decyzja wcale nie łatwa

[kama90]

Minęły zaledwie 2 miesiące od tragedii jaką przeżyłam(po bardzo krótkiej
chorobie zmarła moja mama) a przede mną kolejna próba.Musze podjąc barzdo
wazną decyzję taką z serii-byc albo nie być. Sprawa dotyczy mojej córeczki.
Urodziła się z opadajacą powieką. Niby nic strasznego. wzrok rozwija sie
prawidłowo, dno oka w normie, nie mniej jednak powinna mieć zrobiony zabieg
polegajacy na podnoszeniu powieki.Zabieg podobno nieskomplikowany- taka
kosmetyka.Konsultowałam juz to z kilkoma specjalistami i kazdy twierdzi,ze
nie ma co czekać.Lepiej kuc żelazo póki gorące.Teraz Jej to nie przeszkadza
ale w przyszłości może grozić zez, niedowidzenie.
I tu zaczyna sie problem.pojawiają sie obawy - a jesli wyrażę zgode na zabieg
i coś złego sie wydarzy np. nie wybudzi sie ze znieczulenia, bedą jakieś
komplikacje.Nie przezyłabym tego.Wszyscy wkoło radzą robic zabieg i już.
Łatwo im mówić -nie ich dziecko.Wiem ,że zabieg jest konieczny,ze to dla Jej
dobra.Ale z drugirj strony potwornie sie boję.Wyobraźnia podsuwa mi okropne
scenrisze wydarzeń.Gdyby od zabiegu zależało jej zycie nie wahałabym sie ani
chwili.
Mąż jest za,a ja sie waham.To naprawde trudny orzech do zgryzienia.Wybralismy
juz szpital ,w którym byłby ewentualnie wykonany zabieg-klinika w Katowicach-
byliśmy tam na konsultacji.Wszystko gotowe.Nie ma żadnych przeciwskazan a ja
sie boję. Czy ze mna jest cos nie tak?Czy ja przesadzam?A Wy e-mamy co o tym
sądzicie , jaką decyzje byście podjęły?

[madalenka25]

Twój strach jest w pełni uzasadniony, też sie bałam i miałam wiele wątpliwości
ale zdrowie dziecka jest najważniejsz
moja córcia miała problemy ze słuchem leczono ja długo i nagle z dnia na dzień
operacja - pełna narkoza, nie miałam czasu by sie zastanawiac, Mała przeszła to
znacznie lepiej niż ja po roku druga poprawka po tamtej + migdałki, tez szybko
z tego wyszła, najważniejsze byś Ty jej nie pokazała że się boisz,
a klinike sprawdź, ja opinie o swojej poczytałam w internecie, porozmawiałam z
ludźmi i polecam, jeśłi problemu z uszami do Chorzowa - świetni specjaliści
powodzenia będzie dobrze
M

[vaana]

Pomimo obaw, ktore rozumiem, jednak zdecydowalabym sie teraz. Biorac pod uwage
opinie lekarzy i obecny stan zdrowia Twojej corki (czyli zadnych
przeciwwskazan), uwazam, ze powinnas sie przemoc. Porozmawiaj moze o swoich
obawach z lekarzem, ktory mialby przeprowadzic zabieg? Przyjrzyj mu sie pod
kontem - to ten czlowiek mialby popelnic jakis blad. Postaraj sie wyeliminowac
swoj strach, tak naprawde ten zabieg nie jest skomplikowany, a korzysc dla
Twojej coreczki bedzie naprawde wielka. Poszukaj na forum zdrowie wiecej info o
ewentualnych komplikacjach po takim zabiegu, moze to chociaz w czesci rozwieje
Twoje obawy.

[dyrgosia]

Jasne, że nie przesadzasz, to nic dziwnego, że boisz się o swoje dziecko.
Operację warto zrobić, będziesz musiała uporać się ze swoim strachem. Trzymam
mocno kciuki za Ciebie i Twoją córeczkę.
Daj znać jak przeżyłas operację ?

