do czego mi potrzebny?

[ondysia]

Znacie moją historię, nie będę powtarzać. Wszystkie sugestie wzięłam sobie do
serca. Po przemyśleniu swojej sytuacji doszłam do takich wniosków, iż przede
wszystkim muszę podreperować się psychicznie, toteż umówiłam się do
psychologa. Potrzebuję wsparcia psychicznego, bo po prostu nie wyrabiam w
domu. Kiedy będę czuła się silnia będę rozmawiać. Nawet gdy o nim myślę mam
gulę w gardle.
Niby rozmawiamy, ale to takie wymuszone z jego strony. Walczę o pozory
atmosfery w domu, bo przecież dziecko w domu. Im dla mnie jest bardziej
obojętny tym dla dziecka bardziej oddany, a i bardziej wylewny dla mamusi
swojej, która opiekuje się dzieckiem.
Na razie nie wyprowadzam się, a wiecie dlaczego - to nasze wspólne
mieszkanie, nie dam mu tej satysfakcji, tylko na to czeka. Mocuje się ze mną
psychicznie, bo wie jak mnie zranić. Nie okazuje żadnych ciepłych uczuć,
zainteresowania, troski. Muszę to wytrzymać, bo jeżeli będę chciała wystąpić
o sperację lub rozwód to chyba taki rozapd musi ileś czasu trwać, na pewno
dłużej niż 2 tygodnie.
I pytanie do Was, do czego wykorzystać męża (seksualnie się nie da), jaką
korzyść odnieść z posiadania chłopa w domu?
Postanowiłam ten czas jakoś dla siebie wykorzystać, tj od przyszłego tygodnia
zapisuję się na basen, po ciąży mam jeszcze 10 kg, może gdy schudnę nabiorę
większej pewności siebie, wtedy jego obojętność nie będzie taka raniąca, bo
nie będzie mnie obchodzić? Będę czuła się atrakcyjna i nie będę potrzebowała
potwierdzenia swojej atrakcyjności ze strony męża.
Sorki za to że Was zadręczam swoimi problemami. Na prawdę nie mam z kim o tym
rozmawiać, a po prostu duszę się od emocji.To co się dzieje to dla mnie
prawdziwa tragedia. Ondysia

[mapta]

Ondysiu,
ja nie znam Twojej historii, bo nie siedze na forum tak regularnie i pewnie mi
gdzies umknela...
Wspolczuje Ci z calego serca, ze tkwisz w tak trudnej dla siebie sytuacji.
Ale nie daje Wam jako malzenstwu duzo szans na poprawe, dopoki bedziecie
mysleli tylko o tym jak sie nawzajem wykorzystac...
pomysl o tym!

Trzymam za Ciebie kciuki!

[chocolaterie]

ondysiu
bardzo się cieszę, że zdecydowałaś sięna wizytę u psych. Mam tylko nadzieję, że
to jakiś gość porządny z licencją (sprawdź!), a nie jakaś wróżka po kursie
internetowym
Sorki, ale jestem na to uczulona

co do wykorzystywania chłopa w domu nie bardzo pomogę, bo cienka jestem w tym
temacie

Trzymaj się i nie daj dziecka włączać w Wasze sprawy

M.

[twinmama76]

ondysia napisała:

> I pytanie do Was, do czego wykorzystać męża (seksualnie się nie da), jaką
> korzyść odnieść z posiadania chłopa w domu?
Hmm, to zależy, czy to taka złota rączka czy raczej daleko mu do domowego
majsterka? zawsze możesz powiedzieć, że dziecku trzeba pokój wyremontować,cos
tam naprawić czy coś w tym rodzaju. Ja przede wszystkim przestałabym mu
gotować, prać, sprzątac po nim bardziej niz to konieczne, prasować koszule itp.
Zreszta jest to mój stały sposób na małżonka, gdy mnie wkurzy - "od dziś
radzisz sobie sam" Mam więcej wolnego czasu, ale on zazwyczaj szybko
kruszeje niestety )
Na poważnie - bardzo dobrze, że twój małżonek zajmuje sie dzieckiem, ono nie
powinno odczuć zmian.

