Się podzielę.

[olena.s]

Znowu jesień, znowu jesień polska,
Żółte liście na ulicach Wrocławia,
Kowalskiego wzięli do wojska,
Zamachowski zacier nastawia.
Przyszedł sąsiad i gada po lwowsku
(choć urodził się koło Gorzowa)
- Patrz pan, jakiś ziumkostwa na Ślonsku,
Nie daj Boży si zaczni ud nowa.
W domu pachną prawdziwki i śliwki,
Na obrazie ginie książę Pepi,
Całe wojsko ma mieć rogatywki,
To już wtedy nas nikt nie zaczepi.
Ucieszyli, ożywili się starsi:
- Jednak jest równowaga na świecie,
Kiedyś był przymusowy marksizm,
Teraz muszą na religię iść dzieci!
Chłopskie wozy w obłokach kurzu,
Dalej Nysa, za Nysą świat...
Tylko stary ułan na wzgórzu
Ciągle pełni swój biedny zwiad,
Tylko panna Hortensja we dworze
Plan kampanii ustala po cichu:
- Panie Maćku, tu się rannych położy,
A CKM ustawicie na strychu.
Babie lato leci wzdłuż ulicy
Kocur drzemie na grządce z petunią...
- W razie gdyby oprócz Niemców bolszewicy,
To gdzie szukać granicy z Rumunią?
Znowu jesień, taka śliczna znowu,
Wieczór ciepły jak wtedy, w przeddzień...
- Chodź, przejdziemy się z psem Jaworową,
Wnuki rosną... E, jakoś to będzie.

[aandzia43]

Ładne Czyje i kiedy napisane?

[olena.s]

No jakże? Rogatywki, religia w szkołach?

[atteilow]

Oleno, czy Ty nas przed czyms jednak ostrzegasz? Może wiesz coś, czego my nie wiemy. Chyba aplikuję jednak o tą wizę do Australii.

[verdana]

Czyj to wiersz? Bo bardzo dobry.

[olena.s]

Waligórski, zdaje mi się.
Napisany zapewne ze 20 lat temu.
Ja też myślę, że jest dobry - i uroczy.

[aandzia43]

No nie, miałam właśnie nieśmiało napisać, że kojarzy mi się ze stylem panów z Wrocławia! Ech... łza się w oku kręci, jak człowiek klimaty młodości wspominać zaczyna.

[olena.s]

Tak, oni byli bardzo wybitni.

Na pociechę coś lżejszego:
Jagienka i orzechy

Żyła raz jedna panienka
Która zwała się Jagienka;
Wiele z niej było pociechy,
Bo tłukła pupą orzechy.
Opisał ją, że jest taka,
Sam pan Sienkiewicz w Krzyżakach

Wpierw żyła w cnocie jak mniszka,
A potem wyszła za Zbyszka.
I wiodło im się chędogo,
Chociaż, niestety, ubogo,
Bo się pokończyły wojny,
Zaczął się okres spokojny,
A rycerz - rzecz znana wszędzie -
Żyje z tego, co zdobędzie.
Ruszył więc Zbyszko konceptem
I wpadł na taką receptę:
Przywiesił na bramie druczek,
Że tu się orzechy tłucze
I od każdego orzecha
Zgarniał taryfę do miecha.

Laskowy orzech maleńki
To nie problem dla Jagienki;
Mogła za jednym przysiadem
Stłuc całe pół kilo zadem,
A gdy dorwała fistaszka
Zostawała z niego kaszka.
Niewiele też większej troski
Przysparzał jej orzech włoski.
Aż raz przybył jakiś młokos,
Przywożąc z Afryki kokos,
I zwrócił się do Jagusi,
Że mu tę rzecz roztłuc musi.

Spłoniła się żwawa młódka,
Wzięła dech, napięła udka,
Pomodliła się przelotnie
I w ten kokos jak nie grzmotnie!
Niestety twarda skorupa
Nawet przy tym nie zachrupa...
Wrzasła Jaguś wniebogłosy,
Podskoczyła pod niebiosy
I jak drugi raz przywali!
...a ten bydlak jak ze stali!

Natomiast biedna dziewczyna
Zrobiła się całkiem sina,
Oddech jej się jakby urwał,
Wymamrotała: - O ku......
Potem się zaniosła wyciem
I się pożegnała z życiem!
Wniosek: Na ogół umiemy
Rozgryzać własne problemy,
Lecz zagraniczne nowości
Przysparzają nam trudności!
Morał: Tylko wzrost oświaty
Może zmniejszyć nasze straty.
I hasło bezwarunkowo:
Mniej dupą, a więcej głową!!!

[aandzia43]

[olena.s]

ALeż skądże. Tak mi się przyplątało, a że szczodra jestem, to się podzieliłam.

[vilez]

Trafne

[run_away83]

Ładne... i budzi nostalgię.

Moja babcia po siedemdziesięciu latach mieszkania we Wrocławiu wciąż mówiła z tym pięknym kresowym zaśpiewem. I tak samo po dziś dzień mówi jeden z braci mojej mamy, choć urodził się już po wojnie, na Ziemiach Odzyskanych. Cała reszta (a było ich dziewięcioro rodzeństwa) gdzieś tę kresową polszczyznę zgubiła, zapomniała.

Babcia jeszcze w latach sześćdziesiątych spała z torebką pod poduszką, a na strychu trzymała worki ususzonych skórek od chleba i obierek z jabłek - dopiero jakieś dwadziescia lat po wojnie uwierzyła, że już nigdy nie będzie musiała uciekać, że nikt nie podpali w nocy jej domu, nie będzie groził śmiercią jej i jej dzieciom. Jednocześnie była najsilniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałam, pogodą ducha i optymimem mogła obdzielić z dziesięć osób.

Ten wiersz pachnie jak jesienne ognisko w babcinym ogrodzie, jak herbata z cytryną w szklance w metalowym koszyczku z uszkiem...

[rosapulchra-0]

CytatTen wiersz pachnie jak jesienne ognisko w babcinym ogrodzie, jak herbata z cytryną w szklance w metalowym koszyczku z uszkiem...
Zgadzam się. Od razu cieplej mi się zrobiło