10 powodów, dla których boję się mieć dziecko

[pni]

Najbardziej boję się korzystania z opieki lekarskiej oraz zakupu leków
niezbędnych dla mojego dziecka. W moim przypadku są to koszta makabryczne.
Choć płacę uczciwie składki od 22 lat i ja nigdy nie korzystam z porad
lekarskich poprostu nie choruję. Niestety ze względu na zdrowie mojego
dziecka muszę korzystać z tych usług, a wydatki, fatalne traktowalnie w
przychodniach, jak również przez podejście lekarzy do problemów matak dzieci
chorych coraz częściej utwierdza mnie w przekonaniu że już nie chcę mieć
więcej dzieci.

[iskra14]

1. Już przy pierwszym dziecku po 2 latach wychowawczego musiałam szukać nowej
pracy ( zajęło mi to 5 miesięcy).
2. Mieszkanie 31 metrów - obecnie bez szans na większe. Kredyt - z czego spłacać
przy dwójce dzieci ? Moja pensja 1200 zł ( a przykładowo przedszkole 300, bilet
miesięczny 66, czynsz 400 - a do tego telefon i inne opłaty).
3. Obie babcie daleko - niania=moja pensja (no prawie).
4. Jeśli nie niania to żłobek - jak odstawić jedno dziecko do przedszkola (które
jest otwarte od 7.00) drugie do żłobka, kiedy jedno z rodziców zaczyna pracę o
8.00 a rodzaj pracy nie pozwala na spóźnienie, drugie o 7.30 - oboje na drugim
końcu miasta.

[edytawo]

Rozumiem Cię doskonale, ja nie pracuję,szukam pracy bez skutku, mój mąż
przynosi do domu 1000 zł,mamy malutką córeczkę, mieszkamy całe szczęście z
teściową bo jak byśmy wyżyli, chcielibyśmy mieć kiedyś więcej dzieci ale sama
widzisz......
Jeżeli nasza sytuacja się nie zmieni to chyba zwariuję

[mama_myszka]

Najbardziej boje sie tego, że z pensji mojego męża - ktora nie przekracza
2000zł nie utrzymamy sie ( mamy juz jedno małe dziecko). Ja nie pracuje a
zasiłki są śmiesznie niskie - jak maja wyzyc matki za 43zł miesiecznie na
dziecko???
Spałacamy kredyt za samochod, mieszkamy u dziadków. Nie chce aby moje dzieci
musiały sobie wszystkiego odmawiac i żyły w biedzie.
Bardzo chcielibysmy miec wiecej dzieci, ale w tej sytuacji - mieszkaniowej i
materialnej to poprostu niemożliwe!

[18lipiec]

1. Utrata niezależności
2. Duża odpowiedzialność na całe życie
3. Nie chcę bidować, kredyt + niania+ leki+ pieluchy= cała pensja a gdzie inne
potrzeby???????
4. Utrata pracy
5. Będę całe dnie spędzać sama z dzieckiem w domu.- oj tak! Tego się boję!
6. Nie lubię dzieci!!!

[18lipiec]

7. Nie lubię dzieci!!!
8. Nie lubię dzieci!!!
9. Nie lubię dzieci!!!
10. Nie lubię dzieci!!!

do 18lipca

[ivia]

Zastanawiam się co robisz na forum o takiej tematyce, jeśli tak bardzo nie
lubisz dzieci?

Ivia

[18lipiec]

No przecież to nie jest forum dla dzieci, więc co ja tu musze lubić?

[ivia]

No tak, ale jeśli tak bardzo nie lubisz dzieci, to do mamy co chyba daleko.
Chyba, że się mylę.
Ivia

[18lipiec]

Może i daleko,ale mamę też uważam za człowieka z którym można pogadać i dlatego
tu jestem. Trafiłam przypadkiem i zostałam.Jakos tak lubię to forum.

[olamad]

Wiesz co, Lipiec? Ja też nie lubię dzieci. Po urodzeniu własnego własciwie się
to nie zmieniło, z tą różnicą, ze Ulę uwielbiam. Cudzych nadal nie znoszę.

