Kiedy dziecko bije,,,,,,,,,,,,,,,,,,

[janet3]

Niedawno poznałam koleżankę z którą dość regularnie się spotykam.Dziewczyna
bardzo fajna i miło nam się ze sobą rozmawia nadajemy na jednej fali.Wszystko
byłoby super gdyby nie fakt że jej synek rówieśnik mojej córki 17mc. jest
bardzo agresywny i okłada z całych sił moją córkę.Mały jest bardzo energiczny
wszystko co wpadnie w rękę staję się bronią w jego rączkach.Koleżanka niby
reaguje ale mało skutecznie i tak jak by przyzwyczaiła się do tego że jej
dziecko takie po prostu jest.Moje dziecko ciągle płacze i ma juz jedno limo
na łukiem brwiowym a mi się serce kraje.Zastanawiam się co robić dalej,z
jednej strony nie chce konczyć znajomosci z naprawde fajną dziewczyną a
drugiej chcę oszczędzić dziecku takich wrażeń.Czy miałycie lub macie podobne
sytuacje i co o tym myślicie???

[sowa_hu_hu]

ja jestem w takiej sytuacji - tyle że na miejscu twojej kolezanki... nie wiem co
zrobic żeby mały nie był agresywny w stosunku do innych dzieci - po prostu nie
wiem...

[ada_zie]

ciagle miewam podobne sytuacje - tylko ja jestem mamą takiego łobuza...
mój synek też jest bardzo zywym dzieckiem, czasami zastanawiam się czy nie
nadpobudliwym - tłumaczenie, kary, groźby nie pomagają
i uwierz mi, ze często czuje sie niezręcznie wobec tych bitych dzieci
mam nadzieję, że niedługo mu to przejdzie i nie będę musiała juz go tak
pilnowac w kontaktach z innymi dziećmi

[lilian2]

Przepraszam moze moje poglady sa niepopularne ale czy Wasze - bijace dzieci po
prosbach, tlumaczenia etc dostaly kiedys klapsy za takie zachowanie?

[janet3]

lilian2 napisała:

> Przepraszam moze moje poglady sa niepopularne ale czy Wasze - bijace dzieci
po
> prosbach, tlumaczenia etc dostaly kiedys klapsy za takie zachowanie?

Czy klaps będzie jednak sposobem na agresję????Uczymy dziecko że bić nie wolno
a zachwile sami bijemy.Już sama nie wiem co o tym mysleć.Moja koleżanka
tłumaczy dziecku ale do niego jakby w ogóle nie docierało

[janet3]

Właśnie co robić w takiej sytuacji?Pewnie mojej koleżance też jest przykro i
nie bardzo wie jak się zachować.Nie wiem czy oglądacie zaklinaczkę dzieci i w
jednym z odcinków jest mowa o agresywnym zachowaniu dzieci i ona dość fajnie
poradziła sobie z problem agresji u dzieci a nawet ją wykluczyła

[p_swiat]

Moja órcia niestety też czasami bije inne dzieci, ale reaguje tak gdy ktoś jej
coś wyrywa albo się z nią drażni. Wie, że tak niewolno i potem podchodzi do
poszkodawanego dziecka i przeprasza, głaszcze po głowe. Ja zwracam na to uwage
bo nie chce wyeliminowac agresje aczkolwiek zwracam uwage również rodzicom
dzieci które dokuczają i powodują u innych dzieci instynkt obronny który
objawia się np biciem.
To minie , ale trzeba reagowac i cierpliwie tłumaczyć
Powiedz swojej koleżance aby zwracała wieksza uwage na to jak zachowuje sie jej
dziecko zrób to delikatnie, ale stanowczo jak jest ok to się nie obrazi bo co
tu do obrażania

[janet3]

p_swiat napisała:

> Moja órcia niestety też czasami bije inne dzieci, ale reaguje tak gdy ktoś
jej
> coś wyrywa albo się z nią drażni. Wie, że tak niewolno i potem podchodzi do
> poszkodawanego dziecka i przeprasza, głaszcze po głowe. Ja zwracam na to
uwage
> bo nie chce wyeliminowac agresje aczkolwiek zwracam uwage również rodzicom
> dzieci które dokuczają i powodują u innych dzieci instynkt obronny który
> objawia się np biciem.
> To minie , ale trzeba reagowac i cierpliwie tłumaczyć
> Powiedz swojej koleżance aby zwracała wieksza uwage na to jak zachowuje sie
jej
>
> dziecko zrób to delikatnie, ale stanowczo jak jest ok to się nie obrazi bo co
> tu do obrażania

Moja córka jest bardzo spokojnym dzieckiem, dzieli sie zabawkami i bardzo lubi
inne dzieci jest naprawde niekonfliktowa.Koleżanka wie o tym że mały jest
agresywny i sam się tym martwi.Ja nie chcę żeby moje dziecko miało kontakt z
jaką kolwiek agresją.

