Jak rozpoznać depresję?

[agrypina6]

Do osób, które chorowaly. Kiedy był ten moment, że stwierdzilyscie, że to depresja i trzeba iść do lekarza?

[slonko1335]

ostatnio się właśnie zastanawiałam czy chory na depresję ejst sam w stanie stwierdzić że ma depresje czy nie?

[klarisson84]

Pewnie czasem moze, ale przypuszczam, ze ludziom moze byc trudno sie przyznac przed soba, ze na to choruja.

[karola2122]

slonko1335 napisała:

> ostatnio się właśnie zastanawiałam czy chory na depresję ejst sam w stanie stwi
> erdzić że ma depresje czy nie?
>

Może, jeżeli przypadkiem trafi na opis depresji i odnajdzie się w tym. To jest mój przypadek sprzed kilkunastu lat. U lekarza wylądowałam dopiero teraz, i to nie z powodu depresji, tylko zaburzenia snu. Powiedziałam w rozmowie, że miewam nawroty depresji. Nie wiem, co tam zapisał w karcie, ale polecił dodatkową psychoterapię.

[butch_cassidy]

Nie musisz stwierdzać, czy to depresja, czy coś innego. Jak byłabym w sytuacji, w której bym sobie nie radziła, która byłaby dla mnie trudna czy uciążliwa i nie umiałabym się sama ogarnąć, poszukałabym wsparcia.

[agrypina6]

U psychiatry? Tak od razu? Tak w sumie co znaczy trudna sytuacja? Bo mam wrażenie, że przesadzam, zadna tragedia mnie nie spotkała. Może lekarz też uzna, że mu d.. zawracam bzdurami😕

[butch_cassidy]

Dobry lekarz tak nie uzna. Jeśli psychiatra Cie onieśmiela (imo niesłusznie) to zacznij od rodzinnego, o ile uważasz go za rozsądnego.
Trudna sytuacja to taka, z którą nie dajesz sobie rady, która Cię męczy przez dłuższy czas, itp. Wystarczy, że odboerasz ją jako trudną dla Ciebie. Naprawdę nie musi chodzić o obiektywnie spektakularny dramat.

[taki-sobie-nick]

agrypina6 napisała:

> U psychiatry? Tak od razu? Tak w sumie co znaczy trudna sytuacja?

Taka, której TY nie jesteś w stanie udźwignąć.

To, że ktoś inny miał dziesięcioro dzieci, do tego pracował na etat i śpiewał w chórze NIE OZNACZA, że jeśli masz lepiej, to nie możesz zachorować.

[niutaki]

"zadna tragedia mnie nie spotkała" to nic, depresję mozesz miec i tak.

[tola1992]

Do lekarza poszłam gdy uczucie niepokoju stało się nie do zniesienia. Ciągłe lęki, obsesyjnie mysli, ból brzucha, bezsenność- tak u mnie objawiala się depresja. Na początku objawy były łagodne, potem już Noe mogłam normalnie funkcjonować.

[butch_cassidy]

Ja poszłam, jak prawie w ogóle nie mogłam spać i codziennie płakałam. Uważam jednak, że poszłam zbyt późno.

[triss_merigold6]

Ja ma dwa klarowne kryteria-czynniki występujące łącznie: kompletny brak łaknienia + bezsenność.

[igge]

Kompletny brak łaknienia+ bezsenność+ zmęczenie+ totalna anhedonia+nagła izolacja społeczna+zmiana nawyków higieniczno - ubraniowych ( brak mycia, brak dbałości o strój, fryzurę, cerę, wygląd)+ pragnienie własnej śmierci+ ewentualnie płacz częsty

[igge]

PS
Niemożność skupienia się na pracy/ nauce

[danaide]

Od lat wiele z opisywanych tu elementów.

Dobrze, że chociaż w tym wątku nie pojawiają się ematki ze swoim laniem w dupsko przez chłopa czy choćby kopem na zachętę, miłosiernie tym razem nie podam które.

[danaide]

...miewam...

