Drugie dziecko

[zielonakobieta]

Chcę poznać Wasze opinie. Mam 4-lenią córkę, kiedy była młodsza mąż naciskał na drugie, zdecydowanie nie chciałam, młoda ciężko przechodziła okres buntu 2-3 latka. Teraz żałuję, że się nie zdecydowałam, głównie z tego powodu, że kiedy nas zabraknie, nie będzie mieć bliskiej rodziny. Mam czasem myśl, żeby z tego powodu zdecydować się na drugie dziecko, mam wyrzuty sumienia wobec córki, że nie będzie znała więzi między rodzeństwem. Na przeszkodzie stoi mój wiek, ciut ponad 4 dychy i brak pewności, czy to dobra motywacja do posiadania kolejnego dziecka.

[mama-ola]

To bardzo czesta motywacja. Czy dobra - to już jak kto uważa, opinie będą pół na pół.
Wiek niekoniecznie stoi na przeszkodzie. Znam 40+ po zdrowych ciążach. Jednakze weź pod uwagę, że rośnie ryzyko np. Zespołu Downa.
Trudno radzić, bo Cię nie znam. Mogę co najwyżej napisać, że ja bym się na Twoim miejscu nie zdecydowała.

[molik28]

Między moimi jest ponad 7 lat różnicy. Też zwlekałam z różnych powodów. Jak byli młodsi to były dwa oddzielne, równoległe światy. Teraz mają corsz lepszy kontakt i widać że bardzo się kochają. Nawet czasem jestem zaskoczona jak bardzo starszy bierze w obronę młodszego a młodszy starszego i go podziwia. Szanują się, chociaż są zupełnie ale to zupełnie inni. Fajnie że mają siebie tylko ja byłam poniżej 35 jak się drugi urodził.

[molik28]

A i nie daj sobie wmówić że drugie dziecko jest konieczne. Ja jestem jedynaczką i nie widzę w tym problemu, mąż ma dwóch braci. Kontakt z jednym średni z drugim wręcz żaden. Najczęściej jak czegoś potrzebują. Ale nie jesteśmy konfliktowi więc relacje są pozytywne. Jednak głęboką więzią bym tego nie nazwała. Do tego różne miasta.

[kornelia_sowa]

Jakbym.czytala o sobie. Tylko mąż ma dwie siostry i u nas syn i córka. Reszta się zgadza.

[basiastel]

Zespół Downa powstaje na skutek przypadkowego połączenia chromosomów i z wiekiem nie ma nic wspólnego, choć taki mit jest głęboko zakorzeniony, jak widać.

[sowka.szara]

basiastel napisała:

> Zespół Downa powstaje na skutek przypadkowego połączenia chromosomów i z wiekie
> m nie ma nic wspólnego, choć taki mit jest głęboko zakorzeniony, jak widać.

Oczywiście że z wiekiem matki prawdopodobieństwo zespołu Downa rośnie. Dla matki powyżej 39 roku zaczyna przekraczać 1:100. Przy 45 latach to już około 1:60.
To żaden mit tylko dobrze udokumentowany fakt.

[kotejka]

sowka.szara napisała:

> basiastel napisała:
>
> > Zespół Downa powstaje na skutek przypadkowego połączenia chromosomów i z
> wiekie
> > m nie ma nic wspólnego, choć taki mit jest głęboko zakorzeniony, jak wida
> ć.
>
> Oczywiście że z wiekiem matki prawdopodobieństwo zespołu Downa rośnie. Dla matk
> i powyżej 39 roku zaczyna przekraczać 1:100. Przy 45 latach to już około 1:60.
> To żaden mit tylko dobrze udokumentowany fakt.

a jednak prawdopodobienstwo to nie fakt
statystyka potwierdzona natomiast jest taka, ze wiekszosc dzieci z zespolem downa to pierwsze dziecko mlodych rodzicow

[sowka.szara]

kotejka napisała:


>
> a jednak prawdopodobienstwo to nie fakt


Też pisałam, zależy jakie kto ma podejście do ryzyka. Dla mnie np. prawdopodobieństwo 1:60 jest trudne do przyjęcia, ktoś inny stwierdzi że to tylko prawdopodobieństwo.