[agusia_o]

janet3 napisała:

> Moja córka jest bardzo spokojnym dzieckiem, dzieli sie zabawkami i bardzo
lubi
> inne dzieci jest naprawde niekonfliktowa.Koleżanka wie o tym że mały jest
> agresywny i sam się tym martwi.Ja nie chcę żeby moje dziecko miało kontakt z
> jaką kolwiek agresją.

nie możesz chronić swojego dziecka przed czyms takim jak agresja, bo i tak sie
kiedyś z nią spotka w swoim życiu, jak nie teraz to później i czy to osobiście
na włąsnej skórze czy też przez media a chronić jej przed innymi dziećmi nie ma
po co, Problem polega na tym aby na takich przykładach właśnie dzieci nasz
uczyły sie jak czegoś nie robić, np.: zobacz kochanie, ten chłopczyk uderzył
ciebie i to boli, dlatego nie wolno sie bić bo....... a co zrobisz ajak nie
będzie ciebie w poblizu i dizecko w przedszkolu zostanie popchnięte, uderzone
lub będzie świadkiem bicia sie innych dzieci?>

[janet3]

agusia_o napisała:

> janet3 napisała:
>
> > Moja córka jest bardzo spokojnym dzieckiem, dzieli sie zabawkami i bardzo
>
> lubi
> > inne dzieci jest naprawde niekonfliktowa.Koleżanka wie o tym że mały jest
>
> > agresywny i sam się tym martwi.Ja nie chcę żeby moje dziecko miało kontak
> t z
> > jaką kolwiek agresją.
>
> nie możesz chronić swojego dziecka przed czyms takim jak agresja, bo i tak
sie
> kiedyś z nią spotka w swoim życiu, jak nie teraz to później i czy to
osobiście
> na włąsnej skórze czy też przez media a chronić jej przed innymi dziećmi nie
ma
>
> po co, Problem polega na tym aby na takich przykładach właśnie dzieci nasz
> uczyły sie jak czegoś nie robić, np.: zobacz kochanie, ten chłopczyk uderzył
> ciebie i to boli, dlatego nie wolno sie bić bo....... a co zrobisz ajak nie
> będzie ciebie w poblizu i dizecko w przedszkolu zostanie popchnięte, uderzone
> lub będzie świadkiem bicia sie innych dzieci?>
>
>
> Troche w tym racji tyle że przedszkolakowi więcej można wytłumaczyć a ona
narazie nic nie rozumie z całej tej sytuacji.Ktoś bierze metalową rurę i wali
ją w głowe na tym etapie ciężko mi wytłumaczyć dziecku że niektóre dzieci tak
mająWiem że nie jestem w stanie uchronić jej przed całym złem tego świata ale
tak myślę sobie że to jeszcze zbyt wcześnie na konfrontacje z taką agresją a
jesli juz do niej dochodzi to ja muszę ją z całych sił przed nią chronić.

[p_swiat]

Moja córcia nie ma kolegóe, koleżanek w równym wieku gdyz wszyscy nasi znajomi
maja starsze dzieci najmniej około 1,5 roku dzieci te chodza juz do przedszkola
gdybym chciała ja uchronić przed wszystkim musiałabym ja nigdzie nie wypuszczac
i nie wychodzić do znajomych. dzeci te maja inne juz formy zabawy, a poniewaz
Zuzia uwielbia sie bawić z dziecmi naśalduje je , normalne czasami zdarzyło m
ise , że musiałam jej pare dni, tygodni mowić,ze czegoś nie wolno, że tak jest
xle , że to brzydkie słowo itp. Jeszcze tyle przed nami trudności i dylematów,
ale w tym wszystkim musimy potrafić przekazać dziecku to co jest dobre nie
parząc jak zachowuja sie inni. co do wieku twgo dziecka ono jak mu tłumaczysz
wiele juz rozumie

[kingusi]

ja bym zrobila tak: jesli uderzy znowu to podchodzisz do corki i zabierasz ja
ze soba tam gdzie siedzisz i mowisz chlopcu, ze teraz za kare bedzie sie bawil
sam, zobacz na reakcje jak zacznie plakac czy wrzeszczec karz mu PRZEPROSIC
[PRZYTULIC CZY PODAC RACZKE] TWOJA CORECZKE.Sorry, sama mam corke i na pewno
bym nie pozwolila by na moich oczach ktos ja obijal juz bym wolala zeby bawila
sie sama przy mnie