[igge]

Współczuję danaide.
Raczej nie trzeba mieć wszystkich objawów na raz choć bywa i tak
Bardzo podziwiam osoby, które w depresji dają radę czasami ( codziennie?) chodzić do pracy/ szkoły/ na studia/ zajmować się dziećmi

[qwirkle]

igge napisał:

> Bardzo podziwiam osoby, które w depresji dają radę czasami ( codziennie?) chodz
> ić do pracy/ szkoły/ na studia/ zajmować się dziećmi

Ja tak miałam - zajmowalam się dziećmi, ale nie bylam w stanie nic wiecej... Dzieci przedszkolne - siłą woli do przedszkola - powrot do domu - letarg z objawami podanymi wyżej - silą woli wstać pojsc po dzieci - odebranie jako prawie ostatnich - wszystko przy dzieciach i w domu na ćwierć gwizdka robilam .

Przeszło po lekach i terapii u psychologa.

[takamania]

igge napisał:

> Kompletny brak łaknienia+ bezsenność+ zmęczenie+ totalna anhedonia+nagła izolac
> ja społeczna+zmiana nawyków higieniczno - ubraniowych ( brak mycia, brak dbałoś
> ci o strój, fryzurę, cerę, wygląd)+ pragnienie własnej śmierci+ ewentualnie pła
> cz częsty

Ja nie zauważyłam początkowo różnicy bo nigdy nie byłam optymistką i często widziłam życie w czarnych barwach. Ale jednocześnie byłam lubiącą porządek, spotkania z ludźmi, dbanie o siebie i rodzine, lubiącą jedzenie (nawet za bardzo). I nagle przyszło wszystko to o czym piszesz. Patrzyłam na to jakby stała obok i nie dotyczyło to mnie.

[igge]

współczuję. To jakiś rodzaj odrętwienia, szklanej szyby, może samoobrony organizmu, żeby choć części bólu nie poczuć, zdystansować się. To stanie obok. Zresztą nie wiem. Współczuję.

U mnie też nikt a najmniej ja sama, partner nie zauważył różnicy bo po pierwsze były chwile przerwy, czasem śmiech, po drugie zawsze były konkretne powody do rozpaczy, smutku, płaczu etc
Tyle, że żałoba po śmierci dziecka czy rozpacz po urodzeniu dziecka z MPdz, tęsknota za małżem nie może trwać wiecznie i nie powinna chyba wyglądać jak depresja. Otoczenie zamiast zrozumienia i empatii powinno delikwenta namówić i zaciągnąć do lekarza, psychologa. Choć nie wiem czy to by pomogło. Niby czas leczy rany ale nie zawsze i nie za szybko. Sam człowiek nie dostrzega swojego stanu chyba. Depresja to też proces nie zawsze z dnia na dzień następuje dramatyczna zmiana
Brak łaknienia może być zastąpiony nadmiernym emocjonalnym łaknieniem. W końcu żucie i smak jedzenia( o ile czujesz smak) może przynosić chwilowe ukojenie i odwrócenie myśli

[takamania]

igge napisał:

> Brak łaknienia może być zastąpiony nadmiernym emocjonalnym łaknieniem. W końcu
> żucie i smak jedzenia( o ile czujesz smak) może przynosić chwilowe ukojenie i
> odwrócenie myśli
Dlatego do depresji przypisane sa zachowania obsesyjno-komplusywne związane z jedzeniem


Jeszcze potem człowiek myśli, że skoro przychodzi ten fajny moment bo udaje się "podnieść" czy to lekam i/lub terapią to będzie dobrze... Ale kondycja (psychiczna i fizyczna) nie taka, zaległości narosły , często też pusto bo znajomi albo wczęśniej siłą rzeczy byli przez nas zaniedbani albo funkcjoną w innej rzeczywistości rodzinno-zawodowej.
To jest taki trudny moment ,żeby to naraz ogarnąć a w głowe znowu ta myśli "jesteś do niczego", "nie dasz rady"...

[klamkas]

Mnie do psychiatry wysłał ginekolog - byłam w ciąży, umysł mi się mącił i emocje siadły, więc mu się żaliłam. Na którejś kolejnej wizycie uznał, że nie można tego zwalić na hormony. Ale dość szybko zobaczyłam, że coś ze mną nie tak, choć na początku myślałam, że to ciążowe świry, dlatego mówiłam o tym ginowi.

