obojętność

evelina28 Re: obojętność 19.10.04, 18:00

Wiesz messy, pewnie jesteś przemęczona codziennymi obowiązkami , nieprzespanymi
nocami (wiem coś o tym ,rano po takich atrakcjach człowiek wstaje bardziej
zmęczony ,niż kiedy wskakuje wieczorem do lóżeczka ). Z tąd w TOBIE PEWNIE TA
OBOJĘTNOŚĆ DO WSZYSTKIEGO. Chciałam CI opowiedzieć o swojej przyjaciółce ,
która miała!! podobny problem. 4 lata temu obie zostałyśmy szczęśliwymi
mamusiami. Wspólne spacery , dzielenie się radościami i smutkami , wzajemna
pomoc. I nagle po półtora roku coś zaczyna się zmieniać. Moja przyjaciółka
zaczyna wręcz mnie unikać , z naszymi wspólnymi koleżankami też przestaje się
spotykać. Próbuję ją wypytywać co się dzieje .ale za każdym razem
słyszę ;wsztstko ok. Rozmawiam z jej mężem , on też zauważył tę zmianę, jest
chłodna i obojętna wobec niego , często płacze. Już zaczęłam podejrzewać , że
może w gre wchodzi zdrada, ale na szczęście nie, jej mąż to typ człowieka który
nieba by jej przychylił. W końcu proszę ją o szczerą rozmowę i co się okazuje?
Moja radosna dotąd przyjaciółka nie widzi sensu życia , nic ją nie cieszy nic
jej się nie chce ,mówi że wszystko jest jej obojętne ,jest zmęczona. Ustalamy
na początek ,że faktycznie może po prostu musi odpocząć.
Decydujemy , że jej mąż będzie przyprowadzał ich synka do nas rano i odbierał
go po pracy ,a ona przez ten czas ma wypoczywać ,odsypiać ,zająć się tym co
lubi , a na co w natłoku codziennych obowiązków nie ma czasu. A dodam jeszcze ,
że jej rodzice juz kilka lat mieszkają za granicą więc nie mogli pomóc jej w
opiece nad synkiem. Ta nasza taktyka pomogła ,niestety tylko na chwilkę ,bo
potem było już tylko gorzej. Poszła do lekarza , okazało się ,że ma silną
depresję i jest już koniecznośc leczenia farmakologicznego. Jej zmaganie z
chorobą trwało ponad rok,ale dzis to znów ta sama dziewczyna co
kiedyś ,roześmiana , radosna. po tamtych smutkach nie ma śladu z czego wszyscy
bardzo sie cieszymy. A i jeszcze jedno , własciwie niewiadomo dlaczego akurat
ją dopadło to choróbsko ( ma świetną syt materialną , wspaniałego męża ,
zdrowego ,mądrego synka ,a jednak........)
Więc Messy, głowa do góry , tak Ci napisałam o swojej przyjaciółce , choć
oczywiście depresja nie musi Ciebie dotyczyć, być może jesteś tak bardzo
przemęczona i dlatego to wszystko wydaje Ci się takie beznadziejne. Nie
uciekaj od ludzi nie rób tego błędu co ona , na pewno wśród bliskich Ci osób
jest wielu ,którzy będa mogli Ci pomóc.Czy masz kogoś ,kto może czasem
zaopiekować sie twoim maleństwem ? , żebyś Ty w tym czasie odpoczeła? I
zapewniam Cie ,że te nieprzespane noce kiedyś sie skończą ( mój Kacperek
serwował mi takie ok 1,7 roku , a w czerwcu poraz drugi zostanę mamą i mam
nadzieję ,że może tym razem będzie inaczej) Życzę Ci powodzenia .

iwona.bal Re: obojętność 19.10.04, 22:15

Droga Messy,pierwszy krok już zrobiłaś bo napisałaś o swoim samopoczuciu.Moja
córcia skończy niedługo 5 miesięcy.Od momentu kiedy pojawiła się na świecie
moje życie uległo całkowitej zmianie.Są dni kiedy mam mnustwo energii i chce mi
się żyć a są i takie że nie mam na nic ochoty,jestem rozdrażniona,byle co mnie
smuci .Od urodzenia się małej zmieniły się moje relacje z mężem,ona jest na
świecie już prawie 5 miesięcy a my kochaliśmy się ze sobą zaledwie 4 razy.Na
początku żartowałam,że mój popęd zanika ale teraz nie mam ochoty na
zbliżenia,mam pretensje do męża że nie jest dla mnie wystarczająco czuły,że w
tym momencie potrzeba mi jego bliskości a nie seksu z nim,drażni mnie kiedy on
próbuje zainicjować zbliżenie.Tak na co dzień jest ok,spędzamy razem dzień
chodzimy z małą na spacery,robimy wspólnie zakupy,jemy razem posiłki.Ale też
coraz częściej się spieramy o drobne sprawy i choć rozmawiamy o tym co się z
nami dzieje to wcale nie jest lepiej.Córcia daje mi bardzo dużo radości ale
coraz częściej mam odczucie że od jej narodzin coraz bardziej się z mężem od
siebie oddalamy. Mam wrażenie że wpadam w jakąś pułapkę z której nie wiem jak
się wydostać.Dawno nie płakałam tyle co przez ostatnich 5 miesięcy.Też myślę że
długo tak się nie da żyć i coś z tym muszę zrobić ale nie mam pomysłu co.Nie
wiem co ci poradzić bo sama potrzebuje pomocy ale może wspólnie coś
wymyślimy.Pozdrawiam,trzymaj się ciepło.

messy Depresja 24.10.04, 15:39

Stwierdam że chyba dopadła mnie depresja sad

Staram sie jakoś trzymac i jak
napisałas wyszłam do ludzi: Pracuje na pół etatu, rozpoczęłam studia
podyplomowe, oddałam dziecko do żłobka . Wszystko jest ok jak jestem poza domem
jednak gdy wracam do domu dopada mnie nerwowość, niezadowolenia , irytacja.
Chyba sama nie dam sobie radę czy znacie jakiegoś psychologa godnego polecenia
w Warszawie? Lub może jakies inne sposoby na walke z samą sobą?

Najnowsze z forum emama

Zaloguj się