finansowa pomoc teściów i rodziców

[kuku-007]

Jak to jest, dziewczyny? W różnych postach pojawiają się stwierdzenia:
teściowie/rodzice są ok, bardzo nam pomagają finansowo. Intryguje mnie fakt
przyjmowania pomocy finansowej od rodziców, a wiele z was traktuje to jak coś
oczywistego. Dla mnie to dziwne. W końcu jesteśmy dorośli, mamy swoje
rodziny, dzieci... a dorosły człowiek to człowiek odpowiedzialny za swoją
rodzinę. Głupio byłoby mi brać pieniądze od rodziców, bo to by znaczyło, że
nie potrafię utrzymać swoich dzieci. Znam taki przypadek - facet już po 40-
stce, żona trochę młodsza, dwoje nastoletnich dzieci. Teściowa podrzuca im
kasę, kupuje lodówkę, płaci za angielski chłopców... Ojcu rodziny (ktory nb.
teściowej nie znosi) nawet nie drgnie powieka. Jak ją stać, to niech płaci -
mówi. A jej wcale nie stać, bo jest na marnej emeryturze. A jemu wcale nie
głupio. A Wam?
Pozdrawiam, kuku

[koleandra]

Juz ten temat był maglowany conajmniej kilka razy...
Moim zdaniej jeśli tesciowa chce płacić a młode małżeństwo chce brac to
wszystko jest ok. Oczywiście teściowie/rodzice nic nie muszą jesli nie chcą a
dzieci nie mają prawa oczekiwać, najwyżej mogą poprosić o pomoc jesli im bardzo
ciężko.

[ligia76]

Osobiście nie widzę nic złego w pomaganiu dzieciom.
Oczywiście chodzi mi o "zdrowe" pomaganie.
Jeśli rocicom/teściom sprawia to radość, nie widzę powodu aby się obruszać i nie przyjmować prezentów/pieniędzy.
Chora sytuacja jest wtedy, kiedy dzieci żerują na rodzicach np. nie pracując (nie mówię tu o bezrobociu, tylko o celowym braku zatrudnienia), to już patologia totalna.
Sama kiedyś dostałam samochód od teściów i nie widzę w tym nic złego, teść się uparł i koniec. Dodam że mój mąż jest jedynakiem, pracujemy obydwoje (obecnie jestem na urlopie wychowawczym).

Pozdrowienia
Ligia


Pozdrowienia
Ligia

[twinmama76]

Ja absolutnie nie oczekuję pieniędzy od moich rodziców, ani teściów. Ale na
przykład gdy oboje z mężem nie mieliśmy pracy, to teściowa przez 3 miesiące
płaciła nam za mieszkanie. Jak mogliśmy przyjąć? Ano nie mieliśmy oszczędności
na tyle, żeby płacić, a nie chcieliśmy karnych odsetek.
Z drugiej dla mojego męża nie byłoby nic dziwnego w tym, gdyby mamusia kupiła
mu monitor, na który ma ochotę, ale aktualnie nie bardzo pieniądze. Dla mnie
jest to nie do przyjęcia. Uważam, że jesli mnie na coś nie stać w obecnej
chwili, to zbieram.
Dziwią mnie ludzie, którzy chełpią się pięknie wyposażonym mieszkaniem, drogim
samochodem, wspaniałymi wczasami...a okazuje się, że za wszystko płacą rodzice.

[mik5]

Oczywiście nikogo to nie usprawiedliwia, ale dla niektórych rodziców jest
punktem honoru to, zeby jak najwięcej pomagac swoim dzieciom, bez wzg. na ich
wiek. Moja koleżanka z pracy, pani już na emeryturze ciągle opowiada, ze jej 40
letnia córka rzadko kiedy gotuje sama obiady (nie mieszkają razem ale córka z
rodziną przyjeżdża do mamy w niedziele po wałówkę), ze kiedy zięc nie miał
pracy, to oni z mężem oddawali dzieciom 1 swoją pensję, ze kiedy córka z
wnuczka są na wczasach, to ona prasuje zięciowi koszule, które on po
wyciągnięciu z pralki przywozi, itp. itd. To wszystko jest rzeczywiście trochę
niepoważne, ale w pewnym sensie tej córce zazdroszczę. Chyba rzeczywiście jest
to kwestia dogadania się zainteresowanych stron.

[ufnolek]

Hmmmm.Mieszkam z mezem i dzieckiem u tesciowej.To ona placi rachunki,ale tylko
dlatego ze sama tego chce i za nic nie chce naszych pieniedzy.Dodam ze jedzenie
i wszystkie inne rzeczy kupujemy sami.Mi osobiscie ta sytuacja bardzo nie
pasuje bo przy jakis spieciach czasem jej sie wymsknie ze nas utrzymuje itp.
ale dalej nie chce naszych pieniedzy.Chyba sama niewie o co jej chodzi,a moze
cieszy ja to ze ma nas w garsci i moze nami rzadzic.A moja mama czesto daje
Kacperkowi pieniązki,a my za to kupujemy mu zabawki,ubranka czy inne potrzebne
mu rzeczy.Gdybym nie wziela pieniedzy od mamy obraziła by sie i byłoby jej
strasznie przykro.Bo kocha swojego wnuczka i cieszy sie ze moze mu cos dac.Ja
po nic nie wyciagam reki,nie uwazam ze mi sie cos nalezy,dziekuje za to co
otrzymuje i ciesze sie z tego co mam.
Lidka

[kuku-007]

Mi osobiscie ta sytuacja bardzo nie
> pasuje bo przy jakis spieciach czasem jej sie wymsknie ze nas utrzymuje itp.

No właśnie, jaka jest cena takiej "pomocy"? Czasem całkiem spora. Moja mama w
ramach prezentu slubnego dołożyła nam na początku małżeństwa pewną sumę, kiedy
kupowaliśmy piewsze mieszkanko (piszę - mieszkanko, bo było bardzo małe .
Było to mniej wiecej 10% całej sumy. Do dziś (minęło ze 13 lat) "przypomina"
nam co jakis czas o tym fakcie w mało przyjemnych sytuacjach (próby zwrócenia
jej pieniędzy były nieudane i skończyły sie rękoczynami). Inny przykład:
koleżanka w średnim wieku, z rodziną. Ona i mąż pracują, zarabiają przeciętnie.
Pomaga im jej mama. Mąż nie protestuje. Doszło do tego, że mama potrafi grzebać
im w koszu z brudną bielizną, w lodówce, nie mówiąc o tym, że decyduje o
wyglądzie ich mieszkania. Wybrała im np. szafki do kuchni, które im sie nie
podobały. Powiedziała: bierzecie te, ja płacę, inne - płacicie sami. Zgodzili
się...
Ale chodzi mi o coś innego - o to, że dorośli ludzie, mający własne rodziny tak
łatwo godzą się, żeby współutrzymywali ich rodzice (często wręcz tego
oczekują). Że uważają to za normalne. Ja za normalne uważam całkowitą
samodzielność i nieogladanie się na rodziców czy teściów (nie mówię o
upominkach dla wnuków czy prezentach z okazji oraz ekstremalnych sytuacjach jak
choroba czy brak pracy). Chodzi mi o normalne, codzienne życie. Samodzielne
życie.
pozdrawiam, kuku

[burza4]

