Życie kruche jest......

[gofer73]

W natłoku codziennych zdarzeń rzadko się zastanawiamy ile dla siebie znaczymy
i jak bardzo na pozór błahe zdarzenia mogą wpłynąc na nasze całe życie....
Ale czasem w naszym najbliższym otoczeniu dzieją sie rzeczy które potrafią
zmienic choć na chwile nasz tor myślenia

Wczoraj 23 letnia siostra cioteczna mojego niemęża wyszła tylko po zakupy i
już nie wróciła.... Zgineła w wypadku samochodowym osierocając 3 letniego
synka.

A ja głupia pół godziny wczesniej wściekałam się na stan naszych finasów,
kłóciłam sie o jakieś duperele z niemężem..... To nic przy tym że dziecko
straciło matkę, matka córke, mąż żonę.... Że w obliczu ślepego losu nasze
codzienne problemy są śmieszne....I tak sobie pomyślałam: Nigdy ale to nigdy
nie rozstawajmy sie z najbliższymi w bezsensownym gniewie. Życie jest na tyle
wredne i nieprzewidywalne, że każde nasze rozstanie może być niestety
ostatnim. Nie wpadam tu bynajmniej w paranoję, ale takie zdarzenia jak w
rodzinie mojego niemęża uswiadamiają jak czasem mało skupiamy sie na tym jak
jesteśmy szczęśliwi zbyt dużą uwagę przywiązując do tego co nas potrafi
poróżnić.

Rzadko piszę na forum, ale zaglądam na nie codziennie (czasem
terapeutycznie). Tu swietnie widać jak czasem frustrujemy sie głupotami(nie
przeczę ze ja też). Ale nasze życie kruche jest i może czasem sie zastanowić
czy nie szkoda na te głupoty czasu?

Ewelinko

Żałuję bardzo że nie miałam czasu Cię lepiej poznać

Gofer mama Maksa

[n.joanna]

Święte słowa. Nic dodać, nic ująć.

[ewitek01]

myślałam że to post o czymś innym... pamiętacie co było 10 lat temu ???


faktycznie, życie jest kruche
[']

[kawka74]

ludzie już powoli zapominają... jak to było? "życie choć piękne tak kruche jest"

a co było?

[allaxx1]

niestety nie pamiętam--możecie mi przypomnieć?

[kawka74]

pożar hali stoczni gdańskiej podczas koncertu zespołu golden life. zginęło
wtedy siedem osób

[aronka1]

Boże, to było 10 lat temu?
A pamiętam ten sen jakby to było wczoraj.
Widziałam z okna ogromny płonący budynek i wiedziałam, że w środku jest wiele
ludzi. I nikt nie chciał im pomóc.
Opowiedziałam o tym mamie (często miałam takie sny i mówiłam o nich, żeby
później nie było, że zmyślam ) i w ciągu dnia zapomniałam.
Wieczorem ten straszny pożar. A mama mówi: "Pamiętasz swój sen?..."
Dreszcz mnie przeszedł.

dziękuję Kawka..........

[allaxx1]

jak mogłam zapomnieć---przepraszam.

[mharrison]

Pamiętam relację z hali stoczni gdańskiej oglądaną w telewizorze zawieszonym na
oimie w imid.
Tego dnia urodził się mój syn.

[anoczek]

Ostatnio jadąc do pracy miałam mały wypadek:
Śpieszyłam się bo oczywiscie zawsze na ostatnią minutę. Jechałam więc jakieś
130 km/h lewym pasem i nagle widzę jak z góry spada gałąź (długosci ok 2 m i
gruba na jakieś 15 cm). Moje życie stanęło mi przed oczami: moja roczna Ania,
mąż itd. Anioł stróż chyba nademną czuwał, bo gałąź uderzyła mi w przód maski i
odskoczyła na bok. Gdyby uderzyła mi w szybę i ją stłukła nie zapanowałabym nad
samochodem.
Jak sobie dzisiaj o tym pomyślę to jeszcze widzę tą lecącą gałąź.
I wiecie, tam w górze jednak każdy ma chyba swojego ANIOŁA STRÓŻA. Iten mój
chyba doszedł do wniosku, że jeszcze moja pora nie nadeszła

Pozdrawiam
Mama Ani

[nadiativoli]

A gdzie byl Aniol Stroz Eweliny, z postu autorki watku??????