[kingusi]

sorry za byka, mialo byc-nie pozwolilabym

[agusia_o]

mam synka w wieku rok i 6 miesiecy i powiem szczerze, także lubi uderzyć ale
nie tylko inne dziecko, ale i mnie, tate, babcie etc. Tłumaczenie, grożby i
czasami klap w rączkę czy w pu[cie na prawde nie daje efektów a i syn przez to
stawał sie jeszcze bardziej agresywny, ale... z moim obserwacji i doświadczeń
zauważyłam że czym bardziej w las, to spotykaja nas inne problemy a te
poprzednie zznikają, przedtem ciągnął za włosy, już teraz tego nie robi,
ściągał książki, teraz już nie, zrywał zasłaony - teraz już nie, Tak sobie
myślę, że coś jest w powiedzeniu, że małe dziecko nie daje spać, duże dziecko
nie daje żyć, i tak teraz mamy te kłopoty, później będą inne, każde dziecko
odpowiednio do swojego wieku w jakiś tam sposób wyprobowuje nan nas swoje
emocje, a my jako rodzice musimy uzbroic sie w cierpliwość i na pewno
tłumaczyć, pokazywać i nie pozwalać dzieciom na przekraczanie pewnych granic,
czyli w mojej sytuacji nie pozwalam Kubie bić mnie i kogokolwiek i nie
wychowuje go "bez stresowo" Każdy z nas odpowiednio do własnego dziecka
znajduje klucz działania

[chwilka9]

Mój syn ma 4,5 roku jego agresja jest na tyle poważna że mamy problemy w
przedszkolu. Skarżą się rodzice, mam rozmowy z dyrektorką. Od prawie roku
chodzimy do psychologa niby jest lepiej ale... to nie takie proste. Często
myślę o tym co czują rodzoce teo bitego dziecka i żal mi ich ale ja naprawdę
jestem bezsilna. Próbuję wszystkiego, różnych metod. Jest mi wstyd za
zachowanie dziecka. Niedawno powiedział mi tak:"mamusiu pomóż mi odzwyczaić się
bicia, bo ja sam nie potrafię..." on wie że robi źle ale jak coś go zdenerwuje
a często się to zdarza to nie potrafi nad soba zapanować. W takim momencie nie
pomogą groźby, prośby ani krzyki.

Zaklinaczka dzieci

[kubusala]

No własnie w jednym odcinku z tej serii było o chłopczyku, który bił swoja
siostrzyczke i dzieci i Zaklinaczka pokazała jak nad takim dzieckim
pracowac.Udało sie, ale jej sie wszystko udaje. Poszukajcie w wyszukiwarce. Ja
próbowałam tego sposobu, u nas wyglądało to tak,ze mały bił nas-czyli mnie i
męża- za każdym razem gdy czegos nie dostał, wypróbowalismy te metodę i
pomogło. Teraz mały jak nas uderzy to natychmiast biegnie sie przytulic i
przeprasza, oczywiście nie na każde dziecko to działa, bo każde jest inne.
Jedno jest pewne, nie mozna za to dziecku dawac klpasa, bo tym samym pokazujemu
mu,że bicie samo w sobie jest dozwolone.

[janet3]

kubusala napisała:

> No własnie w jednym odcinku z tej serii było o chłopczyku, który bił swoja
> siostrzyczke i dzieci i Zaklinaczka pokazała jak nad takim dzieckim
> pracowac.Udało sie, ale jej sie wszystko udaje. Poszukajcie w wyszukiwarce.
Ja
> próbowałam tego sposobu, u nas wyglądało to tak,ze mały bił nas-czyli mnie i
> męża- za każdym razem gdy czegos nie dostał, wypróbowalismy te metodę i
> pomogło. Teraz mały jak nas uderzy to natychmiast biegnie sie przytulic i
> przeprasza, oczywiście nie na każde dziecko to działa, bo każde jest inne.
> Jedno jest pewne, nie mozna za to dziecku dawac klpasa, bo tym samym
pokazujemu
>
> mu,że bicie samo w sobie jest dozwolone.

Podpisuję się pod tym co napisałaś Musi być jakiś sposób oduczenia maluchów
takich zachowań.

Kubusala

[czajkax2]

jak mozesz to napisz mi na priv co to za metoda.Pozdrawiam

Naucz Ją samoobrony!!!