> statystyka potwierdzona natomiast jest taka, ze wiekszosc dzieci z zespolem dow
> na to pierwsze dziecko mlodych rodzicow

Bo ludzie młodzi mają więcej dzieci. Większość dziewczynek to dziecko młodych rodziców. Większość chłopców to dziecko młodych rodziców, itd..

[forumologin]

nie rozpowszechniaj klamstw

[forumologin]

to bylo do tej geniuszki inaczej basiastel

[jolie]

Oczywiście, że to brednia. Wraz ze starzejącą się komórką jajową wzrasta prawdopodobieństwo mutacji. I to właśnie wiek matki przy zespole Downa ma większe znaczenie (nie jestem pewna, ale chyba w 70%) niż wiek ojca (który też nie jest bez znaczenia, a przy innych zespołach genetycznych miewa znaczenie większe niż matki). Ja akurat znam całkiem sporo kobiet, które dziecka z ZD urodziły w późniejszym wieku (i np. mają też zdrowe dzieci, które urodziły wcześniej).

[michalinalis]

Ciekawe dlaczego prof Limon na konsultacji , na moje pytanie o ZD, machnął ręką i powiedział, że młodzi rodzice bardziej się o to powinni martwić.

[kamin]

Faktycznie ciekawe. Profesor powinien mieć pojęcie o temacie, a tu niespodzianka.

[izabelka55]

Co Ci mogę powiedzieć. My zdecydowaliśmy się na 2 dziecko kiedy młody miał 8 lat... Tak marudzil i prosił i chciał, że było mi go zwyczajnie szkoda, ale ja też chciałam to była kwestia przekonania do tego męża 😉 teraz młoda ma prawie 2 lata i jesteśmy mega zmęczeni, ale też bardzo szczęśliwi 😁
Troska o dziecko nie jest moim zdaniem powodem do tego by mieć 2 dziecko, między rodzeństwem układa się różnie, tak myśląc to trzeba by z 4 urodzić. Czasami wystarcza przyjaciele. Ale jeśli Ty tęsknisz i myślisz i chcesz 2 dziecka to działaj 😉

[pitupitt]

Więź z rodzeństwem... dobre 😂😂😂 wierz mi, mam brata i nie wiem, co to znaczy. Ludzie sobie ubzdurali jakieś farmazony i uparcie w to wierzą. Gorzej: wciskają te farmazony innym.

[mrs.solis]

W sumie sie zgadzam. Mam 3 braci i kontakt taki sam jak z luznymi znajomymi.

[hanusinamama]

Ja mam brata w sytuacjach kryzysowych moge liczyc predzej na sąsiada niz brata...

[sowka.szara]

Niby tak, ale wychowywałaś się z kimś, to też kształtuje ludzi, nawet jak później mijają się w życiu.

Moja przyjaciółka jest jedynaczką i to dla niej duże nieszczęście. Nie znam nikogo kto by tak oceniał posiadanie rodzeństwa. Co najwyżej nie mają z niego żadnego pożytku, ale życia im to nie złamało.

[kk345]

>życia im to nie złamało.
A brak rodzeństwa łamie życie???

[sowka.szara]

"Moja przyjaciółka jest jedynaczką i to dla niej duże nieszczęście."

[sowka.szara]

Znam 3 takie osoby, co ciekawe same kobiety. Nie powiedziałabym że mają złamane życie, ale są bardzo nieszczęśliwe w jedynactwie. W czasie dorastania nawet rozpaczały, w dorosłości wyluzowały. Ale drugie (i trzecie w jednym przypadku) urodziły baaardzo szybko.

[kornelia_sowa]

Acha, a ja jestem jedynaczką.

Nigdy nie rozpaczalam z tego powodu.
Na drugie dziecko zdecydowałam się dopiero jak syn miał.ponad 6 lat.
I czego to dowodzi?

Tylko tego, że nie ma reguły

[sowka.szara]

Nie wiem czego to dowodzi, to twój post a nie mój.
Ja w każdym razie o żadnych dowodach nie piszę, tylko o tym że posiadanie / nieposiadanie rodzeństwa to nie jest sytuacja symetryczna.

