Dziecko nie chce psa

[mama-ola]

U nas w domu wprowadziłam zasadę, że głosujemy i wszyscy muszą być za. Aklamacja - nie ma innego wyjścia, bo każdy członek rodziny ma się w domu czuć dobrze. Trzy osoby chciały kotka, czwarta - nie (jeden z synów) i kotka odwołaliśmy. Przede wszystkim szacunek do człowieka się liczy, a nie do psa, którego jeszcze nawet nie macie.

[ajaksiowa]

Jeżeli 9 latka nie na sadystycznych skłonno$ci wzi€łabym,ale takiego z którym w niedalekiej przyszło$ci będzie mogła bezpiecznie wychodzić😉😉

[zuzanna_a]

w każdej sprawie tak decydujecie? zachodzę w głowę jak czują się inne dzieci, których marzenia czy plany będą torpedowane przez jednego opozycjonistę, bo matka wymyśliła sobie że albo wszyscy albo nikt. strasznie to brzmi niesprawiedliwie, szczególnie gdy chce czegoś większość.

[milupaa]

No właśnie, jakieś to niedemokratyczne 🙂

[yennefer.00]

Wybacz, ale trochę słabo to brzmi. Czyli wszyscy się mają pod jedną osobę podporządkować i ich potrzeby się nie liczą?

[majenkir]

Straszne.

[berdebul]

Zadusiłabym rodzeństwo poduszka w nocy, gdyby rodzice odwołali kotka bo jedna z 4 osób nie chciała.

[vivi86]

Moim zdaniem kiepski pomysł. Taka dyktatura mniejszości. No i co zrobisz jak dzieci zaczną z żalu lub na złość vetować kolejne pomysły na złość drugiemu? Jak to rozegrać w rodzinie gdzie dzieci jest np 4?

[ruscello]

Mnie się takie podejście podoba. Ogólnie z mężem uważamy, że w sprawach, w których nie da się pójść na kompromis, łatwiej jest zrezygnować z czegoś, o czym tylko myślimy niż zmusić się do zaakceptowania czegoś, co nam ktoś narzuci. Podobnie w wątkach o kolejnym dziecku, tam większość raczej doradza odpuścić niż zmuszać drugą osobę. W innych kwestiach dotyczących radykalnej zmiany życia całej rodziny fajnie jest brać pod uwagę zdanie wszystkich. Gdyby teraz mąż chciał mi wprowadzić psa, to kazałbym mu zamieszkać z psem gdzie indziej

[vivi86]

Wiesz to inna sytuacja. Przykład z decyzją o dziecku nie adekwatny. Chyba nie deliberujesz z dziećmi nas posiadaniem kolejnego dziecka. No i tu proporcje są imne-jak mąż chce dziecka, a żona nie to mamy 1:1. W przykładzie z kotem jest 3:1.

Ponadto dyktat większości dobry nie jest. Potem takie dziecko pójdzie do szkoły/pracy i co? Zaszokowanie odkryje, że nie zavetuje w pojedynkę decyzji 25 kolegów z klasy czy 15-osobowej grupy pracowników. Im szybciej to zrozumie tym lepiej.

[vivi86]

* dyktat mniejszości

[zuzanna_a]

myślę, że są pewne sprawy i decyzje, które podejmują dorośli i mimo całego szacunku do dzieci i uszanowania ich zdania - w pewnych sprawach nie mają głosu.

Sorry. To tak jak moi znajomi się pytali 10 latka czy chce rodzeństwo. Co to w ogóle za pytanie? A jak powie, ze nie to co?
Ja jakoś się moich synów nie pytałam czy chcą mieć jeszcze jednego brata lub siostrę oraz czy będą sie nim opiekować od czasu do czasu czy zerkną okiem lub podadzą smoczek. To była nasza decyzja o dziecku - mieliśmy ją prawo podjąć niezależnie czy było pierwsze czy trzecie i nie brać pod uwagę zdania już żyjących dzieci.

Oczywiście młody to oczko w głowie braci którzy go rozpieszczają - ale pewnie gdybym pytała - na wieść o planie nowego dziecka zareagowaliby alergicznie. I to dlatego dorośli podejmują decyzje a nie dzieci. Dzieci sobie podejmą swoje jak będą dorosłe.

Nawiązałam do dziecka - a nie psa - ale chodzi o to, ze dzieci nie zawsze powinny mieć możliwość decydowania o całej rodzinie - a tu jednak decyzja dotyczy wszystkich.

Tak czy owak - to jest wasza decyzja i bez przesady, żeby rezygnować bo 9 latce się nie podoba. I mówię to ja, która w życiu i za żadne skarby by psa w domu nie chciała

[ciszej.tam]

Różnica między rodzeństwem a psem jest dość znaczna i dostrzegalna dla większości homo sapiens.

Btw posiadanie rodzeństwa nie oznacza automatycznego przejęcia roli niańki czy rodzica

[zuzanna_a]

Błagam cię.
Mam młodszą siostrę - opiekowałam się nią zawsze i troszczę do dziś, choć obie już jesteśmy stare baby.