[mama-misia]

Poważnie, jak mój bardzo grzeczny synek był w tym wieku miałam to samo, serce
mi się kroiło, cały czas patrzyłam czy jakiś dzieciak nie leci do niego z
rąkoma, inne dzieci zabierały mu zabawki a zawet popychały i biły a ja nie
wiedziałam jak regować nie miałam ochoty spotykać się z innymi dziećmi. Tak
było dopóki nie skończył drugiego roku życia, zrobił się bardziej otwarty,
samodzielny i nauczył się sam sobie radzić, jak Go kuzyn uderzył przybiegł do
mnie i mi powiedział a ja kazałam oddać, wiem że nie było to psychologiczne
podejście i pewnie ktoś mnie zaraz za to skrzyczy ale co tam...problem
zabierania zabawek się skończył (tego akurat sam się nauczył, i odbierze
zabawkę ale tylko wtedy jak ktoś mu ją zabierze z rączek) a jak ktoś go uderzy
to poprostu oddaje ale tylko wtedy. Twoja córeczka też pewnie dorośnie do tego
i w trakcie buntu dwulatka będzie potrafiła radzić sobie z takimi dziećmi.
W końcu nie zawsze będę ja pod rąką żeby bronić synka, musi umieć bronić się
sam.
Pozdrawiam

[milarka]

mama-misia napisała:

>...jak Go kuzyn uderzył przybiegł do mnie i mi powiedział a ja kazałam oddać,
> wiem że nie było to psychologiczne podejście i pewnie ktoś mnie zaraz za to
> skrzyczy ale co tam...problem zabierania zabawek się skończył (tego akurat
> sam się nauczył, i odbierze zabawkę ale tylko wtedy jak ktoś mu ją zabierze z
> rączek) a jak ktoś go uderzy to poprostu oddaje ale tylko wtedy.

Moim skromnym zdaniem to jest właśnie bardzo psychologiczne podejście, i jak
widać dało to efekty.

[kubusala]

Czajka, Anet opisała to poniżej,dodam jeszcze tylko,ze trzeba usiąśc w
rozkroku, posadzić dziecko przed soba i trzymac ręce na jego barkach, nie
pozwolić mu wstać, ma sie uspokoić Tak robiła tracy, my tez tak robilismy.
Powtarzalismy kilkaset razy,że NIE WOLNO BIĆ!!Poskutkowało.
Wczesniej małemu dawalismy po łapach, klapsy itd i teraz tego żałuję, nie że
jestem przeciwna klapsom, ale akurat karanie dziecka biciem za to,ze ono bije
jest bezsensu,bo Ono to odbiera tak,że my mozemy je bic, bo jestesmy wieksi i
starsi, wiec Ono bije młodszych, bo jest od nich wieksze i starsze.

[anet22]

Ja mam ksiązkę Tracy Hogg - tej słynnej zaklinczaki dzieci pt "Język
dwulatków". I tam ten problem jest szeroko omówiony. Polecam wszystkim mamom tę
leturę - nadaje sie dla rodziców dzieci od 8 miesiacy do około 3 lat.
Napiszę Wam w skrócie, co sądzi na ten temat autorka ksiązki.
Po pierwsze z takich rzeczy jak bicie innych się nie wyrasta. Wg pani Hogg
dzieci wyrastają tylko z butów, a z takich zachowań - nie. Owszem, ono może
się przeradzać w inny rodzaj agresji, np zamiast bicia innych dzieci będzie
szczypanie, ciągnięcie za włosy, itp - ale problem na pewno sam nie zniknie.

Więc tak: gdy widzimy, ze nasze dziecko bije inne dziecko, mówimy mu ostro: NIE
WOLNO BIĆ. Po czym wyprowadzamy je z pokoju na kilka minut, aby ochłonęło.
Idziemy z nim do innego pomieszczenia - najlepiej zeby nikogo w nim nie było i
siedzimy tam z nim. Nie wolno dziecka zostawiać samego ani broń Boże zamykac w
pokoju. Nie krzyczymy i nie bijemy dziecka. Siedzimy z nim (można w tym czasie
tłumaczyć dzicku, ze Arturka bolało gdy go udwrzyłeś - zależy w jkim nasze
dziecko jest wieku) a za kilka minut pytamy czy juz się uspokoiło. Jeśli
widzimy, ze jest spokojne, wracamy do pokoju. Podchodzimy do skrzywdzonego
dziecka i przepraszamy je wspólnie.
Za każdym razem gdy dziecko uderzy kogoś wyprowadzamy je z pokoju i
przeprowadzamy całą akcję od początku. Cel tego przedsięwzięcia jest taki, ze
dziecko ma sobie skojarzyć: Aha, gdy uderzę kogoś to nie mogę się dalej bawić
bo mama wyprowadza mnie z pokoju. Ale ja przecież lubię się bawić i nie chcę
opuszczać pokoju - nie mogę więc bić innych dzieci.
Trzeba pamiętać, zeby w tym czasie być spokoją i opanowaną.
Nalezy miec do swojego dziecka szacunek - nie krzyczeć i nie bić. Bo jeszcze
nikt nie oduczył bicia innych - biciem. Przeciez to paradoks jest! Bijemy
dziecko mówiąc: nie bij! (?)

