CZY MÓJ SYN JEST BEZ SERCA ?

[xyzv4]

Dzisiaj rano zdenerwowałam się i zemdlałam (mam problemy neurologiczne). Gdy
odzyskałam świadomość szarpało mnie dwóch synów. Jeden z płaczem , powtarzał:
Mamusiu co ci się stało? A drugi... żebym mu powiedziała gdzie jest czapka,
bo nie wie. Nie zmartwił się nie zapytał co się stało, jak się czuję, czy nie
trzeba kogoś zawołać (rodzina mieszka niedaleko), tylko powiedział do
brata: " to chyba nie pójdziecie dzisiaj do przedszkola", złapał jaką bądź
czapkę i poleciał. Po powrocie ze szkoły równiez o nic nie zapytał. Serce mi
się kroiło na widok zapłakanej buzi młodszego syna, ale jeszcze bardziej
zmartwiła mnie znieczulica starszego. Gdyby moja mama zemdlała, kiedy byłam w
jego wieku to nie wiem co bym zrobiła, chybabym się zapłakała. Czy on w ogóle
ma to co nazywa się sercem?

[anek.anek]

Chyba nie jest tak, że bez serca. może tak naprawdę nie ma świadomości jak
bardzo to poważna sprawa. A może zbyt duży nacisk kładziecie na Twoją chorobę,
często zdarza Ci się zasłabnąć i młody się po prostu oswoił. To okrutnie brzmi,
ale (nie wiem ile ma lat) może być jeszcze za mały na to żeby zrozumieć, a już
za stary żeby reagować tak impulsywnie jak młodsze dziecko.
Tak czy inaczej powinien być poinstruowany, może przez tatę, albo nawet przez
lekarza, co w takiej sytuacji powinien zrobić. Każda utrata przytomności jest
niebezpieczna. Musi mieć świadomość tego, że w razie czego musi zawołać pomoc
(bo łzy też niewiele pomogą), zadzwonić do taty, albo innej bliskiej osoby.
Pójść do sąsiadki.
Trzeba z nim o tym porozmawiać a im starszy tym więcej szczegółów choroby można
mu zdradzić.Nie chodzi o to żeby go straszyć, ale wyrobić odpowiedzialność. Nie
chodzi o to żeby umiał robić sztuczne oddychanie, sprawdzać puls (chociaż to
zależy ile ma lat, bo 10 -12 latka swobodnie można pewnych rzeczy nauczyć i to
będzie z korzyścią w innych sytuacjach również), ale żeby umiał zareagować.

[xyzv4]

No właśnie , nie dodałam, że to było pierwszy raz od dłuższego czasu, tak że to
nie to , że się przyzwyczaił. Ma 9 lat.

[melmire]

Moze reaguje w ten sposob podswiadomie : jezli bedzie udawal ze nic strasznego
sie nie stalo, to to co sie stalo nie bedzie straszne?

[anek.anek]

Myślę, że naprawdę nie zdaje sobie sprawy z powagi sytuacji. Ni wiem jakie masz
problemy, ale każde niedokrwienie mózgu (zemdlenie) jest niedobre. I może być
niebezpieczne, bo wystarczy, że rąbniesz głową w coś twardego lub ostrego. )
9-cio latek powinien już być uświadomiony.
I nie martw się, na pewno bez serca nie jest
Najlepiej chyba będzie jak tata w miarę szybko porozmawia z synem. Ale bez
wyrzutów, tylko trzeba mu wyjasnić. można się zapytać przy okazji co wtedy
sobie myślał. trzeba mu przygotować w widocznym miejscu kartkę z telefonami,
gdzie w razie czego ma dzwonić i poinstruować co trzeba zrobić. To będzie
prawdziwa odpowiedzialność, może poczuje się nawet zaszczycony takim dorosłym
obowiązkiem. A dzieci dosyć długo są egoistami

[odlipcadomarca]

9-latek zdaje sobie doskonale sprawe z powagi sytuacji i umiera ze strachu, ze
Cie straci. Najbardziej naturalna reakcja jest wiec udawanie, ze wszystko jest
w porzadku; moze tez okazywac zlosc na Ciebie i obrazac sie. To bardzo typowy
sposob zachowania sie dzieci w tym wieku w obliczu sytuacji, nad ktorymi nie
maja zadnej kontroli a ktore dotycza Ich najblizszych. Co mozesz zrobic?
Wytlumaczyc Mu, ze to tylko chwilowa niemoc. Prostymi slowami wytlumaczyc skad
sie bierze, kiedy sie moze zdarzyc itp. Powiedz Mu, ze rozumiesz Jego reakcje -
sama nie lubisz swojej choroby/dolegliwosci i wiesz, ze On jej tez nie lubi.
Bardzo sluszna rada Anek.Anek - pokaz Mu, co praktycznego moze w takim momencie
zrobic - zadzwonic do Taty, zabawic mlodszego brata. Nie oczekuje jednak, ze
bedzie sie garnal do podawania Ci wody albo innych form opieki - On sie po
prostu boi Twojej przypadlosci a wraz z nia w jakims sensie boi sie Ciebie, gdy
jestes nieprzytomna. No i, oczywiscie, najbardziej sie boi, ze nigdy nie
oprzytomniejesz. 9-latek ma juz dosc wyrazne poczucie i zrozumienie tego, czym
jest smierc choc na pewno nie bedzie chcial o tym rozmawiac - to jej sie boi.
Serce, wspolczucie, empatia nie maja z tym nic wspolnego - On jest narazie na
etapie godzenia sie z faktem, ze nie nad wszystkim ma sie kontrole nawet gdy
sie jest doroslym jak Mama.
Zycze zdrowia. Obejrzyjcie moze razem taki stary film z Shirley McLean - "Terms
of endearment" - po polsku to chyba bylo "Czule slowka" - potem mozecie sobie
pogadac we dwoje o przezywaniu chorob w rodzinie
od7do3

[umasumak]

odlipcadomarca napisała:

> 9-latek zdaje sobie doskonale sprawe z powagi sytuacji i umiera ze strachu,
ze
> Cie straci. Najbardziej naturalna reakcja jest wiec udawanie, ze wszystko
jest
> w porzadku; moze tez okazywac zlosc na Ciebie i obrazac sie.

Zgadzam się. Poza tym nie wszyscy potrafią okazywać emocje. Ja np na pogrzebie
mojego Taty, nie uroniłam ani jednej łzy, podczas gdy moja siostra w nich
tonęła, a zapewniam Cię, że to ja byłam bardziej związana z tatą. Siostra
zawsze była "mamusina". Ktoś mógłby pomyśleć, że jestem bez serca. A ja w
rzeczywistości przeżywałam najcięższe chwile mojego życia.


Anielka w kąpieli
Anielka gra na fortepianie

[fajka7]

dziewczyny wszystko juz napisaly, ale i ja sie dopisze to byla na pewno
reakcja obronna twojego synka, wydarzenie go przeroslo i natychmiast je wyparl,
co tym bardziej dowodzi, ze nalezaloby go uswiadomic, poinstruowac i
przeszkolic- on sie musi z tym oswoic przeciez, ty zemdlalas, ale on to widzial.
pozdrawiam