Alkoholik w domu a dzieci

[lafona]

Czy ktoś z was wychowywał się w domu gdzie jedno z rodziców piło?

Czy jest sens w takim małżeństwie trwać by dzieciom zapewnić obecność obojga rodziców oraz przyzwoity standard finansowy życia bo to alkoholik zarabia na rodzinę? Jeśli alkoholik nie jest typem agresywnego furiata, trzeźwy jest starającym się rodzicem, ale alkohol powoduje nieprzewidywalne zachowania i cykle picia są już stałe i częstsze niż dni trzeźwe zaś psychika pijącego coraz bardziej chora więc domownicy nie znają dnia ani godziny co mu do głowy strzeli?

Alkoholizm to choroba śmiertelna więc trwać w miłosierdziu przy człowieku którego uzależnienie pokonało, aż do jego śmierci? Czy rozdzielić się jak najszybciej i próbować żyć oddzielnie i w pojedynkę wychowywać dzieci, co wcale łatwiejsze się nie wydaje?

Czy ktoś, ktokolwiek z was, miał rodzica alkoholika i może powiedzieć -
"nie był takim złym rodzicem (ojcem/matką) i z dwojga złego lepiej, że ta rodzina trwała w całości niżby się rodzice mieli rozstać? "

?

[konsta-is-me]

Najpierw zastanow sie, co dla ciebie latwiejsze.
Nie zadne tam "dla dobra dziecka".

[sasanka4321]

>Najpierw zastanow sie, co dla ciebie latwiejsze.
Nie zadne tam "dla dobra dziecka".

?????? No super! Ona ma obowiazek chronic te dzieci!
I tak, w tym momencie dobro dziecka jest znacznie wazniejsze niz jej dobro. Ona jest dorosla. Dzieci same sie nie obronia.

A co do pytania - uciekac i to jak najpredzej. Zycie o chlebie i wodzie jest znacznie lepsze, niz zycie z alkoholikiem pod jednym dachem.

[konsta-is-me]

Spokojnie.
Ona pisze, ze dziecku jako takiemu nic sie nie dzieje, nie ma agresji i nigdzie nie pisze, ze jest sie przed czym bronic.
Jesli latwiej pod kazdym wzgledem z nim, to dziecko sie oprze na trzezwym rodzicu.
Wcale nie jest oczywiste, ze osobno byloby lepiej, a ona i tak sie waha.
A alkoholika leczyc tak czy siak, co najmniej zrobic oddzielnosc majatkowa.
Jesli w jakikolwiek sposob zagraza/zakloca zycie dzieci, to oczywiscie ze uciekac.

[sasanka4321]

Nie wiesz, o czym mowisz.
Dziecko, wychowujace sie w domu z alkoholikiem, nie ma szans na wyjscie z tego domu z normalna psychika. Zadnych. Moze i powinno probowac w doroslosci jakos te rany zaleczyc. I moze mu sie nawet po czesci uda. To nie ma nic ale to nic wspolnego z agresja pijacego rodzica. NIC.
Dziecko wychowane w biedzie, przez samotna, nieszczesliwa matke, tez wejdzie w doroslosc pokrzywione, ale to bedzie ulamek tego, jak poranione, pokrecone, chore i nienormalne bedzie dziecko, ktore wyroslo w domu alkoholowym.
Tu naprawde nie ma o czym dyskutowac i nad czym sie zastanawiac, dywagowac czy rozwazac. Potwierdzi to kazdy, kto wychowal sie w domu z alkoholikiem. Potwierdzi to tez kazdy psycholog.

[1st.world.problems]

sasanka4321 napisała:

> Nie wiesz, o czym mowisz.
> Dziecko, wychowujace sie w domu z alkoholikiem, nie ma szans na wyjscie z tego
> domu z normalna psychika. Zadnych. Moze i powinno probowac w doroslosci jakos
> te rany zaleczyc. I moze mu sie nawet po czesci uda. To nie ma nic ale to nic w
> spolnego z agresja pijacego rodzica. NIC.
> Dziecko wychowane w biedzie, przez samotna, nieszczesliwa matke, tez wejdzie w
> doroslosc pokrzywione, ale to bedzie ulamek tego, jak poranione, pokrecone, cho
> re i nienormalne bedzie dziecko, ktore wyroslo w domu alkoholowym.
> Tu naprawde nie ma o czym dyskutowac i nad czym sie zastanawiac, dywagowac czy
> rozwazac. Potwierdzi to kazdy, kto wychowal sie w domu z alkoholikiem. Potwierd
> zi to tez kazdy psycholog.
forum.gazeta.pl/forum/w,567,163973835,163973835,Musze_sie_wyzalic_.html
wie i to za dobrze, ale chyba niestety jeszcze jest na etapie paniszelki, czyli trolla z rodziny dysfunkcyjnej o glebokiej traumie.

[konsta-is-me]

Odstosunkuj sie ode mnie.
To nie jest watek o mnie.
A ty sie zachowujesz jak moja psychofanka, serio, nie myslalam ze sie takiej doczekam😁

[1st.world.problems]

OK. Tyle że ktoś kto pisze ze wspoluzalezniona matka powinna kierować się "tym co dla niej latwiejsze" (czyli wdupiemaniem własnych dzieci) raczej nie spotka się z aprobatą. Inne forumki (sasanka, arkanna) myślą tak samo. Bez szerszego kontekstu i porównania do Pannyszelki nie wiedziałyby skąd się bierze taki arcyciekawy światopogląd.

[arkanna]

Nie potwietdzam.

[1st.world.problems]

Na trzezwym-wspoluzaleznionym? Przecież taki rodzic tez będzie mieć ciężkie problemy ze sobą jeśli już ich nie ma. Zdajesz sobie sprawę z tego co wypisujesz?