Uczymy przede wszystkim przykładem, słowa dopiero w drugiej kolejności mają
wpływ na nasze dzicko. Pamiętajmy o tym.
Powodzenia
Anet

[anet22]

Przepraszam za te nieszczęsne literówki!

Anet

[janet3]

Własnie jestem w trakcie zamawiania tej książki

[mamapatryka]

a gdzie można zamówic taką książkę, chętnie bym poczytała bo problemów z
wychowaniem małego człowieczka coraz więcej..

[janet3]

mamapatryka napisała:

> a gdzie można zamówic taką książkę, chętnie bym poczytała bo problemów z
> wychowaniem małego człowieczka coraz więcej..


Możesz zamówić na www.klubdlaciebie.pl nie ma tej książki na ich stronie ale
maja w sprzedaży podaje nr. zamówienia
Poszukiwana pozycja znajduje się aktualnie w sprzedaży pod numerem
katalogowym 159012 - Język dwulatka, w cenie 14,90.
KLUB DLA CIEBIE
Jest to njniższa cena w internecie na allegro są w sprzedaży po 34 zł. chyba że
coś się zmieniło

[verdana]

Widzę tu dwa problemy. Po pierwsze co robić, gdy nasze dziecko bije inne
dzieci. Oduczać, wszelkimi sposobami, jesli bije, bo chce zabrac zabawkę, bo mu
sie coś nie podoba, czyli jeśli bije, bo jest agresywne(metoda opisana wydaje
się b. fajna). Ale też zachowac umiar. Jesli nasze dziecko nie bije innego,
tylko bije się "z nim" jest to często forma zabawy, której ja bym nie
powstrzymywała, tylko nauczyła reguł - nie wolno bić słabszego, mniejszego,
dotkliwie, używać przedmiotów, bić w krocze i twarz. Wiem, że to niezbyt
popularne, ale chłopcy szczególnie biją się i będą się bili. Oduczenie dziecka,
które nie jest agresywne, tylko czasem z kimś się pobije, albo odda, w ogóle
stosowania siły, jest może ideologicznie słuszne, ale okropnie utrudni mu życie
w przedszkolu i w szkole. Bo albo nie będzie umiało bawić się z chłopcami
(gdzie przepychanki są elementem zabawy), albo będzie umiało, cały czas mając
poczucie winy, że tak nie wolno i mama bedzie się gniewać.
Inna kwestia, to czy spotykać się z koleżanką, która ma agresywne dziecko. Moim
zdaniem, mimo że to przykre, należy maksymalnie ograniczyć kontakty. Ja
popełniłam taki błąd, gdy syn był mały, spotykałam się regularnie z
przyjaciółką, która miała agresywne dziecko. Efektem był strach mojego syna
przed wszystkimi dziećmi, tak ze w wieku 3 lat nie mogłam go posłać do
przedszkola (przy okazji - dorosły już syn kolezanki ma teraz w sądzie sprawę o
pobicie). Tak sobie myślę, ze my sobie beztrosko plotkujemy, podczas gdy nasze
dziecko boi się i jest regularnie bite - przecież na pewno to nie jest dla
niego korzystne!

Do verdana

[janet3]

Mam podobne zdanie do twojego.Też myślę że te nasze spotkania nie są korzystne
dla mojej córki i być może w przyszłości będzie bała się dzieci a jest jeszcze
inna możliwość że sama zacznie bićKtoś napisał żeby nauczyć dziecko bronić
się samej,,,,czyli uderzył idz oddaj,,,,ja nie chiałabym takich metod
wychowawczych wprowadzać bo wydaje mi się że dopoki córka jest małym dzieckiem
od załatwiania takich spraw są rodzice(oczywiście nie piszę tu o praniu
czyjegoś dziecka)Tak naprawde ciężko jest powiedzieć jaka metoda wychowawcza
jest słuszna ale mało odpowiednie szczególnie dla dziewczynki jest przywalenie
koleżance bo ta ją uderzyła bo w ten sposób jest to ogólne przyzwolenie do
bicia a przecież nie o to chodzi.Ja nie mam możliwości beztrosko plotkować z
koleżanką bo ciągle uważam na dziecko i jestem spięta i tylko patrze na ręce
jej syna.Chcę z koleżanką jeszcze pomówić o tym żeby się bardziej starała
zmienić tą sytuację ale niestety to bardzo delikatny temat matki bronią swoich
dzieci jak lwice i nie zawsze pozwolą sobie coś powiedzieć.

