i nie daj Boże by któś miał coś lepszego od niej. Ale tak to jest w
rodzinie. Dobrze, że mam jeszcze inne rodzeństwo.

[mamaemilii]

Z moja siostra, ktora jest rok mlodsza, tez trudno mi sie rozmawia. Zawsze
bylysmy rozne. Jako dzieci klocilysmy sie, kilka lat temu zlapalysmy wspolny
kontakt i bylysmy najwspanialszymi siostrami na swiecie. A potem siostra
urodzila synka, ja rok pozniej coreczke... I znowu wszystko nas rozni:
podejscie do dzieci, do prowadzenia domu, do meza... wspolne jest tylko
narzekanie na wady naszej mamy. ja nie potrafie jej zrozumiec, a ona czuje sie
oceniana. Przykre to jest...

[dotima]

Moja siostra jest odemnie starsza o prawie 2 lata i ...różnimy sie totalnie:
pod względem wyglądu, zainteresowań, charakteru. W dzieciństwie wiecznie sie
klóciłyśmy, w czasach licealnych nie odzywałyśmy sie do siebie słowem (na ulicy
mijałyśmy sie jak obcy ludzie), nawet juz nie pamietam o co nam poszło ale na
pewno nie było to nic tak poważnego. Potem dorosłyśmy ale rozmawiać z sobą (nie
informować sie np. co zrobić na obiad i kto do kogo dzwonił) zaczęłyśmy dopiero
jak ja skończyłam studia. Zresztą do tej pory choć łączą nas pokojowe stosunki
nie mamy za bardzo o czym ze soba rozmawiać. Ona wiedzie zupełnie inne życie:
jest sama i twierdzi że nie umiała by żyć z drugim człowiekiem, na matkę też
się "nie nadaje", słucha ciężkiej muzyki, nie moze znaleźć sobie pracy i tak
wyjeżdża za granicę by troche popracować, wraca - żyje z tego co zarobi, potem
na trochę wyjedzie z rodzinnego domu by parę m-cy mieszkać w wynajetym
mieszkaniu i znów wrócić "do mamy". Nie to że sie czepiam że wiedzie taki a nie
inny tryb życia - po prostu pokazuję że zbyt wiele nas dzieli byśmy mogły
znaleźć wspolny język. Jest poprawnie ale nie mogłabym jej nazwać moją
przyjaciółką, choc zawsze chętnie jej pomogę i myślę że na nią też mogłabym
liczyć. Nie wiem skąd to się bierze... może te słynne więzi krwi nieistnieją?
Człowiek po prostu albo się dogada z drugim albo nie. Smutne ale prawdziwe.
Dodam że swiadkiem na moim ślubie była moja przyjaciółka, siostra jest
chrzestną mojego synka, ale to raczej ze względu na rodzinną tradycję...

[justas16]

U mnie jest identycznie: siostra jest chrzestną mojego synka ale nie była
świadkiem na moim ślubie. Z resztą ja jestem chrzestną jej córki (ale
zrobiłyśmy to tylko dla naszej mamy, która wie, że nie przepadamy za sobą i
chyba ją to boli).
Pozdrowienia

[aluc]

nie mogę powiedzieć, żebym przyjaźniła się ze swoją siostrą
bardzo ją kocham, uwielbiam jej dzieci, ale nie akceptuję jej życiowych wyborów
i jakoś wspólnego języka znaleźć nie możemy
tyle, że mi to wcale nie doskwiera...

[beata32]

Z moją 4 lat młodzszą siostrą dobry kontakt złapałyśmy gdy ona poszła do
ogólniaka a ja na studia.
Jesteśmy różne, żyjemy inaczej, ale bardzo się kochamy, radzimy sobie w różnych
sprawach ... to chyba jedyna osoba, której mogę powiedzieć wszystko i nie bać
się odrzucenia, czy krytyki z jej strony - tylko rady i pomocy.

Pozdrawiam i każdemu życzę takiej siostry.