Chłód emocjonalny

[lily-evans01]

Takie sobie rozważania na fali kolejnych wątków o babciach, które nie chcą nawet wnuka wziąć na kolana... Wiele forumek pisze o chłodzie emocjonalnym swoich rodziców, nie okazywaniu uczuć wobec nich w dzieciństwie, a teraz wobec wnuków ...
Czy któraś z was jest z kolei odwrotnym przypadkiem?
Mnie moi rodzice męczą i chyba irytują, kiedyś przejmowałam się ich sprawami, ale to było takie... wymuszone, powiedziałabym. Od jakichś paru lat stwierdzam ze smutkiem, że mogłabym z nimi nie kontaktować się w ogóle i dobrze by mi się żyło z tym, zwłaszcza z ojcem, który był w moim życiu w sposób naprawdę minimalny, kiedy byłam dzieckiem. Patrzę na nich jak na obojętnych ludzi, kiedyś mnie złościli, irytowali, ich problemy mnie martwiły. Teraz - nie potrafię wykrzesać z siebie choć cienia zainteresowania ich sprawami.
Gdybym nie miała dziecka, to od nikogo bym nic a nic nie potrzebowała... I chyba byłoby mi z tym bardzo, bardzo dobrze.
A może nienormalna jestem...

[vilez]

Hm...u mnie w rodzinie odwrotnie. Dziadkowie za wnukami przepadali (wszyscy troje). Rodzicami też byli fajnymi.
Ale z emocjonalnością to za wiele nie ma wspólnego. Nasza rodzina jest zdystansowana, raczej dyskretna, nie właziliśmy sobie nigdy w paradę, szanujemy granic itd.
To chyba inna oś. Miłości?

[vilez]

Ps. No i ja z rodzicami utrzymywałam silne relacje. Silne, ale dyskretne.

[echtom]

No ja mam odwrotnie. Nie jestem może chłodna, ale dość powściągliwa emocjonalnie, a od dziecka byłam zamęczana przesadną czułością. Tak więc kontakt z rodzicami od zawsze kojarzy mi się z przymusem. W ostatnich latach to już przymus do potęgi entej, bo jako ich jedyna opiekunka na starość nie mogę się z relacji tak po prostu wymiksować.

[jematkajakichmalo]

Ja tez tak mam i zloszcze sie strasznie na siebie za to, bo moi rodzice to naprawde najwspanialsi ludzie na swiecie. I nie to, ze sie nie martwie ich problemami czy cos, ja po prostu nie potrafie tego okazac
Nie wiem dlaczego tak jest, mojego meza i dziecko moglabym "zalac" miloscia , moi rodzice tez byli bardzo czuli (ale nie do przesady) a ja wobec nich zimna jak lod.

[lily-evans01]

Ja doszłam ostatnio szczerze do wniosku, że chyba nikogo nie potrafię "zalać" miłością i zaczynam się zastanawiać, z czego to wynika...

[neffi79]

wzorce wyniesione z domu. Myslę, ze z tego.

[vilez]

Bo miłość nie jest od zalewania nią Czułostkowość nie jest wyznacznikiem miłości.

[echtom]

> Czułostkowość nie jest wyznacznikiem miłości.

Otóż to - co najwyżej spełnianiem własnych emocjonalnych potrzeb - często kosztem czyichś. Tak jak z kotem zagłaskanym na śmierć.

[riki_i]

No , nie wiem. Dla mnie nieustanne mizianie się to esencja miłości i jej wyznacznik. Nie kupuję tekstów, że przytulanie to w nocy, a teraz mnie nie dotykaj. Każda z Pań , która coś takiego serwowała była jakoś tam zwichrowana (albo qrwa, albo deficyty rodzinne, albo po prostu miała mnie tak naprawdę w dupie).

[vilez]

Piszesz o skrajności. Istnieje jeszcze spektrum zwane normalnością.

[agaja5b]

vilez napisała:

> Bo miłość nie jest od zalewania nią Czułostkowość nie jest wyznacznikiem mi
> łości.
W sumie się z Toba zgadzam, publiczne i ciągłe okazywanie uczuc nie świadczy ani o ich trwałości ani jakości, to po prostu jeden ze sposobów, znany i wyniesiony z domu rodzinnego. Poza tym wszyscy nawet w obrębie rodziny są różni, jeden jest bardzo wylewny i emocjonalny, inny zamknięty w sobie i nie potrzebuje ciągłego dotyku, głasków, spijania z dziubków. Nawet do własnych dzieci się to tyczy, jedno dziecko jest bardziej kompatybilne charakterem z rodzicem inne nie. Zauważyłam wręcz że publiczne okazywanie uczuc i wylewnośc jest często jakąś maską pod publiczkę.