[monika291]

Owszem uważam iż nie jest dobrze kiedy jedno dziecko bije drugie,Ale uwazam
również że należy nauczyć dziecko się bronić bo nie może przez całe życie
ustępowac innym a jak zacznie od samego początku to tak już będzie.Jak zdaża
się podobna sytuacja w moim towarzystwie to namawiam moje dziecko do oddania
ale i również nie pozwalam aby wszystko było tylko dla niej narazie to
działa.Jak ona nie chce czegoś dać innemu dziecku które przedtem dało się jej
bawić w pełni swoimi zabawkami to ja jej zabieram i mówie teraz się tym pobawi
np Eryk a jak tobie się to nie podoba to ić ryczeć do swojego pokoju albo do
łazienki-Młoda wychodzi i po 10 sek wraca z bananem na buzi.Narazie to działa
gdzie ma oddac-odda potem ucieka do mamy ale jakoś sobie radzi beż obrażeń
Pozdrawiam
Monika Z Nikolą(29.07.03)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=10817538&a=20647857

[alpepe]

ja oddałam tak dziecku za moją córeczkę. Dopiero wtedy sie skończyło. Nie
rozumiem, jak możęsz do tego dopuszczać, by Twoje dziecko w Twojej obecności
było atakowane przez inne dziecko.

Do alpepe

[janet3]

Uderzyłaś nie twoje dziecko??Czy ja dobrze zrozumiałam??? Własnie staram się
nie dopuszczać do podobnych sytuacji ale nie wyobrażam sobie uderzyć cudzego
dziecka.

[alpepe]

dokładnie było tak: moje dziecko (wtedy 1,5 roku) zostało podaczas zająć
umuzykalniających zaatakowne piłeczką przez agresywnego trzyipółlatka. Więc
rzuciłam w to dziecko tak samo piłką, bo matka się tylko głupkowato uśmiechala,
że jej Kubuś to się w przedszkolu tak nie zachowuje a absolutnie nie skarciła
swojego dziecka. Jej dziecko juz na okow wyglądało na nieprawidłowo się
rozwijające, o czym zresztą dowiedziałam sie później. Mam gdzieś pisaninę, że
agresja nie prowadzi do rozwiązań, bo akurat w mojej sytuacji był to najlepsze
rozwiazanie. Określiłam granicę, zawarczałam na cudze potomstwo, które groziło
mojemu. Twoja sprawa, jak chcesz być pacyfistką i pozwalać, aby Twoje dziecko
miało limo pod okiem i poczucie skrzywdzenia, bo wólasna matka nie zareagowała.
Moje dziecko jest NIESTETY b. dobre, b. spokojne i niekonfliktowe. Boję się, że
inne dzieci będą próbowały jej wchodzić na głowę i juz teraz zastanawiam się,
jak wzbudzić w niej małego wojownika, kótry zaatakowany będzie potrafił się
bronić.
Przeczytałam swój post i obawiam sie, że nie zrozumiesz, ale trudno.
Pozdrawiam

[janet3]

Wiesz co nie bardzo rozumiem co ty mi sugerujesz....że pozwalam tłuc moje
dziecko??? Skąd wiesz że nie zaregowałam???Mam nadzieję że nigdy nie puszczą mi
na tyle nerwy żebym musiała walic piłką do cudzego dziecka.Jak dla mnie jest
sprawą niezrozumiałą jak dorosła osoba może się tak zachować.Między dziećmi
zawsze będzie dochodzić do bójek czy zawsze będziesz bić cudze dzieci w obronie
własnego dziecka??Czy dorośli ludzie nie załatwiają takich spraw w inny
sposób???Pomyśl że może twoje następne dziecko będzie agresywne(bo tego nigdy
nie można przewidzieć) i podniesie rękę na innego malucha a tu nagle podbiegnie
matka i strzeli twoje dziecko a to w ramach wychowaniaZbyt dużo agresji jest
w samej Tobie więc twoje porady chyba nie będą zbyt owocne.Tak tak najlepiej
wychowaj dziecko na wojownika a potem do wojska

Cyt.<Przeczytałam swój post i obawiam sie, że nie zrozumiesz, ale trudno.
Pozdrawiam

Hmmm Ty czytasz swój post a ja mam nie zrozumieć,,,,,szukam sensu ale go brak.