[sylwus34]

Szkoda, że moja matka wybrała, to co łatwiejsze, nie myśląc o dobru dziecka. Moim dobru.

[iwoniaw]

Alkoholizm to choroba śmiertelna więc trwać w miłosierdziu przy człowieku które
> go uzależnienie pokonało

Alkoholizm można (i powinno się) zaleczyć - oczywiście, jeśli ktoś nie ma w d... życia swojej rodziny i własnego. Widzę zasadniczą różnicę w trwaniu przy człowieku, który przynajmniej próbuje zwalczyć nałóg, a niszczeniu sobie i dzieciom życie poprzez akceptację popadania w coraz gorszy stan usprawiedliwiany "no przecież to choroba".

Na szczęście nie miałam alkoholików w najbliższej rodzinie. Natomiast pamiętam niektórych sąsiadów, np. ojca mojej koleżanki z klasy - to jego staczanie się, coraz bardziej widoczne dla otoczenia i coraz gorszy wpływ tego wszystkiego na J. (choć o ile wiem, tam właśnie był model "pije, ale nie bije"), coraz większy jej wstyd i strach, które było po prostu WIDAĆ, tak całkiem z boku i bez słuchania jej zwierzeń czy coś. Szczęśliwie ten facet dość szybko się zapił - i jego rodzina (żona i dwójka już wówczas nastoletnich dzieci) po prostu w oczach rozkwitli. Sama więc sobie odpowiedz.

[triss_merigold6]

Służę przykładami:
www.edziecko.pl/Junior/56,160032,22687197,trzylatek-mama-lubi-wino-a-tata-piwo-jak-pije-sie-alkohol.html

Z doświadczeń moich rówieśników, którzy mieli pijącego rodzica (lub oboje rodziców) wynika, że woleliby rozstanie rodziców niż alkoholowy dom.

[ixiq111]

>> przyzwoity standard finansowy życia bo to alkoholik zarabia na rodzinę

Z alkoholikiem należy się rozstać i samemu zacząć utrzymywać siebie i dzieci.
Dla dobra dzieci należy iść do pracy, a nie dla własnej wygody siedzieć w portfelu u pijaka.
Dzieciom potrzebni są trzeźwi rodzice.

[h.anka.9]

W kwestii spojrzenia dzieci na trwałość rodziny serdecznie polecam wątek :
forum.gazeta.pl/forum/w,567,165185077,165185077,Co_byscie_doradzili_swoim_rodzicom_perspektywa_po.html

[1st.world.problems]

Dzieci a nie dorosłych forumek

[h.anka.9]

Dzieci kiedyś dorastają i dość jednoznacznie oceniają to trwanie razem "dla dobra dzieci", o czym możesz sobie poczytać w zalinkowanym wątku.

Bliska mi..

[po-trafie]

kolezanka jest z domu wlasnie z wysoko-funckjonujacym ojcem alkoholikiem.
Uparcie twierdzi, ze miala bardzo szczesliwe dziecinstwo, ze do dzis rodzice sa jej ostoja. No rodzina - cud.
Tylko, ze tato pije. Nie awanturuje sie, nie bil wiecej niz klapsa, ale pije, regularnie, co wieczor.

Kazdy zwiazek tej dziewczyny jest nieudany: wiaze sie z facetami bijacymi ja, ponizajacymi, traktujacymi jak uposledzona intelektualnie, umniejszajacymi ja. Ciezko sie to oglada.
Ma problemy zdrowotne, z ktorymi nic nie robi; problemy nerwowe rzutujace na jej zycie prywatne i zawodowe.
Jednoczesnie przy pytaniach, czemu nie pojdzie na terapie, czemu nie poszuka pomocy, odpowiedz brzmi "bo kazdy z terapeutow chcial rozmawiac o rodzinie, a ja nie chce sluchac, ze niby mialam zle dziecinstwo! Bylam i jestem kochana! Rodzina to jedyna konsekwentnie dobra rzecz w moim zyciu i nie pozwole zeby mi ktos to zabral!"

Ehh.

[ixiq111]

>> Uparcie twierdzi, ze miala bardzo szczesliwe dziecinstwo, ze do dzis rodzice sa jej ostoja. No rodzina - cud.

Jestem dziwnie pewna, że matka tej dziewczyny intensywnie i długo jej do głowy wciskała te bzdury. Propaganda na maxa. No zewnątrz oczywiście tworzyli obrazek idealnej rodzinki. Smutną rzeczywistość zamiatali pod dywan. Ble

[pitupitt]

Najłatwiej pisać, jak się nie ma w temacie żadnych doświadczeń, tylko się pisze z pozycji 'ja to bym...'. Jassssne. W życiu jak w życiu,nic nie jest czarno-białe, jest jeszcze duuuużo pomiędzy. Ja tą dziewczynę dobrze rozumiem, bo u nas wyglądało podobnie. I nie, nie był to efekt uporczywej propagandy ze strony mamy. Mama nie udawała przed obcymi, że jest ok. A dlaczego od ojcs nie odeszła? Nie wiem. Może ze względu na nas, może bo tak było łatwiej, nie wiem. Zresztą to już nieważne. I nie, o dziwo nie jestem dda, mam do bólu normalnego, fajnego i kochającego męża. W sumie dzięki ojcu dobrze wiedziałam, jakiego faceta na pewno nie chcę mieć i jaka sama nie chcę być.

