Żony agresywnych mężów

[agnieszka77_11]

Czy znacie takie kobiety? Czy tkwią w takich związkach czy odeszły? Czy staracie się im jakoś pomóc? Czy ta agresja pojawia się tylko po alkoholu?

Ja mam jedną znajomą, której mąż jest agresorem w stosunku do niej. Jest bardzo zaborczy. Kontroluje ją w każdy możliwy sposób. Pod alkoholu to wszystko się potęguje. Znęca się nad nią, jednak ona nie chce szukać pomocy. W ich przypadku jest duża zależność finansowa od bogatego męża. On nie jest dla niej dobry, ale gwarantuje jej dostanie życie i ona straszliwie się boi, że bez niego będzie nikim. Z drugiej strony straszliwie boi się, gdy gdzieś razem wychodzą, ponieważ on zachowuje się tragicznie w stosunku do wszystkich ludzi. W efekcie nie wychodzą prawie w ogóle. Jak ona się jemu podporządkuje to jeszcze ma jakąś szansę na życie bez awantury. I tak stara się żyć

[solejrolia]

nie, nie znam.





albo nic nie wiem, bo może takie rzeczy dzieją sie za tak szczelnie zamkniętymi drzwiami, że do mnie nic nie dociera?

[agnieszka77_11]

solejrolia napisała:

> albo nic nie wiem, bo może takie rzeczy dzieją sie za tak szczelnie zamkniętymi
> drzwiami, że do mnie nic nie dociera?

Niestety, w wielu przypadkach tak pewnie jest.

[najma78]

Znalam i znam pary gdzie raczej na 100% dochodzi do agresji ze strony mezczyzn (agresji nie tylko fizycznej). Zadna kobieta nie przyzna sie do tego wiec nie mozna takiej osobie pomoc.

[mondovi]

Znam. Klasyczne wspoluzaleznienie. Próbowali pomóc najpierw bracia, potem dorośli synowie. Nic z tego.

[echtom]

Znam kilka przypadków - prawie wszystkie beznadziejne. Myślę, że to tkwi właśnie w głębokim wewnętrznym przekonaniu kobiety, że bez mężczyzny będzie nikim. Nie wyobrażam sobie siebie w związku z przemocowcem.

[marzeka1]

Mam przyjaciółkę, która w tak gó...anym związku była, gdy poprosiła mnie lata temu, aby po pobiciu pomogła się wyprowadzić, na własnych plecach powynosiłam część jej rzeczy, słownie zderzyłam się z jej chłopem- i co? Za tydzień wróciła i pogodzili się w łóżku- dla mnie była to ostatnia moja reakcja, za to przestałam się wtrącać w jakiekolwiek związki; ta przyjaciółka siły w sobie znalazła kilka lat później i rozstała się, bo zwyczajnie ze stresu zaczęło jej siadać zdrowie.

[cosmetic.wipes]

Znam jedną. Jest w takim związku (małżeńskim) już niemal 40 lat.

Kilka lat temu jej syn i synowa nie zdzierżyli i siłą zabrali do siebie, zmusili do złożenia doniesienia i do terapii.

Po roku wróciła do męża. Mimo, że finansowo i mieszkaniowo jest zupełnie niezalezna, syn i synowa ją wspierają i służą wszelką pomocą, ma pracę i grono oddanych przyjaciół.

Nie wiem dlaczego. Nie rozumiem i nie zrozumiem. Tym bardziej, że ona sama twierdzi, że męża nie kocha już od dawna.

[marzeka1]

Bo takich związków/układów nie da się chyba zrozumieć; kurczę, jeszcze jakoś tam mogłabym zrozumieć, jak to zahukana kobiecina totalnie finansowo uzależniona - nie może/nie wyobraża sobie itp., ale gdy kobieta nie jest zależna finansowo/ma pomoc bliskich i nie odchodzi- tego nie rozumiem.

[nelamela]

Znam a właściwie znałam.Jest z mężem który traktuje ją a właściwie nie traktuje....Przykre to ale nie widzę możliwości pomocy dla takiej pani.Ona tkwi w tym bo może jest jej wygodnie(nie pracuje,ma zapewnione dostatnie życie a że mąż ją szmaci regularnie-przyzwyczaiła się).Początkowo buntowała się nam i żaliła...Niby chciała odejść,niestety jest bez wykształcenia-ot ładna pani...Mąż tak właśnie na nią mówi...Wspólne towarzystwo się odsuneło....bo ile można coś radzić i próbowac pomagać.Po tym doświadczeniu nie wtrącam się więcej.Pozdrawiam.