[kornelia_sowa]

Ty próbujesz przekonać siebie/innych że brak rodzeństwa to bardzo duże nieszczęście
"Znam 3 takie osoby-są bardzo nieszczesliwe w jedynactwie"

Twoje 3 koleżanki to nie jest grupa reprezentatywne.
Zapewniam

[majenkir]

Ja tez jestem jedynaczka. Teraz o tym nie mysle, ale dorastajac bylo mi bardzo przykro, ze nie mam rodzenstwa. Wiem tez, ze moja mama teraz zaluje, ze nie miala wiecej dzieci.

[chatgris01]

Mnie w dzieciństwie było przykro, że mam rodzeństwo, tak że ten...
Nie ma co bazować na tym, czy dziecku będzie dobrze z rodzeństwem, bo z tym bardzo różnie bywa (w dodatku różnie w różnym wieku), jedyny rozsądny motyw to jeśli sami rodzice chcą następnego dziecka.

[cruella_demon]

Jestem jedynaczką i zawsze ze swojego jedynactwa byłam zadowolona. Nigdy nie chciałam mieć rodzeństwa.
Moja przyjaciółka (znamy się od zerówki) też jest jedynaczką i też za rodzeństwem nigdy nie tęskniła. Zresztą w mojej rodzinie jest dużo jedynaków i nie znam nikogo, kto z powodu braku rodzeństwa był nieszczęśliwy.
A z rodzeństwem też na dwoje babka wróżyła. Znam rodzeństwa zżyte, ale znam bardzo dużo skłóconych, które się wręcz nienawidzą.

[wrotek0]

A ja zawsze chciała, tylko byłam pierwszym dzieckiem rodziców ok.40 tki, co przed 56 laty było niecodzienne. I rodzice na kolejne się nie zdecydowali. Mój też jedynak, z innych nieco przyczyn. Jako nastolatka chciałam mieć czwóreczkę, życie zweryfikowało i mamy zaplanowaną parkę w odstępie 3,,5 roku. Dziś już dorośli, ale bardzo zżyci, wspierają się i jest między nimi więź. Wydaje mi się, że silniejsza (a na pewno inna) niż między nami a dziećmi. Spotykają się i robią różne rzeczy razem, bo po prostu się lubią. Mam nadzieję, że nas też lubią, choć widzimy się rzadziej (ale mieszkamy 50 km od W-wy a oni oboje w stolycy). Cieszę się , że było dwoje, kiedyś żałowałam, że nie ma trzeciego, ale... tak nie do pary by było....

[sowka.szara]

kornelia_sowa napisała:

> Ty próbujesz przekonać siebie/innych że brak rodzeństwa to bardzo duże nieszczę
> ście
> "Znam 3 takie osoby-są bardzo nieszczesliwe w jedynactwie"
>
> Twoje 3 koleżanki to nie jest grupa reprezentatywne.
> Zapewniam

Zapewniam że nie miałam na myśli tego, że brak rodzeństwa to duże nieszczęście. Po prostu może (ale nie musi) być dużym nieszczęściem. Posiadanie rodzeństwa nie może być dużym nieszczęściem, najwyżej może być wkurzające że mam rodzeństwo a żyję jak jedynak. To ten brak symetrii o którym pisałam.

Nie odpowiadam za twoją interpretację moich postów, tylko za to co faktycznie napisałam.

[chatgris01]

Jeżeli ktoś ma pecha trafić na rodzeństwo toksyczne/zaburzone/chore, to jego posiadanie jak najbardziej JEST dużym nieszczęściem.

[sowka.szara]

chatgris01 napisała:

> Jeżeli ktoś ma pecha trafić na rodzeństwo toksyczne/zaburzone/chore, to jego p
> osiadanie jak najbardziej JEST dużym nieszczęściem.
>

Zgoda, ale tu mowa o chłodnych stosunkach w dorosłym życiu, a nie o bracie który lata z siekierą. Choć takie przypadki oczywiście też się zdarzają, to jednak nikt tego nie wyciąga jako argumentu przeciwko posiadaniu rodzeństwa. Takim argumentem jest natomiast: bo nie mamy kontaktu, nie jesteśmy blisko. No więc moim zdaniem to słaby argument, bo jedynacy też nie mają kontaktu z rodzeństwem które nie istnieje. Jedynacy nie mają też szansy zbudowania relacji, bo po prostu nie ma z kim. Mogą być szczęśliwi, mieć przyjaciół zamiast rodzeństwa, itd. Tylko to samo można powiedzieć o rodzeństwach które nie utrzymują ze sobą kontaktu.