Dla mnie tacy ludzie nie mają krzty honoru po prostu. Rozumiem jeszcze
przyjmowanie pomocy w rodzinie, która ma dobre relacje i dobry status
materialny rodziców umożliwia tę pomoc a dzieci faktycznie potrzebują. Ale w
przypadku, kiedy chodzi o rzeczy z gatunku ekstrasów i to kupowane np. z
emerytury babci, to jest to pasożytnictwo i egoizm. Nawet jeśli babcia sama się
naprasza. A już w ogóle w sytuacji takiej, kiedy się teściowej nie znosi, a jej
pomoc przyjmuje bez mrugnięcia okiem to dla mnie oznacza brak godności, takie
osoby oceniam jako zwykłe łajzy. Uważam, że po prostu NIE WYPADA przyjmować
prezentów, jeśli się wie, że darczyńcy na takie gesty nie stać - a nie trzeba
tu wiele - wystarczy pomyśleć, ile rodzice zarabiają, a ile trzeba żeby się
utrzymać. Nie wiem, jak niektórzy mogą spać spokojnie ze świadomością, że np.
babcia oszczędza na lekach dla siebie, zeby dzieciom/wnuczkom kupic coś
drogiego. Źle bym się czuła, gdyby rodzice kupowaliby mi np. nowy telewizor, a
ja wiedziałabym że ich własny ma 15 lat, taki prezent tkwiłby mi ością w gardle.

[aniaop]

Wszystko zalezy od sytuacji. Moj tata np zarabia 3 razy tyle co ja i uwaza, ze
po to ma te pieniadze, zeby je wydawac. Czesto robi wiec wnuczce prezenty, malo
tego zdarza mu sie np mnie wyciagnac na zakupy i kupic mi plaszcz z
komentarzem, "ze nie moge wygladac jak corka bezrobotnego"

[burza4]

aniaop napisała:

> Wszystko zalezy od sytuacji. Moj tata np zarabia 3 razy tyle co ja i uwaza,
ze po to ma te pieniadze, zeby je wydawac. Czesto robi wiec wnuczce prezenty,
malo> tego zdarza mu sie np mnie wyciagnac na zakupy i kupic mi plaszcz z
> komentarzem, "ze nie moge wygladac jak corka bezrobotnego"


Toż właśnie piszę o zgoła odwrotnej sytuacji - kiedy tatuś/mamusia z niewielką
renciną od ust sobie odejmuje, żeby dzieciom kupić np. DVD na raty...)) albo
o takiej kiedy np. teściową utopiłoby się w łyżce wody, ale jak już głupia coś
kupi, to niech będzie, łaskawie się to przyjmuje... takie postawy budzą moją
żywiołową pogardę...

Osobiście jednakowoż poczułam się o niebo lepiej (w sensie doroślej), kiedy
stałam się samorządna i niezależna i nic nikomu nie musiałam zawdzięczać.

[aniaop]

>
> Osobiście jednakowoż poczułam się o niebo lepiej (w sensie doroślej), kiedy
> stałam się samorządna i niezależna i nic nikomu nie musiałam zawdzięczać.


Masz racje, tez sie tak czulam przez te kilka lat, kiedy moglismy liczyc tylko
na siebie. Teraz jednakze mam meza na wychowawczym i prezentow nie odmawiam,
traktujac jednakze te sytuacje jako przejsciowa.

[mamastasia]

A nam rodzice pomagają różnie i jest nam z tym dobrze i im chyba też, bo sami
się ofiarują. Np teść dodaje nam do opłaty za internet 50% ceny, bo sam chce i
sam o tym pamieta (my go nie prosimy ale też nie odmawiamy), a internet jest
potrzebny do pracy mojemu mężowi. Częściej jednak jest tak, że coś tam nam przy
okazji kupują (masło, cukier, proszek do prania itp) i dają nam to jako
"prezent". Moi rodzice mają malutkie gospodarstwo i dzięki nim nie kupujemy
mięsa, większości warzyw. Choć to nie są pieniądze to jednak łatwo można to na
nie przeliczyć. Jest to jednak dobra wola darczyńców, a my nie liczymy tylko na
to, że nam ktoś coś da. Choć muszę przyznać, że wspiera to nasz budżecik.
Myślę, że obecnie różnie bywa i nie zawsze można tak łatwo powiedzieć - jesteś
dorosły i radź sobie sam - wszyscy wiedzą jakie są zarobki, jak jest z pracą i
jakie mamy ceny.

wszyscy licza na rodziców a tymczasem oni

[michiko]

nie maja obowiązku pomagac nowożeńcon ani tym z jakimś stażem małżeńskim. Bo
niby z jakiej racji.
Niektóre pary pobierają sie nie mając dosłownie nic- a jakoś to bedzie- a
bedzie tak z rodzicami beda mieszkać rodzice dadza jeść itd. Zupełny brak
realizmu. Rodzice swoej zrobili- wychowali i trzeba dac im odpocząć a nie
obarczać ponownie brakiem kasy dziećmi itd.
Im tez sie cos od życia nalezy

[klaudia1973]

osobiście nigdy nie korzystaliśmy z pomocy ani rodziców ani teśców, zawsze
staralismy ise tak gospodarzyc aby jakos szło , choc czasmi było cięzko
np przez mc jedlismy chleb ze smalcem a na obiad rosól i kartofle
, ale tak trzeba było , w swoim czasie moich rodziców było stac na bardzo
duża pomoc ale my nie skorzystaliśmy , nigdy nie oponowali za naszym
związkiem , wiec jakn nie to nie, jest nam z tym bardzo dobrze bo jak
wywalam stare meble to nie patrze nie ogladam sie za siebie kto i ile na
co dał
, mój mąz ma zawsze jakies hobby i sporo to kosztuje , i wówczas gdyby
rodzice dokładali napewno pojawił by się zgrzyt typu my dajemy na zycie a
on ma fanaberie
, jak chce wypic wódki to pije za swoje , oali za swoje , jak ma ochote
moja mam to np kupuje dzieciom owoce słodycze jak do na s przychodzi .
ogólnie przez 14 lat naszego wspólnego zycia nigdy nie wzielismy pieniedzy
od rodziców i8 tesciów
jestem cholernie z tego dumna bo wszystko co mamy jest nasze w 100% i
nigdy nie było inaczej. PS
strasznie tom nie modne wsród młodych małżenstw ale my jestesmy happy

[szymanka]

Właścwie to nie wyobrażam sobie, że mogłabym przyjmować ciągłą pomoc od
rodziców/teściów. Ciągłą to znaczy miesiąc w miesiąc otrzymywać pieniądze, lub
mieć jakieś opłacone rachunki.
Ale z drugiej strony, teściowa po ślubie kupiła nam pralkę i lodówkę. Przy
zakupie samochodu brakło nam 2 tysiące, pożyczalismy od teściów. Zwrotu za nic
nie chcieli przyjąć. Sami z siebie kupili nam działkę za 10 tys. Teściowa
często kupuje mojemu synowi ubranka. To samo moja mama. Więc ta pomoc jest i to
spora.