[pade]

To nie chodzi o to, że najłatwiej napisać tylko, że to jest najczęstsze zachowanie współuzależnionych żon/matek. Tłumaczenie dziecku, że to co ojciec wyprawia to nic takiego, bo on jest chory i nie wie co robi. Albo, że bardzo kocha dziecko, tylko lubi się napić. Zamiatanie problemu pod dywan, wmawianie dziecku, że to, co ono czuje (lęk, wstyd, brak poczucia bezpieczeństwa) jest nieadekwatne, że nie powinno tego czuć, bo przecież nic się nie dzieje. Rano tato wstanie trzeźwy i wszystko będzie w porządku.
Wątpię czy da się wyjść z takiej rodziny niepokiereszowanym psychicznie.

[woman_in_love]

Z chorym na ebolę byś siedziała w domu czy oglądała go w szpitalu przez szybę?
Z chorym na niebezpieczną chorobę zakaźną byś siedziała w domu, czy odwiedzała go w szpitalu i zgodnie z regulaminem stosowała "środki ochrony osobistej (fartuchy ochronne, rękawiczki, maski twarzowe) zależne od stosowanej izolacji i wskazane przez personel oddziału."

Alkoholizm to bardzo niebezpieczna i destrukcyjna choroba ZAKAŹNA, która nawet zaleczona wywołuje wieloletnie powikłania. Prędzej czy później zakazi ciebie i twoje dziecko. Z pacjentami chorymi na to nie powinnaś siedzieć w domu, tylko odwiedzać ich poza domem, z zachowaniem wszelkich procedur bezpieczeństwa.

[1st.world.problems]

Zauwaz ze tylko ciężkie przypadki leczą się w warunkach totalnej

[1st.world.problems]

totalnej izolacji i odosobnienia (za szybko się wyslalo). I alkoholikiem się jest do końca życia, bez żadnej gwarancji.
Ale tak, rozstanie to najlepsza opcja.

[woman_in_love]

Akoholizm jest zbyt ciężką i niebezpieczną chorobą by trzymać pacjenta w swoim domu.

[7katipo]

Świetnie powiedziane, klasa, Woman!

[pitupitt]

Ja jestem takim dzieciakiem, który miał ojca alkoholika. Jak był trzeźwy, to było ok, ale jak zaczynał się kilkudniowy ciąg, to szczerze go nienawidziłam. Nie wiem co ci odpowiedzieć. Zależy, jak bardzo silna jesteś...

[bombalska]

Musisz ocenic, na ile ojciec zagraza dzieciom i Tobie. Oczywiscie sytuacja, w ktorej dzieci zostaja pod opieka pijanego lecz nieagresywnego ojca jest rowniez zagrozeniem.

[zona_mi]

> Czy ktoś z was wychowywał się w domu gdzie jedno z rodziców piło?

Mój ojciec był alkoholikiem.

> Czy jest sens w takim małżeństwie trwać by dzieciom zapewnić obecność obojga rodziców oraz przyzwoity standard finansowy życia bo to alkoholik zarabia na rodzinę?

Nie, ponieważ prawie się nie zdarza, by choroba alkoholowa nie postępowała i z czasem kończy się możliwość pracy i zarabiania przez alkoholika, następuje z kolei generowanie kosztów przez niego. Kosztów wymiernych i psychicznych.

> > j i próbować żyć oddzielnie i w pojedynkę wychowywać dzieci, co wcale łatwiejsze się nie wydaje?

Początkowo się nie wydaje, ale potem człowiek jest w stanie docenić możliwość podejmowania samodzielnych decyzji, bez opierania się o alkoholika, który żadnym oparciem nie będzie - prędzej czy później. Bez dźwigania jego choroby, jeśli nie próbuje jej leczyć.

Tak, to choroba śmiertelna, a jeśli alkoholik sam nie zamierza się leczyć, bezpieczniej jest się od niego odciąć, dzieciom zapewniwszy minimum bezpieczeństwa (także emocjonalnego) którego z aktywnym alkoholowo ojcem mieć nie będą.

> Czy ktoś, ktokolwiek z was, miał rodzica alkoholika i może powiedzieć - "nie był takim złym rodzicem (ojcem/matką) i z dwojga złego lepiej, że ta rodzina trwała w całości niżby się rodzice mieli rozstać? "

Nie znam takiego przypadku.

[princesswhitewolf]

>Mój ojciec był alkoholikiem.
ryzykowne . Przyjdzie jedna z naszych kolezanek i zapamieta, a potem ci to wyrzuci w innym watku na inny temat od czapy jako dowod na brak racji))

[zona_mi]

[pade]

Brawo za odwagę
A jeśli jakaś wariatka Ci to wyciągnie to właśnie dlatego, że sama ma nieprzepracowany problem.
Obwinianie dziecka o problem ojca to jakieś kuriozum.

[zona_mi]

Dlatego ani myślę się przejmować potencjalnymi komentarzami na ten temat, jeszcze nie zwariowałam do końca

Poza tym - ktokolwiek wykorzystujący tego typu wiedzę, wystawia świadectwo tylko sobie.

[broceliande]

Mieli problem oboje, nie byli takimi złymi rodzicami. Bardzo ze sobą związani, nigdy nie słyszałam słowa o rozstaniu, chociaż czasem widać było, że mają siebie dość.
Kiedy piją dwie osoby, sami się nakręcają, imprezują razem, razem obiecują przestać, awantur nie ma. Serio, pamiętam ich oboje pijanych, po prostu czekaliśmy z bratem, aż znormalnieją następnego dnia.
Gorszy chyba dom, kiedy jedno pije i ma gdzieś, a drugie cierpi, grozi, miota się.