Moje dzieci NIGDY nie miały ode mnie informacji, że mają się opiekować młodszym bratem. Ale wielokrotnie to robiły, ba, sprawiało im to radość. Mój starszy syn robi młodemu śniadania rano, często przygotowuje mu ubrania. Troszczył się gdy był chory, woził wózkiem, huśtał w huśtawce, uczył stawiać pierwsze kroki. Jak zauważył, ze wypadł smoczek - biegał wyparzać. Oboje kochają go, dbają o niego, bawią się z nim - i ogólnie przejawiają niesamowitą troskę i więź i tak, opiekują się nim - nie dlatego ze im każę - tylko dlatego ze chcą i sprawia im to przyjemność.
Ale motywacja nie ma tu znaczenia - za 20 lat będą pamiętać fakt, że się nim opiekowali. Bo zwykle, o ile nie chowami dzieci na egoistycznych typów - dzieci opiekują się młodszym rodzeństwem, głownie dlatego ze powielają wzorce - zajmują sie młodszymi tak jak nimi zajmują się rodzice i pojawia się to samo, nikt tego nie wymusza.
Więc jeśli decydujesz się na kolejne dziecko - czy tego chcesz czy nie - w jego życiu pojawią się momenty gdzie tak, będzie się opiekować młodszym bratem i siostrą. Zaprzeczanie temu jest absurdem.

[ciszej.tam]

Nie rozumiesz.
W przeciwieństwie do sytuacji w której ktoś bierze psa a od ciebie oczekuje że będziesz się nim zajmować mimo że go nie chcesz, twoja matka nie rodziła rodzeństwa z planem w głowie że to ty będziesz rodzeństwu matkować.

Ale w ogóle to jest zbaczanie z tematu co robimy. Bo różnica między psem a bratem/siostrą jest serio ogarnianialna dla większości przedstawicieli gatunku.

[iwoniaw]

No właśnie. Dlatego też niżej zapytałam, czy zwolenniczki "przekonywania córki" chętnie by się zaangażowały w coś, co jest pracochłonne, a ich matka za nie zdecydowała, że właśnie to będą robić dla powszechnego szczęścia i zadowolenia. Bo jakoś podejrzewam, że wątpię. 😉

[zuzanna_a]

Nawiązałam dlatego, że podałam przykład, że dzieci nie mają wg mnie prawa mieć decydującego głosu w pewnych sprawach, które dotyczą dorosłych.
I podobnie jak matka nie rodzi dziecka by dzieci je niańczyły - tak w praktyce je niańczą. A jak matkę szlag trafi w wyniku wypadku to i czasem matkują. różnie się życie układa.
Moja koleżanka straciła mamę i wychowała jako najstarsza trojkę rodzeństwa pomagając ojcu który nawet wody na herbatę nie umiał nastawić. Bywa i tak. Nie taki był plan ale taki los czasem spotyka najstarszych. Nie mają luksusu wyboru. I nie powinni mieć obojętnie czy chodzi o dziecko, psa, kota, przygarnięcie do domu schorowanej teściowej czy wyborze miejsca zamieszkania. Niestety. Decyzje podejmują rodzice - czy się to dzieciom podoba czy nie. Nie zawsze mogą miec prawo decydowania o całej rodzinie bo jednak są w niej dziećmi.

Ale wracając do meritum i nieszczęsnego psa - zauważ, że częściej ma miejsce sytuacja z goła odwrotna - dzieci chcą zwierzę i mimo zapewnień o swojej jakże wielkiej odpowiedzialności i zaangażowaniu - angażują się pierwszy miesiąc a potem mają zwierzę w nosie. Są za małe by podjąć się odpowiedzialności za stworzenie z którym trzeba cztery razy dziennie wychodzić albo ogarnąć mu opiekę na wakacje. Dlatego obojętnie czy dziecko bardzo chce czy bardzo nie chce - rodzic, głowa rodziny, domownik który ma dom na głowie - musi przyswoić, ze obojętnie czy dziecko chce czy nie chce i co deklaruje w wieku 5 czy 9 lat - i tak to wszystko bedzie spoczywać na nim. I ma prawo podjąć decyzję sam.

W przypadku autorki jeśli córka nie ma ochoty zajmować się zwierzęciem - nie musi. Zdeklarowała - nie chce - ok. Niech więc autorka zdecyduje się i wychodzi z psem sama. I mąż. Dam sobie obie ręce uciąć że gdyby córka dziś zarzekała się jaka jest odpowiedzialna i dojrzała - i przyszedłby kolejny z wielu weekend, gdzie jest -12 stopni na dworze a psu o 6 rano chce się siku - córeczka byłaby ostatnią chętną do wyjścia z pieskiem. Tu przynajmniej sprawa jest jasna. Też nie pójdzie ale przynajmniej nie można mieć o to do niej pretensji

[amast]

> Moje dzieci NIGDY nie miały ode mnie informacji, że mają się opiekować młodszym bratem

I teraz z postu startowego:

> Przygotowałam się na rozmowę o obowiązkach wobec zwierzęcia, o tym, jak trzeba się nim zajmować, o odpowiedzialności

No i młodsze rodzeństwo to nadal nie to samo co zwierzak.

[vivi86]

zależy. Mam 3 rodzeństwa (2 i 3 lata ode mnie młodsi). W życiu się nimi nie opiekowałam, a nasi rodzice byli zdania, że od opiekowania się są rodzice

[escott]

Nie - to nie to samo, rodzeństwo to o wiele, wiele, wiele większe konsekwencje dla dziecka i w postaci obowiązków i w postaci zmian, które mogą być trudne (brak uwagi rodziców, dziadków). Im większa różnica wieku między dziećmi, tym ta zmiana jest potężniejsza i potencjalne obciążenia dla dziecka większe.

