macie dziecko i pracujecie?jak to robicie?

[ankad2]

No właśnie. Ja jestem mamą 2,5 letnich bliźniąt, w tej chwili nie pracuje,
ale studiuje zaocznie. Chciałabym już podjąć pracę. Zastanawiam sie czy dam
sobie radę. Dzieci ewentualnie przypilnuje mama, potem do przedszkola. Ale
jakoś słabo to sobie wyobrażam, boje się że nie dam rady. A jedna wiem że
mnóstwo kobiet jakoś to wszystko godzi.Jak Wy to robicie? dom, praca, dzieci
może i studia?

[michatka]

dasz radę jak trzeba, to się daje
mam dwoje - 4 lata i roczek, do pracy wróciłam od razu po amcierzyńskim
starszy w przedszkolu, młodsza z dziadkiem, pracuję w szkole, więc po południu
już jestem wolna
przyznam, że pierwsze dwa tygodnie po powrocie do pracy były lekkim szokiem
no bo dwoje w domu, mąz wracał późno itd, ale szybko się zorganizowałam i jest OK
nawet myślę o studiach podyplomowych po wakacjach
życzę powodzenia
Ania

[mamagd]

Ja wrocilam do pracy jak moja córcia miała roczek ale najgorsze przyszlo jak
poszla do przedszkola a ja pracowawlam od 8 rano do 2 rano. Wiesz widzialam sie
z nia tylko jak zaprowadzalam ja do przedszkola. Strasznie to przezylam ale
okres ten skonczyl sie po 4 miesiacach i teraz po zmianach ktore trwaly w mojej
firmie ponad rok pracuje od 8 do 16, no nieraz trzeba zostac. Ale przetrwalam i
pracuje w jednym z wiekszych bankow w Polsce i na Swiecie.
Dzieci szybciej sie przystosowuja do sytuacji i napewno nie masz sie co o nich
martwic. A jesli mama moze Ci pomoc to naprawde warto skorzystac.
Jestem w domu kolo 18 i wiesz co zyje a znajomi jak do mnie przychodza to mowia
ze mamy taki porzadek jak bysmy tu w ogole nie mieszkali ), jedzonko tez
zawsze jakies szybko sie zrobi, a nawet co drugi dzien mam czas zeby pograc z
moja juz teraz piecioletnia Sylwia w jakas gre. Bedziesz musiala pamietac o
jednym jak nie wypierzesz albo nie wyprasujesz na czas to swiat sie nie zawali.
Bedzie dobrze, bedziesz musiala sobie poradzic to sobie poradzisz.
Ale sie rozpisalam ....koncze.
Powodzenia
mamagd

poznajcie moja Sylwie
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=20522422&a=20571697

[mbkow]

mam jeszcze niecale dwa tygodnie wolnosci jak spojrze na swoj dzien z
synkiem, to wlasciwie niewiele robie oprocz zajmowania sie nim. sam spacer
zabiera nam 3 godziny. maly spi okolo godziny w domu. takze powrot do pracy
rozni sie tym, ze synkiem zajmie sie super opiekunka, moja mama, a nie ja.
duzej zmiany w obowiazkach domowych nie bedzie. obiady robie szybkie, zupki na
kilka dni... uproscilam duzo.
boje sie natomiast tego myslenia o pracy w domu i konczenia projektow...
zwlaszcza, ze zaczynam od 1/2 etatu, a to niewiele i praca moze sie przeniesc
do domu. juz raz tak bylo

[kacha222]

Dzieci sa najwazniejsze, ale Ty i Twój rozwój również.
Ja pracuję poza domem jestem od 6.0 do 17tej (dojazdy 30km w jedną stronę)
studiuję na doktoracie (zajęcia co dwa tyg. w sobotę) , wcześniej licencjat i
magisterskie. Synek ma 4,5 roczku, chodzi po przedszkola, wcześniej do żłobka i
opiekunka, wróciłam do pracy jak miał 8 miesięcy. Duzo pomaga mi mąż, mamy duzy
dom, pani sprząta co dwa tygodnie ... a ja uwielbiam gotowac, czytamy, gramy i
jest niby czas na wszystko - ale czasem mam wrażenie, że żyję na karuzeli! Ale
takie małe sukcesy jak np. rozdanie dyplomów mgr i dziekan oznajmił, ż emój
jest "najwazniejszy" bo również jestem mamą, lub koleżanki, dla których obiad z
dwóch dań i dwoma sałatkami na codzien to jest wyczyn nie do zrobienia, a ja na
to znajduję czas. Cieszy mnie jak moim kochanym chłopakom smakuje. Mam czas na
fryzjera, na manicure, na siebie. Każda niedziela i wolna sobota jak jest, to
tylko czas dla synka - teatr, kino, spacerki ... dużo w tym wszytskim daje
pomoc męża. Ja na rodzinę nie mam co liczyć, mieszkają daleko (i niech tak
zostanie). POWODZENIA

ja się cieszę że pracuję

[ula_max]