[niu13]

U mnie to samo. Świetnie się ze sobą czuli, pijąc razem. Raz jedno bardziej, raz drugie. Po paru latach poszli razem na terapię, jedno przestało na parę lat, w tym czasie drugie zmarło. W reakcji, to osamotnione, owdowiałe wpadło w taki ciąg, że prawie też umarło. Dom był pełen miłości i wódki. Ja byłam dzieckiem niewidzialnym. Chowałam się w pokoju i pisałam pamiętniki lub spacerowałam godzinami z psem. Nigdy nie chciałam ich rozwodu. Byli najlepszą parą jaką znałam

[ravny]

Tiiiaaaa.... a to nie ty założyłaś wątek niedawno o tym, że jesteś samotna, nie masz żadnych znajomych i nikt się z tobą umówić nie chce nawet dawna przyjaciółka spotkana przypadkiem nie chce odnowić kontaktu?

To już masz wytłumaczenie skąd ci się to wzięło i co takiego zawdzięczasz swojej "najlepszej parze" rodziców..

[zeldaf]

To było niepotrzebne.

[ravny]

Może wręcz przeciwnie. Niu idealizuje rodziców, gdzie zmaga się właśnie ze złymi skutkami własnego dzieciństwa które jej zafundowali. Może pora się rozliczyć z tym co jej zrobili by być w stanie ruszyć dalej do zbudowania normalnych kontaktów z ludźmi.

[zeldaf]

Ja tego tak nie odebrałam. Dla mnie cała historia jest przejmująca i tamten wątek również. Mam wrażenie, że Niu dochodzi do swojej prawdy w takim tempie, na jakie jest gotowa. Ale może się mylę.

[ravny]

Bez dobrej terapii nie dojdzie do tego by swój "syndrom sztokholmski" zrozumieć i zło i zaniedbanie nazwać złem i zaniedbaniem i rozliczyć się z tym. Wpoili jej chory schemat relacji międzyludzkich, nie ma zaufania ani otwartości bo od rodziców tego nie dostała, i sama się z niego nie wyzwoli.

[zeldaf]

Temu nie umiem zaprzeczyć, ale forma Twojego pierwszego postu wzbudziła mój sprzeciw. Myślę, że obie możemy mieć rację, ale to zbyt delikatne i osobiste sprawy, aby o nich pisać kategorycznie, często projektując własne doświadczenia. Chcialybysmy dobrze, ale zostawmy to.

[ravny]

No widzisz, z góry założyłaś, że moja wypowiedź jest atakująca Niu. To odnośnie tej projekcji co kto w czym widzi

[pade]

Forma jest atakująca. A to tiaaa to co miało znaczyć?

[ravny]

Nie wiesz co znaczy tiaaa? Otóż tiaaa znaczy tiaaa. Powtórzyć jeszcze raz czy doczytałaś?
Masz nieprzepracowaną obsesję upierdliwej kontroli/nadzoru/pouczania bo raczej nie "perfekcjonizmu"?

[pade]

Nie wiem. Za to Ty masz problem z agresją.

[ravny]

No więc ty masz problem z nadkontrolą, przymusem wtrącania się komuś w rozmowę by go pouczać i zwykłą upierdliwością, albowiem robisz to na forum często. Więc każdy niech się zajmie swoimi sprawami bo ten wątek nie jest stosowny do kolejnych popisów.

[pade]

Wtrącanie się w rozmowę na forum. Paradne
Uznałam za stosowne potwierdzić odczucie Zeldaf i będę to robiła za każdym razem kiedy mnie najdzie ochota. Tak więc...strzeż się

[ravny]

"strzeż się"?? Facepalm. Jesteś upierdliwa ale nie bądź chociaż śmieszna.

[pade]

Kobieto, to są żarty! Co z Tobą? Nie dość, że agresywna, to jeszcze sztywna i poważna.
Czego oczekiwałaś? Że mnie "zdiagnozujesz" a ja się popłaczę w kąciku, albo odpowiem Ci równie agresywnie?

[ravny]

Ty się zacznij leczyć naprawdę. Żartuj sobie z własnych dzieci jak cię jeszcze znoszą. Wszyscy mają hahaha bo Pade raczyła żartować? dżizasss...

[zeldaf]

Tak, uważam, że może być tak odczytana. I widzę, iż nie jestem jedyna. Dostrzegam również brak złych intencji.

[ravny]

No i ok. Co do Pade chyba ma ciągle za dużo do przerobienia we własnym domu więc sobie na forum robi trójkąty zastępcze.

[pade]

ravny napisał:

> No i ok. Co do Pade chyba ma ciągle za dużo do przerobienia we własnym domu wi
> ęc sobie na forum robi trójkąty zastępcze.

Słabe. Daj sobie człowieku spokój.

[pade]

Właśnie po to się "wtrącam", choć nie bardzo rozumiem jak można się wtrącać na forum, od prywatnych rozmów jest priv. Po to, żeby ktoś nie czuł, że jest jedyny. Oczywiście wtedy, gdy się z nim zgadzam

[zeldaf]

I ja to doceniam, Pade

[ravny]

Tak, chodzące niewiniątko. Taka słodka domowa terrorystka która tylko dobrze innym robi.

[pade]

No już, już, spokojnie, nie denerwuj się tak.

[zeldaf]

Ravny, chyba Cię poniosło. Nikt Ciebie osobiście nie atakuje.

[ravny]

Oczywiście że atakuje, jedna wredna baba. Ale nie jesteś to Ty. Kończę bo szkoda psuć ten wątek gwiazdorzeniem tejże baby.

[pade]

Sam sobie wystawiłeś świadectwo. A kto kogo atakuje widać dokładnie w tym podwątku, nie odwracaj kota ogonem.

[zeldaf]

Cóż, ja nic takiego nie widzę, ale ok.