[le_lutki]

A ja to chyba mam po wlasnej matce, ze rekami o nogami sie opieram przed
jakimikolwiek zobowiazaniami materialnymi czy innymi u innych osob z rodziny.
Ale w praktyce to wyglada tak (kilka przykladow z zycia):
- kiedy chcialam zmienic samochod (tuz po studiach), bo moj garbusek sie
zbiesil, to ja wplacilam 1/3 kwoty z oszczednosci, a 2/3 zaplacil moj Tata.
Pozniej regularnie co miesiac splacalam mu minimum 1000 PLN miesiecznie, a w
porywach (jesli mialam dobre fuchy) to i 2000. Taki uklad byl uczciwy i pasowal
obu stronom.
- kiedy bralismy slub we Francji, ja co prawda bylam zwolenniczka wersji:
cicho, kameralnie i bez pompy, ale bylam w tej wizji odosobniona. Glownie moja
tesciowa nalegala na "nalezyta" oprawe, ale nie tylko. Uzgodnilismy, ze koszty
(niemale) slubu i wesela zostana podzielone na 4 miedzy: jednych moich tesciow,
drugich tesciow, moich rodzicow i nas z mezem. Rodzice sami zadeklarowali chec
uczestnictwa w wydatkach. Skonczylo sie na tym, ze moi rodzice (stosunkowo
najmniej zarabiajacy w tym towarzystwie) dali nam najwiecej, o wiele wiecej niz
by wypadalo (i nie da sie im odmowic!) a tesciowi maz odeslal czek z
jego "wkladem" po roku od slubu i niekonczacych sie zalach, ze "musial placic
na nasze wesele i nie rozumie czemu".
- moze sie zdarzyc, ze kiedy nam sie przyjdzie wyprowadzic na poludnie, to po
sprzedazy naszego tu mieszkania bedzie nam sporo brakowac zeby tam cos kupic
(ceny horrendalne). Tym niemniej propozycja pracy nie do odrzucenia. I
tesciowie juz - na wahania mojego meza - zapowiedzieli swoja pomoc w razie
koniecznosci, oczywiscie na zasadzie pozyczki (podobnie jak bylo z obecnym
mieszkaniem, juz splaconym). Wolalabym tego uniknac z roznych wzgledow, ale
milo ze strony tesciow, ze zaproponowali. I wiem tez, ze maz najpierw sprobuje
na wlasna reke zanim wyciagnie ja do nich...
- mam w rodzinie (w Poslce) przypadek taki, ze smarkaci za wszelka cene chcieli
sie pobrac (19 i 23 lata) wiec "na zlosc mamie" zrobili sobie dziecko, ktore
zreszta bardzo wszyscy kochaja. Rodzice dali mieszkanie (osobne!), placa czynsz
mlodym malzonkom, malzonkowie jesli sie okazuje, ze trzeba nowy fotelik
samochodowy dla dziecka - to INFORMUJA o tym fakcie rodzicow bez skrupulow i po
dwu dniach fotelik jest. Pani sie zachcialo nagle studiowac - dziecko przeciez
popilnuja w week-end dziadkowie (choc na codzien sie ich kijem odgania). I
jeszcze wszystko byloby w miare normalne gdyby nie to, ze kiedy sie pojdzie do
nich w odwiedziny, to "glowa" tego domu bez mrugniecia okiem krytykuje tescia w
sposob niewybredny, ze sie "miesza" (??), ze nie rozumie dlaczego uwaza go za
nieudacznika zyciowego i ze lepiej jakby sie zajal soba. Dziw bierze, dlaczego
w sposob tak wybiorczy mialby sie zajac soba, ale wole nie wnikac bo mi sie i
tak scyzoryk otwiera w kieszeni... Odrobine dumy! Skoro krytykujesz nie
zyciagaj reki tylko zarabiaj na swoja rodzine! Ale nazywa sie, ze mlodzi "sa na
swoim"...Taka dojrzalosc i niezaleznosc za cudze pieniadze. Dla mnie nie do
przyjecia.
Kiedy ja sie wyprowadzilam od rodzicow, na wlasne zyczenie, to musialam liczyc
pieniadze co do grosza (oplaty, czynsz, samochod, jedzenie) ale to byl moj
wybor i sama odpowiadalam za to, co robie. Choc przyznam, ze mila jest
swiadomosc, ze kiedy sie wpadnie w tarapaty, to bedzie mozna liczyc na rodzine.
Ale to dla mnie odrebna rzecz.
pozdrawiam

[adsa_21]

Mi rodzice co miesiac przelewaja kilkaset zlotych na konto, a tescie nas
utrzymuja tzn. mieszkamy z nimi ale oni placa rachunki itp. Maz tylko doklada
sie do benzyny, czasem robimy zakupy. Reszta pieniadzy z pensji meza(budzet)
idzie na jedzenia i rzeczy dla Adasia,ubrania dla nas, splate rat itp
Bardzo chcialabym byc choc troche niezalezna finasowo, chociaz od rodzicow..
Dlatego szukam pracy...
Oni zarabiaja dosc dobrze ale nie chcialabym by nam pomagali..
Mieszkanie na koszt tesciow jakos mi nie przeszkadza

[malafm]

Jak to jest u nas? Otóż mimo, że prawie 3 lata temu wyprowadzilismy sie od
rodziców nadal nam pomagają i to zarówno tak praktycznie jak i finansowo. Nie
dają nam pieniędzy tak po prostu do ręki ale ciągle cos kupują Wice ( soczki,
wędlinkę, mleczko, słodycze). I słuchajcie nie będę nawet pisać ile razy
prosiłam żeby tego nie robili...Za każdym razem słyszę, że oni przecież nie
przejedzą pieniędzy...Zawsze jak zaprowadzam małą to kupuję te soczki, deserki
itd. i myslicie że to coś daje. Odbieram ją i to przeważnie jest zapakowane do
plecaka i wędruje z nami do domu. Następna sprawa to obiady. Otóż ja pracuję w
układzie 2 dni pracy i 2 dni wolnego albo 3 dni pracy i 3 dni wolnego. Gdy
jestem w pracy ( od 10 do 20.oo) to wiadomo nie gotuję. Mała je albo w
przedszkolu albo poprawia obiadem u mamy, mąż wraca z pracy o 19 i jak małą
odbiera od rodziców tam je obiad (odgrzany).Więc wtedy wiadomo sytuacja niby
prosta, ale zostają te dni kiedy mam wolne...i jak to wygląda w praktyce? Otóż
bardzo często albo wręcz najczęściej i tak ten obiad jest u rodziców. Mama za
każdym razem powtarza, że nie będzie gotowała dla 2 osób bo tak nie umie i
nawet nie ma sensu gotować na 2 domy. A jak już się uprę i coś w domu sama
ugotuję to naprawdę z trudem udaje mi się ich przekonać żeby przyszli do nas i
zjedli. Kiedyś zaprosiłam ich na niedzielny obiad, więc oczywiście rosołek i
drugie danie. A oni przyszli i mówią że już zupę jedli bo przecież nie będa
mnie objadać. No ręce mi opadły. Słuchajcie w związku z taką sytuacją jaka
jest uparłam się i co miesiąc daję im pieniądze niby na te nasze obiady.
Oczywiście nigdy nie chcą wziąć ( doszło do tego że zostawiam gdzieś na meblach
w wazonie np.). Ja wiem że to się trochę śmieszne wydaje ale kiedyś jak
próbowałam na spokojnie z nimi porozmawiać, że musimy to zmienić i te obiady
muszą się skończyć to...oczywiście niezbyt przyjemnie skończyło sie spięciem i
zarzutami z ich strony, że ich już nie potrzebujemy. Dlatego teraz odpowiem na
pytanie kuku-007: nie jest mi głupio, że rodzice nam pomagają. Ale może
dlatego, że my tej pomocy nie wymuszamy ani tak naprawde o nią nie prosimy tak
bardzo. To wynika z ich podejścia i może to głupio zabrzmi ale pomagają bo mają
z czego a gdyby nie mieli to pomagaliby nadal tak w praktyce jak to tez
robią.Oki może trochę zagmatwałam ale mam nadzieję ze rozumiecie o co mi chodzi.
Pozdrawiam
Mała

[anaj75]

Nadziwić się nie mogę... U nas, przed wychowawczym, kiedy oboje zarabialiśmy,
choć na dorobku, sami pomagaliśmy naszym rodzicom, wysyłając pod pretekstem np.
urodzin, dnia matki itp. trochę pieniędzy. Teraz jest to niemożliwe ale zdarza
się, że zasponsorujemy przyjazd którejś z mam do nas, żeby się wnukiem
nacieszyła.
Ciekawe, czy ktoś miał podobną sytuację?