Synka urodziłam praktycznie w"przerwie na lunch", zaraz wróciłam do pracy,
zostawiając maluszka opiekunce. Teraz synek ma prawie trzy latka. Oprócz pracy
na etacie prowadze własną firmę. Dzięki Bogu że jedno ma dużo wspólnego z
drugim, więc praca nie zajmuje mi tyle czasu co by się wydawało. Podziwiam
kobiety, które rezygnują z pracy i zostają z dzidziusiem, dla mnie to odważny
krok. Nie dałabym rady. Dla mnie niezależność cokolwiek to oznacza to
priorytet. Synek chodzi do przedszkola, więc rano wyjeżdzamy razem. Męża nie ma
prawie nigdy w domu, jeździ po świecie, prowadząc swój biznes, więc licze na
siebie.Sprzątam i gotuję sama, męża nie ma więc jest tej pracy niedużo. Powiem
tak: czasem jest ciężko, ale więcej jest chwil radosnych i cieszę się że
dokonałam akurat takiego wyboru. Synek urośnie i pójdzie w świat, nie chcę żeby
miał zgorzkniałą, wyploną, zaniedbaną mamę, a taką by miał gdybym nie
pracowała. Pozdrawiam

[maruda13]

Ja mam troje dzieci (6, 5 lat i 8 msc) studiuję zaocznie (wszystkie egzaminy w
terminie zdane) i pracuję. Jest ciężko - starsi synowie chodzą do przedszkola a
najmłodszego zaprowadzam do opiekunki - Tobie o tyle może być lżej że jak mama
zostanie w domu z dziećmi to może Ci posprząta i coś ugotuje. Da sie to wszystko
pogodzić - trzeba tylko dobrze wszystko rozplanować ;D powodzenia w szukaniu pracy

Ja już nie mam czasem siły

[monkastonka]

Ja pracuję studiuję jestem mamą żoną itd
wariuję
czasem
jest ciężko
wstaję o 5.00 rano
kładę się 1-2 w nocy
synek nie chce do mnie iść bo ciągle nie ma mnie w domu woli ciocię która sie
nim opiekuje
to boli jak cholera
ale pracować muszę bo z kasą krucho
mam jedno dziecko i czasem nie daję rady i jeszcze dochodzą wyrzuty sumienia że
nie mam czasu dla synka
Jeżeli przy dwójce dzieci uda ci się pogodzić wszystkie role to podziawiam i
gratuluję
Jest to realne jeżeli ci ktoś pomoże bo ja muszę robić wszystko sama bo moi
rodzice b.daleko mieszkają
wczoraj np gotowałam obiad na dziś do 1 w nocy bo mały chodzi spać około 22.30
pranie sprzątanie gotowanie i jeszcze szybko spać bo o 5 wstawać do pracy trzeba
Nie narzekam bo kocham moją rodzinę ale czasem chciałabym się porządnie wyspać
papapa
Trzymaj się
Mońka

ZWYCZAJNIE SIE TO ROBI

[18lipiec]

tak jak robią to miliony kobiet!

[melka_x]

Oklaski dla naszego, dyżurnego forumowego eksperta od wszystkiego. Masz
problem? Napisz do Lipca, specjalisty od niemowlęcego płaczu i kolek przez
problemy małżeńskie do rozwojówki. Prawdziwy człowiek renesansu. W dodatku
niczego nie zna z praktyki, może więc dyskutować bez obciążeńDD

melka_x

[jagienkaa]

ale się uśmiałam))))niezłe.

[kalina_p]

hehehe))))))))))))))))))) zgrabnie to ujęłaś

[18lipiec]

A Tobie co odbiło?

Pytanie do Lipiec18

[mamagd]

Moge grzecznosciowo sie Ciebie spytać, ile masz dzieci tak z czystej
ciekawości )
Mamagd

[moofka]

mamagd napisała:

> Moge grzecznosciowo sie Ciebie spytać, ile masz dzieci tak z czystej
> ciekawości )
> Mamagd

DDDDDDD
ależ wcale nie ma i DLATEGO jest taka mądra i wszystko wie
bo nie wiem czy wiesz ale od dzieci to sie głupnie bardzo )))

[18lipiec]

A co do ma do rzeczy pytam po raz enty? Widzę na codzien mnóstwo kobiet które
mają dzieci i pracują i nie pytają durnie A JAK?