[franczeska0]

Heloł.
Wydaje mi się,że Twoje obawy są normalnym objawem ogromnej troski o
córcie...nic dziwnego,przecież to Twój największy SKARB!!!
Wiem ze sie boisz,ale pomyśl...jesli teraz sie nie zdecydujesz i za jakiś
niedługi czas wzrok się jej pogorszy??? Co wtedy???
Teraz gdy juz wszystko jest przygotowane i nie ma żadnego faktycznego ryzyka
nie masz co odwlekać.Zgódz się i pomóz swojemu dziecku już teraz...po co ma się
nadal męczyć??? Ja przynajmniej zdecydowałabym sie na ten zabieg juz teraz.
Ale decyzja nalezy do Ciebie.
Pozdrawiam gorąco i zycze podjecia decyzji zgodnej z Twoimi przekonaniami.Buzka.

[weronikarb]

Bez zastanowienia tak! Sama nie widze na jedno oko i nie zycze tego Twojej
córce, to nie jest tylko kosmetyka - teraz tak jest uwazane, ale sama mowilas
czym moze skonczyc sie to ze jej nie zoperujesz. Zastanow sie przez
niby "głupstwo" Twoja córka moze cierpiec do konca zycia. Pozatym moowisz ze
moze sie nie obudzic itp. czarnowidztwo. To powiedz po co ryzykowalas i ja
rodzilas? Przeciez wiesz ile wtedy jej grozilo? Powiedz czemu wprowadzalas nowe
pokarmy - tu tez jest duze zagrozenie. Powiedz czemu uczylas chodzic - mogla
sie zabic. Na kazdym kroku na nas czeka praktycznie nieszczescie.
Przeprowadzajac operacje robisz to tylko dla dobra dziecka a nie swojego

[kama90]

Masz racje moje czarnowidztwo nie ma granic.Zawsze byłam pesymistką i zawsze
wszystko widziałam w czarnych kolorach. teraz jest jeszcze gorzej bo taka
decyzje musze podjąc w trudnym dla mnie momencie. tak jak pisłam na poczatku
nie zdążyłam sie otrzasnąć po smierci mojej mamy.
Dodam,że do tej pory lekarze uspakajali nas,ze może sie samo cofnie,że
ewentualny zabieg bedzie konieczny jak mała będzie kilulatkem ( teraz ma 9
miesiecy)A teraz okazuję sie,że to już teraz. Liczyłam sie z zabiegiem.Nie
zmienia to faktu,że okropnie sie o Nia boję.
Dziekuję Wam.Wasze opowiezdzi potwierdzaja tylko ,że muszę sie wziąść w garść.
Chyba od poniedziałku zaczne załatwiać formalności.Trzymajcie kciuki.

[iskra14]

rozumiem cię. Mój syn miał ostatno operowaną przepuklinę. Dla chirurgów to
kolejny rutynowy prosty zabieg, a ja podświadomie miałam takie myśli jak ty.
starałam się z nimi walczyć. Bardzo pomogły mi rozmowy w szpitalu, których
dzieci przechodziły kolejną operację. Przyznam, że kiedy zobaczyłam, że chirurg
skończył, a małego nie wywożą to liczyłam minuty. Wyszła jednak pani
anestezjolog i powiedziała, że już po wszystkim, ale to musi chwilę potrwać,
żeby dziecko było dobrze wybudzone. Nie możemy zakładać
najczarniejszychscenariuszy. poza tym tak jak piszesz nie jest to już tylko
kwestia kosmetyki, ale wiąże się z ewentualnymi późniejszymi problemami. Jeśli
zdecydujesz się, to musisz zachować spokój. dzieci wszystko wyczuwają. nasza
rola taka, aby jak najmniej odczuły zabieg. Pozdrawiam

[mama_szefusia]

Cześć Gosiu!

Rozumiem Cię i ściskam mocno. Wierzę, że podejmiesz najlepszą decyzję dla
swojej córeczki. Wydaje mi się, że Ty już podjęłaś decyzję tylko jeszcze jej
się trochę boisz. Trzymamy mocno kciuki.

Pozdrawiam

[poleczka2]

Moja mama miała taki sam dylemat 20 lat temu gdy decydowała się czy zgodzić się
na operację moich stóp. Od urodzenia mam problemy ortopedyczne i do tego
płaskostopie i można było to jeszcze wtedy wykorygować. Z dzieciństwa pamiętam
wizyty u ortopedów co parę miesięcy i ćwiczenia jakie musiałam wykonywać. Na
operację mama nie zgodziła się i do dzisiaj czuję tego konsekwencje. Nie mogę
daleko chodzić a w ciąży bardzo bolą mnie nogi.
Ja wiem, że ryzyko jest zawsze ale ja bym się zdecydowała. Dla jej przyszłego
zdrowia.