[18lipiec]

Wiem że tak bywa, dość sporo kobiet tak ma.
Pewnie i ja też bym tak miała.

[ivia]

Więc ok.

[kasiula78]

No właśnie. Popieram przedmówczynię....

[ikkebra]

Dlaczego nikt nie podnosi tematu zdrowia?
Z dziewczynami, które nie mają pieniędzy czy nie lubią dzieci zamieniłabym sie
w jednej chwili!!!
Państwo ma gdzieć kilkadziesiat tysięcy (moze kilka mln?) kobiet takich jak ja.
Płacę ZUSy i inne takie, pracuje płącę podatki. I co?
Ze swoją niepłodnością walczę od 3 lat. Nikogo nie interesuje, ze koszty wiztyt
u specjalistów, którzy zresztą przewaznie nic nie mogą kosztują po 100 zł za
wizytę, ja nie mówię juz o kosztach badań.
Nie mówię juz o lekach na depresje czy choćby uspokojenie, po pojawieniu się
kolejnej miesiączki.
Chodzi mi tylko o refundację in vitro.
To moja szansa. I 12 tys zł.
Nie wiem skąd mam na to wziąć.
I to bez żadnej gwarancji.....ze się uda.
Przeprzaszam, jesli dla kogoś mój post jest zbyt emocjonalny.
Ale jak słysze pytanie dlaczego nie "chcemy" miec dzieci, krew mnei zalewa.
Po pierwsze za co (problemy z pracą, mieszkaniem i nastawieniem pracodawców)
A po drugie jak? Jeśli nie znajdę sama tych 12 tys. (chyba na ulicy....) to
koniec.
I tyle.
Nie wydaje mi się, żeby kobiety nie chciały mieć dzieci ot tak, bo ich nie
cierpią (poza wyjatkami)

[blum5]

to ja cie pociesze, moi znajomi nie mieli dzieci prze 7 lat malzenstwa, starali
sie i starali i...nic. wreszcie przestali sie 'starac', ona sie juz pogodzila z
ta mysla, on doszedl do wniosku ze bez dzieci mozna zyc, a ty nagle, ania w
ciazy, i cud. udalo sie urodzil sie Kacperek, a potem za siedem miesiecy zaszla
w druga ciaze i maja ZUze. nie znam wazniejszych szczegolow, ale wiem ze ona
sie leczyla a potem po prostu przestala. zycze powodzenia.

Boje sie z kazdego z 10 wymienionych powodow

[samanta_miller]

Po pol roku urlopu macierzynskiego nie mialam gdzie wracac do pracy.
Moj maz mowil mi gdy prosilam go o pomoc w domu ze przeciez ja w domu nic nie robie tylko z
dzieckiem siedze a on na nas musi robic (mimo ze otrzymywalam macierzynski) .
Moja jak i jego rodzina mieszka daleko.
Mam jedno dziecko, kredyt na samochod, na mieszkanie, pralke itp, przy obu wysokich pensjach
i tak nie zawsze mnie stac na dobre buty dla mojego dziecka.
Wrocilam do pracy i mam bardzo malo czasu dla mojej jednej coreczki. Czeka na mnie caly dzien
wracam o 18 i do 23 -kiedy idzie spac, bawimy sie, a i tak uwazam ze poswiecam jej za malo czasu,
ma dopiero dwa latka. Nie wyobrazam sobie wyslania dziecka do zlobka, mam olbrzymiego "kaca" po
moich dwoch pierwszych nianiach zanim trafilam na wlascia, mialam niezle z nimi przeboje, jedna
popijala, druga nazywala moja coreczke "gruba dynia", nie wyobrazam sobie oddania dziecka do
zlobka, a do pracy musialabym wrocic niemal natychmiast.
Boje sie utraty niezaleznosci finansowej, boje sie ze sobie nie poradze i bede gorsza matka
(bardziej sflustrowana i znerwicowana) dwojki niz jedynaka.