[kalina_p]

tak przy okazji - skąd wiesz, że te kobiety, które widzisz nie siedzą w domu
przy kompie i nie piszą na jakimś forum, że już nie mają siły, że im źle albo
jak to pogodzić???

[wieczna-gosia]

wiesz lipiec,
to jest tak.
jesli ktos przy mnie wyglasza teze ze posiadanie wiecej niz dwojki dzieci to
skrajna patologia, matkopolkosc, do nieczego itd to mam dwa wyjscia:
nie przyznac sie ze mam wiecej i z radoscia sluchac jaka to ja jestem
przyznac sie i z radoscia obserwowac jak interlokutorka zaczyna sie motac (a jak
mnie polubi to miota sie nawet bardzo bo jej nie pasuje do tezy)

Tak wiec osobie o twoim podejsciu do zycia w zyciu nie przyznalabym sie ze sie
zastanawiam jak to pogodzic i sie jeszcze umalowac tylko zapewnie
stwierdzilabym ze jestem alergikiem
No, chyba ze mialabym ochote sobie podyskutowac.

Ale w pracy zazwyczaj pracuje

Melko, no wlasnei CO CI ODBILO

nie mialas nigdy 14 lat

[martucha1]

Jestem mamą, ciężarówką, studiuję prawo i pracuję na pełnym etacie
I radzę sobie
Co prawda na początku drugiej ciąży musiałam wziąć dziekankę ze względu na
problemy z ciążą ale teraz wszystko jest OK.
Starsza niedawno skończyłą roczek, młodsze urodzi się w czerwcu. Cały czas
zdaję przełożone egzaminy z zeszłego roku ale idzie mi (odpukać) nieźle.
Powiem więcej - wcale nie czuję się wykończona.
Niemniej korzystam z pomocy niani ponieważ nie mam pod ręką babć.
Na pewno dasz radę.

Marta

[lila1974]

Jak na wychowywanie dzieci, to pracę mam komfortową. Nie ma mnie w domu 1 dzień
przez 12 godzin. Wtedy z dziewczynkami zostaje ich tatuś. I tu ukłony w stronę
szefa tatusia, że jest życiowy i normalny, i bez problemu zgodził się na takie
rozwiązanie.
Następnego dnia mam "nockę", jeśli nie mam ich z kim zostawić, to zabieram ze
sobą. Mam taką pracę, że mogę. Jeśli tatuś kończy w ludzkich godzinach, to
zabiera je ze sobą do domu, jak nie, to koczuje z nami.
A potem przez dwa dni mam luuuuuuuuz (od pracy - oczywiście, bo od dzieci jakoś
nie bardzo).
Czasami mężulo mi napomknie, że powinnam poszukać innej pracy, bo się
uwsteczniam i najzwyczajniej mu szkoda, ale wolę się pouwsteczniać i mieć czas
dla dziewczynek, niż robić "karierę", a wogóle nie mieć wpływu na ich
wychowanie.
Okoliczności nam sprzyjają, więc je wykorzystuję. A oto bym się nieuwsteczniała
dba cała rodzina podrzucając mi co chwilę jakieś "umysłowe robótki".

[iwa51]

Ja niedawno wróciłam do pracy. Na początku też bardzo się bałam, ale teraz
jestem zadowolona. Dziecko siedzi z nianią, którą bardzo lubi, wiem, że krzywda
jej się nie dzieje, jak wracam z pracy jest wesoła i uśmiechnięta. A ja
psychicznie czuję sie dużo lepiej. Wbrew pozorom w pracy odpoczywam od
codziennego kieratu, prania, gotowania, dziecka. Nareszcie mogę spotkać się i
pogadać z innymi ludźmi o zupełnie innych problemach. Same plusy tej sytuacji,
no może jest jeden minus - chroniczne niewyspanie, bo wszystkie obowiązki
domowe wykonuję jak wszyscy idą spać a rano wstaję do pracy...