[iwoniaw]

Twoja analogia nt. rodzeństwa byłaby pełna, gdybyś decydowała się na kolejne dziecko z podejściem "strasze dzieci oszaleją ze szczęścia i się zajmą" - no więc jest to jedna z najgorszych rzeczy, jaką można zrobić dzieciom - czy dotyczy to rodzeństwa, psa, czy czegokolwiek innego - spełnianie własnych zachcianek w taki sposób, że obowiązki z nimi związane zwalamy na kogoś, kto wcale o coś nie prosił, a wręcz od początku zaznaczał, że on się na to nie pisze. Ciekawa jestem, jaka byłaby reakcja takich lufzi na rzecz znacznie mniejszego kalibru niż pies czy tym nardziej dziecko - gdyby np. wasza matka kupiła sobie hektar ziemi i uznała, że odtąd od marca do listopada w każdą sobotę się będziecie tym zajmować, bo ona chce równe grządki, zadbany warzywnik i wypielęgnowany trawnik, a dla was to przecież będzie wspaniałe doświadczenie ruchu na powietrzu 😂

[amast]

Moja matka wymyśliła coś dużo prostszego. Pojechaliśmy do niej na weekend (na jej dobitne życzenie, że chce zobaczyć wnuki, nie że sobie tak wymyśliliśmy). A ona akurat do niedługiego czasu miała pieska. I w niedzielę o 7 rano zrobiła wnukom pobudkę, że trzeba wstać i wyjść z pieskiem na spacer. To był ostatni raz, kiedy wnuki dobrowolnie pojechały w odwiedziny do babci.

[yennefer.00]

Bo ludzie patrzą często skrajnie. Bardzo ważne jest liczenie się z potrzebami dziecka, ale to nie to samo, co pozwalanie mu decydować o ważnych sprawach rodzinnych, czy podporządkowywanie się tylko temu, co chce lub nie chce dziecko. Nie należy zmuszać do lubienia czy opieki nad niechcianym zwierzakiem i przerzucać odpowiedzialności na dziecko za psa, ale jeśli dorośli mają potrzebę tego psa posiadać i się nim zajmować, to też maja do tego prawo i tyle. Warto uczyć dzieci, że inni ludzie też mają swoje potrzeby, również dorośli ludzie i nie hodować egoistów.

[snakelilith]

yennefer.00 napisała:

> Nie
> należy zmuszać do lubienia czy opieki nad niechcianym zwierzakiem i przerzucać
> odpowiedzialności na dziecko za psa, ale jeśli dorośli mają potrzebę tego psa
> posiadać i się nim zajmować, to też maja do tego prawo i tyle. Warto uczyć dzi
> eci, że inni ludzie też mają swoje potrzeby, również dorośli ludzie i nie hodow
> ać egoistów.

Ale realizacja potrzeby posiadania psa nie jest życiową koniecznością. Zwłaszcza, gdy chodzi o dorosłych, którzy postanowili spędzić swoje życie z innymi osobami pod jednym dachem. Osobista wolność kończy się wtedy tam, gdzie zaczyna naruszanie osobistej wolności drugich. Jeżeli ktoś z domowników ma alergię na zwierzę, to też nie wieźmiesz przecież do domu psa, czy kota. Dobro dziecko będzie ci ważniejsze od spełnienia twojej zachcianki.
Tu też nie wiemy, na ile to zwierzę byłoby da dziecka obciążeniem, w przypadku znoszenia przykrego zapachu, jest to coś podobnego do alergii, bo powoduje stały dyskomfort. I psa można sobie sprawić, gdy dzieci pójdą z domu, albo w przypadku dziecka, gdy to ono chce mieć zwierzęta, na które nie zgadzają się rodzice, gdy pójdzie sobie na swoje. A w tym przypadku zamiast domagać się od kilkuletniego dziecka rezygnacji z "egoizmu", to rodzice tu sami mogliby dać dobry przykład i pokazać, że nie są egoistami, dla których "pieseczek" jest ważniejszy od domowego miru.

[majenkir]

snakelilith napisała:
> Ale realizacja potrzeby posiadania psa nie jest życiową koniecznością.

Dla Ciebie moze nie jest, dla mnie na przykład jest.

[snakelilith]

majenkir napisała:


> Dla Ciebie moze nie jest, dla mnie na przykład jest.

Dla nikogo nie jest koniecznością, bez psa nie umrzesz. Psa nie można też porównywać do potrzeby macierzyństwa, to jest zupełnie inna kategoria. I że pies dla ciebie to źródło jakichś tam korzyści, to pięknie i ślicznie, jak mieszkasz sama, to możesz się wyżyć do woli. W sytuacji gdy dzieli się życie z innymi osobami, które podobno są bliskie i ich potrzeby podobno są dla ciebie ważne, uwzględnia się też ich zdanie na ten temat. Jak jest pozytwne lub przynajmniej neutralne, to masz wolną drogę, jeżeli jednak jest negatywne i ten ktoś (dziecko, małżonek, rodzic, inny domownik) ma ku temu ważne powody, to sprawiając sobie psa wypowiedziałaś właśnie tej osobie wojnę, albo sygnalizujesz jej, że masz ją głęboko w doopie. Ale o różnych konstelacjach rodzinnych tu na forum czytałam, więc wiele mnie nie dziwi. Deklaracje o uczuciach i dramatyczne emocje, a gdy przychodzi do konkretów, to zimny egoizm wylewa się wiadrami.