[anaj75]

Czuję potrzebę dookreślenia moich poglądów, bo wypowiedziałam się trochę
emocjonalnie i bezrefleksyjnie .
Myślę, że nie ma nic złego, gdy w rodzinie osoby o lepszym statusie
materialnym, pomagają tym, w gorszej sytuacji. Tak przynajmniej funkcjonuje to
w mojej rodzinie na osi: rodzice - dzieci, rodzeństwo itd. Gorzej, gdy pomocy
udzielają biedni rodzice, w miarę dobrze zarabiającym dzieciom. Istotny jest
też klimat emocjonalny takiego pomagania. Jeśli kryłaby się za tym potrzeba
zdominowania strony wspieranej, odrzuciłabym taki dar.
Wielu rodziców uważa, że ich obowiązkiem jest pomoc dziecku np. w zakupie
mieszkania. Jeśli są w stanie, to ok. Dzięki temu, wielu moich znajomych
mieszka dziś w swoim M.
W naszej sytuacji przyjęcie takiej pomocy jest niemożliwe, bo rodzice mają
mniejsze dochody niż my. A my nie mamy, z kolei, tak dużych, by kupić sobie
jakieś lokum.
Czasem to nawet mi żal i trochę zazdrość mnie chwyci, że nic nam za darmo z
nieba nie spadnie . Wałęsamy się po stancjach, licząc, że kiedyś sami sobie
na coś zapracujemy.
I jeszcze jedno: dużo lepiej czuję się w roli osoby dzielącej się swoimi
pieniędzmi niż przyjmującej je od innych. Może to stąd...
Nie wiem, czy komunikatywnie się wypowiedziałam ale pisząc robię kilka innych
rzeczy na raz
Pozdrawiam.
Jana

[nanuk24]

Oj! ja mam tak.Mieszkam za granica,moi rodzice w Polsc(zreszta cala moja
rodzina)Rodzicom moim sie nie przelewa(moja mama pracuje, ale od 3 miesiecy nie
dostala jeszcze wynagrodzenia),takze raz w miesiacu wysylam pieniadze,4 razy w
roku paczki:dla siostry, brata, mamy, taty ,szwagra itd.I sprawia mi to wielka
frajde,ze moge im pomoc a i oni sa mi bardzo wdzieczni.
Natomiast mamy problem z meza mama.Tesciowa mieszka w Rosji i uparla sie, ze
wysle nam 1000$(a bo dziecko sie urodzilo,bo pewnie potrzebujemy, bo daje
pieniadze swojemu drugiemu synowi,a my pewnie czujemy sie urazeni itp.)Zawsze
odmawiamy,bo kto widzial, zeby z Rosji do Stanow wysylac dolary! Parodia!
Tesciowa w koncu wyplakala sie mezowi w sluchawke,ze jest jej przykro, bo jej
nie potrzebujemy, ze nie widziala syna 6 lat i chcialaby czuc sie potrzebna...
Wiekszosc rodzicow robi to z milosci do swoich dzieci.Jezeli chca, to daja i
nie uwazam,zeb bylo to cos zdroznego.

[bedada]

W tym roku w marcu znalazłam się w takiej sytuacji: ja na wychowawczym,a mój
mąż stracił prace.Tak więc moi rodzice zamiast dawać nam kase robili nam raz na
tydzień duuże zakupy w supermarkecie.Opłaty za mieszkanie robiliśmy sami.Cała
sytuacja trwała całe szczęście tylko miesiąc,bo szanowny małżonek bardzo się
przejął,że nie może utrzymać rodziny i szybko znalazł sobie nową lepiej płatną
(nawet)prace.Ale i tak jestem moim rodzicom wdzięczna,za te zakupy.Miło jest
wiedzieć,że w najcięższych chwilach swego życia można liczyć na rodziców!I nie
chodzi mi tylko o kwestie finansową!

[umargos]

Nam rodzice pomagają. Oboje, i moi i męża. Dzieki moim rodzicom mamy
mieszkanie. Jak spłacimy nasz kredyt będziemy spłacać ich. Przyjęlismy pomoc
bez większych skrupułów (no bardziej ja, bo inicjatywa była mojej mamy i to
jeszcze przed naszym ślubem). Z naszej strony, bez wahania jestem w stanie
powiedzieć, że rodziny mogą na nas liczyc w różnych sprawach - od pielegnowania
w chorobie do fizycznej pomocy przy remoncie, czy przy jakichkolwiek
problemach. Mogą liczyc na wsparcie z naszej strony, tak jak my mogliśmy i
mozemy nadal z ich strony. A choć to głównie rodzice nam pomagają, to samo
podejście do tematu (i pewnie wychowanie) sprawia, że może na nas liczyc
rodzeństwo (akurat moje, bo mąż jest jedynakiem) i my możemy liczyc na nich.
Zawsze w chwili problemów, najróżniejszych, jest kilka telefonów pod które
można zadzwonić i uzyskać wsparcie. Nawet tylko pogłaskanie po głowie lub kopa
w d... zależy co potrzebne. I nie mam z tego powodu żadnych obiekcji. Daję i
biore, nie liczę, bo i po co. Kocham całą moją rodzinę i jestem dla nich tak,
jak oni dla mnie, bez zastanawiania się kto więcej kto mniej, kto coś tam itp..
No i układ jest uczciwy...nikt nikomu niczego nie wylicza.
Pozdrawiam
Ula

[saba76]

chyba wszystkich spisalaś pod 1 kreske,a tak się nieda

Owszem czasem kożystam z pomocy rodzicow,ale jesli pieniadze to tylko male
pozyczki i zawsze zwrotne.
U nas w rodzinie dziala niezobowiązujący handel wymienny,ja mam czereśnie na
dzialce i troche warzyw ,wiec ratuje szfagierke,teściową i mame(czereśniami),mo
ja mam też ma dzialke ,ale ma gruszki i jabłka i podżuca nam,teściowa jak maja
to daja grzypki,szfagierka ciuszki po chlopcach,ja coś tez nieraz podżuce z
ciuszków i tak wszystko dziala. Jest to pomoc? jest!

Bylo też u nas tak ,że niemielismy na chleb i wtedy niezmuszani,sami z siebie
rodzice podżucali nam przetwory i coś innego-pieniazki raczej nielubie
przyjmować i żadko to robie.
Dzial to rownież w 2 strone ,gdy teściowie niemieli,albo moji rodzice też
pomagałam.

Nawiasem ,mówiąc w przypadkach ekstremalnych zawwsze lepiej liczyć na pomoc
innych a lepiej jak to jest rodzina,a tu trzeba współpracować.