[agata_to_ja]

Moja opinia będzie dla Ciebie zapewne kontrowersyjna. Mam dwoje dzieci -
obecnie mają 5 lat i 3. Byłam w domu odpowiednio 9 i 6 miesięcy po ich
urodzeniu. Potem praca i studia zaoczne (studia także na macierzyńskim, kiedy
siedziałam w domu).
Na pytania "jak ty to wszystko godzisz, jak sobie radzisz?" odpowiadam - nie ja
to godzę i nie ja sobie radzę, tylko cała moja rodzina + babcia i niania. Po
prostu jak mnie nie ma w domu, to ktoś inny wychowuje moje dzieci. 10 godzin
dziennie nie jestem matką, tylko pracownikiem.
dzieci w tej chwili chodzą do przedszkola, koło 15 - 15.30 odbiera je niania,
która opiekuje się nimi do mojego powrotu (18.30). Niania przychodzi trochę
wczesniej i wykonuje prace porządkowe + prasowanie i ugotowanie czegoś dla
dzieci (drugi obiad). Kiedy niania nie może przyjść, albo na przykład któreś
dziecko jest chore, włącza się także babcia. Kiedy ja wieczorem chcę lub muszę
wyjść - niania czeka do powrotu męża z pracy (koło 19.30 - 20.00) i wieczorem
opiekuje się dziećmi mąż.
Kiedy w weekendy studiowałam, mąż pakował dzieci do samochodu i wiózł mnie na
uczelnię, czasem jechałam sama autobusem. Mąż wtedy przez cały dzień opiekował
się dziećmi, czasem z pomocą swojej mamy. Mąż musiał pod moje uczelniane
weekendy planowac swoją pracę (pracował w co drugą sobotę, musiał więc ustalać
z szefową, że pracuje w te, kiedy ja jestem w domu), jak również inne plany
dostosowywac do mojej szkoły - na przykład mecze piłki nożnej, którą namiętnie
uprawia i bierze udział w ważnych dla niego rozgrywkach. jeśli pokrywały się z
moją szkołą - musiał kombinować, co zrobić z dziećmi. jak córeczka była
malutka, czasami mąż przyjeżdżał pod uczelnię, abym mogła ją karmić i
spacerował, spacerował.
tak więc na postawione wyżej pytanie odpowiadam zawsze - jak to jak sobie
radzę? zapytaj moją rodzinę. Ja będąc w pracy czy na wykładach po prostu
mam "labę", a "zasuwa" mój mąż, niania, babcia.
Nie wiem, czy dobrze mnie rozumiesz - piszę to z sarkazmem, bo według mnie tych
wszystkich ról nie da się pogodzić. Można co najwyżej "wynająć" inne osoby,
które Ciebie zastąpią, kiedy Ty nie możesz sprawować roli matki.
Oczywiście wiele zależy od tego, ile godzin się pracuje, na cały czy pół etatu,
jak również od tego, czy stać Cię będzie na opiekunkę, albo czy dziadkowie mogą
i chcą zająć się dziećmi. Moja teściowa czasem to robi, ale generalnie jest dla
nas jasne, że nie godzi sie na pełen etat opiekunki, więc musieliśmy poszukać
kogoś innego.
Oczywiście mimo mojego sarkazmu uważam, że jeśli kobieta chce pracować (lub
często musi), nie ma innego wyjścia - trzeba całą tę rodzinną logistykę
przemyśleć, ustawić i iść do pracy. Jeśli zaś nie chce i nie musi, na pewno
lepiej dla dzieci, jeśli to nie niania, a mama będzie się nimi opiekowała.
Pozdrawiam
agata

[fruzia80]

Jak urodziłam moją córeczkę, to byłam na 5 roku studiów, pisałam pracę mgr.
Kiedy mała miała 9 miesięcy się obroniłam. Jak miała pół nroczku wróciłam do
pracy. Na początku była ok, ale po jakimś czasie musiałam zostawać w pracy
wiecznie po godzinach i swoje dzieciątko widziałam po pół godz. dziennie. Mąż
też pracuje do późna, więć odbieraliśmy ją od babci wieczorem, kąpiel i spanie.
Doszliśmy do wniosku, że tak się dłużej nie da i ja od stycznia jestem na
wychowawczym (jak mała skończyła roczek). Ale z całą pewnościa, gdybym nie
musiała zostawać wiecznie po godzinach, to dałabym radę, a w domu zawsze miałam
ugotowany obiadek (co prawda gotowałam go w nocy), posprzątane, o siebie jako
tako też zadbać mogłam i nie było tragicznie. U ciebie jest o tyle łatwiej, że
masz już większe dzieci, które niedługo pójda do przedszkola. Na pewno dasz
sobie radę, chociaż z pewnością na początku będzie ci ciężko. Głowa do góry!!!