SM

[majkabis]

Samanto!
Ja też tak myslałam na temat żłobka. Aż wreszcie odprawiłam trzecią opiekunkę-
trzeci niewypał. Nie miałam wyjścia. Poszukałam żłobka z dobrymi opiniami
rodziców i po paru dniach wiedziałam, że dawno powinnam to zrobić. A synek
wprost piał za dziećmi. Złobki to napradwę dobre rozwiązanie. Ale mam na mysli
tylko te sprawdzone. Ja pamietam mój własny i przez to nie decydowałam się
wcześniej. Tylko trzeba się liczyć z tym, że może trochę chorować w I roku.

[kasiula78]

Muszę ci odpowiedzieć, choć Twój post ma starą już datę. Moje życie to jeden
wielki, psychiczny dół. I rozumiem Cię doskonale. Cieszę się, że przeczytałam
ten wątek, bo moja sytuacja bardzo przylega do Twojej. Myślę, że raczej nigdy
nie zdecyduję się na drugie dziecko, z tych samych oraz setek innych powodów.

Dziecko można adoptować

[ordw9]

Tyle dzieci czeka na adopcję, ale wszyscy za wszelką cenę chcą mieć swoje dziecko.
To chyba trochę chęć wykazania się, że mozna urodzić, a mniej chęć do dawania
komuś miłości.
Szkoda tego straconego czasu na leczenie i wydanych pieniędzy.
W Polsce adopcja nie cieszy się jeszcze popularnością, w Niemczech np. ludzie
biali adoptują dzieci o ciemnej skórze, co w Polsce byłoby nie do pomyślenia.

Sam chcę adoptować dziecko, ale ze wzgledu na fakt, że mam swoje, malutkie,
muszę czekać.
Przykro mi wiedząc, że gdzieś jakieś dziecko czeka na mamę i tatę.

[moofka]

ordw9 napisał:

> Tyle dzieci czeka na adopcję, ale wszyscy za wszelką cenę chcą mieć swoje
dziec
> ko.
> To chyba trochę chęć wykazania się, że mozna urodzić, a mniej chęć do dawania
> komuś miłości.
> Szkoda tego straconego czasu na leczenie i wydanych pieniędzy.
___________________________
nie doświadczyłam tego, co przezywa obecnie Ikkebra
więc nie w pełni potrafie sobie wyobrazić jej ból i cierpienie co miesiąc
i wizyty od lekarza do lekarza
ale jestem pewna, ze twoje stwierdzenie - szkoda czasu i pieniedzy - jest
głupie i okrutne

mozna adoptowac, oczywiscie, są ludzi którzy adoptują z potrzeby serca, a nie
choroby i są szczęsliwi, sa tacy, co adoptują a mimo to głód macierzyństwa
(prawdziwego, nie udawanego) pzostaje w nich caly czas

bo adoptowac i urodzic to NIE JEST to samo
a rozpatrujac sprawe w twoich kategoriach po co urodzials swoje malutkie, skoro
tyle dzieci ciemnoskórych równiez czeka na mame i tate? (hm pewnie chcialas sie
wykazac?)
czujesz absurd tego pytania? bo jak tak
nigdy w zyciu nie skrzywdzialbym dziecka zadnego, ale matką moge byc tylko dla
wlasnego, i chyba nie tylko ja, czy to takie dziwne?

a ikkebrze zycze sukcesu we staraniach
a mam wokół siebie wiele dowodów na to, ze leczenie nawet długoletnie wienczy
sukces
_______________

> W Polsce adopcja nie cieszy się jeszcze popularnością, w Niemczech np. ludzie
> biali adoptują dzieci o ciemnej skórze, co w Polsce byłoby nie do pomyślenia.
>
> Sam chcę adoptować dziecko, ale ze wzgledu na fakt, że mam swoje, malutkie,
> muszę czekać.
> Przykro mi wiedząc, że gdzieś jakieś dziecko czeka na mamę i tatę.