[tiszantul]

"Psa nie można też porównywać do potrzeby macierzyństwa, to jest zupełnie inna kategoria"

Wiele osób twierdzi wręcz przeciwnie, ze "pies to członek rodziny". Chyba że to puste słowa i w praktyce pies jest psem, a nie członkiem rodziny

[margerytka73]

To prawda
U mnie poki co jest tak, ze mieszkam w m4 razem z psem. I nikim wiecej. Jest to wiec czlonek mojej rodziny.
Gdy bylam dzieckiem, gdzies tak w latach podstawowki, rowniez mielismy psa, mieszkali wiec razem rodzice, my dzieci-rodzenstwo i pies -takze członek rodziny. Jak sie tak zastanowic, to zwierze jest jedynym stalym elementem mojego zycia.

[majenkir]

Ja sama twierdzę, że wręcz przeciwnie - jak najbardziej wyobrażałam sobie życie bez dzieci, opcji bez psów w ogóle nie brałam pod uwagę. No ale Snake wie lepiej 😉.

[snakelilith]

majenkir napisała:

> Ja sama twierdzę, że wręcz przeciwnie - jak najbardziej wyobrażałam sobie życie
> bez dzieci, opcji bez psów w ogóle nie brałam pod uwagę. No ale Snake wie lepi
> ej 😉.

Sama potwierdzasz, to co napisałam. Ty nie wybrażasz sobie życia bez psa, autorka wątku potrafiła z niego zrezygnować przez co najmniej 9 lat, więc bez psa nie umiera. Nie był dla niej koniecznością. Ludzie, którzy muszą mieć psy, bo się inaczej uduszą, tak jak ty, mają je najczęściej zawsze, także przed dzieckiem i wtedy dziecko jest w zupełnie innej sytuacji. Na musi się na psa "zgadzać", on zawsze tam już był. Ale to nie jest sytuacja autorki wątku.

[yennefer.00]

Dlatego nie ma jednej recepty na wszystko, tylko trzeba rozpatrywać sytuacyjnie. Alergia, kwestie zdrowotne itp. mają jednak inną wagę, niż np. nie chcę, bo nie. W omawianym wypadku, jak dziecko nie chce i wprost to zaznacza, nie należy zmuszać do opieki czy lubienia psa, ale warto uczyć, że potrzeby innych są równie ważne. Rodzina, wspólne mieszkanie, to nauka respektowania też innych potrzeb, jakieś kompromisy, wzajemne zrozumienie, jakiś balans między tym. Dziecko jeszcze tego nie umie, ale rodzice są od tego, żeby uczyć. Skrajne liczenie się tylko z jedną osobą, nawet jeśli to dziecko, to nie jest dobra nauka.
Myślę, że przez wiele osób mogą przemawiać własne doświadczenia z dzieciństwa, brak poszanowania ich potrzeb, więc wychowując swoje dzieci idą w drugą skrajność.

[tiszantul]

"Alergia, kwestie zdrowotne itp. mają jednak inną wagę, niż np. nie chcę, bo nie"

Dlaczego dziecko ma cierpieć z tego powodu, ze nie ma alergii?
"Co byś chciał na Gwiazdkę? - Od lat marzę o alergii na psa"

[tiszantul]

"Tu też nie wiemy, na ile to zwierzę byłoby da dziecka obciążeniem, w przypadku znoszenia przykrego zapachu, jest to coś podobnego do alergii, bo powoduje stały dyskomfort"

Dziecko z alergią wygrało na loterii w porównaniu do dziecka, które po prostu nie chce psa

[tiszantul]

Dziecko chce psa - super, spełnimy jego marzenie.
Dziecko nie chce psa - "nie ma prawa decydować"

[zuzanna_a]

Nie nie i jeszcze raz nie.

Dziecko nie jest zdolne wziac odpowiedzialnosci za psa. Obojetnie ile ma lat, śmiem twierdzic ze do 15 rż na pewno / nie ma poczucia ile to roboty, wyjśc, sprzatania kup, organizacji, biegania po lekarzach, kupowania karmy, spacerow i powieconego czasu. A w przypadku szczeniąt rowniez zniszczeń. Psem beda sie zajmować matka z ojcem. Obojetnie czy dziecko chce czy nie chce - decyzja nalezy do osoby ktora bedzie odwalać czarną robotę i ta osoba moze ewentualnie wziac pod uwage preferencje dziecka i jego opinie - ale wcale nie musi. Niezaleznie jaka by byla i czy o psie marzy czy go nie chce.

[basiastel]

Dzieci najlepiej uczyć odpowiedzialności za zwierzaka i miłości do niego biorąc zwierzaka do domu i dając dziecku wzór jego traktowania. Czekanie do 15 roku zycia, aż dziecko nauczy się odpowiedzialności to jakiś absurd, bo jak ma się nauczyć, nie mając ze zwierzakiem żadnego kontaktu? Wiadomo, że odpowiedzialność za psa np. cała na początku spada na dorosłych, ale naprawdę warto. Pies wnosi wiele szczęścia do zycia rodziny i myślę, że warto zafundować szczęśliwe dzieciństwo dziecku. To wielka korzyść, bo pies i dziecko to dobre połączenie. Jak już napisałam, zdecydowałam się na psa, gdy córka miała 4 miesiące, choć kilkanaście lat psa nie miałam, bo pamietam ile radości wniósł pies do naszego życia, gdy bylismy dziećmi. Dziecko kochajace zwierzaki raz dwa nauczy się odpowiedzialności za nie. Trzeba mu pokazać jak należy zwierzaka traktować, nie oczekiwać, że to pojawi się samo po 15 roku życia.