Pozdrawiam i życzę więcej spokoju

[alpepe]

Tak, dorośli załatwiają takie sprawy w następujący sposób:

"Zastanawiam się co robić dalej,z
jednej strony nie chce konczyć znajomosci z naprawde fajną dziewczyną a
drugiej chcę oszczędzić dziecku takich wrażeń.Czy miałycie lub macie podobne
sytuacje i co o tym myślicie???"

Wyżalają się na e-mama... a dziecko ma limo i żałosną minkę. Świetny sposób,
czemu sama na to nie wpadłam.
A co do sensu mojej wypowiedzi, którego wg szanownej mamy pacyfistki
pozwalającej bić w swojej obecności swoje własne dziecko, brak, radziłabym
zastanowić sie nad sensem własnych wypowiedzi, aczkolwiek to znów ćwiczenie
intelektualne z gatunku niemożliwych.

Alpepe bidulko

[janet3]

Czy ty biedna kobiecino masz coś z głową? To juz jakieś zachowania
psychopatyczne Mamusia od siedmiu boleści tłucze cudze dzieci,tylko uważaj bo
kiedys natrafisz na inną mamę która tak jak ty ma nierówno pod kopułką i wleje
i tobie i twojemu wojownikowi.Co ty z tym intelektem tak wyjeżdzasz czy masz
jakieś braki?

[janet3]

Rozumiem że dzieci między soba się biją,rozumiem że dziecko odda dziecku ale za
nic nie mogę zrozumieć i jeszcze nigdy tego nie widziałam żeby matka uderzyła
cudze dziecko.Najdziwniejsze że jeszcze do tego się przyznajesz

widać janet, gdzie cię boli, współczuję

[alpepe]

janet3 napisała:

> Czy ty biedna kobiecino masz coś z głową? To juz jakieś zachowania
> psychopatyczne Mamusia od siedmiu boleści tłucze cudze dzieci,tylko uważaj
bo
>
> kiedys natrafisz na inną mamę która tak jak ty ma nierówno pod kopułką i
wleje
> i tobie i twojemu wojownikowi.Co ty z tym intelektem tak wyjeżdzasz czy masz
> jakieś braki?

[amb25]

Mam ten sam problem - spokojne, dobre dziecko.
Jeśli rodzice nie są w stanie zwrócić uwagi swojemu dziecku to cóż, uważam, że
dobrze zrobiłaś. Ja kiedyś ugryzłam cudze dziecko, bo notorycznie mnie gryzło
(też 3 -latek) i - o cudzie - pomogło już mnie nie gryzł.
Też staram się nauczyć moje dziecko się bronić. Na razie osiągnęłam tyle, że
czasem nie pozwala sobie zabrać zabawek. I to najgorszemu łobuzowi w grupie
(chodzimy na zajęcia dla 2 latków). Jestem z niego dumna. I oczywiście go
chwalę. Ale mówię mu także, że malutka dziewczynka (najmłodsza w grupie)
płacze, może dałby jej jakąś zabawkę? I wtedy on często idzie jej coś dać.
Co do głónego wątku - mam znajomą której chłopczyk tez jest agrsywny, ale ona
stara się nad tym panować. Oczywiście, gdy atakuje mojego jest upominany lub
dostaje karę. Czasem wręcz nad nimi stoimy. Kiedy są razem zawsze staramy sie
być w pobliżu i w porę interweniować. Mam wrażenie, że ten chłopczyk jest po
prostu zazdrosny o uwagę mamy. Nie chcę interweniować w każdej sytuacji w
której moje dziecko jest "tłamszone" bo wtedy nauczy się, że zawsze go obronię.
A co jeśli nie bedzie mnie w pobliżu?

[alpepe]

no, są jeszcze matki, które potrafią zrozumieć słowo pisane. Moja córka jest
bardzo grzeczna, spokojna, potrafi się dzielić z innymi i mój mąż, który sam
jest również spokojnym i pokojowo nastawionym do innych człowiekiem martwi się,
bo chciałby, żeby mała "była postrachem piaskownicy", żeby biła inne dzieci i
rządziła, bo wtedy wiedzielibyśmy, że sobie poradzi. Ale na całe szczęście moje
dziecko jest duże na swój wiek i chyba nie będzie dupiate w przedszkolu. Staram
się nauczyć ją, że ma oddać zaatakowana i bronić swego w razie jakiegoś ataku,
ale u 2,5 latki to ciężkie , jak będzie miała ok. pięć lat, to poślemy ją na
sporty walki, to dlatego, że ja dobrze wiem, że moje dziecko ma swoją drogę i
sama będzie musiała liczyć na siebie.