[mamausi]

każdy ma takie podejście do wszystkiego jak mu się w życiu osobiście powodzi,
gratuluje młodym małżeństwom które potrafią się same utrzymać i nie potrzebują
pomocy rodziców, myślę że taka sytuacja sprzyja relacjom rodzinnym(np.teściowa-
synowa,nie jest łatwo brać od kogoś jego ciężko zarobione pieniądze)ale
niestety nie zawsze tak jest, tzw wpadka, zdarza się często, wiem można
powiedzieć "nieopowiedziani, przecież wiadomo skąd się biorą dzieci..."ale
jestem pewna,że nie ma tu osoby, która będąc kilka lat w stałym związku nie
uprawiała nigdy seksu bez zabezpieczenia, porostu niektórzy nie maja tyle
szczęścia i kończy to się nieplanowana ciążą co dalej usunąć?!!!Ja niestety
muszę godzić się na pomoc finansowa ze strony rodziców - teściów, ponieważ sami
nie potrafimy powiązać końca z końcem, nie jest łatwo mając dwadzieścia parę
lat zarobić tyle pieniążków by dokończyć studia(czy uważasz że mam zakończyć
swa edukacje podnieść dumnie głowę do góry i napisać takiego posta, że mi
rodzice nie muszą pomagać? utrzymać dziecko, siebie, mieszkanie, naprawdę nie
jesteśmy w stanie. Naprawdę nie jestem zadowolona z tego że muszę przyjmować
pomoc rodziców,a czasami nawet prosić o nią, ale musze porostu i jest mi z tym
źle i bardzo mnie denerwuje jak osoba która nie ma o tym pojęcia pisze takie
posty.

[aniaop]

mamausi napisała:

> każdy ma takie podejście do wszystkiego jak mu się w życiu osobiście powodzi,
> gratuluje młodym małżeństwom które potrafią się same utrzymać i nie
potrzebują
> pomocy rodziców, myślę że taka sytuacja sprzyja relacjom rodzinnym
(np.teściowa-
> synowa,nie jest łatwo brać od kogoś jego ciężko zarobione pieniądze)ale
> niestety nie zawsze tak jest, tzw wpadka, zdarza się często, wiem można
> powiedzieć "nieopowiedziani, przecież wiadomo skąd się biorą dzieci..."ale
> jestem pewna,że nie ma tu osoby, która będąc kilka lat w stałym związku nie
> uprawiała nigdy seksu bez zabezpieczenia

- owszem ja jestem taka osoba. Zawsze (od 10 lat) lykalam pigulki, teraz
przyklejam plastry. A sex bez zabezpieczenia uprawialam tylko, kiedy staralam
sie o dziecko. Wiec nie uogolniaj.


, porostu niektórzy nie maja tyle
> szczęścia i kończy to się nieplanowana ciążą co dalej usunąć?!!!Ja niestety
> muszę godzić się na pomoc finansowa ze strony rodziców - teściów, ponieważ
sami
>
> nie potrafimy powiązać końca z końcem, nie jest łatwo mając dwadzieścia parę
> lat zarobić tyle pieniążków by dokończyć studia(czy uważasz że mam zakończyć
> swa edukacje podnieść dumnie głowę do góry i napisać takiego posta, że mi
> rodzice nie muszą pomagać? utrzymać dziecko, siebie, mieszkanie, naprawdę nie
> jesteśmy w stanie. Naprawdę nie jestem zadowolona z tego że muszę przyjmować
> pomoc rodziców,a czasami nawet prosić o nią, ale musze porostu i jest mi z
tym
> źle i bardzo mnie denerwuje jak osoba która nie ma o tym pojęcia pisze takie
> posty.

[kuku-007]

jestem pewna,że nie ma tu osoby, która będąc kilka lat w stałym związku n
> ie
> > uprawiała nigdy seksu bez zabezpieczenia

Ja też jestem taką osobą, więc nie uogólniaj tym bardziej. A rodzinę
założyłam, kiedy było mnie na to stać. I wcale nie miałam 100 lat, tylko 21.
Można.
pozdrawiam, kuku

[cruella]

Tak, to prawda, niewiele osób uczciwie przyzna, jak wielką pomoc dostaje od
rodziców/teściów. Tu mały prezencik (niby niezobowiązująco) tam "dołożyli się "
do mieszkania, tu pilnują dzieci, tam zostają z nimi na wakacje.
Mieszkamy z nimi, więc i tu pomoc jest spora ale...my umiemy brać))

Jak to było u nas?

Ja i mąż nie chodziliśmy głodni ani brudni. Tu jednak rola wychowawcza i pomoc
się kończyła. Żadnych inwestycji w języki czy "dobrą szkołę" (a pieniądze w
domu zawsze były). Bo to wszystko (kino, książka, zabawki) przekraczały ramy
obowiązków rodziców. Etap inwestycji i pomocy w większym stopniu zakończył się
wraz z maturą. Już na pierwszym roku dostaliśmy stypendia i za nie musieliśmy
kupić sobie książki i potrzebne rzeczy, opłacić stołówkę. Wówczas (już) mąż
dorabiał na boku by związac koniec z końcem. Ze skromnych oszczędności (ja
również dorabiałam korepetycjami) musieliśmy dokładać się do prowadzenia domu
rodziców. Będąc na drugim roku przeszliśmy na studia zaoczne, musieliśmy po
prostu pójść do pracy( jak dumnie to brzmi, dwie pensje w wysokości min.
socjalnego). I tu ręka rodziców znacznie się wyciągnęła, musieliśmy bowiem
dokładać więcej (bo małe dziecko zużywa więcej wody, bo trzeba częściej palić w
centralnym...). Po sześciu latach takiego cichego zaglądania do potrfela
wyprowadziliśmy się, wynajmując mieszkanie w obcym mieście (a W-wa do łatwych
miejsc nie należy). Skończyliśmy studia, kupiliśmy mieszkanie. Mimo, iż
rodziców stać było na pomoc my kupowaliśmy mieszkanie całkowicie zdani na
siebie. O teściach nie piszę, byli chyba szczęśliwi, że wreszcie nie mają
obowiązku dokładać do syna.
Jaką pomoc dostałam od rodziców? Mogłam u nich mieszkać przez te kilka lat po
ślubie, mama zajmowała się ponadto synem 3-4 godz. dziennie przez dwa lata. To
prawda, nie musiała. Jestem dorosła, powinnam sama zadbać o opiekę nad
dzieckiem. Cóż jednak, skoro niania nie mogła siedzieć z synem dłużej niż 8
godzin a ja pracowałam do 19. To prawda, byliśmy i jesteśmy dorośli, to nasze
kłopoty i zmartwienie. Ale mimo wszystko pozostaje ból i jakiś smutek, że nie
mogłam na nich liczyć w najgorszych dla nas momentach, w przysłowiowych
zakrętach życia. I nie mam tu na myśli wykładania pieniędzy ale zwykłą
pożyczkę. Cóż, chyba nauczyłam się liczyć tylko na siebie.
Trzeba pamiętać jednak o tym, że każdy kij ma dwa końce. Rodzice cały czas
manifestują nam, że nie potrzebują od nas żadnej pomocy, o opiece na stare lata
nie mówiąc. Nie potrzebują naszej "łaski", szkoda...bo w ten sposób znów dają
nam znać że znaczymy dla nich tyle co sąsiad zza ściany.
)))))))))))))

buźki

[cruella]

miały być w drugą stronę((((((((((((((((((((((((((
faktycznie wyszło, jakbym się cieszyła

[aleksandrynka]

mi też nie głupio. Rodzice pomagają nam, i to bardzo, bo nas kochają i mają
taką możliwość. To ich wybór, chociaż też wiedzą, że na wiele rzeczy nie byłoby
nas teraz stać. Mogłabym poczekać, ale skoro oni chcą nam pewne rzeczy kupić
teraz, to bardzo się cieszę i jestem super-wdzięczna. Moim dzieciom też pomogę,
kiedy zaczną samodzielne życie. Tak jest u mnie w rodzinie i już, nie ma co się
nad tym rozwodzić. Co innego, gdyby nie było moich rodziców albo mnie w
przyszłości stać... To jest też tak, że ja zawsze pomogę moim rodzicom, to
oczywiste. I to bez względu na to, co robią teraz dla nas.