[basiastel]

Dodam, że u nas na szczęście była zgodność. Mój eks też miał w domu zawsze psy i nie wyobrażał sobie życia bez i na psa bardzo naciskał. Ja miałam cudowne doświadczenia z psem z dzieciństwa i chciałam podobne zafundować mojemu dziecku. Dziecko jest już dorosłe i też życia bez zwierząt sobie nie wyobraża. Ma dwa psy i samodzielnie, bardzo odpowiedzialnie i z miłością się nimi zajmuje, ale nikt nie czekał, aż tej odpowiedzialności się nauczy na sucho, bez kontaktu z psem.

[vivi86]

Zgadzam się. Też bym psa nie chciała, też psy dla mnie śmierdzą, ale 9-latek vetujący ustalenia dorosłych to sytuacja gdy ogon kręci psem

[julita165]

Jest inna kwestia niz zajmowanie sie psem - czy corka po prostu nie ma ochoty zajmowac sie psem czy w ogole nie chce z psem pod jednym dachem mieszkac-bo smierdzi, bo moze sie zesikac, porzygac czy zes..co jest obrzydliwe, bo bedzie szczekal co jest upierd..., bo moze jej zezrec ulubione buty itp. Jesli to nie jest tylko niechec do zajmowania sie psem a po prostu niechec do mieszkania z psem to bym nie brala.

[yennefer.00]

A ja tutaj mam wątpliwość, bo z jednej strony rozumiem, że dla kogoś pewne sprawy mogą być wyjątkowo obrzydliwe, no nikt nie lubi jak śmierdzi, czy sprzątać psiej kupy, ale z drugiej strony jakieś nie do końca mi się to wydaje wychowawcze. Pokazywanie dziecku, że wszystko pod nie, byle tylko nie odczuło jakiegokolwiek dyskomfortu. Argument o tym, że pies śmierdzi wydaje mi się dość zabawny i wydelikacony

[ajaksiowa]

Nie znam psa który śmierdzi,a niewykluczone że wśród 9 latek jest moda na to że ,,psy śmierdzą,, bo juniorka alfa uzna£a że tak jest

[ichi51e]

No smierdza smierdza. Tylko psiarzom to nie przeszkadza tak samo jak palacze twierdza ze od nich to nie czuc. Konie tez maja swoj zapach wszystko ma.

[margerytka73]

Fakt, pies smierdzi, ale ja to lubie . Pewnie dlatego, ze lubie psy. Ssaki ogolnie maja swoje zapachy.

[ichi51e]

Ja np koniowy zapach lubie. Smierdza ale dla mnie to jest piekny smrodek. Jak bylam dzieckiem cos podobnego czulam do odkurzacza - te stare odkurzacze jak sie wlaczylo to dawaly taki kurzowy zapach. Zapach kolei tez specyficzny a niektorzy lubia

[jowita771]

Zapach konia też lubię, no końskiej sierści, bo zapach przy czyszczeniu kopyt to co innego.

[konsta-is-me]

Ja lubię zapach stacji benzynowych albo starej piwnicy.
Różne gusta są 😄

[majenkir]

Ja też! 🤪

[konsta-is-me]

Skoro psy śmierdzą ,to co powiedzieć o kotach...?
Nie wyczuje raczej od razu czy pies mieszka w domu, natomiast od progu czuć kuwetę kota...

[iwoniaw]

konsta-is-me napisała:

> Skoro psy śmierdzą ,to co powiedzieć o kotach...?
> Nie wyczuje raczej od razu czy pies mieszka w domu, natomiast od progu czuć kuw
> etę kota...

No kuweta okrutnie śmierdzi, jak się jej nie sprząta, ale sam kot wykastrowany czy kotka nie. Więc tu sprzątanie jak najbardziej wystarcza, zwłaszcza jeśli jak w poście startowym - ktoś jest cały czas w domu i może usuwać odchody z kuwety od razu. Natomiast woń psa jest wonią psa i niestety przechodzi nią wszystko w domu, z czym pies ma kontakt, z wszelkimi tkaninami na czele.

[konsta-is-me]

Śmierdzi tylko właściciele kotów tego nie czują...
I mieszkanie tym przesiąka...
Zresztą być może podobnie jak właściciele psów ,ja osobiście nigdy nie "czułam" psa w cudzym domu nawet jak nie miałam własnego.
To trochę jak właściciele dreadów (tych na głowie)-zaklinaja się że dready nie mają zapachu,- sory- mają!!!
Tylko że posiadacz tego nie czuje...

[iwoniaw]

No pewnie, że mieszkanie przesiąka smrodem kuwety i są właściciele kotów, którzy tego nie czują - wszak upośledzenie powonienia to nie jest kwestia tego, czy i jakie masz zwierzę. Sęk w tym, że kuwetę można sprzątać na bieżąco znacznie mniejszym nakładem sił i środków niż często kąpać psa - stąd właśnie bezwonne mieszkania kociarzy są częstszym zjawiskiem niż bezwonne mieszkania psiarzy. U niektórych zaś śmierdzi, choć sami ludzie bez zwierząt mieszkają, ale to jak wyżej - upośledzenie węchu i flejowatość ogólna nie wybiera.

[vivi86]

smierdzą. Juniorką nie jestem od dawna.

[tiszantul]

"Pokazywanie dziecku, że wszystko pod nie, byle tylko nie odczuło jakiegokolwiek dyskomfortu"

Julcia nie chce psa, więc weźmiemy psa, żeby zrozumiała, czym jest dyskomfort. Okazuje się, ze miłośnicy psów potrafią obrzydzać innym życie nie tylko mimochodem, ale również celowo

[ichi51e]

Pochodzi na spacery swiatek piatek to zrozumie ze to uwielbia.