[demodee]

A czy coś - a jeśli tak, to co - ma z tym wspólnego nieuchwalona konwencja o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet?

[gazeta_mi_placi]

Nie znam albo też o czymś nie wiem.

[zona_mi]

Znam takie kobiety.
Dopóki ich straty nie "przeskoczą" zysków, tkwią w takich związkach.
Często nie wiedzą, że mogą i powinny sobie pomóc, poddając się różnym mechanizmom, powodujących współuzależnienie.
Nieraz zdążą sięgnąć po pomoc, a nie raz nie.
Nieraz wolą uwić sobie gniazdko w oku cyklonu, znosząc czasowe niedogodności, wolą przetrwać gorszy czas, by znów pielęgnować nadzieję na lepszy, w okresach pozornego spokoju.
Różnie bywa.

[agnieszka77_11]

Może to, że tkwią w takich związkach wynika z tego, że błędna rola kobiety jest im wpajana od pokoleń. Kobieta ma być uległą, zależną, ma przebaczać zdrady i agresję, ma pełnić rolę cierpiętnicy i wychowywać dzieci. Ma się nie buntować, ma nie mówić jak jest tylko tworzyć dobre pozory (bo w naszym kraju wstyd mówić, że w domu jest źle), ma zacisnąć zęby i olać własne dobre dla "dobra" dzieci ...
Najgorsze, że czasem tego się zupełnie się tego nie spodziewamy patrząc na znane nam osoby, bo agresja kojarzy nam się ze środowiskami patologicznymi. A bardzo często agresorem jest zupełnie inteligentny, elegancki, na pozór dobry facet, który za zamkniętymi drzwiami funduje piekło rodzinie.

[marzeka1]

A mnie agresja wcale nie kojarzy się tylko ze środowiskami patologicznymi, tylko jeszcze ohydniejsza jest ta, gdzie jest kasa/wykształcenie i pozory super rodziny- pamiętam o mężu nr 1 pani Hanny Lis, to był znany podobno prawnik Robert Smoktunowicz- znany jest z tego , że lał i to mocno, jego kolejna żona ujawniła wszystko, gdy wzięła z nim rozwód. I takich Smoktunowiczów - piszę o pozycji społecznej- jest pewnie o wiele więcej- i jest to tym ohydniejsze.
Nie wiem, ale mnie nikt nigdy nie wpajał, ze agresję/przemoc/zdrady mam wybaczać i ulegać/pozwalać na to mężowi.

[agnieszka77_11]

I właśnie bardzo często ta agresja dotyczy bogatych facetów. Mam kasę = mam władzę. A żona jest moją własnością, bo beze mnie nic nie znaczy. Wszystko co ma jest moje.

> pamiętam o mężu nr 1 pani Hanny Lis, to był znany podobno prawnik Robert
> Smoktunowicz- znany jest z tego , że lał i to mocno, jego kolejna żona ujawnił
> a wszystko, gdy wzięła z nim rozwód.

Albo były mąż Katarzyny Dowbor, który ją bił po alkoholu i dręczył. Ostatni mąż Katarzyny Figury.

[marzeka1]

Ale do tych pań nie da się jednak zastosować wyjaśnienia, ze "wychowywano je, ze muszą znosić, bo dzieci, bo..., bo.., bo..."- to wydawałoby się rozgarnięte kobiety, niezależne finansowo- a gdzieś tam weszły w taki związek- może dlatego tak trudno zrozumieć takie związki.

[agnieszka77_11]

marzeka1 napisała:

> Ale do tych pań nie da się jednak zastosować wyjaśnienia, ze "wychowywano je, z
> e muszą znosić, bo dzieci, bo..., bo.., bo..."- to wydawałoby się rozgarnięte k
> obiety, niezależne finansowo- a gdzieś tam weszły w taki związek- może dlatego
> tak trudno zrozumieć takie związki.

Na szczęście uciekły, ale pewnie jakaś skaza w psychice zostaje. Gorzej jak kobieta nie jest silna psychiczna, nie jest zbyt pewna siebie.
Sąsiad w bloku, gdzie mieszkałam wcześniej, wyżywał się na żonie. Straszliwie ją wyzywał, epitety pełne wulgaryzmów. Kobieta bardzo spokojna. Nie wiem czy agresja przechodziła także w czyny fizycznie, ale w końcu się wyprowadziła.