[niu13]

Dzięki za dobre słowa.
Leczyłam się, niestety zbyt krótko, ale i tak wykonałam kawał dobrej roboty przez ostatnie kilkanaście lat. Obawiam się, że wielu rzeczy już nigdy w sobie nie wyprostuję. DDA to fatalna skaza, człowiek wychodzi ze skóry, żeby być normalnym a i tak w najgorszych chwilach zawsze staje się skrzywdzonym, przestraszonym dzieciakiem.

[nalki]

No i się poryczałam. Takie to prawdziwe.
Moi nie pili, ale żyli tuż przy uzależnionych dziadkach klasycznie współuzależnieni. Spaprali nam emocje koncertowo, sztafeta międzypokoleniowa trwa bo część z kolejnych pokoleń pije albo wchodzi w związki z uzależnionymi i przekazuje dzieciom do niesienia pałeczkę bardzo chorych emocji i zaburzeń...

[niu13]

Sztafeta międzypokoleniowa- świetne określenie. Moje nastoletnie dziecko, o którym tu też pisałam, ma przeniesione przeze mnie poczucie niższości, stany depresyjne, trudności z nawiązywaniem kontaktów. Jest identyczny jak ja- wycofany, schowany, introwertyczny. A przecież starałam się, żeby umacniać w nim poczucie bezpieczeństwa. Ale to tak prosto nie działa. Jego ojciec też pił.
Po latach użerania się z tym tematem, dochodzę do wniosku, że nie da się z DDA wyrzucić skutecznie wszystkich traum. Można je zaleczyć, ukryć, ale pod wpływem różnych skrajnych doświadczeń życiowych, to zawsze wylezie- napady niekontrolowanej agresji, wybuchy histerii ze strachu przed odrzuceniem, unikanie konfrontacji z ludźmi, lęki i fobie.
Dziś mam już za sobą związek z alkoholikiem, ale drugiego męża- zdrowego, pozytywnego, porządnego mężczyznę, z którym związałam się po terapii -niszczę swoim niezrównoważeniem emocjonalnym. Z całej plejady terapeutycznych środków został mi jeszcze tylko psychiatra. Dojrzewam do tego. Mam nadzieję, że chociaż na starość pogodzę się ze światem. Jakoś.

[zeldaf]

Próbowałaś terapii poznawczo-behawioralnej? Najlepiej grupowej.

[niu13]

Byłam, próbowałam leczyć aerofobię w ten sposób.

[pade]

Niu, roczna czy dwuletnia terapia dla DDA to zdecydowanie za mało, zwłaszcza, że byłaś również żoną alkoholika. Chciałam Ci tylko napisać, że jest nadzieja. Dla Twojego syna, dla Ciebie. Tylko potrzebny jest Wasz wkład. To znaczy chęć zmiany. Ona jest możliwa. Jeśli całym sercem chcesz tej zmiany to napisz do mnie na priv.
I jeszcze jedno, ludzie często pytają samych siebie: jaki jest sens tego życia? A ja czasem myślę, że sensem jest przerwać tę sztafetę. Tylko, że to kosztuje sporo wysiłku.

[shumari]

Jak chcesz napisze na priv

[lafona]

Napisz proszę na gazetową, jest aktywna.

[shumari]

Ok wieczorem napisze . Wyślę z mojego prywatnego bo nie wiem czy gazetowa działa

[hopsi-daisy]

Wydaje mi się, że póki jeszcze pracuje i kasa to jest to "jest dobrze", ale zaraz będize taki ciąg, że i pracy i kasy nie będzie. Więc lepiej odejdz teraz, póki jeszcze tej kasy trochę jest i jest co dzielić i na czym stanąć póki sama nie staniesz na nogi, bo potem wszystko pójdzie na przepicie i zostaniesz nie dość że sama to jeszcze goła.

[princesswhitewolf]

> ale zaraz będize taki ciąg, że i pracy i kasy nie będzie.

no nie. Sa alkoholicy pracujacy caly czas, Po prostu nie kazdy alkoholik to degenerat.

I jest ich wiecej niz ich widac.

[zona_mi]

Twoim zdaniem warto liczyć na cud, czy chronić dzieci i siebie?

[triss_merigold6]

Niektórzy sądzą, że można np. nie zwracać na niego uwagi.

[princesswhitewolf]

>Twoim zdaniem warto liczyć na cud, czy chronić dzieci i siebie?

a czy ja w ogole wspomnialam co trzeba robic? Jak ja sie zaczne wypowiadac co uwazam to zaraz wpadnie bergamota i zacznie gadac ze ja cyt "domina i zaraz walizki za drzwi wystawiam". Wiec sie nie wypowiem co trzeba i dyplomatycznie doradze terapie.

Ja tylko walcze z idiotycznymi stereotypami ze alkoholik to zaraz w rowie albo nie pracuje albo agresywny. ROZNI SA. Ci z pozoru niewidoczni ....sa bardzo toksyczni.

[zona_mi]

> Ja tylko walcze z idiotycznymi stereotypami ze alkoholik to zaraz w rowie albo
> nie pracuje albo agresywny

Masz rację, nie "zaraz" - ale to kwestia czasu.

A poza tym nie ma się co unosić, skoro rozmawiasz ze mną, a nie z kimś, kto na samą myśl Cię denerwuje

[princesswhitewolf]

Alez cos ty. Ja sie nie unosze. Ja cie nawet calkiem lubie. Ja mam taki sposob dyskutowania dosc intensywny bo mnie "sfora psow zawsze goni". Od dziecka tak mam W dodatku niestety czasem dobrze nie czytam bo "gram na fortepianie na 4 rece" no i potem np potrafie odpisac cos komus co mialam odpisac komus innemu albo w innym watku albo niedoczytam...