[ida.sierpniowa]

witaj ponownie
cieszę się ze zaczęłaś już coś robić
pisałaś że jestem odważna
ale ja tak wcale nie czuję ja po prostu nie miałabym odwagi żyć pod jednym
dachem z kimś kto mnie nie kocha a ja kocham go tak bardzo
wiem co czujesz bo usłyszłam podobne słowa od swojego męża
ot tak po prostu bo poczuł się zaniedbany
wiem że tym razem było to tylko jego zranione ego
ale pomimo że cały ten koszmar mam już za sobą

[agata_100]

Bardzo ci współczuję i ,niestety, wiem co to znaczy czuć się niekochaną i
odtrąconą. Jestem wiele lat mężatką, mamy dwóje dzieci. Nasze młodsze
dzieciątko ma 3,5 miesiąca i było bardzo upragnione przeze mnie, tylko przeze
mnie. Mój mąż jak się dowiedział, że jestem w ciąży to tylko stwierdził"Chyba
żartujesz". Decyzję o powiększeniu rodziny podjęliśmy pod moim mocnym
naciskiem. Już wcześniej było nie najlepiej w naszym związku, czułam że się
oddalamy i stajemy się obojętni dla siebie. Próbowalam walczyć, rozmawiać, być
atrakcyjną... i nic. Okres ciąży i po porodzie to dla mnie czas jednej wielkiej
depresji. Przestaliśmy się kochać, jestem traktowana jak ... właściwie trudno
znależć mi właściwe określenie. Miałam wrażenie, że jak patrzy na mnie i mój
rosnący brzuszek to widzę w jego oczach obrzydzenie. Czuję się strasznie,
poniżona, obdarta z godności. Moje próby zbliżenia się czy dotarcia do
przyczyny takiego stanu spotykają się jedynie z jeszcze większą wrogością.
Stwiedził, że mnie już nie kocha, a to co nas łączy to tylko przyzwyczajenie.
Nie potrafię odejść zabierając dzieci, ponieważ za bardzo go kocham i nie
wyobrażam sobie życia bez niego. Sama pochodzę z rozbitej rodziny i wiem jak to
jest gdy wychowuje cię tylko mama. Tak bardzo chciałam, aby nie spotkało to
moje dzieci. Tak bardzo bałam się odrzucenia i dążyłam do uzyskania akceptacji
osoby, którą kocham, że przestałam się liczyć jako JA. Czasami bywa prawie
normalnie. Rozmawiamy, śmiejemy się, robimy plany na przyszłość. Myślę, że jest
mu tak wygodnie: wysprzątane, jedzenie podane, dzieci zadbane i głupia baba,
która trzyma się z daleka. Niestety jest to tylko bardzo płytkie streszczenie
mojej sytuacji. Jednak jestem pewna, że należy walczyć i nie wolno się zbyt
łatwo poddawać. Wiem, że jest to cholernie trudne i niewiadomo jaki osiągnie
efekt. Mam nadzieję, że Tobie się uda. Trzymam kciuki i pozdrawiam cieplutko

[iwcia75]

dziewczyny, a szczególnie agata i ondysia, tak bardzo mi sie zrobilo smutno i
przykro, gdy poczytalam Wasze historie. nie dajcie soba pomiatac, ponizac sie,
walczcie o swoja godnosc.

[aari]

Wiesz co masz rację, zajmij się sobą. Pochodź na basen, do kosmetyczki czy
gdzie tam. Zadbaj o siebie a jego wykorzystaj w dmu do zajmowania się
dzieckiem, niech trochęposprzata, coś ugotuje, zebyś miałą więcej czasu dla
siebie. A jak już będziesz superlaska - pewna siebie i zadowolona z zycia to
zobaczy co stracił .... co mu umknęło ....