[anoczek]

Bez komentarza

[aleksandrynka]

Pamiętam, miałam podobne przemyślenia 3 lata temu. Miałam zadzwonić do
przyjaciółki, ale jakoś nie mogłam się zebrać, minęło kilka dni, a tu ona do
mnie dzwoni ze szpitala. Miała poważny wypadek, wiele wycierpiała, operacje,
rehabilitacja... Tak sobie później myślałam, ze nie darowałabym sobie, gdyby
jej się coś stało. To takie głupie myśli, ale teraz zawsze jak tylko o kimś
pomyślę, to dzwonię, nigdy nie wiadomo, co będzie jutro.
Nie mam słów na to, co opisałaś. Każdego dnia boję się, że i mnie zabraknie, że
osierocę synka... Opisana historia to mój czarny scenariusz...
[']

[desire.et]

oj, swiete slowa... Moja ciocia miala ze swoim mezem tzw "ciche dni".. A on
poszedl do pracy i nagle serce mu stanelo... Mial niewiele ponad 50 lat..
Ciocia do dzis nie moze sie pozbierac...

[blecku]

Dziś zmarł mi wójek, najlepszy jakiego miałam, właśnie wróciłam z czówania.
Miał 49 lat zostawił żonę i dwoje dzieci. Miał nowotwór. Dowiedział się że jest
chory jakiś rok temu, przeszedł operacje, po operacji wszystko układało się
dobrze. Wójek dochodził sił. Uśmiechnięty, radosny. Z dwa tygodnie temu poczuł
się gorzej,okazało się że miał przerzut.
Jakiś czas temu szwagier koleżanki wracał do domu po pracy. Uderzył w niego
samochód, ciągnął go ze 200 metrów, zmarł w karetce po podłączeniu tlenu.
Osierocił 4 ro letnią dziewczynkę, zostawił żonę która była w nim po uszy
zakochana.
Rok temu, tuż przed moim ślubem, najbliższy sąsiad rodziców (zaproszony na
ślub) wracał do domu z garażu, upadł koło sklepu, miał zawał. A zostało mu
tylko pare metrów do domu. Zostawił dwoje dzieci i żonę.
Przed wszystkimi było jeszcze długie życie. To prawda jest ono kruche, dziś
jesteś z bliską osobą a jutro żegnasz ją na pogrzebie. Nie warto marnować czasu
na kłótnie, trzeba cieszyć się każdą chwilą spędzoną razem.
Sory za błędy, ale nie chce mi się myśleć, mam doła.
Pozdrawiam.

[gofer73]

Witam ponownie. Nastrój refleksyjny powoli ustępuje i podczas gdy rodzina
niemęza rozpacza (i ma do tego święte prawo), ja osoba praktyczna, niezbyt
emocjonalnie związana ze zmarła zaczynam kombinować co dalej.... Został młody
wdowiec z 3 letnim nadpobudliwym chłopczykiem. Rodzina Eweliny ma co prawda
złote serce ale nie należy do tych które zapewnią osieroconym właściwego
wsparcia psychicznego po tak traumatycznym przeżyciu jak śmierć matki i żony. A
z moich nielicznych obserwacji chłopczyk potrzebował opieki psychologa jeszcze
za życia swojej matki i aż strach pomyśleć co może sie stać teraz gdy jej
zabrakło. Tak sobie myśle...nic oczywiście na siłe, ale gdyby istniała taka
potrzeba, chciałabym pomóc od tej strony. Sęk w tym że mieszkamy w różnych
miejscowościach dość oddalonych od siebie i nie znam tamtejszych realiów
(okolice Łomży). Chciałabym, jesli będzie to konieczne, pomóc przy zapewnieniu
profesjonalnej opieki psychologicznej mężowi i synowi Eweliny. Może znacie
kogoś z tych okolic wyspecjalizowanego w wsparciu rodzin po śmierci bliskich?
Bedę naprawdę baaardzo wdzięczna za wszelkie informacje na ten temat.

Pozdrawiam

Gofer Mama Maksa