[blond_suflerka]

To ja też się zgadzam
Skomplikowana sprawa z tą miłością. Jedni nie okazują bo nie potrzebują, inni nie okazują bo nie umieją. Inni okazują i bez tego usychają A jeszcze inni tak jak piszesz, może robią to trochę na pokaz albo jakoś z rozpędu ale za to na próżno szukać u nich wsparcia kiedy jest taka potrzeba.
Najlepiej chyba robić to co się czuje, bez narzuconego wzoru jak być powinno.

[echtom]

> Najlepiej chyba robić to co się czuje, bez narzuconego wzoru jak być powinno.

Gorzej, jeśli potrzeby rodziców i dziecka są rozbieżne i "robienie tego, co się czuje" jest karane.

[vilez]

Myślę, że zasadniczo to chodzi o głębsze problemy, które się tłumaczy (zasłania?) oschłością emocjonalną lub zachowaniami nazbyt emocjonalnymi. To raczej problemy z relacjami w rodzinie. Jak relacje są ok, to ani postawa powściągliwa ani emocjonalna, nie przeszkadzają. Chyba, że są skrajne.
Ta, że trzeba najpierw rozpoznać, o co tak naprawdę chodzi.

[agaja5b]

Myslę, ze w normalnej, zdrowej rodzinie potrzeby dwóch stron się rozumie, respektuje i wypracowuje najczęściej sposoby pasujące obu stronom, dostosowane do " przypadku". Wiele zależy od chęci postaw rodziców, bo dziecko zainteresowania potrzebuje zawsze.

[blond_suflerka]

No tak. Chociaż jest to w sumie zrozumiałe. Bo człowiek zazwyczaj patrzy podlug siebie. To wymaga dojrzałości, żeby zaakceptować tą inność. Może to być w sumie frustrujące i przecież tak jest w wielu związkach. Ona potrzebuje okazywania uczuć a on nie. I teraz ona może zaakceptować jego inność ale z kolei jej ważne potrzeby nie będą zaspokajane. Nie jest to łatwe Gdzieś jakoś trzeba się dogadać i zrozumieć.

[kariwitch00]

A ja myślę ze teraz większosc ludzi chciałoby by byc zwyczajnie swobodnym a czesto ten kontakt z rodziną matką ojcem teśćmi te swobode zyciową odbiera bo się jedni wtrącają do drugich oceniają komentują jak to w polskich rodzinach. Uważam że gdyby starzy mięli dziś więcej luzu i nie patrzyli na mlodych przez pryzmat tego co to oni chca, wolą + wzieli poprawkę na to ze obyczajowosc swiat sie zmienił o 180 stopni odkąd oni byli młodzi to by to wszystko normalniej wyglądało. A tak czesto jest nienormalnie bo albo sie trzeba narazac, kłocić albo ucinać kontakty.

[jematkajakichmalo]

agaja5b napisała:

> vilez napisała:
>
> > Bo miłość nie jest od zalewania nią Czułostkowość nie jest wyznacznik
> iem mi
> > łości.
> W sumie się z Toba zgadzam, publiczne i ciągłe okazywanie uczuc nie świadczy an
> i o ich trwałości ani jakości, to po prostu jeden ze sposobów, znany i wyniesio
> ny z domu rodzinnego. Poza tym wszyscy nawet w obrębie rodziny są różni, jeden
> jest bardzo wylewny i emocjonalny, inny zamknięty w sobie i nie potrzebuje cią
> głego dotyku, głasków, spijania z dziubków. Nawet do własnych dzieci się to tyc
> zy, jedno dziecko jest bardziej kompatybilne charakterem z rodzicem inne nie. Z
> auważyłam wręcz że publiczne okazywanie uczuc i wylewnośc jest często jakąś mas
> ką pod publiczkę.

A gdzie ja napisalam o publicznym okazywaniu uczuc?? Nie pamietam kiedy ostatni raz na spacerze meza za reke trzymalam... serio.
Poza tym nie ma nic zlego w "zalewaniu" miloscia, jesli osoba zalewana sama taka jest i nie ma nic przeciwko temu

[agaja5b]

Ale ja nie mówie że Ty, po prostu tak mi się te dwie rzeczy czułostkowośc i okazywanie uczuc pod publiczkę skojarzyły dość luźno.

[blond_suflerka]

A co Ty sie tak tłumaczysz, ze dawno męża publicznie za rękę nie trzymałaś jakby to było coś okropnego?
I zgadzam się, jakie dwie osoby lubią to można zalewac i jest pięknie. Publicznie czy prywatnie-nie ma to większego znaczenia. No oczywiście przy zaznaczeniu, że publicznie to bez hardcorów
Ja z tej frakcji, która uwielbia okazywac uczucia i nie wyobrazam sobie, żeby tego nie było.

[jematkajakichmalo]

blond_suflerka napisała:

> A co Ty sie tak tłumaczysz, ze dawno męża publicznie za rękę nie trzymałaś jakb
> y to było coś okropnego?