[princesswhitewolf]

> Jeśli alkoholik nie jest typem agresywnego furiata, trzeźwy jest starającym się rodzicem, ale alkohol powoduje nieprzewidywalne zachowania i cykle picia są już stałe i częstsze niż(...)

to zdanie zaklada, ze alkoholik= agresywny furiat

Jak real pokazuje jest wielu krypto alkoholikow tzn ty o tym nie wiesz ze sa i takich jest najwiecej. Laza do pracy i po pracy drinkuja. Lekko podchmieleni od 17tej, super mocno spici w weekend

Uwazam za szkodliwe uznanie ze alkoholik= schlany na smierc, lezacy w rowie, zasiany ledwo lezacy agresywny dziad bijacy babe. Tacy tez sa ale serio procentowo jest ich mniej niz popijajacych na codzien i zalewajacych sie w weekend

[princesswhitewolf]

aha, dodam ze to co napisalam, nie jest zadnym usprawiedliwianiem alkoholikow i odpowiedzia na pytanie.

[zona_mi]

Niszczący jest nie tylko obraz ojca, który krzyczy i bije.
Wystarczy ojciec, który ledwie trzyma się na nogach i robi pod siebie.

[princesswhitewolf]

czy ja gdzies cos napisalam o obrazie ojca?

Princesswhitewolf wyraznie napisala:

>aha, dodam ze to co napisalam, nie jest zadnym usprawiedliwianiem alkoholikow i odpowiedzia na pytanie.

[zona_mi]

Twoje wpisy odebrałam jako - jednak - chroniące wizerunek alkoholika, który nie musi być furiatem, bo rzeczywiście nie każdy jest.
Ale nie tylko agresja po spożyciu ma znaczenie.
Myślę, że co do meritum się zgadzamy.

[princesswhitewolf]

czy drinkujacy i ciagle podchmielony ma dobry wizerunek ? watpie.

[zona_mi]

A co napisałam wyżej?
Że nie tylko agresywny i szalejący alkoholik pozostawia zły obraz.

[princesswhitewolf]

no dobra. tym razem ja cos przegapilam

[triss_merigold6]

Od dawna nie ma tylko takiego stereotypu, wręcz przeciwnie - przynajmniej od 20 lat pisze się i mówi o alkoholikach w wersji bardziej eleganckiej, drinkujących paniach domu, emerytach pijących te 3 ćwiartki dziennie na spacerze z pieskiem, korpotowarzystwie zalewającym się w każdy weekend + "wino do kolacji".

Sądzisz, że dzieci/inni ludzie nie widzą, że ktoś jest regularnie, czyt. dzień w dzień, lekko podchmielony? To wystarczająco obciachowe zachowanie rodzica, żeby mieć uraz.

[mikita10]

Ja wiem co znaczy jak rodzic pije.

I powiem Ci, co mówią dzieci takich rodziców - mają często pretensje do niepijącego że nie zakończył traumy.

Bo alkoholik to jedno, a współuzależniony małżonek to drugie. Nie wiem co gorsze. Wzorce jakie przekazuje ten niepijący rodzic dziecku są fatalne. Stworzyć po czymś takim spokojnym ciepły związek to jak wygrać w lotto.

Nieprawda, że trwasz w tym dla dzieci. Robisz to dla siebie aby mieć święty spokój, nie musieć podejmować decyzji, nie musieć wprowadzać zmian. Powiedz sobie szczerze, ile czasu poświęcasz myśleniu o dzieciach, a ile o mężu? Osoba współuzależniona poświęca się alkoholikowi.

[iziula1]

mikita10 napisała:

> Ja wiem co znaczy jak rodzic pije.
>
> I powiem Ci, co mówią dzieci takich rodziców - mają często pretensje do niepiją
> cego że nie zakończył traumy.
>

To prawda. Nienawidzisz osoby, która nie piła ale nie uchroniła cię przed życiem w traumie.
I co z tego,ze zasłoniła cię ciałem przed agresją,ze ten raz jej się udało. Skoro świadomie i z pełna odpowiedzialnością wciąż trwała przy alkoholiku a my , dzieci całkowicie zależne byłyśmy od jej decyzji.
I ta nienawiść i gniew do nie pijącego rodzica jest cholernie toksyczna. Bo nie masz już kogo kochać. Nikogo komu możesz zaufać, o kogo oprzeć swoje bezpieczeństwo.
To zostaje na całe życie. Ten deficyt.


> Bo alkoholik to jedno, a współuzależniony małżonek to drugie. Nie wiem co gorsz
> e. Wzorce jakie przekazuje ten niepijący rodzic dziecku są fatalne. Stworzyć po
> czymś takim spokojnym ciepły związek to jak wygrać w lotto.

Mi się udało. Ale lata terapii, dochodzenia do siebie....wciąż walka o normalność.
Mój brat niestety ma głębsze rany z którymi sobie nie poradził.

>
> Nieprawda, że trwasz w tym dla dzieci. Robisz to dla siebie aby mieć święty spo
> kój, nie musieć podejmować decyzji, nie musieć wprowadzać zmian.

Zgadzam się.
Uważam postawę w trwaniu przy alkoholiku za egoistyczną, okrutną i głupią.


Powiedz sobie
> szczerze, ile czasu poświęcasz myśleniu o dzieciach, a ile o mężu? Osoba współu
> zależniona poświęca się alkoholikowi.
>
Dobre pytanie.
Moje dzieciństwo kręciło się tylko wokół pijącego ojca. Nic nie było "ważniejsze".
Brrr...koszmar!