[mama_wiktora]

Ja bym podzieliła kwestie pomocy finansowej na zdrową i niezdrową. Zdrowa to
moim zdaniem taka, jaka jest w każdej normalnej i zdrowej rodzinie. Ludzie po
prostu sobie w takiej rodzinie pomagają finansowo i niefinansowo w miarę swoich
możliwości (w ekstremalnych sytuacjach także poza tymi możliwościami) z dobroci
serca w ludzkim, normalnym odruchu, bo tak to jest w rodzinie. Widzę, że jest
potrzeba, ja mogę pomóc, więc pomagam. No i oczywiście nie wymagam niczego w
zamian. Jeśli w przypadku pomocy finansowej stać mnie tylko na pożyczkę,
ustalamy jasno, że to jest pożyczka i na jakich warunkach. Niezdrowa dla mnie
to wtedy, gdy pomoc taką wykorzystuje się aby uzyskać dominację nad osobą,
która pomoc przyjmuje. Albo gdy oczekuje się lub przyjmuje się pomoc od osoby
której na tę pomoc tak naprawdę nie stać.

U mnie to nie jest tak, że oczekuję i uważam za oczywiste, że pomoc jakąś od
rodziców uzyskam. Od kiedy skończyłam 19 lat zarabiam sama, oczywiście że nie
od razu było tego tyle, żebym mogła się idealnie sama utrzymać, ale starałam
się nie być obciążeniem dla rodziców, bo wiedziałam że ich na to nie stać.
Studia które wybrałam wymagały płacenia czesnego i nie mogłam oczekiwać, że
wyczarują mi te pieniądze. Studia były dzienne, a ja pracowałam popołudniami i
wieczorami, potem doszło stypendium, w sumie nieźle wychodziłam i nawet mogłam
coś rodzicom odpalić. Potem dostałam lepszą pracę, zaczęłam drugie studia
zaocznie, byłam już mężatką i wynajęliśmy mieszkanie. Potem wzięliśmy kredyt i
spłacamy własne M.

Rodzice pomagają tyle ile mogą. Opiekują się naszymi dziećmi, zapraszają czasem
na obiad, finansowo do tej pory raczej nie było potrzeby, czasem wręcz to my
(ja i brat) kupowaliśmy coś droższego w ramach prezentu dla nich. Choć teraz,
kiedy u nas finansowo krucho, i zawisło nade mną widmo zmiany pracy (zwalniają
i mnie też to czeka) mama zaproponowała że zafunduje mi kurs abym mogła
doszlifować mój niemiecki, co niewątpliwie może pomóc w szukaniu pracy.

Teściów właściwie nie mam więc nie wiem, jakby to mogło wyglądać. Babcia męża
często kupuje starszakowi owoce, proponuje czasem inne prezenty, ale odmawiamy
tak aby jej nie urazić, bo dla niej to naprawdę duży wydatek, a dla nas na
szczęście jeszcze nie.

Podsumowując, moim zdaniem dorośli ludzie powinni żyć na swój rachunek, nie
mogą oczekiwać, że ktoś ich będzie utrzymywał i rościć sobie tego, ale rodzina
ma się trzymać razem i zdrowe relacje powinny być takie, że w rodzinie ludzie
sobie bezinteresownie pomagają. I tego bym oczekiwała. Że moja rodzina nie
odwróci się ode mnie gdy naprawdę będę pomocy potrzebowała.

Kobiety zrozumcie rodzice nie maja obowiązku wam

[michiko]

POMAGAĆ!!!! Kupowac, dokładac, nianczyć dzieci. Oni swoje wam dali wychowali
wykształcili i pa. Nie rozumiem pretensji ze rodzice czy teściowe nie pomagają.
Jak sie jest dorosłym na założenie rodziny to trzeba być dorosłym zeby samemu
podołac finansowo a nie liczyć na łatwizne

[procesor]

Tak nie mają obowiązku..
Ale niektórzy mają dobre serce i mimo że ich dzieci sa dorosłymi ludźmi to chcą
być z nimi i tworzyć RODZINĘ. Nie chodzi o żerowanie na kimś.

Jeszcze nie tak dazwno rodzina to byli dziadkowie, rodzice i dzieci. A czasem
jeszcze ciotki-stare panny itp.
I wiecie co? Ludzie czuli sie potrzebni, wspierali sie nawzajem.
I w mojej rodzinie też tak jest że sie wspieramy. A nie patrzymy że "dorosły
jestes to teraz radź sobie sam". Dla mnie to bezduszne. Rodzina powinna sie
opierac na miłości a nie na handlu - "my już w wasze wychowanie włożylismy -
teraz sami sobie radźcie - potem moze jeszcze nam oddacie..".

[mysia.8]

wg mojej definicji milosc opiera sie na czyms innym niz na ciaglym dawaniu
pieniedzy, kupowaniu prezentow czy dokladaniu sie do czegos; kochac sie i
wspierac mozna na inne sposoby, zalozycielce watku chodzilo zdaje sie o to, ze
jak dwoje doroslych ludzi zaklada rodzine to powinni to robic w takim momencie
kiedy bedzie ich stac na utrzymanie tej rodziny bez ciaglego liczenia na
finansowa i materialna pomoc rodzicow...

:(

[cruella]

A mnie jeszcze jedno przychodzi do głowy...
Jeśli faktycznie jest tak, że schodzimy z głowy rodziców już w wieku 20 lat, to
przez resztę życia powinni zadbać o zaplecze finansowe na starość. A tak też
nie jest. Jeśli słyszę od rodziców, że to moje dziecko i od opieki są opiekunki
to...od czego sa płatne opiekunki dla starszych osób?

[procesor]

cruella napisała:
> A mnie jeszcze jedno przychodzi do głowy...
> Jeśli faktycznie jest tak, że schodzimy z głowy rodziców już w wieku 20 lat,
> to przez resztę życia powinni zadbać o zaplecze finansowe na starość. A tak
> też nie jest. Jeśli słyszę od rodziców, że to moje dziecko i od opieki są
> opiekunki to...od czego sa płatne opiekunki dla starszych osób?

No właśnie..
Poprzedniczka napisała że miłość to nie dawanie pieniędzy czy prezentów. OWSZEM.
Ale..
Ale miłość nie widzi problemu w tym by w potrzebie przyjąć wsparcie lub je
dawać.

