Moja synowa

[mallard]

Od kiedy została mamą, jest po prostu chodzącym szczęściem, ta dziewczyna aż promienieje! 🙂
Też tak miałyście?

[milva24]

Z pierwszym dzieckiem przez pierwszy rok życia byłam chodzącym zmęczeniem.

[kosmos_pierzasty]

To tak jak ja. Zaczęłam odżywać dopiero, gdy dziecko miało 2,5 i poszło do przedszkola. Bardzo mnie te pierwsze lata wyczerpały i dlatego też nie wyobrażam sobie powtórki.

[milva24]

A ja gdy odżyłam zdecydowałam się na drugie, które było noworodkiem i niemowlakiem idealnym. Dla mnie przygotowanej na powtórkę z rozrywki było to przemiłe doświadczenie.

[kosmos_pierzasty]

Moje też ponoć z tych idealnych, to raczej ja nie jestem stworzona do opieki nad niemowlęciem. Takie małe niekumate, domagające się ciągle uwagi, to nie moja bajka.

[milamala]

milva24 napisała:

> Z pierwszym dzieckiem przez pierwszy rok życia byłam chodzącym zmęczeniem.

ha ha ha ja tez. Zazdroszcze tej dziewczynie.

[thaures]

mallard napisał:

> Też tak miałyście?
>
Nie, ja wpadłam w odchlan rozpaczy. Koszmarne doświadczenie..

[solejrolia]

Nie.
Ale w ciąży lubię być.

[solejrolia]

Ale to dlatego że w ciąży miałam czas i mogłam odpoczywać kiedy potrzebowałam, a po porodzie niedospanie, niesamowite zmęczenie i rutyna zabijały radość macierzyństwa.

[kosmos_pierzasty]

Ciąża też mi się źle kojarzy. Dyskomforty wszelakie, ograniczenia, latanie po lekarzach, obawy... Nie, to nie dla mnie.

[anika772]

Tak, zarówno w ciąży jak i po porodzie
Gratulacje, dziadku

[jola-kotka]

A to facet jest? Wow a ja do niego babciu .

[mallard]

jola-kotka napisała:

> A to facet jest? Wow a ja do niego babciu .

Jolcia no litości, swego czasu trochę się tu produkowałem, a Ty zawsze byłaś aktywna, na moje wątki też wpadałaś i nie zauważyłaś?! 😁

[jola-kotka]

Nie zakofowalam ze ten nik to pan nie pani. Przepraszam.

[mallard]

jola-kotka napisała:

> Przepraszam.

A weź przestań. 😁

[mallard]

anika772 napisała:

> Gratulacje, dziadku

A dziękuję dziękuję! Choć niektóre januszowe środowiska uważają, że ja dziadkiem nie jestem, tylko mężem babci, bo mamy wnuczkę (ma 5 miesięcy i jest cudowna! 😍).

[anika772]

E tam, brednie. Jesteś pełnowartościowym dziadkiem

[leyre2]

To pewnie dlatego ze podobne do twojego syna

[princy-mincy]

[jola-kotka]

Nie mam takich doswiadczen ale przypomnialas mi moja kolezanke,ktorej po porodzie chyba hormony tak buzowaly, ze zachowywala sie jak na haju , haju szczescia i trwalo to troche chyba ze dwa lata. Gratuluje bzbciu wnuka czy wnuczki?

[jola-kotka]

Babciu powinno byc

[jola-kotka]

Dobra cofam babcie , dziadku 🙂

[kosmos_pierzasty]

I też gratuluję serdecznie

[mallard]

kosmos_pierzasty napisała:

> I też gratuluję serdecznie

🙂🙂🙂

[hummorek]

Dla mnie takie publiczne lanie tecza jest jak opowiadanie snów przez obcych - calkiem nieinteresujące. No sorry, ale zupełnie mnie to nie interere.

[jola-kotka]

Ok ale po co pisac ze cie nie interesuje? Przeczytalam nie intereduje mnie, wychodze nic nie piszac. Polecam ta metode.

[hummorek]

Oj, bo nie lubię jak coś jest bez sensu 😉
A tak serio odpowiem Ci przewrotnie: czemu nie?

[gaskama]

Dla mnie tego typu komentarze (takie zblazowane) są zupełnie nieinteresujące. Nie powinnam pisać w sumie, bo metoda joli-kotki jest tu zupełnie na miejscu. No ale, piję kawę i nie mam nic innego do roboty.

[hummorek]

Wcale nie miało być interesujaco 😉 Spoko, spoko, udanego dnia 👍

[jola-kotka]

Polacy to bardzo depresyjny narod i kazde " lanie tecza" jest super, jest wylamaniem sie ze schematu. Kazda radosc czlowieka jest na wage zlota i fajnie jak ludzie sie nia dziela publicznie. Ciemnych kolorow zycia mamy chyba przesyt wszedzie. A takie komentarze jak twoj niczemu nie sluza innemu jak tylko przekazaniu - jest ci fajnie to milcz. Nie milczmy mowmy o tym co fajne o szczesliwych osobach, o radosciach zycia codziennego nawet o tych najmniejszych.

[grrru]

A narzekanie jest interesujące?

[jola-kotka]

Dla wielu tak na ludzkiej tragedii latwiej jest sie dowartosciowac .

[nangaparbat3]

Nie ma sprawy.

[makurokurosek]

Przy pierwszym dziecku tak

[aguar]

Myślę, że byłam bliska takiego stanu

[gaskama]

Tak. miałam tak. Coś mi się zrobiło z hormonami. Trwało dwa lata (dwa lata karmiłam). Potem niestety przeszło.

[1matka-polka]

Pierwszy rok bylam chodzacym zombie. Dopiero odzylam, kiedy dziecko zaczelo spac jak czlowiek.