[zona_mi]

> Bo alkoholik to jedno, a współuzależniony małżonek to drugie.

Słyszałam od pewnej terapeutki uzależnień, że praca z osobami współuzależnionymi bywa dużo trudniejsza, niż samymi alkoholikami.
Oni z większą niewiarą przyjmują, że sami powinni poukładać sobie wnętrze i nauczyć się reagować na chorobę partnera.

[princesswhitewolf]

>przynajmniej od 20 lat pisze się i mówi o alkoholikach w wersji bardziej eleganckiej, drinkujących paniach domu, emerytach pijących te 3 ćwiartki dziennie na spacerze z pieskiem,

no ale autorka watku opisala agresywnego alkoholika....


>Sądzisz, że dzieci/inni ludzie nie widzą, że ktoś jest regularnie, czyt. dzień w dzień, lekko podchmielony? To wystarczająco obciachowe zachowanie rodzica, żeby mieć uraz.

Princesswhitewolf wyraznie napisala:

>aha, dodam ze to co napisalam, nie jest zadnym usprawiedliwianiem alkoholikow i odpowiedzia na pytanie.

[iziula1]

Jestem dzieckiem alkoholika.
Do dziś boję się pijanych. Boję się zapachu spożytego alkoholu od innych. Mam ataki paniki gdy słyszę hałas za ścianą.....choć minęło tyle lat a ja wciąż mam rany na psychice i ciele z dzieciństwa spędzonego z ojcem alkoholikiem. Moje ciało wciąż reaguje napięciem i strachem na podniesiony głos.
Alkoholik rozwalił moją rodzinę, odebrał mi dzieciństwo, zniszczył i doprowadził do śmierci moją matkę.

O co ty w ogóle pytasz?

[sanrio]

iziula, wiesz co. Spłakałam się
przytulam

[iziula1]

sanrio napisała:

> iziula, wiesz co. Spłakałam się

Nie potrzebnie. To już mineło i nie boli.

> przytulam
>
Dziękuję. To bardzo miłe

[slonko1335]

A ten alkoholik chce się leczyć? Jeżeli nie to dla mnie sprawa jest prosta-uciekaj jak najdalej!
MIałam ojca alkoholika wysokofunkcjonujacego i pływającego-więc nie odczułam specjalnie jego choroby bo w ciągi wpadał najcześciej z kumplami poza domem-zanim do niego wrócił z rejsu, mi mama mówiła że jest ciągle na morzu-nie miałam pojęcia jak jest naprawdę. Po alkoholu nie awanturowal się, po prostu spał ale wiem, że to kwestia tlyko czasu by była żeby było gorzej. Owszem byłam z ojcem bardzo związana i miałam fajne dzieciństwo do czasu. Ojciec się nie leczył , przeszedł na rentę i bywało coraz gorzej ale to pogarszanie alkoholizmu przerwał o ironio pijany kierowca ktory go potrącił i uciekł z miejsca wypadku nie udzielając pomocy. Pamietaj, że z czasem ten alkoholik do domu nie będzie przynosił tylko z niego wynosił....

[mandy2002]

Zgadzam się z tym co napisały dziewczyny. Pamiętaj o jednym: po latach życia z alkoholikiem dzieci będą miały pretensje DO CIEBIE. Nie do ojca pijaka - on będzie dla nich stracony, nie będzie istniał. Będą obwiniać ciebie, że nie przerwałaś traumy, że wolałaś nic nie robić, że skazałaś je na takie życie - że sama jako osoba współuzależniona też zachowywałaś się nieracjonalnie itp. itd. Mówię ci to ja - córka alkoholika i matki która wiecznie trwała. Po latach wreszcie się wyprowadziłam z tego domu, wyjechałam daleko - do innej miejscowości - 5 lat nie byłam w rodzinnym domu. Matka dzwoni, zaprasza a ja nie chcę tam wracać - nigdy. Ojciec nie szuka ze mną kontaktu, a ja z nim oczywiście też nie. I jest super - on jest mi zupełnie obojętny. Natomiast matka jest problemem - bo ona ciągle ma nadzieję na normalne kontakty rodzinne i nie potrafi pojąć że tych kontaktów nie ma i że już nigdy nie będzie. Jak chcesz spędzić starość w samotność z zapijaczonym mężem u boku, a dzieci słyszeć tylko kurtuazyjnie przez telefon - to proszę bardzo -twórz z nim tę fikcyjną rodzinę - najprostsza droga do tego żeby dzieci cię znienawidziły - właśnie ciebie - jako osobę, która nic nie zrobiła, mimo że jej alkohol nie przyćmiewał mózgu.

[blue_meerkat]

Zgadzam sie. W rodzinach alkoholowych dziala zasada 'nie widze nie slysze nie czuje'. Ja tam widze alkoholizm i wszystkie uzaleznienia jako wybor - niezdrowy i nieswiadomy ale jednak wybor ze wszystkimi tego konsekwencjami - nie jako 'chorobe'. I odpowiedzialnosc za 'zdrowienie' jest tylko w gestii uzaleznionego, NIKT nie jest mu w stanie pomoc.
Niestety, musisz wybrac- dzieci czy maz.

[h.anka.9]

Przeczytałam jeszcze raz o tym trwaniu w miłosierdziu przy chorym.. Owszem, masz prawo dawać mu swoje miłosierdzie, ale oddaj dzieci w dobre ręce, bo dla nich miłosierdzia nie masz.

[andaba]

Ja wolałam mieć ojca alkoholika niż rozwiedzionych rodziców.
Ale to były inne czasy, w takiej sytuacji była większość kolegów i koleżanek
Natomiast rozwiedzionych rodziców nie miał nikt.
Dodam, że argument finansowy tu akurat nie istniał.