[sumire]

Za późno stwierdziłam. Dopiero, gdy miałam realny problem z wyjściem z domu, a nawet wstaniem z łóżka - najchętniej w tamtym czasie całe dnie bym przesypiała.

[butch_cassidy]

I przypomniałaś mi, że jeszcze miałam dwa ataki paniki. I po tym szybciutko pobiegłam po pomoc, bo nie wiedziałam, że to atak paniki, bałam się, że tracę zmysły w najbardziej dosłownym znaczeniu.

[klarisson84]

Mozna sobie zrobic test:
- MADRS - na depresje - np. tutaj: jarlacz.republika.pl/orpsych140.htm
- HAD - hospital anxiety and depression scale - ale tego nie znalazlam po polsku

[a.va]

Ale czego się obawiasz? Że cię wygoni z gabinetu, krzycząc: "Nie masz depresji, więc po co tu przylazłaś?!"
Jeśli jest ci źle, idź po pomoc. Jeśli to nie jest depresja, tylko obniżony nastrój, wtedy lekarz ci to powie i też doradzi, co z tym zrobić.

[tmk123]

Jest się czego obawiać. Jesli masz depresję, a lekarz potraktuje Cię jak ostatnią...(wpisz co chcesz) to pozbierać sie potem jest naprawdę trudno. Mnie ten s..syn powiedział, że sama nie wiem czego chcę i stwierdził, że przydał by mi się coaching tylko NFZ nie refunduje.

[a.va]

A nie, to tego w ogóle nie biorę pod uwagę, zakładam, że pójdzie do kogoś sprawdzonego, a nie do idioty.

[taki-sobie-nick]

a.va napisała:

> A nie, to tego w ogóle nie biorę pod uwagę, zakładam, że pójdzie do kogoś spraw
> dzonego, a nie do idioty.

A skąd weźmie sprawdzonego? Nawet z moim stażem chorobowym wciąż trafiam na różnych lekarzy.

[a.va]

Ja sprawdzam komentarze w znanym lekarzu, jeszcze się nie zawiodłam.

[tmk123]

Ja się zawiodłam. Psychiatra znany ośrodek pod patronatem CM UJ i większość świetnych opinii. Powinien mnie zastanowić bardzo krótki termin. kilka dni na NFZ

[taki-sobie-nick]

a.va napisała:

> Ja sprawdzam komentarze w znanym lekarzu, jeszcze się nie zawiodłam.

Ja też sprawdzam i zawiodłam się właśnie, a jakże.

[tmk123]

Psychiatrę szczególnie trudno jest sprawdzić

[butch_cassidy]

To może, jak była mowa w innym wątku, trzeba iść z nastawieniem krytycznym. Nie traktować, jak guru, który jak coś palnie, to człowiek się nie pozbiera, a na początku ocenić, czy osoba, tu lekarz, jest godna zaufania choć w minimalnym stopniu, czy zachowuje się profesjonalnie. Dopiero jeśli zda egzamin, to zaufać, ale wtedy już przestać to dalej rozważać, żeby się nie zaplątać.
Bo rezygnowanie z szukania pomocy tylko dlatego, że w tym zawodzie, jak w każdym innym, zdarzają się palanci, jest bez sensu.

[tmk123]

Masz rację, to logiczne i racjonalne myslenie, niestety jak człowiek ma problemy psychiczne tak nie mysli.

[taki-sobie-nick]

a.va napisała:

> Ja sprawdzam komentarze w znanym lekarzu, jeszcze się nie zawiodłam.

Niektórzy mają mieszane. Jedna lekarka ma część komentarzy bardzo negatywnych (dobra jako lekarz, beznadziejna jako człowiek), a część pozytywnych, ale nie entuzjastycznych (owszem, nie rozczula się, ale leczy skutecznie).

Co byś zrobiła?

Ja byłam u niej przed przeczytaniem komentarzy i mam swoje zdanie.

[taki-sobie-nick]

a.va napisała:

> Ale czego się obawiasz? Że cię wygoni z gabinetu, krzycząc: "Nie masz depresji,
> więc po co tu przylazłaś?!"

Aż tak nie, ale burknąć "co pani głowę zawraca" to i owszem, może.

Niemniej ja bym zaryzykowała. Prywatnie.