[jowita771]

yennefer.00 napisała:

> Argument o tym, że pies śmierdzi wydaje mi się dość zabawny i
> wydelikacony

Fajnie masz, że tego nie czujesz. Dla mnie to jeden z brzydszych zapachów.

[vessss]

Trollowato brzmi, ale jesli nie, to wychodzi, że tatuś chciał psa pod warunkiem, że Ty i córka nim się zajmiecie, swojego udziału nie przewidywał..

[effka454]

Ja z postu startowego raczej wyczytałam, że to autorka ma parcie na psa, ale chętnie "podzieli" się opieką z mężem i córką. Córka powiedziała stanowcze "nie", a mąż nie ma tyle odwagi, żeby powiedzieć wprost, że on też nie ma potrzeby posiadania zwierzaka.
I nasuwa się pytanie: czy autorka naprawdę chce psa, czy tylko uważa, że to "dobre" dla dziecka, żeby miało zwierzątko i uczyło się obowiązkowości i odpowiedzialności.

[vivi86]

To swoją drogą. I nie wiem czy do pewnego (choć tu już nie w całości) stopnia nie było tak i z mamusią

[kanna]

Jestem pod wrażeniem dojrzałości twojej córki.
Bardzo jasno określiła się i ładnie postawiła granicę.

Nie , nie będzie zajmować się psem, nie jest zainteresowana.

Rozumiem, ze spodziewałaś się czegoś innego. Teraz musisz pomyśleć, czy sama (z mężem) ogarniesz opiekę nad psem.
Zresztą - zwierzę to zawsze odpowiedzialność dorosłego

[daniela34]

Jak się chce wziąć psa majac 9-letnie dziecko to się go bierze i tak z założeniem, że obowiązki spoczywają na dorosłych nawet jeśli to dziecko prosi i nalega na psa. Jaki by dydaktyczny smrodek nie został wygłoszony, to takie są realia. Wiec trudno mi uwierzyć, że zakładaliście przejęcie części obowiązków przez 9-latkę. Trollujesz czy serio piszesz?

[aamarzena]

NIesty sa na swiecie niezbyt rozgarnięci rodzice. Naczytaja sie o tym jak zwierzeta ucza odpowiedzialności i spełniaja swoje dziecięce marzenia kosztem dzieci.

[nenia1]

Córka ma 9 lat i dopiero teraz dowiadujesz się, że zwierzęta jej śmierdzą i nie chce żadnego? Wybacz, ale wydaje mi się to mocno naciągane, dziecko jednak w ciągu życia dość często ma do czynienia ze zwierzętami, widzi je na ulicy, sąsiedzi mają, koleżanki, i co jakoś nigdy córka wcześniej nawet nie wspomniała o swoim odbieraniu zwierząt, nie widać było jak reaguje, wręcz sądziłaś, że oszaleje ze szczęścia? Przemyśl może na przyszłość trolling.

[amast]

Dlaczego trolling? To może być przecież zwykły brak zainteresowania dzieckiem i jego potrzebami. To wcale nie jest takie rzadkie, jak się ematce wydaje.

[malia]

przeczytaj dokładnie post początkowy

[amast]

Przeczytałam. Dziecko lubi bajki o zwierzętach, więc matka uznała, że będzie szczęśliwe, jak rodzice wrobią je w obowiązki związane z prawdziwym zwierzakiem. W dodatku w kolejności: my sobie postanowiliśmy i poszliśmy zakomunikować dziecku, że będzie miało nowe obowiązki.

[nenia1]

amast napisała:

> Dlaczego trolling? To może być przecież zwykły brak zainteresowania dzieckiem i
> jego potrzebami. To wcale nie jest takie rzadkie, jak się ematce wydaje.

to po co ten wątek jak się dzieckiem nie interesuje? I zdaje się, że ty też jesteś ematką,
chyba że tu tylko czytasz i piszesz, nie to co inne ematki

[amast]

> to po co ten wątek jak się dzieckiem nie interesuje?

Może po to, żeby dostać rady, jak przeprowadzić do końca akcję "chcę psa".

> I zdaje się, że ty też jesteś ematką

Można powiedzieć, że w wielu aspektach już "byłą". Stąd i punkt widzenia często inny.

[nenia1]

amast napisała:

> > to po co ten wątek jak się dzieckiem nie interesuje?
>
> Może po to, żeby dostać rady, jak przeprowadzić do końca akcję "chcę psa".


Ale po co skoro się dzieckiem nie interesuje, a dziecko nie decyduje? Kupuje psa i po sprawie.

> Można powiedzieć, że w wielu aspektach już "byłą". Stąd i punkt widzenia często
> inny.

ech, te powszechne przekonania o wyjątkowości...

[amast]

> Ale po co skoro się dzieckiem nie interesuje

Może się właśnie zainteresowała, bo okazało się, że dziecko koliduje z psem. A do okna życia chyba już za duże. No to jakoś to trzeba pogodzić, pytanie na forum jak jest całkiem popularnym rozwiązaniem.

[nenia1]

amast napisała:

> > Ale po co skoro się dzieckiem nie interesuje
>
> Może się właśnie zainteresowała, bo okazało się, że dziecko koliduje z psem. A
> do okna życia chyba już za duże. No to jakoś to trzeba pogodzić, pytanie na for
> um jak jest całkiem popularnym rozwiązaniem.