No bo ja taka niesmiala ogolnie

[blond_suflerka]

aaaa, rozumiem.
To możesz sobie zrobić takie ćwiczenie w ramach wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Na najbliższym spacerze bierzesz męża za rękę a do ucha szepczesz nieprzyzwoite rzeczy
(no chyba nie powie-'czegoś się znowu naoglądała w tej telewizji, co?)

[agaja5b]

Nie wiem co mysleć, w sumie nie doświadczyłam chłodu emocjonalnego w dzieciństwie ani w dorosłym zyciu, więc mam inne wzorce choć w sumie dalekie od czułostkowości, która mnie razi u innych, nie lubię spijania z dziubków w żadnym wydaniu. Lubie przytulać się do dzieci, męża, rodziców ale bez przesady i nie na każdym kroku, raczej rozmową o sobie i swoich problemach wyrażamy bliskość. Moje dzieci natomiast są traktowane w sposób zdystansowany i chłodny przez teściową, która dla drugich wnuków(od córki )jest ciepłą babcią, a do naszych słodzi jedynie jak ktoś obcy widzi, na co dzień się w ogóle nie interesuje nimi, więc dzieci siłą rzeczy nie są z nią w ogóle związane, więc pewnie okazywany stosunek emocjonalny ma wpływ na budowanie relacji w ogóle, nie koniecznie musi być to przytulanie ale zainteresowanie.

[nagako]

Ja też nie umiem im okazywać uczuć, pokazać że coś tam u nich mnie martwi. Może to też dlatego że gdy już cos wykrztuszę to mama ma cały repertuar tekstów typu: i ciebie to obeszło? Itp.
Generalnie zdaniem mojej mamy mam emocje i przemyslenia na poziomie ameby...
Z mężem i dzieckiem nie mam problemów z okazywaniem uczuć. Ale w naszych relacjach nie ma takiej jakiejs sztuczności.
Z tatą jakoś łatwiej mi się dogadać. On też nie mówił o uczuciach ale było i jest takie ciepło w naszych relacjach.
Przykład: tata nie pamięta o urodzinach imieninach itd. Trudno - przyzwyczaiłam się. Mama owszem - wyślę smsa czasem zadzwoni. Zwykle po 3 dniach dzwoni tata "mama mi przypomniała" - ni powiedzcie przypomniała po to żeby złożył życzenia czy żeby wszysykim dokopać? Bo gdyby chodziło o życzenia to chyba nie po 3 dniach... bardziej mnie boli to co ona robi niż to że on nie pamięta...

[agaja5b]

Widzisz jak ty to rozpracowałaś pięknie, przykre że tak się dzieje. W ogóle w uczuciach liczy się szczerość, na gierki nie ma miejsca i to czuje i widzi każdy niestety nie każdy stosuje.

[echtom]

> Z mężem i dzieckiem nie mam problemów z okazywaniem uczuć. Ale w naszych relacjach nie ma takiej jakiejs sztuczności.

Mam tak samo i to skłania mnie do stwierdzenia, że jednak nie jestem "chłodna emocjonalnie", skoro ten "chłód" objawia się tylko w jednej, najbardziej wymuszonej relacji w moim życiu.

[bi_scotti]

Mialam super-cieplego, kochajacego tate i ice-queen type mame. Malzenstwem byli wysmienitym Jako dziecko wszystkie potrzeby przytulania sie etc. zaspokajal tata, mama byla od "konkretow" - oboje mieli swoje ludzkie wady i zalety ale w sumie to hulalo OK. No i na to jacy byli ogromny (ogromny!) wplyw miala II wojna swiatowa, Niemcy, Stalin, krzywdy i cierpienia osobiste i narodowe. Pelna swiadomosc tego wplywu osiagnelam dopiero jako dorosla osoba a wlasciwie wciaz odkrywam jego nowe znaczenia gdy mam na codzien do czynienia z PTSD, gdy spotykam ludzi z roznych stron swiata gdzie wciaz sie dzieje, co w PL dzialo sie pol wieku temu. Moja matka byla prawie ksiazkowym przykladem przemieszania sie surowego wychowania z okreslona osobowoscia wlasna i nieprzepracowanym co najmniej podwojnym jak nie potrojnym PTSD. Dzis wiem, ze po prostu nie miala szans na bycie czula i ciepla emocjonalnie

[vilez]

Czytałam o tym u Ciebie Ja z kolei miałam nademocjonalną mamę (wszystko miała "na wierzchu") i to też nie jest fajne. Z tym, że ona zdawała sobie z tego sprawę i próbowała coś z tym robić. No i na nasze relacje to nie rzutowało w innym sensie, niż tylko lokalny (czasowy) wcurw na matkę. Była dla mnie ogromnym wsparciem w kłopotach i inne takie. I bardzo mi jej brakuje To chyba zależy od tego, co się robi ze swoimi wadami, bo że każdy je ma, to wiadomo.
Ojciec był "akurat" (dla mnie akurat)