[adsa_21]

ja tez jestem mama pracujaca.
Pracuje na pelen etat: od 7.30 do 15.30.
2 godziny dojazdu w obie strony..wychodze o swicie i wracam po 16.00
Synkiem zajmuja sie dziadkowie, czasem maz.
Daje rade..nawet sie wysypiam (chodze spac razem z synkiem).
najwazniejsze to dobra organizacja. Ja mam czas na wszystko; na zabawe z
synkiem, na tv, sprzatanie, internet, pogaduchy z mezem, spotkania ze
znajomymi, rodzicami.
kazda minuta jest cenna, dzien ma zaplanowany co do sekundy.
A jak przychodzi weekend to bywa i tak ze mi sie nudzi

[aniaop]

Ja np mam meza na wychowawczym, ktory zajmuje sie dzieckiem. Ale od wrzesnia
dziecko idzie do przedszkola a maz wraca do pracy)

[ecco_mama]

Hej, moja odpowiedź będzie trochę od drugiej strony. Mam dwójkę: 5 latka i 3
latkę, obecnie jestem na urlopie wychowawczym. Gdy synek skończył rok,
pracowałam, zajmowała się nim moja mama. Od urodzenia córeczki jestem na
urlopie - i chyba wracać do pracy nie planuję. Przynajmniej nie tam, gdzie
jestem teraz zatrudniona. Warunki są super, kariera, doskonałe wynagrodzenie
itd - owszem, ale to wszystko wymagałoby ode mnie dojeżdżania 30 km i
nieobecności w domu przez 12 godzin. Rozterek i przemyśleń mam mnóstwo, pracy
mi brakuje, ale nie aż tak, bym odważyła się zostawić wszystko komuś innemu.
Miszkamy w dużym domu, przedszkole i szkoła dość daleko - dzieci tu czy tam
trzeba będzie jescze długo wozić, sprzątanie, całe "gospodarstwo" - ktoś musi
to nie tylko robić, ale cały czas oraganizować i o tym myśleć. Może, gdybym
miała inną pracę, mniej angażującą - bardziej bym rozważała powrót,a tak... No
cóż, nie chcę cały czas improwizować, spieszyć się, szarpać, widywać dzieci
wieczorem. Wystarczy, że mąż pracuje. Ja poświęcam się dzieciom, domowi i...
sobie. Nie jestem typem domowym bynajmniej, ciągle mnie nosi, ale nie mogę
sobie teraz pozwolić na zaangażowanie w pracę etatową. Nie można mieć
wszystkiego. Często zastanawiam się, co będzie ze mną za jakiś czas, co będą
moje dzieci odpowiadać na pytanie: kim jest twoja mama? czy będą mnie szanować,
czy trochę lekceważyć. Co ja sama będe mogła o sobie powiedzieć? czy jednak
stopniowo nie rozleniwię się i nie zapuszczę? Nie wiem. Myślę, że nie ma
złotego środka, każda decyzja niesie ze sobą rozterki.
Pozdrawiam

[zzz12]

Im wiecej sie ma na glowie (do pewnego momentu), tym latwiej sie zorganizowac.
Przy pierwszym dziecku uruchamialo sie cala machine babcino-niankowa, zeby
jakos hulalo, nawet, gdy bylam na macierzynskim. Dopoki mieszkalam w Polsce
bylo latwo- nasza niania-jednoczesnie sasiadka- opiekowala sie np. dziecmi, gdy
byly chore i nie mozna bylo poslac do przedszkola (ku chwale mojej frekwencji w
pracy). W weekendy mozna bylo "sprzedac" dzieci dziadkom (mieszkali
kilkadziesiat kilometrow od nas), chociazby po to, zeby sie wyspac czy pojsc do
kina. Teraz jestesmy zdani wylacznie na siebie (a 3. dziecko w drodze), oboje
pracujemy, rano maraton pt. ubieranie i wyprawianie dzieci do szkoly,
przedszkola, potem praca, potem odbieram dzieci i jakos sie kreci. Z tym, ze
wyznaczylam sobie hierarchie waznosci: np. wazne jest, zeby dzieci byly ubrane
adekwatnie do pogody i nie byly glodne. Na szczescie jedza w szkole-
przedszkolu, wiec odpada mi gotowanie wystawnych obiadkow. To druga sprawa-
gotuje rzeczy najprostsze, najszybsze. Tatus musi sie po pracy
(czytaj:wieczorem) angazowac w opieke nad dziecmi na rowni ze mna (nie ma
kladzenia sie przed tv) i sam prasuje sobie koszule (odpuscilam zupelnie jako
czynnosc, bez ktorej dom sie nie zawali). Wole w tym czasie pobawic sie z
dziecmi.

i moze jeszcze przed praca sie malujecie ;))))

[wieczna-gosia]

Prace to ja juz sobie wyobrazam

ale nie wyobrazam sobie jak to jest umalowac sie rano. Albo umycv wlosy i
ulozyc. Wlosy moje wieczorem, w zwiazku z tym rano termin ulozyc wkladam miedzy
bajki, ale pozostaje jeszcze malowanie.