Wow, no tak, to bardzo prawdopodobny scenariusz, przez 9 lat nie interesowała się dzieckiem (twoim zdaniem) po czym właśnie się zainteresowała (też twoim zdaniem) choć zdawało by się, że przeciętnie to nie 9 latki ostatecznie decydują o ważnych sprawach w domu. Faktycznie zupełnie odbiegasz od modelu ematki, która czepia się dla samego czepiania po czym wymyśla coraz bardziej absurdalne scenariusze, żeby tylko wyszło na jej.

[amast]

Dopsz. Post startowy to oczywisty trolling. Miałaś rację od samego początku. Wygrałaś. Wyszło na twoje. Jesteś najmądrzejsza. Nic zza krzaka nie wyskoczyło. Mam nadzieję, że jesteś już z siebie wystarczająco zadowolona, żeby nie odpisywać mi więcej.

[nenia1]

[pyza-wedrowniczka]

Wszystko zależy, czy córka nie zareagowała entuzjastycznie, powiedziała, że ją pies nie insteresuje, ale przeżyje z nim pod jednym dachem, czy raczej, że od psów to chce się trzymać na kilometr. Jeśli to pierwsze możecie przemyśleć wzięcie psa, ale zakładając, że opieka (spacery, mycie itp.) jest po waszej stronie i córka tylko w naprawdę wyjątkowych sytuacjach się angażuje. Jeśli to drugie, to odpuść. Ja np. nie nawidzę psów i nigdy bym się nie zgodziła, żeby ze mną mieszkał. Spanie u znajomych co mają psy to już dla mnie problem.

[malia]

Cudowny wątek
Ojciec i matka chcę psa, ale jest dla nich oczywiste, że to dziecko ma się nim zajmować i być odpowiedzialne.
Dziecko odmawia pomocy przy psie i ojciec natychmiast się wycofuje, bo pomocnik przy psie dopadł, teraz wycofa się matka, bo boi, że do spacerów zostanie sama. Chyba że.... wróci do rozmowy z córką i ją przekona, że rodzice bardzo chcą psa i ona powinna im pomóc, bo dwoje dorosłych tego nie ogarnie.
Czyli : trol, albo cwany leń

[smoczekrocze]

Takie małe dziecko nie będzie zajmować się psem, to jeszcze nie ten wiek. Ja w Waszej sytuacji nie rezygnowałabym, pies i tak będzie Waszym obowiązkiem. Jeżeli córka nie chce, to ok, powinna być za to zobowiązana do prostej pomocy, tj nalewanie wody do miski, jeśli widzi, że nie ma itd. Pies nie musi być jej pupilem, ale jeżeli w domu pojawia się zwierzak, to każdy powinien w mniejszym lub wiekszym stopniu o niego dbać, to dobra nauka dla dziecka.

[z_pokladu_idy]

Trochę brzmi, jakbyś odwróciła się rolami z córką. Zazwyczaj to dziecko chce zwierzaka, a później wrabia rodziców w spacery w porach, kiedy normalni ludzie chcą spać.
Chcesz psa, musisz się liczyć z tym, że reszta rodziny się jednak nie zakocha.

[7katipo]

Nie brać psa.

[mikams75]

a corka nie ma duzej wrazliwosci na zapachy? jej faktycznie moze byc ciezko wytrzymac ze smrodem zwiezecia w domu.
Ja bym temat odpuscila.

Natomiast nie wiem skad tyle wpisow pod watkiem, ze autorka chciala psa ale mialby sie nim zajmowac dzieciak. Rodzinny pies, to w miare mozliwosci kazdy powinien sie zaangazowac, chocby emocjonalnie na poczatku. Nikt nie oczekuje, ze dziecko przejmie wszelkie obowiazki, ale matka chciala od razu wyjasnic, ze pies to nie tylko glaskanie i przyjemnosci ale i obowiazek, zeby nikt nie byl zdziwiony. Moje dziecko jak pare razy wspomnialo o psie, to po dokladnym tlumaczeniu z czym to sie wiaze, dziecko psa nie chce.

[snakelilith]

mikams75 napisała:

>
> Natomiast nie wiem skad tyle wpisow pod watkiem, ze autorka chciala psa ale mia
> lby sie nim zajmowac dzieciak.

Ja tu też widzę głównie rozczarowanie, że dziecko nie zareagowało entuzjastycznie. Pogadanka o obwiązkach miała w założeniu autorki wątku raczej ten entuzjazm przygaszać, przygotować na real, bo ona założyła, że dziecko tego psa sobie życzy dokładnie jak rodzice, ale bez znajomości związanej z tym pracy. Insynuuowanie jej, że chciała coś zrzucić na dziecko jest głupotą albo złośliwością. Dziecko zareagowało inaczej i pewnie nie z powodu "narzucanych" jej obowiązków, ono tego psa po prostu nie chce. Akurat dzieci w tym wieku często nie zdają sobie pełnej sprawy z obciążenia wynikającego z pewnych wyborów, np. że pies to też upierdliwość i odpowiedzialność, a nie tylko zabawa, i nie to byłoby najważniejsze gdyby tego psa chciała. Ale nie chce.

[mikams75]

ja tez to tak zrozumialam, ze glownym problemem jest brak oczekiwanego entuzjazmu, dlatego nie wiem czemu tyle jest naskakujacych wpisow o przerzuceniu obowiazku na dziecko.

[majenkir]

W zyciu nie pytałam dzieci czy chca kolejnego zwierzaka. Ale i nie oczekiwałam, ze beda pomagac przy Zwierzyńcu.