A ty Cruello włąsnie doświadczesz czegos co każe ci watpić w miłość rodziców.
Bo kiedy potrzebujemy wsparcia (a nie oszukujmy sie każdy czasem potrzebuje,
czasem nawet ogromnego) to chcemy wiedzić że jest ktoś kto nas kocha, kto nam
pomoże. I rozumiem co czujesz włąśnei dlatego że na moich rodziców mogę liczyc.
A oni na mnie.
I nie chodzi tu o pieniądze czy prezenty. Bo ani oni, ani ja nie mamy forsy.
Chodzi o to że mam w nich oparcie. I nie tylko w nich. Bo i moje rodzeństwo tez
takie jest, i ich rodziny.

Czasem odmowa przyjęcia pomocy jest egoizmem.

[mysia.8]

cruella napisała:

> A mnie jeszcze jedno przychodzi do głowy...
> Jeśli faktycznie jest tak, że schodzimy z głowy rodziców już w wieku 20 lat,
to
>
> przez resztę życia powinni zadbać o zaplecze finansowe na starość. A tak też
> nie jest. Jeśli słyszę od rodziców, że to moje dziecko i od opieki są
opiekunki
>
> to...od czego sa płatne opiekunki dla starszych osób?

masz dziwne podejscie do swoich rodzicow... uwazasz, ze jak utrzymywali Cie i
wychowywali przez te 20 lat to nie zasluguja na zadna opieke z Twojej strony?
ktos tu zacytowal, ze gdyby sie nie decydowac na dziecko to mozna by bylo sobie
kupic na starosc Maybacha za pieniadze zainwestowane w wychowanie dzieci, moze
mozna by im tego Maybacha "wynagrodzic" opieka i wsparciem na stare lata? nie
uwazasz, ze Twoim psim obowiazkiem jest zapewnienie rodzicom opieki na starosc
w ramach wdziecznosci za to co zrobili dla Ciebie chociazby przez te 20 lat?
widze, ze nie, wrecz przeciwnie, Ty im nawet masz za zle ze na starosc nie chca
niańczyć twojego dziecka i wspominasz cos o platnych opiekunkach dla starszych
osób;
zreszta bez sensu jest po raz kolejny bicie piany na ten sam temat, punkt
widzenia zalezy od punktu siedzenia; mlodzi ludzie, ktorzy sa samodzielni i nie
wisza na garnuszku rodzicow beda zawsze potepiac tych którzy wisza, a Ci na
utrzymaniu, chocby czesciowym, rodziców wstawiaja jak zwykle teksty o milosci,
potrzebie wsparcia, solidarnosci rodzinnej... pelna idylla a tu tylko o
forse chodzi

[procesor]

mysia.8 napisała:
> (...) a Ci
> na utrzymaniu, chocby czesciowym, rodziców wstawiaja jak zwykle teksty o
> milosci, potrzebie wsparcia, solidarnosci rodzinnej... pelna idylla a tu
> tylko o forse chodzi

Hehehe, fajny obraz rodziny rysujesz.
Ponoć każdy według siebie ocenia....

Gdybym miała forsy jak lodu to tak samo miałabym ścisły kontakt z rodzicami i
rodzina - bo nie wyobrażam sobie wychowywania mojego dziecka z dala od babc,
ciotek, wujków i rodzeństwa ciotecznego, których moje dziecię uwielbia.
Miałabym tylko ten komfort że oprócz miłości mogę ich obdarowac także
potrzebnymi im rzeczami. I wiem że oni myślą podobnie.
Wśród przyjaciół tez mam takich co są jak rodzina. I nie finanse sa tym co nas
spaja ale wspólnie przeżyte lata.

CHolera ale te ludzie teraz interesowne. Nawet w kręgu rodziny. Czy ja jakaś
nienormalna jestem? Bo sie nie będę o majątek z rodzeństwem kłócić (najpierw
tzreb by skądś go wytrzasnąć, ten majątek)??

[wieczna-gosia]

no wlasnie....
tylko o forse tu chodzi ))
Oczywiscie.
)
Nie kumam problemu )
Nigdy nie mialam specjalnych ambicji zeby byc niezalezna- ani od meza, ani od
rodzicow, ani od nikogo.
A jednak tak jakos wyszlo, ze przez najtrudniejsze lata naszego malzenstwa
bylismy absolutnie niezalezni- moj maz pracowal dorywczo po to zebym ja mogla
skonczyc liceum, ja pilnowalam dzieci po to zeby ktos mogl popilnowac moich.
Moja mama wtedy czekala az sie rozwiode ( a byla pewna ze to nastapi) zas
tesciowa pracowala od rana do nocy. I luz. Teraz, kiedy paradoksalnie mamy
wiecej dzieci ale tez wiecej mamy po prostu- nasze zwiazki finansowe z
rodzicami sa wieksze. I widze roznice w sposobie dawania mojego tescia, u
ktorego nienawidze miec nawet dlugu wdziecznosci ze mnie podwozl mojej
tesciowej, ktora uwielbia dawac siebie i dla ktorej zdrowia psychicznego
opiekunka przemka wystepuje pod szyldem mojej kolezanki ) poniewaz tesciowa
uwaza ze bez sensu marnowac pieniadze jak przeciez ona moze popilnowac. Ja zas
kazdee moje dziecko oddam tesciowej w ciemno z goraczka i zapeleniem wyrostka-
tak jej ufam, natomiast wole zeby sie relaksowala a moimi dziecmi zajmowala
dorywczo jak na przyklad w ktorys weekend ja juz nie moge ))) albo jak sa
chore itp Nie musze chyba dodawac ze sie relaksuje jezdzac do swojej mamusi i
babysittujac tam (grannysittujac....) na zmiane ze swoja siostra
Moi rodzice kompletnie nie maja zdolnosci mojej tesciowej do dawania czasu i
uwagi. Natomiast potrafia dawac pieniadze ) wlasnie tak je daja ze wychodza z
zalozenia ze jak dali to znaczy ze one juz sa nasze i mozemy je puscic w
kasynie, ryzykujemy zas jedynie tym,ze nastepnym razem nam nie dadza jesli
natomiast pozyczaja- no to pozyczaja i wtedy oczekuja zwrotu itd. Placa wiec za
wakacje dzieci, czasami za jakies zajecia dodatkowe, za ktore ja odmowilam
placic. Ania poszla do szkoly spolecznej miedzy innymi dlategoze mam pewnosc ze
jesli mi sie noga podwinie to oni uiszcza. I taki uklad im podpowiada- moja
mama nie umie zbytnio dawac czas i uwage, a widze ze by chciala zywo
uczestniczyc w naszej rodzinie. Bo sila rzeczy jako najliczniejsza grupa (hehe)
stalismy sie centrum
Czy oczekuje pomocy mamy- powiem szczerze ze do tego stopnia nie, ze juz mamy
pazdziernik, a ja ochlonac nie moge ze wyjechala z dziecmi na wakacje, w
dodatku wrocila zachwycona i zapowiada powtorke natomiast ciesze sie ze mi
pomaga, nie z powodu forsy, tylko z powodu tego, ze jest blisko mnie. I ze ja
bede mogla jej pomoc.
Moja babcia teraz wymaga pomocy- mama wziela opiekunke, bo sama nie dawala rady
przede wszystkim psychicznie- bala sie czy babcia sie naje, czy wezmie leki
itp. A ja sie wkurzam ze moj kurzodomowy potencjal sie marnuje, bo po co
opiekunka jesli ja jestem duzo w domu... niestety mieszkam zbyt daleko Nie
wiem jak ja sie bede zajmowac mama- czy bardziej osobiscie czy bardziej
zdalnie... ale mam nadzieje ze osobiscie (chyba blizej mi tu do pomagania a la
tesciowa- byc moize dlatego tez ze nigdy nie mialam specjalnie gotowki do
rozdawania...) bo ja lubie byc z moja mama czy babcia. Lubie im podac, zrobic,
ugotowac, pogadac, przytulic, zadzwonic. Rzucic wszystko jak mi babcia placze w
sluchawke ze czuje sie samotna i wpasc do niej z ciastem. Lubie po prostu i
ciagle mi tego za malo. Jesli trzeba bedzie wziac mame czy babcie do siebie lub
oddac do domu opieki- zrobie wszystko zeby je wziac do siebie. Nie dlatego ze
uwazam ze domy starcow sa zle, ale ze uwazam, ze ja lepiej wypelnie taka
opieke, bo zrobie to z miloscia. A do pomocy zawsze kogos mozna wziac.
I zmierzajac do konca. bede najszczesliwsza osoba jesli moim dzieciom bede
mogla pomoc materialnie. Zeby zamiast ciulac na m3 wyjechaly na Karaiby bo ja
nie bylam tylko ciulalam I w ogole uwazam ze dach nad glowa podstawa
egzyztencji natomiast pewnie jakby chcialy na tewe dostac... oo to juz sie
zastanowie i raczej sama na te Karaiby uderze a oni niech ciulaja- to sie
zdrowy egoizm nazywa