[bei]

Mimo, ze każdy z synów to wrzasku nocny - byłam w euforii ( No...w porywach umierałam ze zmęczenia😊)

[fawiarina]

Totalnie na odwrót. Byłam totalnym stresem, zmęczeniem, głodem i jeszcze raz zmęczeniem. Czekałam na to dziecko latami a macierzyństwo okazało się przeżyciem na granicy tortury. Ale to było dwa lata temu. Teraz, gdy dziecko śpi (od niedawna!) całą noc i zaczyna dzień o ludzkiej godzinie typu 6.30 a nie 4 nad ranem, a poza tym chodzi, bawi się, śmieje i nie trzeba jej wozić na terapię to jest już zupełnie inna bajka! A jak jeszcze się zaadaptuje do żłobka i będę mieć czasem wolne ręce i wybrnę z zaległości z pracą to już w ogóle będę kwitnąć. Niemniej, never again. Niemowlak to dla mnie śliczny stworek z koszmaru. Wiem, że inne są bardziej light, normalnie jedzą i śpią, nie płaczą w wózku, nie wstają w środku nocy, nie boją się ludzi i nie trzeba z nimi robić dziwnych rzeczy, ale już bym nie ryzykowała.

[wadera3]

Moje obie synowe, dopiero po drugim, i trzecim dziecku zaczęły promienieć, i nabyły "macierzyńskiego" uroku. Z tym, że "miejscowa", ma mnie na tzw. podorędziu, i wiem to od jej matki, że wystarczy jej(synowej) nieraz rozmowa telefoniczna ze mną, lub moje pojawienie się, żeby wszystko wróciło do normy. Jestem zresztą z tego bardzo dumna, iż tak postrzega mnie synowa.
Druga - "zagraniczna" synowa, też zwraca się raczej do mnie z problemami w sprawie malucha, co też mnie mile łechce, tak czy inaczej obie dopiero po kolejnym dziecku załapały "spokój macierzyństwa" i ten błogi uśmiech spełnionej matki.
(Ojeju sama nie wierzę, że to napisałam )

[098qwerty]

Przy pierwszym synu byłam niedospana, zmęczona, znerwicowana, czułam się kontrolowana przez własną matkę, rana po cc kiepsko się goiła i wszystko było do d**py, natomiast syn był dzieckiem idealnym budził się co 3 godzinki na jedzenie, mało płakał.
Teraz przy drugim energia mnie rozpiera, rana szybko się zagoiła, już nie lecę na każde miałknięcie dziecka, może i jestem trochę niedospana (syn budzi się co 1,5-2 godz.na jedzenie) ale nie czuję zmęczenia bo śpię z nim w ciągu dnia, walczymy z kolkami ale wiem już że to minie więc nie jestem przerażona.

[zabka141]

Ja tak mialam.

Troche mi spadla forma po roku i przytylam tez. Ale pierwszy rok - wrocilam na 1 dzien do pracy w tygodniu i kolezanki mi mowily ze jak to - wcale nie wygladam na zmeczona.

Ale mialam latwe w obsludze dziecko, bylam przed ciaza w super formie i ciaze przeszlam super.

[grrru]

Tak, widać to nawet na zdjęciach kilka godzin po porodzie.

[jolie]

Tak, po pierwszym synu. Pisałam to już kilka razy - chodziłam 30 cm ponad chodnikami. A syn w zadnym razie nie promocyjny, trudny. Więcej - udzieliło się to trochę mojemu mężowi - przychodził z pracy, kładł się obok mnie i synka i patrzył zakochanym wzrokiem. Byliśmy przeszczęśliwi, widać to nawet dzisiaj na zdjęciach z tamtego czasu.

[nangaparbat3]

Miałam. Wlasciwie od kiedy się dowiedziałam, że jestem w ciązy.
Niedawno oglądalam zdjęcia z tamtych czasów - jaka ładna wtedy bylam, aż się sama dziwię.
Pamietam też trudne chwile - zmęczenia, poczucia uwiązania. Ale to byly chwile. Przez pierwszy rok życia dziecka niemal nieustająca euforia. Potem, jak już zaczela chodzić i eksplorować, zrobiło sie dużo trudniej - nie mogłam z oka spuścić, i to bylo bardzo męczące. Mozliwość podrzucenia babci i dziadkowi - nie do przecenienia

[lily_evans11]

Najwidoczniej wychowałes syna na dobrego męża .

[mallard]

lily_evans11 napisała:

> Najwidoczniej wychowałes syna na dobrego męża .

No właśnie w tej kwestii nieźle nam kopary opadły, bo synuś, aczkolwiek miły chłoptaś, w domu rodzinnym od roboty migał się jak mógł, a teraz zasuwa aż miło!

Może przykład podziałał? 😉😉😉

[mikams75]

ja promienialam w ciazy i jeszcze krotko po porodzie. Pozniej ledwo sie podpieralam nosem.

[fuzja-jadrowa]

Nie miałam tak. Padałam na pysk.

[kropka_kom]

Ja tak, choc chyba tak nie okazywalam tego. Córka była spelnieniem moich marzeń. Bylam zmęczona i szczęsliwa ze mam takie dziecko choć problemy mnie też przytlaczały. Z synem tak już nie miałam. Tzn. tej euforii.

[me-lissa]

Gratuluję wnuczki
Tak, też tak miałam. Pamiętam że leżałam z młodą na łóżku, gapiłam się na nią godzinami, głaskałam, tuliłam, wąchałam (!) i zastanawiałam się jak to w ogóle możliwe być tak szczęśliwym. Hormonalny haj plus dziecko z promocji.

[mallard]

me-lissa napisała:

> Gratuluję wnuczki

A dziękuję, dziękuję! 😀