Ja w zasadzie lubie miec pomalowane oczy. I podklad na twarzy. W lato, moze
bedzie lepiej bo cere mam niezla, ale teraz?? Krem podlad, oczy i zdarzenie na
autobus mozna wlozyc miedzy bajki
czesciej wiec wybieram autobus

[zzz12]

No jasne, ze sie maluje! Moge nie zjesc sniadania, ale wyjsc bez makijazu??

[wieczna-gosia]

ze sniadan juz cholerka zrezygnowalam i nie jadam.....
z przypilnowania dzieci czy ubrane odpowiednio jakos nie moge )
no i chodze taka nieumalowana a taki fajny tusz sobie kupilam

[aluc]

mało, że brałam prysznic, myłam głowę i się malowałam, to jeszcze wiosną
jeździłam godzinę na rowerze, a potem robiłam śniadanie na siebie, niemęża i
starszego ) nic dziwnego, że w końcu praca zaczęła mi w tym wszystkim
przeszkadzać ))

[adsa_21]

hihi
ja wstaje przed 6.
I zawsze sie maluje.
Cien, kredka, tusz, podklad, roz, szminka..i moge wtedy wyjsc z domu

tak Gosiu

[ula_max]

żeby rano umyć i ułozyć włosy, zrobić makijaż wystarczyw stać wcześniej. Trochę
chęci i już. Nic więcej.

[wieczna-gosia]

Wstaje o 6.
czyli o ktorej mam zaczac wstawac
moze sie po prostu nie bede kladla spac
NO, wychodzi na to ze natura nie dala mi jakiegos genu. Na szczescie bez
makijazu nie wygladam jeszcze tragicznie

[ula_max]

wstaję o 4-30, kładę się ok 22-23 i żyję. Może wstaniesz o 5.45?

[wieczna-gosia]

nie no to juz sie wole nie malowac ))))
moj optymalny czas spania to 8 godzin na Napoleona sie nie nadaje.
Ale Ullu ludzie genialni podobno spia krotko wiec masz zadatki- bedziesz
geniuszem i to umalowanym

a o 22...

[wieczna-gosia]

to mi sie cholerka dopiero zaczyna czas dla siebie
no coz- nie bede biznesloman, lub sekretarka asystenmtka, geolodzy zas na
szczescie moga chodzic nieumalowani i w dzinsach

Makijazem sie martwie tylko o tyle ze ktoras z was napisala ze bez makijazu
czuje sie jak naga. Ja dokladnie odwrotnie- makijazu uzywam tylko i wylacznie po
to by sie dodatkowo ubrac. W zimie jakos mi zal mojej cery, mam sklonnosc do
pekania naczynek, jakies przebarwienia sie zdarzaja, milo by bylo ukryc je pod
podkladem. A nie tylko pod kremem.

Ale obiecuje ze sie bede starac

Moze za miesiac z duma napisze o umalowanych rzesach.

nie będę, bo już jestem!

[ula_max]

Poza tym bez żartów, z tego co wiem nie jestem jedyną kobietą, która tak ma.

ale dlaczego bez zartow?

[wieczna-gosia]

a ja sobie chce pozartowac przeciez sie nie zalamie ze na makijaz mi czasu nie
starcza

Kto wie byc moze jestem jedyna kobieta ktora tak ma

[ula_max]

ponieważ jak się chce to się może. Widocznie Ci się nie chce, a kwestia czasu
jest tylko wymówką.

tos mnie rozgryzla ;)

[wieczna-gosia]

fakt,
sugestia wstawania o 5.45 w momencie gdy klade sie o 24- 1, a w miedzyczasie
jeszcze zaliczam karmienie nocne nie jest mi najmilsza

móje rozkłady dnia

[inia25]

JAK MAŁĄ WIOZĘ DO MOJEJ MAMY TO:
Ja wstaję o 6.30 (mimo że budzik nagminnie nastawiam na 6.00)- myje się i
maluję
o 7.00 - budzę mała, żeby ją wyszykować do mojej mamy
o 7.30 - wychodzę z domu do pracy, po drodze zawożąć mała do mojej mamy
o 8.00-8.10 - jestem w pracy
około 16.00 wychodzę z pracy
o 16.15 jestem u mamy i odbieram mała
około 17.00-17.30 - wychodzimy i zawoże (po drodze do domu) moją mamę do pracy
około 18.00.-18.30 - jestem w domu
od 18.30 zajmuję się dzieckiem, bawimy się, jemy itd. Jak mnie zmienia mąż, to
mam czas na ogarnięcie domu, ugotowanie czegoś, poprasowanie (czasami mąż jest
wcześniej w domu i zrobi to wszystko).
około 21.30-22.00 usypiamy małą
po 22.00 mam troszkę czasu dla siebie i męża, na jakiś film, czy pogaduchy.
przed 24.00 kładę się spać