[ikkebra]

Twoje słowa bolą, bo Ty juz wiesz, jak to jest nosić dziecko pod sercem.......
A ja nie...
Nie chodzi o udowadnianie coś sobie, nie o to chodzi, ze ja musze być
pełnowartościową kobietą, nie.
Tylko cały czas nie mogę sie otrzasnąc z szoku jakim było odkrycie guza 2 lata
temu i od tego czasu wszystko idzie szybko w złym kierunku. I to ja, która
szydząc z zacofanych dziewcząt co 3 miesiące biegałam do ginekologa (co, jak
sie okazało uratowało mnie)
Wiesz, ordw9, własnie dlatego uważam że mnie zrozumieją TYLKO kobiety niepłodne.
Bo my znamy smak tego cierpienia, a wy nie.
I za bardzo nie powinnaś mnie oceniać.
Chopć masz rację adopcja jest wyjsciem.
Ale ciezko sie na to zdecydować, mam dopiero 28 lat....
Póki mam jajniki, chce walczyc,
I to zrozumie tylko kobieta taka jak ja.
I tyle..

[moyyra]

ikkebra a ja Cię rozumuem !!! - Twój ból i cierpienie zwiazane z
niepłodnością. Sama to przeżywałam przez ponad 4 lata, pojmie to ten kto
przeszedł przez tę drogę męki. W 5 rocznicę ślubu postanowilismy rozpocząć
procedurę adopcyjną i w Sylwestrowy dzień ujrzałam dwie kreseczki. Cuda czasem
się zdarzają, czego i Tobie zyczę z całego serca - abyś mogła wziąć w swe
ramiona swoje najkukochańsze upragnione dzieciątko.

[tu_lipa]

Trzymaj się cieplutko i ...spokojnie. To chyba z ciążą "wyczekiwaną" jest
niestety tak,że najłatwiej ja uzyskać wyluzowując się.Włąsnie bez tych leków
uspokajających!!! Stąd te wszystkie ciąże zaraz po udanej adopcji. Jeśli nie ma
istotnych powodow zdrowotnych, to SPOKOJNIUTKO probujcie, ale jesli się nie da,
to polecam adopcję. Szkoda ,że in vitro taaakie drogie.
Pozdrowienia - śle ciotka adopcyjna ślicznej (mądrej) 5-latki.

[ikkebra]

Dziekuje Ci i moofce za ciepłe słowa!!!
Niestety lekarze nie dają mi za duzo szans
Ale ciezko sie poddać mając 28 lat....
więc staram sie walczyć.......
Dziekuje Wam

[majkabis]

Obawiam się obniżenia statusu materialnego, bo nawet teraz nie jest za wesoło.
Obawiam się komplikacji w pracy. Za którki urlop macierzyński.

[szamponetka1]

- obawiam sie, ze mimo moich 28 lat, mimo pedagogicznego wykształenia, mimo
dobrego pojeścia do dzieci .... nie poradzę sobie
- ale najbardziej sie boje o prace - zwłaszcza, ze tak ciężko mi było ją
znaleźć - swoja droga to chore, że praca stała sie wartościa nadrzędna wobec
wszystkich innych , choć moze nie tyle sama praca ile pieniądze jako siła
nabywcza. Masz je = możesz kupić co chcesz, nie masz = nie masz za co żyć
- boje sie że coś sie zmieni na gorsze dla mnie

[madija]

1. Zbyt krótki urlop macierzyński (chyba jeden z najkrótszych w Unii..)
2. Niski standard opieki szpitalnej (+ płatne porody rodzinne)
3. Ceny produktów dla dzieci nieporównywalnie droższe od tych w innych krajach
Unii
4. Itp...

[dyrgosia]

To ja z innej beczki...
Mam troje dzieci, robię "karierę", dzieci szczęśliwe...
Awansowałam w trakcie urlopu macierzyńskiego, który przerwałam , wróciłam do
pracy, na tacierzyński poszedł mąż, karmię piersią do dziś , mały ma 13
miesięcy, obecnie zostaje z babcią, która dzięki temu ma zajęcie...

[lola211]

To jestes raczej wyjatkiem, tylko zazdroscic.