[redheadfreaq]

U mnie jest to moment, kiedy cały mój dzień ma dodane napisy "...zabijsięzabijsięzabijsię..." i generalnie nie mogę przestać myśleć o zrobieniu sobie krzywdy. Odpowiadając na zadane w wątku pytanie - tak, wiem już, kiedy mam rzut depresji. Najtrudniejsze jest to, że na poziomie logicznego myślenia WIEM, że nie chcę umrzeć, że kocham męża i córeczkę, ale z drugiej strony wszystko jest tak potwornie duszące, przytłaczające, beznadziejne i bez wyjścia, że po prostu nie mogę już dłużej być. No, ale jestem, w poniedziałek psychiatra, szopka od początku, odcinek numer przestałam liczyć.

[aandzia43]

Z grubsza podobnie. Dorzucę jeszcze poczucie winy za wszystko i samoocenę na poziomie Rowu Mariańskiego oraz zidiocenie fatalna pamięć i kojarzenie.

Redheadfreaq

[niutaki]

Dlaczego nie bierzesz leków na stale tylko dopuszczasz do takiego stanu? Pytam bez złośliwości, ja bym już chyba kolejnego rzutu nie przeżyła, dlatego nie dopuszczam, jadę na tabsach cały czas.

[redheadfreaq]

Bo poprzedni rzut miałam ponad dwa lata temu, a jeszcze wcześniejszy - pod koniec 2010 roku. A w tak zwanym międzyczasie urodziłam dziecko, było mi zupełnie normalnie, z górkami i dołkami jak u zwykłego człowieka. Z leków schodziłam pod okiem psychiatry.

[niutaki]

rozumiem, zycze zdrowia

[redheadfreaq]

Dziękuję, bardzo się przyda ❤

[fragile_f]

Kiedy codziennie budzisz się zmęczona i płaczesz w łóżku z bezsilności, bo musisz iść do pracy. Aha, dodajmy że nie możesz też usnąc, ale paradoksalnie - przesypiasz cały weekend.

[karola2122]

Kiedy nie widzisz już sensu życia i zastanawiasz się, ile to jeszcze potrwa i jak długo jeszcze musisz żyć. Kiedy nic Cię nie cieszy, i nie czujesz przyjemności nawet robiąc to, co zawsze lubiłaś i co zawsze sprawiało Ci przyjemność. Kiedy wiesz, że nigdy już nie będzie dobrze, bo sytuacji życiowej nie da się zmienić. Kiedy to wszystko trwa przez dłuższy czas (np. kilka tygodni) i masz nawroty. Możesz także czuć duży smutek (ale nie musisz, zwłaszcza jeżeli masz silny charakter), możesz mieć zaburzenia snu, słabość fizyczną (w tym miejscu zaczynasz podejrzewać u siebie raka, robisz badania i dziwisz się, że są dobre). Itd.

[bella_roza]

karola2122 napisał(a):

> Kiedy nie widzisz już sensu życia i zastanawiasz się, ile to jeszcze potrwa i j
> ak długo jeszcze musisz żyć.

dobrze to ujęłaś

[bella_roza]

u mnie bywa tak:
- płacz lub chęć płaczu z byle powodu
- zaburzenia snu, przeważnie pobudki o 4-5 i nie mogę z powrotem zasnąć (ale może być też nadmierna senność)
- nadmierne jedzenie (może być też brak apetytu)
- brak energii, wieczne zmęczenie bez wyraźnego powodu
- czasem lęki, obsesyjne myśli

[evee1]

Ja latami miałam stany lękowe, ataki paniki, agorafobię, zaburzenia snu, ale "nic tragicznego się nie dzieje, wszyscy zdrowi, dobra praca, kochający mąż, fajne dzieci", więc tak się męczyłam, bo internetowej nie było i nie wiedziałam, że to się leczy. Efekt jest taki, że do końca życia już będę na lekach, a może wcześniej wystarczyłaby psychoterapia (może, choć może i nie).
Jak czujesz, że coś jest nie tak i że trudno Ci funkcjonować jak dawnej, to idź do lekarza. Najwyżej okaże się, że her es zdrowa .