[thea19]

jak chciałam psa, to go sobie kupiłam, jak chciałam drugiego, to zwyczajnie poszłam do hodowcy i mężowi napomknęłam. Kotów nie chciałam, same się pojawiły. Wszystkimi zwierzakami zajmuję się ja - karmię, sprzątam, jeżdżę po lekarzach, daję leki, wożę do fryzjera. Jest co robić cały czas, suczka już emerytka i ma nowotwór, który jest bardzo uciążliwy w obsłudze ale zajmuję się nią i nie narzekam, na wakacje z jej powodu nie pojechałam. Dzieci nigdy o zdanie w takich kwestiach nie pytałam. Psy traktują obojętnie, koty lubią.

[ichi51e]

Chce sa psa to sobie wez. Dlaczego corka am sie nin zajmowac wystarczy ze w domu bedzie czuc psem

[ichi51e]

*chcesz

[mikams75]

no niezupelnie - chcesz, to bierz. To jednak kolejny domownik i potrzebna jest akceptacja pozostalych osob jesli maja razem zyc i 20 lat. To tak jakby dorosle dziecko przyprowadzilo do domu zwierzaka bez uzgodnienia tego z rodzina. No tak sie nie robi. Albo jakby mi maz "sobie" wzial psa... udusilabym.

[demono2004]

Chcecie psa, to go bierzecie i sie nim zajmujecie. Dziecko moze sobie nie chciec. I tak by sie psem nie zajmowało.

[tiszantul]

"Mąż mi powiedział, po mojej relacji z rozmowy z córką, że teraz to jest nasz wybór, albo bierzemy psa i sami się nim zajmujemy albo rezygnujemy"

Zdanie córki, która nie chce psa w domu, oczywiście się nie liczy

[3-mamuska]

Biorę psa dziecko nigdy nie miało w tej kwestii nic do powiedzenia bo to moja odpowiedzialność.

Mąż skoro tez chciał psa to nie sadze żeby się wycofał. Tak całkowicie.

[3-mamuska]

Mało tego dobrze bym zabezpieczyła sobie starość i nie pchała córce w dupkę za bardzo ,bo egoistka z niej i opieka nad słabszymi nie leży w jej naturze. Wiec nie ma co liczyć na pomoc na starość.

[triss_merigold6]

Jasne, powinna z okrzykami radości przyjąć dodatkowe obowiązki, bo rodzice sobie coś wydumali.
U nas jest kot, JA chciałam kota więc ja po nim sprzątam, kupuję karmę, daję jeść, myję miski. Partner kota nie chciał, a dzieci chciały ale bez szału. Syna czasami proszę o przyniesienie zwirku albo pomoc przy czesaniu, dzieci się z kotem bawią, ale obsługa to nie ich obowiązek.

[zielonecurry]

Uzgodniliśmy z mężem że chcemy psa. I wszystko było super do momentu kiedy nasza 9-letnia córka powiedziała że nie będzie się nim zajmować. Hahahahahahahahha

[canaille]

Kolejny wątek - może trollowski - w którym mam wrażenie, że niektóre dzieci są bardziej dojrzałe od rodziców...

[ichi51e]

Watek moze i trolowy ale zobacz - zawsze sie znajdzie ktos kto popiera I rozumie...

[tiszantul]

Dziecko bardzo rozsądne, ze sprzeciw zgłosiło od razu, a nie po dwóch tygodniach z psem

[konsta-is-me]

Ja nie rozumiem-ty chciałaś psa , więc dlaczego odbywasz rozmowę z córką nt."odpowiedzialności i obowiązkowosci"???
W dodatku od tego zaczynasz?
Brzmi " ja wezmę psa, jestem cały dzień w domu (!!) ale to TY musisz wstawać rano żeby z nim wyjść, to TY masz obowiązek chodzić na spacery po szkole, to TWOJA odpowiedzialność"
Wtf ???

[daniela34]

konsta-is-me napisała:

> Ja nie rozumiem-ty chciałaś psa , więc dlaczego odbywasz rozmowę z córką nt."od
> powiedzialności i obowiązkowosci"???


Może to córka jej tłumaczyła: Mamo, ale piesek to obowiązki, wiesz? I trzeba być odpowiedzialnym

[nangaparbat3]

Wszystko ustaliliśmy we dwójkę i postanowiliśmy powiedzieć o tym córce, żeby zrobić jej miłą niespodziankę. Córka ma 9 lat,
Pies psem, mozecie brać dla siebie, mozecie nie brać.
Ale nie zauważyliście, że córka z roku na rok starsza. Takie ważne, wywracajace całe życie rodziny decyzje warto omawiać razem z nią. Ostateczna decyzaj będzie Wasza, ale naprawdę warto wysłuchać zdania córki, rozważyć je, przemyśleć, w wielu sprawach.

[kosmos_pierzasty]

Mój pies ma 14 lat. Od początku wiedziałam, że będzie najbardziej mój. Córka jest młodsza, więc naturalnie jej to nie dotyczy. Mąż, gdy mieszkaliśmy w bloku chodził na część spacerów. Teraz zabiera psa od czasu do czasu, raczej rzadko. Do weta jeździmy razem, on sam po tabletki na chorobę przewlekłą (po drodze do pracy). Reszta - karmienie, dopieszczanie, codzienne spacery - na mojej głowie. I wcale mi to nie doskwiera. Nasz pies (który uważa się za mojego , poniekąd słusznie ) jest świetny.