Ja mam takie problemy z córka- ciagle choroby, ze mimo iz ukonczyla 6 lat,
musialam poki co z pracy zrezygnowac.Nie wyobrazam sobie kolejnych lat
spedzonych w domu z drugim dzieckiem, a nie mam zadnej gwarancji, ze nie bedzie
tez chorowite.
Obawiam sie pogorszenia statusu materialnego, nie ma co ukrywac.
U mnie jest jeszcze jeden aspekt, moj facet jest ode mnie sporo starszy i jest
w takim wieku, ze juz raczej za późno na niemowlaka, te 6 lata temu to juz byl
ostatni dzwonek.
--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11143

[dyrgosia]

Dzieci zazwyczaj chorują , mój najstarszy syn ma astmę, więc leki kupujemy
stale...Najbardziej mnie dziwią argumenty o pogorszeniu sytuacji
materialnej...chyba jestem z innej bajki...

[lola211]

Ale czemu sie dziwic? Zeby dac drugiemu trzeba bedzie cos "zabrac".Pieniedzy mi
nie przybedzie, a wydatkow na pewno.To dla mnie logiczne.
Zeby jasnosc byla, o zadne luksusy nie chodzi, ale raz w roku na wczasy nad
morze chcialabym dziecko zabrac.Z dwojka juz byloby ciezko.Takie mam realia i
tyle.
Kazdemu do szczescia co innego potrzeba, ja wiem, ze gdybym musiala nad kazdym
wydatkiem sie zastanawiac, obracac te złotowke trzy razy w reku, to byloby mi
bardzo źle.A moje kolezanki tak zyja, tylko nie wiem czemu stalym tematem jest
brak finansow, a nie szczescie, jakie daja dzieci.
Co do chorob- oprocz astmy mala leczy sie jeszcze u nefrologa, z tym jest sporo
klopotu.Co 2 tyg. ma zap. oskrzeli, inne dzieci z tego co widze nie choruja tak
czesto.I widze, ze zamiast z tego wyrastac, jest coraz gorzej.

[johanna75]

Witam!
Troche nie na temat,ale jestem ciekawa ile lat ma twój facet???
ja mam 30l.,a mój mąż 63l,a nasz Oskarek 16m-cy !!!
Zdziwiona???Dla niego nie było za póżno na dziecko.
Dodam,że nie mamy dużo kasy,ledwo nam starcza do ostatniego.
pozdrawiam))

[lola211]

Moj ma 50, jest jeszcze pelen zycia, ale nie wiadomo jak to bedzie za
kilkanascie lat, a dziecko potrzebuje ojca, tak to widze.

[basiulka999]

1. mamy poczucie spełnienia
2. otacza nas radość i szczęście
3. zbliża nas dziecko jeszcze bardziej do męża
4. nie skazujemy się na samotność
5. mamy tylko jedno życie i trzeba się zastanowić czy praca jest ważniejsza?
6. zawsze będzie się dziecko kochać
7. nie jest się tchórzem i egoistą
8. życie jest latwiejsze mimo że nie ma w nim mniej problemów
9. nikt i nic nie jest w stanie zastąpić kobiecie jej przeżyć z okresu ciąży i
porodu
10. ............ wpiszcie sami resztę. bo dla mnie wyienione powody dla których
nie warto miec dzicka nie sa żadnymi powodami.

[lola211]

wpiszcie sami resztę. bo dla mnie wyienione powody dla których
>
> nie warto miec dzicka nie sa żadnymi powodami.


Nikt nie pisze, ze nie warto, tylko dlaczego sie obawia.Dostrzegasz róznice?

[18lipiec]

a mnie to ma obchodzić?

[kluska1234]

A ja uważam, że kobieta powinna mieć wybór jeśli chodzi o rodzaj porodu. Wcale
nie spieszy mi sie do dziecka jeżeli mam rodzić naturalnie a nie poprzez cc.

[andaba]

Jak się boicie, to nie miejcie, przymusu nie ma!