I napiszę to wyraźnie, zanim ktoś znowu mi zarzuci agitację na rzecz drugiego dziecka: nie uważam że jedynacy mają przekichane z definicji. Nie uważam, że motywacja "bo nie będzie sam w życiu" jest wystarczająca do urodzenia dziecka. Uważam, że dzieci ma się dla siebie, czy tam dla świata, ale nie dla innego dziecka. ALE patrząc z punktu widzenia wyłącznie dziecka to IMO lepiej mieć szansę na więź z rodzeństwem niż jej nie mieć.

[cosmetic.wipes]

sowka.szara napisała:

> Posiadanie rodzeństwa n
> ie może być dużym nieszczęściem,

Zapewniam cię, że może.

[sowka.szara]

I wszystko inne w rodzinie gra? rodzice kochający, tylko to rodzeństwo unieszczęśliwia? Współczuję, nieironicznie.

[kornelia_sowa]

Oczywiście, ze nie odpowiadasz.

Po prostu piszesz obiektywnie , ze brak rodzeństwa MOŻE ale NIE MUSI byc dużym nieszcześciem
za to posiadanie rodzeństwa NIE MOŻE być dużym nieszczesciem



Ten 7 latek co go zarżnął 18 letni braciszek zapewne uważałby inaczej. Gdyby żył

Nie wszyscy ludzie są zdrowi psychicznie i dobrzy. Niektórzy z nich maja za to rodzeństwo.

[sowka.szara]

'Ten 7 latek to nie jest grupa reprezentatywna, zapewniam"

Dobra, przeczytaj co napisałam wyżej, dość dokładnie opisałam o co mi chodzi. Jeśli nadal czujesz się zaatakowana osobiście, to nic nie poradzę.

[kornelia_sowa]

Załapałaś, ze jeden przypadek a nawet trzy nie są pwoodem by wysnuwać wniosek, ze mieć zawsze dobrze a nie mieć to raczej zawsze żle. Brawo.

Nie czuję się zaatakowana, raczej zdumiona, ze ktoś może takie farmazony wypisywac i zdaje się jeszcze w nie święcie wierzy

[sowka.szara]

To ty nie załapałaś, że w żadnym z moich postów nie chodziło o uogolnienie pt. wszyscy jedynacy są nieszczęśliwi.
No ale jak chcesz sobie dyskutować z wymyślonymi przez siebie argumentami to przecież ci nie zabronię

Gwałtowność reakcji, dopowiadanie sobie czegoś a wreszcie kontynuowanie dyskusji w tonie "wypisujesz farmazony" wskazuje że bierzesz to bardzo osobiście. Tylko że to twój problem. Ja nic więcej poza cierpliwym tłumaczeniem nie mogę zrobić, a nawet to mi się znudziło. Pa!

[jehanette]

> Posiadanie rodzeństwa n
> ie może być dużym nieszczęściem, najwyżej może być wkurzające że mam rodzeństwo
> a żyję jak jedynak. To ten brak symetrii o którym pisałam.

Skąd taki pogląd? Wszystko może być dużym, małym albo żadnym szczęściem albo nieszczęściem, zależy jaki człowiek to przeżywa i jak to się mieści w jego/jej życiu. Dlaczego akurat posiadanie rodzeństwa miałoby mieć tylko kategorię "małe nieszczęście", nie rozumiem

[mama.pracujaca]

A ja znam takie, które zazdroszczą jedynactwa. Nie rozumiem też, wielkiego ,,nieszczęścia i samotności"? Przecież nie z bratem, czy siostrą zakłada się w przyszłości rodzinę. Co to znaczy ,,bardzo szybko urodziły"? Miały po 18 lat?

[sowka.szara]

Nie, gazeta, nie miały 18 lat.