[lauren6]

Nie diagnozuj się sama tylko idź pogadać z psychologiem. Niech ktoś, kto się na tym w teorii zna, oceni czy to chwilowy spadek nastroju czy trzeba włączyć farmakologię.

[karola2122]

lauren6 napisała:

> Nie diagnozuj się sama tylko idź pogadać z psychologiem. Niech ktoś, kto się na
> tym w teorii zna, oceni czy to chwilowy spadek nastroju czy trzeba włączyć far
> makologię.

... z psychiatrą.

[catroux]

Jeśli źle się czujesz, nie udawaj, że wszystko jest OK i idz do lekarza. Dobry specjalista nigdy Ci nie powie, ze zawracasz mu gitare pierdołami.
Ja bardzo długo wypierałam problemy, nawet w momencie, kiedy już nie miałam siły wstać z łózka i 3 godziny zabierałam się do zrobienia najprostszej rzeczy. Gdybym poszła wcześniej, nie doprowadziłabym się do takiego stanu i nie straciła kilku lat życia. A depresja to nie tylko całkowite ścięcie z nóg, możesz przez długi czas czuć się bardzo zmęczona, nie mieć na nic siły, być ciągle senna itp. - i to nie znaczy, że musisz po prostu wziąć się w garść.
Powodzenia.

[tmk123]

karola2122 napisał(a):

> Kiedy nie widzisz już sensu życia i zastanawiasz się, ile to jeszcze potrwa i j
> ak długo jeszcze musisz żyć.
No i jeszcze: może być tylko gorzej.

Zgadzam sie całkowicie tylko problem jest jeden. Pewnie mam depresję, ale to sytuacja społeczna. Nie mam pracy, nie mam pieniedzy jestem stara i emerytury będe miec 300 zł. Nie mam mysli samobójczych, ale w momencie gdy juz nie bedę mogła pracowac i nie zaplace za mieszkanie/prąd/ ogrzewanie pozostanie mi tylko to jedno.

[karola2122]

tmk123 napisała:

> karola2122 napisał(a):
>
> > Kiedy nie widzisz już sensu życia i zastanawiasz się, ile to jeszcze potr
> wa i j
> > ak długo jeszcze musisz żyć.
> No i jeszcze: może być tylko gorzej.

>
> Zgadzam sie całkowicie tylko problem jest jeden. Pewnie mam depresję, ale to
> sytuacja społeczna. Nie mam pracy, nie mam pieniedzy jestem stara i emerytury
> będe miec 300 zł. Nie mam mysli samobójczych, ale w momencie gdy juz nie be
> dę mogła pracowac i nie zaplace za mieszkanie/prąd/ ogrzewanie pozostanie mi t
> ylko to jedno.


To też pasuje

Według niektórych to się nazywa depresją egzystencjalną. Piszą także o depresji egzogennej i endogennej, i ta egzystencjalna miałaby być z tej pierwszej grupy. Mam bardzo podobnie, chociaż nie z tego powodu (te problemy, o których piszesz, też będę miała, tym bardziej, że od dłuższego czasu pracuję na umowach śmieciowych, ale mam także o wiele większe).

Pójdź do psychiatry, można na NFZ bez skierowania. Twoja sytuacja jest taka, jak jest, ale możesz w tym lepiej się czuć, dzięki lekom i może psychoterapii (ja będę szukać psychoterapii na NFZ, bo na wizyty za 150 zł co tydzień przez rok-dwa mnie nie stać). A może wtedy pojawi się światełko i zrobisz coś, co zmieni Twoją sytuację. Kiedy mam lepsze okresy, to mam na to nadzieję. Kiedy gorsze, to oczywiście WIEM, że zawsze będzie źle Teraz mam ten lepszy, ale biorę trittico w małej dawce z powodu zaburzeń snu. Nie jestem pewna, ale może działa także na depresję, bo ogólnie czuję się lepiej, z tym że jednak miałam nawroty, ale nie drastyczne.

[bazia8]

Kiedy czułam, że świat mi się rozpada. Miałam zlewne poty w nocy przy napadach panicznego lęku. Brak łaknienia i metaliczny smak w ustach, nie mogłam się na niczym skoncentrować. Przy tym wszystkim pracowałam, ogarniałam dom i dziecko. Tylko czułam, że w końcu pęknę na pół.