:) wieczna-gosiu

[procesor]

Przeczytałam wszystko i odetchnęłam z ulga.


Świat jeszcze nie zginie.

[mysia.8]

ja czegos nie rozumiem i mam nadzieje, ze mi to wytlumaczysz; po jaką cholerę
mieszkalas przez 6 lat z rodziną u matki, ktora Cie bila reka w twarz, scierka,
deska, wyzywala od najgorszych, nie dosc, ze z nia mieszkalas to jeszcze matka-
alkoholiczka (bo dobrze zrozumialam historie Twojego smutnego zycia) przez 2
lata nanczyla Twoje dziecko? czemu po tylu latach upokorzen nie wyrwalas sie z
domu; mysle ze znam odpowiedz - matka miala pieniadze, a wy nie byliscie sie w
stanie sami utrzymac, prawda? to jaks schizofrenia: opowiadac o smutnym
dziecinstwie z matka-potworem, wyciagac do niej rece po pieniadze i miec
pretensje, ze nie chce nadal nianczyc dzieci; dla mnie to kompletny brak
logiki, no chyba ze jestes masochistka, wtedy wszystko stanie sie dla mnie jasne

[mysia.8]

> Moja mama nie jest alkoholiczką, ma wyższe wykształcenie i jest nauczycielką.
a co ma piernik do wiatraka?

wybacz, ale ja nie kupuje Twojej historii, zbyt duzo w niej sprzecznosci
w kazdym razie z mojej strony EOT;

[ania.freszel]

Nam bardzo pomagaja i Tesciowie i moi rodzice. Ja nie uwazam osobiscie ze nam
sie to nalezy, bo tak jak wspomnialas jestesmy dorosli i powinnismy byc
odpowiedzialni. Czasem to mi nawet glupio jak choroba. Jednak wychodze z
zalozenia ze gdyby moj syn potzrebowal ode mnie i meza pomocy pomoglibysmy bez
mrugniecia okiem. Uwazam ze to bylby nasz psi obowiazek. Ale tak ogolnie to
kwestia indywidualna. Zalezy jaka kto ma sytuacje i jakie uklady z familia
Aneczka

[kssia]

Cześć
Nam też pomagaja rodzice i teściowie. Jestem na wychowawczym a u męża marnie
płacą. Bardzo jestem im wdzięczna za pomoc a głupio mi strasznie, czuje się jak
taka "niedorosła". Mam nadzieję ze jak tylko odchowam córkę to sie to zmieni.
Inicjatywa pomocy wyszła od samych rodziców, my chcielismy jakos kombinowac z
debetami i przetrwać ten wychowawczy.
Bardziej mnie martwi stosunek mojego męża do tej sytuacji , mam wrażenie że
jemu ta pomoc jakoś nie przeszkadza, uważa że to normalne , że rodzice nam
pomogają. Nawet mam do niego pretensje , uwazam że powinien sie bardziej starać
żeby utrzymać rodzinę skoro był na tyle dorosły żeby ją załozyć.
Wiem że nie odbieramy rodzicą chleba )))) ale ja mam ciągłego kaca z tego
powodu
pozdrawiam

[lurien]

a ja na przykład mam 21 lat, jestem na 3 roku studiów, mój mąż tak samo, ciąża
była nie planowana ale bardzo cieszy i bardzo jest chciana, tyle, że w tej
sytuacji musimy korzystać z pomocy rodziców, i tak kontynuowalibysmy studia i
tak nas rodzice utrzynmywali, w sumie nie dokladaja nic wiecej do tego co bylo
przez osatnie lata, reszte sami zarabiamy, chcemy dalej studiowac dlatego
rodzice nam pomagaja, gdyby nie bylo dziecka tez by tak bylo
mam nadzieje ze gdy bede miala 25, 26 lat juz bedziemy mogli sami sie
utrzymac
pzdr Ania 26 tc

???

[aszar.kari]

Czy moge otrzymac odpowiedz (moze byc na poczte) dlaczego moj post z pytaniem
do Cruelli o wyjasnienie sprzecznosci Jej postow zostal usuniety? Nigdy nie
posluguje sie wulgarnymi slowami, staram sie byc uprzejma nawet gdy nie do
konca wierze w opisywane historie, co takiego bylo w tym poscie, ze okazal sie
nieodpowiedni?
Pozdrawiam,
Aszar

do aszar.kari masz @ n/t

[cruella]

[anek.anek]

U nas jest tak, że nie prosimy o taką pomoc. Chyba, że zdarzają się sytuacje
wyjątkowe: np. tata dopożyczył nam brakującą sumę do mieszkania. Ale też my
sami zobowiązaliśmy się do jej zwrotu. A pewnie on nie będzie chciał przyjąć
tych pieniędzy
Nie protestuję jednak kiedy rodzice (jedni i drudzy) angażują się finansowo w
wnuka. To już ich sprawa. Czasem dają jakąś kasę i mówią :kup coś małemu". Na
początku próbowałam prostestować, ale w końcu uznałam, że oni tak chcą i
protestami mogę ich tylko urazić. Pieniądze wpłacamy małemu na specjalne konto -
powstanie coś w rodzaju funduszu. Rodzice o tym wiedzą. większych darowizn po
prostu nie przyjmujemy. To nasze życie, nie jest tak źle żeby rodzice musieli
nam kupować pralkę czy lodówkę. Ale czasem dostajemy coś - ostatnio np. mikser,
ale to było podarowane na Gwazdkę, więc nawet nie mogłam zaprotestować, bo to
przecież Św. Mikołaj.

[lurien]

nie popadajmy w paranoje, u mnie w rodzinie wszyscy lubimy sie nawzajem
obdaerowywac, przy okazji świąt Bożego Narodzenia są to większe prezenty, przy
okazji urodzin również, imieniny i odwiedziny łączą sie czasem z małymi
podarunkami, uważam, że jest to bardzo przyjemne, prosto z serca