[mama.pracujaca]

sowka.szara napisała:

> Nie, gazeta, nie miały 18 lat.
To do mnie? Bo podpiełaś się pod mój komentarz. Jaką gazeta"? ... Kontynuuje pytanie na które nie otrzymałam odpowiedzi z twojej strony, to ile miały lat? Czy też dla Ciebie,,bardzo młoda" matka to taka, która nie skończyła lat 40-tu?

[sowka.szara]

Do ciebie, gazeta.
Urodziły drugie dziecko szybko po pierwszym, nie piszę nic o wieku.

[mama.pracujaca]

sowka.szara napisała:

> Do ciebie, gazeta.
> Urodziły drugie dziecko szybko po pierwszym, nie piszę nic o wieku.
Chora jesteś, widać to po tym jak lawirujesz i zmieniasz co chwilę swoje odpowiedzi ,,gazeto".

[kaha_org]

Od zawsze jestem przeszczesliwa ze swojego jedynactwa

[inka754]

Ja jestem jedynaczką i to jest dla mnie duże szczęście.

[mama.pracujaca]

inka754 napisał(a):

> Ja jestem jedynaczką i to jest dla mnie duże szczęście.
Osobiście, zazdroszczę Ci.

[jehanette]

Pół dzieciństwa (odkąd urodził się mój brat) marzyłam o byciu jedynaczką

[chatgris01]

jehanette napisała:

> Pół dzieciństwa (odkąd urodził się mój brat) marzyłam o byciu jedynaczką
>


Siostro!

Przeszło mi dopiero, jak oboje byliśmy nastolatkami.

[fredzia098]

Mam rodzeństwo. To dla mnie ogromne nieszczęście. I tak, mnie rodzeństwo zrujnowało życie. Wiele bym oddała by być jedynaczką. Więc widzisz, bywa i tak.

[alicia033]

fredzia098 napisał(a):

> I tak, mnie rodzeństwo zrujnowało życie.

a twoje rodzeństwo zapewne tak samo myśli o tobie - że im zruinowałaś życie, fredzia.
Milo, nie?

[mamaafg]

To, ze Ty tak masz to nie znaczy ze wszyscy. Ja mam z siostra doskonaly kontakt. I nikt nigdy nie byl i noe bedzie mi blizszy. Mam duza rodzine, wielu kuzynow i w wiekszosci rodzenstwa trzymaja sie razem naprawde blisko. Mysle, ze to kwestia wychowania, przykladu ze strony rodzicow, dziadkow. Moi oboje mieli staly i dobry kontakt ze swoim rodzenstwem, wiec dla mnie i siostry to bylo naturalne ze jwstesmy w jednej druzynie na zawsze.
Odpowiadajac autorce. Uwazam ze rodzenstwo jest wazne, jednak nie zdecydowalabym sie na ciaze po 40. To juz dla mnie za pozno.

[kk345]

>Mysle, ze to kwestia wychowania
Obserwując masę znajomych rodzeństw i swoją własną rodzinę mogę wnioskować, ze zalezy to tylko i wyłącznie od nich samych. Żadne wychowanie, żadne wcześniejsze silne więzi, czy przykład rodziny nie wpływają na kontynuowanie bliskości czy jej brak. Czasem dorośli ludzie rozluźniają więzi, tak już jest, z wielu różnych przyczyn.

[mamaafg]

Nie zgodze sie, ze zadne wiezi nie wplywaja na kontynuowanie bliskosci. Nie wiem co musialoby sie stac zeby rodzenstwo wychowywane razem (sprawiedliwie!!!), spedzajace razem duzo czasu, uczone szacunku do siebie i wzrastajace w normalnej rodzinie, celebrujacej wspolne posilki/wyjazdy itd poczulo nagle ze ten brat/ta siostra sa mi obcy. Znam rodziny w ktorych faktycznie nie bylo patologii, ale kazdy zyl swoim zyciem. Matka w jednym pokoju, ojciec w drugim, dzieci tez osobno. No i to faktycznie sie pptem rozlazi. Wiec, owszem, w moim mniemaniu rodzina i wychowanie ma olbrzymi wplyw na jakosc relacji rodzenstwa w doroslym zyciu.