[mbkow]

wlasciwie to byloby dobrze, gdyby te wymienione 10 powodow naprawde wplywalo na
decyzje o poczeciu dziecka.
chyba niewiele ludzi pozostaje bezdzietnymi z tych powodow. masa ludzi wpada,
masa ludzi ulega 'kanonowi' i plodzi to dziecko, bo inni maja. moze polowa
naprawde swiadomie robi te dzieci. ale i tak widze, ze nawet niektorzy z tych
sa przemeczeni i rozczarowani rola rodzica.
niewiele osob moze spokojnie stwierdzic: 'mam warunki na wychowanie dziecka'.
gdyby te 10 powodow bylo branych powaznie, refundacja 5 inseminacji lub 3 in
vitro bylaby chlebem powszednim, nikt by nie zwalnial kobiet w zwiazku z
zostaniem matka, a urlop macierzynski trwalby te 6 miesiecy.

[martaszp]

W moim przypadku, a jestem już mamą, decyzja o nie posiadaniu więcej niż
jednego dziecka podyktowana była względami czysto ekonomicznymi. Pomomo tego iż
oboje z mężem pracujemy, nie stac by nas było na opłacenie przedszkola dla
starszego dzieck i opiekunki dla młodszego. Do tego dochodzi posiadanie małego
mieszkania ( na większe nie byłoby szan przy drugi dziecku)i brak rodziny.
Przeraża mnie również to że urlop macierzyński jest tak krótki - nie wyobrażam
sobi oddania 5 - miesięcznego dziecka pod opieke zupełnie obcej osoby. Przy
pierwszym dziecku zdecydowałam się na urlop wychowawczy - nie dostałam zasiłku
wychowawczego, bo o kilka złotych przekroczyłam kryterium dochodowe i o mało
nie straciłam pracy po powrocie z urlopu.
Bardzo chcielibyśmy z mężem mieć drugie dziecko, ale obawiam się że to
nierealne.
Obawiam się też, że te nasze wypowiedzi i tak niczego nie zmienią, więc będzie
nas coraz mniej.

[saggia]

ja strasznie boje sie porodu!!!!! Obsesyjnie!!!!!!!!

[mandiana]

A ja sie boje... odrzucenia.
Od polowy ciazy az do momentu, gdy dziecko skonczylo rok, maz nawet nie dotknal
mnie palcem, nie powiedzial cieplego, zyczliwego slowa, nie przytulil.
Ma znaczenie, czy bylam gruba, czy zadbana? Moze. Bylam szczuplejsza po niz
przed, z dzieckiem zadnych problemow, wszyscy szczesliwi - a on gdzies mi
ucieka.. Brzydzil sie mnie dotknac, mimo ze nie bylo go przy porodzie.
Spowodowal, ze dojrzalam w nim egoiste i samoluba. Wiecej tego nie chce
przezyc. Chociaz za tamtym okresem blogiej szczesliwosci i spokoju ciazy bardzo
tesknie. Ot, kobieta.
Pozdrawiam cieplutko,
m.

[nyska200]

Jestem w szcześliwej sytuacji, że nie musze martwić sie o pieniadze. Mój
partner zarabia tyle, ze bez szaleństw na najpotrzebniejsze rzeczy nam
wystarcza. Pomagają nam też rodzice. Mam 8 miesiecznego Frania i jestem
najszcześliwszą na swiecie mamą. Choć nie zawsze bylo tak różowo. Kompletnie
nie bylam przygotowana do macierzyństwa, miałam ciekawą pracę (no właśnie -
czas przeszły) duzo znajomych (w wiekszości) bezdzietnych i kupę planów na
przyszłość. Po urodzeniu się naszego synka musiałam swoje plany odłożyć na
później, pracę straciłam a towarzystwo się trochę uszczupliło.
Moj partner namawia mnie na 2 dziecko a ja boje się bardziej niż przy
pierwszym: wiem już jaka to odpowiedzialność, ogrom pracy i poświęcenie. Z tych
dziesięciu punktów obawiam się, że nie znajdę pracy i zahamuję swoją karierę
zawodową, a co za tym idzie, że cale dnie spędzać bedę z dziećmi a ja (może to
egoistyczne potrzebuję ludzi, satysfakcjonującej pracy z ludzmi i pewności, że
się rozwijam, że ide do przodu.