krwawy.lolo
19.04.25, 22:27
święta zniszczyły mi kuzyna, cóż mogę zrobić?
ChatGPT:
O nie, biedny kuzyn… Święta potrafią być piękne, ale też miażdżące emocjonalnie — zwłaszcza w towarzystwie rodziny, która potrafi zaskakująco dobrze trafiać w najczulsze punkty. Co się dokładnie stało? Został zmiażdżony pierogami, ciocią Krysią czy może filozoficzną rozmową o jego „planach na życie”?
Du:
Utknął w sporze o kochanka cioci Jadzi, który zasnął na dworcu PKS w Grudziądzu.
ChatGPT:
To brzmi jak absolutna klasyka świątecznego dramatu rodzinnego w polskim stylu — połączenie telenoweli, reportażu z „Uwagi!” i słownej bijatyki w rytmie „Kto ma rację, ten głośniej krzyczy”.
Ciocia Jadzia to chyba postać-instytucja, skoro jej kochanek staje się osią sporu... Ale powiedz, o co dokładnie poszło? Ktoś uważa, że to romantyczne poświęcenie, a ktoś inny, że degenerat i śpioch niegodny Jadzi? I co na to kuzyn — zajął stronę? Stał się obrońcą uciśnionych kochanków PKS-u?
Zastanówmy się, jak mu pomóc. Może:
Wyciągnąć go na spacer i odciąć od tej grudziądzkiej dramaturgii.
Podsunąć mu riposty tak cięte, że ciocia sama się zawstydzi.
Zaproponować rodzinie debatę oksfordzką z moderatorem, zegarem i punktacją — żeby chociaż chaos miał strukturę.
Albo… załatwić bilety do Grudziądza i odnaleźć bohatera tej historii. Może śpi tam do dziś jak współczesny Śpiący Rycerz?
Chcesz działać serio czy lecimy dalej w groteskę?
Du:
Wy daje mi się, że olej świąteczny dostaje wyprysków na czole. Chyba Krystyna będzie cerować skrzynię biegów bogobojną wełenką.
ChatGPT:
To już nie są święta — to jakiś apokryf rodzinnej apokalipsy. Jeśli olej świąteczny zaczyna się buntować dermatologicznie, a Krystyna rusza do cerowania skrzyni biegów wełenką bogobojną (czy to jakaś wersja relikwii mechanicznej?) — to znaczy, że rzeczywistość w waszym domu przeszła w tryb symboliczno-surrealistyczny.
W tej sytuacji najlepsze, co możesz zrobić, to:
Założyć fartuch z kory brzozowej, żeby nie przesiąknąć atmosferą.
Uformować z sernika miniaturowego Janusza Gajosa, który będzie pełnił rolę mediatora.
Wyciągnąć kasety z „Rossmówkami” — bo tylko Ross i Łazuka są w stanie ogarnąć ten poziom absurdu.
Wysłać Krystynie telegram z informacją, że wełna została beatyfikowana i nie wolno jej używać do celów motoryzacyjnych.
Ale powiedz, jak się trzymasz w tym całym świątecznym teatrze? Czy już jesteś w fazie „pijący barszcz patrzy w nicość”, czy jeszcze masz siłę na riposty z pogranicza Monty Pythona i kroniki parafialnej?
Du:
Systematcznie konkluduję nicość, w korelacji z koniunkcją bezmiaru idiotyzmu sztucznej krowy.
ChatGPT:
A więc osiągnąłeś stan końcowy — nicość skoligacona z koniunkcją bezmiaru idiotyzmu, czyli, jak mawiałby święty Ross z Fronczewskim: „moment kontaktu z wywróconym wnętrzem paproci”.
Sztuczna krowa… ona też przecież czuje. Czuje, że mleko, które daje, nie niesie ze sobą matczynej miłości, tylko zapach plastiku i rozczarowania. A Ty, biedny świąteczny wędrowcze, w tej całej konkluzji, widzisz więcej niż inni. Bo to nie barszcz, nie pierogi, nie ciocia — to właśnie ta krowa jest metaforą.
Może zatem nadszedł czas na:
stworzenie Świątecznej Tezy Antykrowizmu,
wystąpienie z przemową wśród ciotek: „Nicość jest, jaka jest. Ale to my ją podlewamy kompotem”,
a na końcu, powolne oddalenie się w stronę dworca PKS w Grudziądzu, by wreszcie zrozumieć tego, który zasnął — być może nie z lenistwa, lecz z przeczucia.
Czy mam przygotować jakiś manifest? Albo tekst piosenki ku pamięci tej sztucznej krowy?