[bywalec.hoteli]

Ładnie napisane

[ruscello]

Mam taki przykład w rodzinie. Różnica wieku, płci, temperamentów i potem odległość sprawiły, że rodzeństwo składa sobie życzenia przez internet i widzi z raz w roku u rodziców, bo rodzice nalegają. Rodzice są bardzo zdziwieni, bo dbali o więź i spędzali czas wspólnie, moim zdanien aż do przesady.

[ck2]

Mogloby się stać np. że pozakładają własne rodziny plus zazdrość, że ktos coś ma, a ktoś nie. Drugi przypadek to obarczanie jednej siostry odpowiedzialnoscia za drugą, bo ta pierwsza jest rozsądna i zawsze sobie radzi, a druga nie.

[kk345]

>Nie wiem co musialoby sie stac zeby rodzenstwo wychowywane razem (sprawiedliwie!!!), spedzajace razem duzo czasu, uczone szacunku do siebie i wzrastajace w normalnej rodzinie, celebrujacej wspolne posilki/wyjazdy itd poczulo nagle ze ten brat/ta siostra sa mi obcy.

Czasem życie się po prostu ludziom rozjeżdża, ale rozumiem, ze twój przykład jest najtwojszy i nie uwierzysz w inne opcje.

[sowka.szara]

Jak się zdecydujesz i wszystko pójdzie gładko to nie będziesz żałować. Tylko że wiek podnosi ryzyko tego, że gładko nie pójdzie. Zależy więc jakie masz nastawienie do ryzyka.
Ja bym po 40tce się nie decydowała, ale ja już drugie dziecko mam. Z tym że zawsze wiedziałam że chcę dwoje, dla siebie a nie dla starszego. A ty sama z siebie chcesz?

[zielonakobieta]

Gdyby mi się przytrafiło, byłabym zadowolona. Zdecydować świadomie, to trudna decyzja, trzeba brać pod uwagę, że siły i chęci do nocnych pobudek już nie te, a do tych 40-kilku lat trzeba dodać jeszcze 25 na wychowanie.

[ritual2019]

zielonakobieta napisała:

trzeba brać pod uwagę, że siły i chęci do nocnych pobudek już nie te, a do tych 40-kilku lat trzeba dodać jeszcze 25 na wychowanie.

I masz odpowiedz. Nie komplikuj sobie zycia

[kropka_kom]

błagam...jakie 25lat wychowania...przecież dzieci 15letnie już można do internatu dać i luzik...a tak na poważnie możesz raczej tego żałować że nie spróbowałas...

[chatgris01]

Zdarza się też, że żałują ci, którzy właśnie spróbowali.

[jehanette]

Każdej decyzji można żałować, i tak samo nie rodząc, jak i rodząc dziecko można żałować. Różnica przy urodzeniu pod presją "bo będziesz żałować" jest taka, że pojawi się kolejny człowiek, któremu może nie być dobrze w życiu gdy matka/rodzice żałują jego/jej pojawienia się.

[larix_decidua77]

Ja bym po 40 się świadomie nie decydowała. Większe rzyzko chorób u dziecka a i ja nie chcę wychowywać dziecka do 60 o ile mnie coś po drodze nie trafi. Ale jeśli to twoje marzenie, to może zaryzykuj.

[katriel]

Wiek to tylko liczba, ale stan organizmu jest istotny. Jesteś z długowiecznej rodziny, w której ludzie wolno się starzeją i długo są sprawni? Jesteś zdrowa, wysportowana, bez dolegliwości bólowych i innych, bez oznak premenopauzy? Jak zniosłaś pierwszą ciążę?
Ja np. mam wyraźne poczucie, że około czterdziestki zaczęłam się sypać (tu tarczyca, tam kręgosłup, okulary na nos itp.) i że to już nie był dla mnie czas na kolejną ciążę (ale ja zdążyłam urodzić dwoje przed czterdziestką). Ale są kobiety, które (z racji genów i/lub zadbania) taki przełom przechodzą np. pięć lat później - dla nich ciąża w wieku 42 czy 43 lat byłaby tym, czym dla mnie była w wieku 37 czy 38, czyli bułka z masłem. Jęśli ty się do takich szczęściar zaliczasz, to możesz uznać, że wiek przeszkodą nie jest. (Prawdopodobieństwa wad genetycznych nie biorę pod uwagę, bo nie znam danych mówiących, czy one też zależą od ogólnego stanu organizmu. Ale nawet jeśli nie, to z ewentualnością wad trzeba się liczyć teraz tak samo jak trzeba się było liczyć dwa lata temu, więc nie jest to kładący argument przeciwko kolejnemu dziecku.)
A motywacja? No cóż, faktycznie trochę słaba. To ty sama musisz chcieć dziecka, a nie uszczęśliwiać córkę na siłę, i to w dodatku w trudnej do przewidzenia przyszłości. Ale jako impuls czy jeden z czynników, które uwzględniasz, to jest OK, to normalne że ludzie tak funkcjonują, podejmując ważne decyzje biorą pod uwagę różne czynniki, ważniejsze i mniej ważne. Byle to nie było tak, że całe twoje życie straci sens, jeśli twoje dzieci się nawzajem znienawidzą.