[asia_i_p]

W przypadku takich kobiet działa moim zdaniem inny mechanizm - straszny wstyd, że one takie silne i bystre, dały się wpakować w coś takiego. Pewnie sobie mówią, że odejdą, ale dopiero wtedy, kiedy ustawią faceta na właściwym miejscu, bo przecież nie uciekną przed przemocą i nie przyznają się do tego, że uciekły.

Z wielu złych rzeczy umiałam się wyspowiadać, ale opowiedzenie o tym, w jaki dokładnie sposób okradła mnie pewna Cyganka i jak dokładnie dręczyła mnie pewna dziewczynka w szkole, jest zablokowane strasznym wstydem - i nie żadnym tam metafizycznym "widać musiałam na to zasłużyć", tylko zwykłym i prostym "jak ja mogłam się aż tak podłożyć" w pierwszym wypadku i "jak mogłam się nikomu nie poskarżyć i tego nie przerwać" w drugim. Im bardziej człowiek pewny siebie/ zarozumiały, im bardziej przyzwyczajony, że raczej mu się w życiu udaje, tym większy wstyd przyznać się, że się chociaż przez krótki czas było ofiarą.

[agnieszka77_11]

asia_i_p napisała:

> W przypadku takich kobiet działa moim zdaniem inny mechanizm - straszny wstyd,
> że one takie silne i bystre, dały się wpakować w coś takiego. Pewnie sobie mówi
> ą, że odejdą, ale dopiero wtedy, kiedy ustawią faceta na właściwym miejscu, bo
> przecież nie uciekną przed przemocą i nie przyznają się do tego, że uciekły.

Być może też tak jest. Nie chcą się przyznać do trudnych spraw, ponieważ odbierają to jako objaw słabości. A do tej pory wszystko szło im łatwo, miały 100% kontrolę nad swoim życiem, które było pasmem sukcesów.

[zona_mi]

Tak, na wstydzie można bardzo daleko "zajechać".

[zona_mi]

Na pewno nie bez znaczenia jest stereotyp o poddanej żonie, bagaż rodzinny, ileś tam czynników składa się na to, że, wydawałoby się, silna, inteligentna, rozsądna osoba daje się krzywdzić. Siebie, dzieci.
Im większa świadomość tego, w czym się tkwi, tym lepiej. Ale w szkole tego nie uczą...

[black_halo]

Znam kobiete, ktora 20 lat po rozwodzie z pierwszym mezem - alkoholikiem i przemocowcem, nadal mu pomaga. Zostawila mu dom. Znam inna, ktora po 35 latach malzenstwa zlozyla pozew o rozwod a po dwoch tygodniach wycofala bo maz kupil jej kwiatki. Nie da sie tego zrozumiec.

[nanuk24]

Osobiscie ja bylam w zwiazku z agresywnym siurem.

A jakies trzy tygodnie temu, w USA, w dawnym moim sasiedztwie facet poderznal gardlo swojej siedmioletniej corce, zonie i nawet psa nie zaoszczedzil. Oboje byli Polakami, ona znana w srodowisku polonijnym. Okazalo sie, ze byla ofiara przemocy domowej.

[aqua48]

Dwie moje koleżanki były w takich związkach. Jedna ewidentnie dla kasy i "wygodnego" życia z psychopatą, a druga? Nie wiem dlaczego. Obie się rozwiodły w końcu.

[volta2]

ja bylam w zwiazku z agresywnym siurem.

i ty mi o złych mężach wykłady chcesz dawać? rozumiem, że tego agresywnego zaaranżowali ci rodzice a ty jako to dziecko we mgle? no i to słownictwo...

[triss_merigold6]

Może była w takim związku jak miała 17 lat, a teraz jest w zupełnie innym i obecny mąż np. nie wala się pijany po krzakach i nie jest przyprowadzany do domu przez obcych ludzi w stanie nieprzytomnym?

[volta2]

ale by się przydało nie ośmieszać w tej sytuacji udzielaniem dobrych rad. nieproszonym będąc.

[ponis1990]

Byłam z kimś takim, pełni swoich władz nie ujawnił dopóki nie uciekłam z nim z domu i w ciązę nie zaszłam:] Wtedy zaczęłam słyszeć że jestem nikim, że kto mnie z dzieckiem zechce, ze nic juz w życiu nie osiagnę - na szczęście wzbudzało to mój śmiech, kiedy mu powiedziałam że odchodze, było najpierw zdziwienie, potem megaawantura z pobiciem włącznie.