[sasanka4321]

Andaba, to nie chodzi o to, co dziecko "woli", bedac dzieckiem. Dziecko "woli" takze byc przy rodzicu, ktory je tlucze, poniza, molestuje. I jakos nikt nie mowi: co tam, troche pomolestuje, ale przynajmniej pieniadze przyniesie i jest w domu. W jakim bagnie czlowiek byl, widzi dopiero, jak dorosnie.

[mandy2002]

Dokładnie

[andaba]

Patrząc z perspektywy osoby dorosłej tym bardziej nie żałuję, że się nie rozwiedli.

[kasik2222]

ciężki temat... Ja miałam męża alkoholika. Wiele razy się rozstawaliśmy i zawsze wybaczałam. Były obietnice poprawy i nawet na jakis czas się udawało. Zawsze wracał do nałogu. Urodziła się nasza córeczka. Ale jak piszesz w swoim poście, alkoholizm jest choroba śmiertelną. I mój mąż umarł. Baaaardzo rozpaczałam, bo mimo wszystko bardzo kochałam. Roczne dziecko. Ja wdowa w wieku 32 lat. Ale pomimo rozpaczy, któregoś dnia wracałam z pracy do domu. I dotarło do mnie jedno. Ze wracam do spokojnego domu. Że nie będzie awantury. Nie będzie przewalającego pijanego faceta. Że przede wszystkim sie nie boję wracać do własnego domu. I nie będzie tego przeżywać moja córcia. U mnie los postanowił za mnie. Ty musisz postanowić sama.

[triss_merigold6]

Czyli gdyby nie umarł, to tkwiłabyś w tym małżenstwie?

[kasik2222]

Nie umiem odpowiedzieć tak napewno. Myślę ze dla dziecka odeszlabym. Ale zmarłego się idealizuje więc teraz już nie mam takiego żalu do niego. Zresztą minelo 10 lat. Jestem starsza i inaczej już patrzę na pewne sprawy.

[kasik2222]

Ale zalozycielce wątku mogę powiedzieć tylko jedno. Uciekaj dziewczyno. Bo życie z alkoholikiem to nie życie. To wegetacja. ja nie znalazłam w sobie siły czego żałuję do dziś. Jeśli Ty masz tą siłę to uciekaj

[mamusia1999]

czyżby pił w absolutnej tajemnicy przed dziećmi, nic nie zawalał, nie bełkotał, zataczał się, przesypiał pijany płacz dziecka pod jego opieką etc etc etc zapomniał dać jeść
bo ja w towarzystwie pijanego ojca (choć rodzice byli rozwiedzeni, ale jeśli trzeźwy zabrał mnie na narty lub inny wyjazd/ wyjście , to niekoniecznie tak było do końca) przeżywałam zwierzęcy, nienazwany, czysty lęk. tymczasem ojciec jest czynnikiem bezpieczeństwa, dziecko ma się czuć w jego towarzystwie pod ochroną. i niestety bezpieczeństwo finansowe nie ma tu żadnego znaczenia.

[mamusia1999]

czyżby pił w absolutnej tajemnicy przed dziećmi, nic nie zawalał, nie bełkotał, zataczał się, przesypiał pijany płacz dziecka pod jego opieką etc etc etc zapomniał dać jeść
bo ja w towarzystwie pijanego ojca (choć rodzice byli rozwiedzeni, ale jeśli trzeźwy zabrał mnie na narty lub inny wyjazd/ wyjście , to niekoniecznie tak było do końca) przeżywałam zwierzęcy, nienazwany, czysty lęk. tymczasem ojciec jest czynnikiem bezpieczeństwa, dziecko ma się czuć w jego towarzystwie pod ochroną. i niestety bezpieczeństwo finansowe nie ma tu żadnego znaczenia.

[blue_meerkat]

Samemu isc na terapie popracowac nad wsoluzaleznieniem i pracowac nad usamodzielnianiem, po czym separacja. Dzieci nie ucierpia przy obnizonym standardzie zycia tak jak przy aktywnym, nieprzewidywalnym alkoholiku. Dorosle dzieci alkoholikow maja problemnie tylko z rodzicem uzaleznionym, ale rowniez z tym ktory nie potrafi postawic zdrowych granic i uczy dzieci skakania kolo nalogowca.

[miniulowa]

Fundowanie dziecku życia z alkoholikiem to zwykłe draństwo. Niszczenie dziecku psychiki dla własnej wygody (kasa) to ku...two.

[ravny]

Miniulowa czy twoja agresja i chamskie epitety wynika z faktu że twoi rodzice pili?

[miniulowa]

Dla porządku - chamski epitet był jeden.
Mówię wprost. I tak, jedno z rodziców piło, a drugie zostało "dla mojego dobra".
I przez całe moje dzieciństwo wycierało sobie otwór gębowy tym moim "dobrem".
Kosztowało mnie kilka lat terapii i niezły samochód w rozliczeniu żeby uwolnić się od poczucia odpowiedzialności za rodziców, ich dobre samopoczucie.
Bo przecież trzeba być miłym, grzecznym i spełniać oczekiwania. Bo rodzic tak się "poświęcił" dla mnie. Obrzydliwe jest zrzucanie odpowiedzialności na dziecko, obarczanie go konsekwencjami własnego wygodnictwa. Owszem, bulwersują mnie sytuację, kiedy rodzic zamiast chronić dziecko chroni siebie, swoje poczucie wygody. Dzieci nie mają żadnego wpływu na swoje życie, są w 100% zależne od rodziców.
Jeśli uraziłam czyjąś wrażliwość to przepraszam.