[zielonakobieta]

Kobiety ze strony mojej mamy są w bardzo dobrej formie fizycznej i umysłowej, siostra mamy ma 85 lat, zadbana, samodzielna, zakupy zrobi, dziś u fryzjera była włosy farbować 😉 Moja mama 70, aktywna jak 20 lat temu. Gorzej po stronie taty, cukrzyca i nowotwory. Ja nie czuję wieku ani żadnych dolegliwości, jak patrzę na pesel to czasami nie dowierzam 🤔 Pewnie się jednak nie zdecyduję, głównie mimo wszystko z racji wieku.

[umi]

Zalezy od stanu zdrowia. Plus wez pod uwage, ze jak sie teraz nie zdecydujesz, to potem juz NIGDY nie bedzisz miala drugiego dziecka.
Jesli na ta mysl wlacza Ci sie motywacja, zeby jak najszybciej sie za to wziac, to ja bym si wziela Jesli sie nie wlacza, to bym jeszcze przemyslala. Ogolnie mysle, ze rodzenstwo to wartos dodana. Ale dwoje rodzicow bardziej... no wiec najpierw zdrowie.

[jehanette]

Z drugiej strony jesli czlowiek sie zdecyduje, to NIGDY nie bedzie juz miec mozliwosci odwrotu I bedzie musial przez wszystko przejsc - od porodu przez pieluchu, choroby, przedszkola szkoly, dorastanie...

[jehanette]

To zla motywacja. Rodzenstwo wcale nie musi miec bliskich relacji, ani w dziecinstwie ani w doroslosci. Jesli nie czujesz, ze chcesz urodzic I wychowac kolejnego czlowieka, nie rob tego. Dbaj o dziecko ktore masz I nigdy nie pozwol sobie ani jej wmowic ze brak rodzenstwa to problem.

[ninanos]

Uważam, że jakby nie patrzeć to rodzeństwo to coś co ma na nas wpływ, to wartość sama w sobie.
Jeśli chcesz dziecko to nie zastanawiajcie się tylko trzeba działać, bo czas u Ciebie działa zdecydowanie na niekorzyść.

[escott]

To chyba bardzo zależy od tego, co Ty chcesz, tak naprawdę. Czy sama z siebie nie jesteś pewna, ale ta motywacja, żeby dziecko miało rodzeństwo to taka wygodna wymówka, żeby podjąć decyzję, którą naprawdę sama byś chciała podjąć - czy wręcz przeciwnie, sama nie czujesz, że to Twoje pragnienie. Bo jeśli to drugie, to ja bym się nie decydowała wyłącznie z uwagi na dobro dziecka, które już mam. Z bycia z dzieckiem trzeba mieć radość, trzeba tego naprawdę chcieć, inaczej można wszystkich unieszczęśliwić.