JAK MAŁA ZOSTAJE W DOMU Z DRUGA BABCIĄ TO:
Ja wstaję o 7.00 - myje się i maluję (małą szykuje mąż, bo on wychodzi później
do pracy)
o 7.30 - wychodzę z domu do pracy,
o 8.00-8.10 - jestem w pracy
około 16.00 wychodzę z pracy
o 16.30-16.45 jestem w domu
od 16.30-16.45 zajmuję się dzieckiem, bawimy się, jemy itd. Jak mnie zmienia
mąż, to mam czas na ogarnięcie domu, ugotowanie czegoś, poprasowanie (czasami
mąż jest wcześniej w domu i zrobi to wszystko).
około 21.30-22.00 usypiamy małą
po 22.00 mam troszkę czasu dla siebie i męża, na jakiś film, czy pogaduchy.
przed 24.00 kładę się spać

i tak w koło....

w weekendy śpimy do 10-11 -wszyscy jesteśmy śpiochami. Później zajmujemy się
pracami domowymi.


Nie wyobrażam sobie, że siedziałabym z dzieckiem w domu (no chyba że bym
musiała, bo nie byłoby mojej mamy do opieki). Od razu byłam przekonana ze
wracam do pracy szybko i tak tez zrobiłam. Jestem zadowolona z takiego trybu
życia. Ale muszę wam powiedzieć, że mam po prostu dużo rąk do pomocy i jest mi
dosyc łatwo ze wszystkim zdążyć. no i mój mąż nie stroni od wszelkich prac typu
prasowanie, gotowanie, sprzątanie.

a sprawę układania włosów rozwiązałam tak, że myję wieczorem głowę i nakręcam
na wałki. No cóż mąż już się przyzwyczaił i musi przeboleć te moje wałki raz na
jakiś czas.... Wolę się rano te 30 minut dłużej wyspać

[olamad]

Siedziałam w domu ponad 4 lata. Nie powiem, ze było mi źle, ale zadowolona też
nie byłam. Czegoś brakowało... Pewnego pięknego wrześniowego dnia doszłam do
wniosku, ze latka lecą i jeśli teraz nie zdecyduję się pójść do pracy, to nie
zrobię tego już nigdy. Bo kto będzie chciał przyjać taką starą babę z tak
niewielkim doświadczeniem. A co z emeryturą?? Nie powiem, miałam farta -
znalazłam naprawdę fajną i całkiem nieźle płatną pracę w kilka tygodni). No i
się zaczęło: wstawanie o szóstej, kawa, mycie włosów, makijaż (tak, tak Wieczna
Gosiu), pobódka dziecięcia o 7, dwadziescia minut później wyjazd. Dziecię do
opiekunki a ja na 8 do pracy. Powrót o 16.30-17.00, szybkie zakupy i do domu. I
tak przez pięć dni. Jestem z Ulą sama, wiec dodam, że w tygodniu nie sprzątam,
nie piorę, nie prasuję i nie gotuję (Ula je u opiekunki). Wszystkie te zajęcia
zostawiam sobie na sobote (kurczę, to już jutro!!), a w niedzielę
odpoczywam.. I jakoś się kreci...
Zgodzę się z poprzedniczkami, że dziecko + praca to nieustanny kołowrotek,
wszystko w biegu, nawet do łóżka biegnę, bo dochodzi 23 i jeśli nie położę sie
wtedy spać, to będą problemy ze wstaniem.
I tak tydzień w tydzień.. dopiero teraz widzę, jak szybko leci czas)
Pozdrawiam wszystkie zabiegane eMamy,

[utalia]