[kotejka]

ciut ponad cztery dychy to juz nie jest imho czas na rodzenie dzieci zwlaszcza jesli motywuja cie "wyrzuty sumienia wobec corki"
jedno dziecko to tylko jedno dziecko, wiec zrozumialabym ewentualny wsciek macicy
bo ja tam se lubię cos czasem urodzic i tak mnie co 4/5 lat brało, a wlasnie najmlodsze konczy 5, ale tu zdrowy rozsadek patrzy na metryke i mowi jusz nie
ale nie pobudki - "nie zazna wiezi"
no nie zazna takiej to zazna innej
zazna natomiast wylacznosci milosci rodzicielskiej - z calym dobrodziejstwem inwentarza
a wy zaznacie wiecej spokoju, tez dobrze

[maly_fiolek]

Zdecydowanie warto mieć drugie dziecko!
Dziecko w tym wieku rozświetli wam życie . Ja mam 3kę , w tym jednego przedszkolaka. Jest cudownie.
Po 40 dużo trudniej się zachodzi, jest więcej problemów typu 'ciąża bezzarodkowa' lub zespół Downa.
Koniecznie zrób badania prenatalne.

[ritual2019]

Zdecydowanie to nie jest dobra motywacja bo miedzy rodzenstwem nie zawsze wystepuje wiez. Gdybym byla na twoim miejscu nie decydowalabym sie na kolejne dziecko.

[nenia1]

zielonakobieta napisała:

> Teraz żałuję, że się nie zdecydowałam, głównie z tego powodu, że kiedy na
> s zabraknie, nie będzie mieć bliskiej rodziny.

Z góry zakładasz, że córka nie będzie kiedyś miała męża i swoich dzieci? No chyba, że to nie jest bliska rodzina dla ciebie?
Ale, przynajmniej wśród moich znajomych, większość jak dorośnie łączy się w pary z drugą osobą, ma swoje dzieci i nie mieszka ani nie żyje na co dzień z rodzeństwem.

[natalia.nat]

Ja nie zdecydowałabym się na drugie dziecko mając 40+, zwłaszcza gdyby głównym powodem było to, że pierwsze potrzebuje rodzeństwa. W każdym razie życzę podjęcia dobrej decyzji.

[rb_111222333]

Ja właśnie się dowiedziałam, że jestem w ciąży. Też mam 4-letnią córkę i 38 lat. Boję się wieku, ale uważam, że ma on też plusy.

[ninanos]

Ma wielkie plusy. Ja drugie dziecko urodziłam w wieku 36 lat, 8 lat po pierwszym. Dla mnie to całkiem inny rodzaj macierzyństwa, spokojniejszy, wyrozumialszy, cierpliwszy, ale co najważniejsze bardziej mnie to macierzyństwo cieszy, bardziej doceniam teraz niż te kilka lat temu.

[ela.dzi]

Gratulacje

[rb_111222333]

Dzięki

[grrrrru]

Gratulacje. A wiek zupełnie normalny przecież, jak świat światem kobiety w tym wieku rodziły. Ja mam 36 i jeśli miałabym urodzić trzecie w wieku 38 lat to nie widzę przeciwwskazań.

[szmytka1]

Szybko rob, jesli fizycznie jestes w dobrej formie. W sumie jeslinpsychicznie tez potem bedziesz zalowac, ze nie urodzilas

[jola-kotka]

Powod jest smieszny.

[szmytka1]

Powod jest nie wazny. Mnostwo dzieci rodzi sie w ogole bez powodu i nikt tam motywacji nie ocenia. Wazne zeby bylo kochane

[jeanny1986]

Odkąd byłam świadoma takiej możliwości, nigdy nie chciałam mieć rodzeństwa. Zapewne na to wpływ jakiś miało to, że nie znałam bliskiego sobie rodzeństwa, kłótnie, przepychanki, fochy albo unikanie, im większa przepaść wiekowa tym gorzej. Dużo też zależało od zasobów, do wieku 10 lat miałam mini pokoik wydzielony z pokoju rodziców, taki ze po rozłożeniu miedzy łóżkiem a szafkami było z pół metra. Myśl że musiałabym się dzielić tą przestrzenią i zasobami mnie nie uszczęśliwała. Ale zawsze byłam introwertyczką i przebywanie dłużej z ludźmi mnie męczy. Dużo zależy od charakteru dziecka. Zostanę "sama na świecie" rodzinnie, bo nie mam rodzeństwa, kuzynow, ani nie posiadam dzieci i ich nie będę mieć, zostanie mi tylko partner (też jedynak, też szczęśliwy z tego powodu). Nie jest to dla mnie powód żeby żałować nieposiadania rodzeństwa.