Ania napisala: "mnóstwo kobiet jakoś to wszystko godzi.Jak Wy to robicie?"
A skad wiesz, ze faktycznie sobie radza i to wszystko godza. Nie tak dawno
padly na tym forum madre slowa, ze zawsze odbywa sie to kosztem czegos: relacji
z mezem, porzadku w domu, kontaktu z dzieckiem, wywiazywania sie z pracy,
zmeczenia itp. Czytalam kiedys taka ksiazke pt.Jak ona to robi? Ksiazka moze
nie najwyzszych lotow ale nie o to chodzi. Otoz bohaterka tej ksiazki z pozoru
ze wszystkicm sobie radzila: udane dzieci i maz, wysokie stanowisko... ale
zaglebiajac sie w lekturze okazalo sie, ze sobie wogole niem radzi i tylko
praca jets wazna. Maz odchodzi, a jak idzie do lekarza to nie wie ile synek
wazy bo zwykle zajmuje sie tym opiekunka. Oczywiscie sytuacje w ksiazce sa
przeysowane ale cos w tym jest. Utalia
A że ją Pan Bóg stworzył, a szatan opętał, więc będzie na wieki i grzeszną i
świętą
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=10999599

[ankad2]

Dzięki wszystkim za odpowiedzi. Chyba jednak poczekam jeszcze parę mc dopóki
dzieci nie pójdą do przedszkola. Skoro mam możliwość jeszcze lato z nimi
spedzić to chyba tak zrobię. Przyznaje że trochę mam dość siedzenia w domu. Mąż
dużo pracuje, a ja ciągle z dziećmi, Pieniędzy nam starcza na skromne życie, a
brakuje mi na takie jakieś własne wydatki. Wszystko ma swoje plusy i minusy,
ale chyba jeszcze parę mc poczekam. Pozdrawiam wszystkie mamy.

[wieczna-gosia]

olu
mycie wlosow rano??
makijaz??

ide sie powiesic......

Gosia co tez wstaje o 6

[aniaop]

Gosiu, ja wstaje o 5.30( Wlosy myje- wczoraj np robilam to przy swieczce, bo
nie bylo rano pradu( Dlatego tez spoznilam sie pol godziny do pracy, nie
chcialam wylazic z totalnie mokra glowa. A jesli chodzi o makijaz to czasami
uda mi sie "zrobic" oczy, ale zwykle koncze na podkladzie i blyszczyku.

[mamciowata]

Nie wiem jak jest, ale moja siostra poszla do pracy jak jej córa miała 8 m-cy i
stwierdziła żew pracy jest lżej. Owszem psychicznie gorzej, ale przynajmniej
nie musi cały czas patrzeć gdzie ona włazi i za nim latać (raczkowała i byla
wszędzie). W pracy mogła trochę odpocząć od domych zajęć.
Jej zdanie: W pracy się mniej napracuję niż w domu

[neospasmina]

Ja tam nie narzekam (zbyt często);
piore włosy, z lekka układam, maluję się, nawet często paznokcie, dzieci
ubieram, śniadanie daję, chałupę ogarniam, niani dyspozycje wydaję, na autobus
zdążam...
ale wieczorem padam - dosłownie;
w ogle to nie polecam przykładu ze mnie brać i się stresowac porównanie (do
Wiecznej); inaczej nie potrafię, choć czasem nad tym ubolewam - tak sobie umieć
wyyyluuuzooowaaać...

[zuzia_i_werka]

HEj! Ja pracuję na zmiany i chyba jest mi łatwiej.Jak mam dyżur w dzień to rano
wymykam sie ok 6.15.Małą do żłobka zawozi i odbiera tata.Ponieważ żłobek kończy
pracę o 17 a ja o 19 to albo udaje mu sie urwac z pracy i z nią zostać albo
bierze ja do siebie albo wiezie do mojej przyjaciółki albo do mnie do pracy
W dniach w których mam noc ja się wszystkim zajmuję i opiekę przejmuje tata
dopiero przed moim wyjściem ok 18.15.Dzięki zmianom mam dużo wolnego,po nocach
odsypiam w czasie jak mała jest w żłobku.Ogólnie praca nocna mi nie przeszkadza
wolę tak niż wstawać codziennie rano Pozdr!

[moofka]

to niełatwe ale da się
mnie sie udaje z pomocą męza (on wychodzi do pracy 2 godziny pózniej niz ja)
wie do niego nalezy przygotowanie sniadania urbanie małego i dostarczenie go do
dziadków,
mały jest oczkiem w głowie babci i dziadka, wiec jestem spokojna, ze ma swietna
opieke i w spokoju moge oddac sie obowiazkom pracowniczym
kiedy musze dłuzej zostactez nie ma problemu
za to kiedy przychodze domu mały domaga sie ciagle uwagi, bo steskniony
a ja mam jeszcze do zrobienia zakupy obiad i inne rzeczy
najczesciej odpuszczam sobie sprzatanie
czasu dla siebie to mi juz nie zostaje
a no i sniadan nie jem wcale, układac wlosów nie umiem
za to bez makijazu to bym z domu nie wyszła