Oko za oko?

[janet3]

Oko za oko ząb za ząb -czy właśnie tak dorośli ludzi powinni rozwiązywać
problemy i do tego z małymi dziećmi? Chyba żyję w innym świecieGdyby moje
dziecko podniosło rękę na inne to życzyłabym sobie żeby matka tego malucha
przyprowadziła do mnie córkę bo od karania jestem ja i nikt inny i ta sama
zasada obejmuje drugą stronę .Nie wiem co zrobiłabym matce gdybym zobaczyła że
ta gryzie moje dziecko albo je uderzyła,,,,,

[chwilka9]

Ja też próbowałam tej metody trzymania dziecka przed sobą ale chyba jest na to
za duży (4 lata) bo nie byłam w stanie go utrzymać. Ja siadam na nim i trzymam
go za ręce. On wtedy próbuje drapać, kopać trwa to ładnych kilka minut. Każde
dziecko jest inne i inaczej reaguje dlatego dość sceptycznie podchodzę do
literatury wychowawczej. Reakcja mojego syna: bije brata-idź do pokoju-nie
pójdę-wezmę za rękę to mnie uderzy i dostanie szału i to nie jest wtedy
uderzenie ale walenie we mnie czym popadnie-powiem że nie dostanie komputera to
jeszcze gorzej wpadnie w szał. On wie że nie wolno. To naprawdę nie jest takie
proste.

[agusiah]

Chwilka, ja z moim bijącym dzieci synkiem zastosowałam inną metodę - może Ci
się przyda. Chyba był wtedy młodszy trochę od Twojego syna, ale to nie
przeszkadza.

Moim zdaniem agresja u mojego dziecka wynikała z nieumiejętności wyładowania
wściekłości, złości i innych negatywnych uczuć. On potrafił w takim stanie
tylko walnąć najbliższą ofiarę na odlew. Na spokojnie (nie w czasie takiej
konfliktowej sytuacji) o tym pogadaliśmy - powiedziałam mu, że bić ludzi nie
wolno, ale można udarzyć inne rzeczy - np. z całych sił walnąć w podłogę, w
stół. I oto wiele razy, aż złość przejdzie albo łapka rozboli na całego (i też
wtedy trzeba się będzie zająć czym innym). Poduszka do tego celu jest kiepska,
bo uderzenie w nią nie boli . Gdy widziałam, żze wściekłość w maluchu
wzbiera, krzyczałam tylko: Bartek, podłoga!

Pomogło w zadziwiający sposób. Nie twierdzę, że to metoda na wszystkie dzieci,
ale czemu nie spróbować?

A, u nas nie działały pomysły typu: narysuj swoją złość, w takim stanie nie
mógł się nijak skupić na rysowaniu.

[chwilka9]

Dzięki za radę. Spróbuję i tej metody bo mam coraz mniej pomysłów.

[moi_betti]

U nas była podobna sytuacja z tym, że mój syn był bity, popychany przez kuzynkę
(w tym samym wieku), miał wyrywane zabawki.
Brat męża tłumaczył się, że ona już taka jest i nie dają sobie z nią rady (z
dzieckiem które miało 1-2 lata,szok ). Stwierdziłam, że to ich sprawa jak
wychowują dziecko, ale ja nie pozwolę by moje było bite. Musiałam ograniczyć
kontakty, a jak już dochodziło do nich to siedziałam blisko dzieci i reagowałam.
Upominałam ciągle małą,by nie biła, pchała itp.Rodzice byli przyzwyczajeni do
zachowania córki i dawali sobie spokój.


Póki dziecko jest małe to trzeba reagować. Mój ma teraz 3,5 roku i już sam
potrafi walczyć o swoje.Nie pozwala się pchać,ani bić.

[janet3]

Ja robie dokładnie tak samo chodzę za dziećmi krok w krok i obserwuję kazdy
ruch synka koleżanki, obie jesteśmy dość mocno całą tą sytuacją zestresowane co
za tym idzie spotykamy sie coraz rzadziej.Nasuwa mi się takie pytanie czy
stosunki nasze z innymi ludzmi czesto bardzo bliskimi bedziemy uzależniac od
tego jak dogadują się nasze dzieci?

[moi_betti]

Janet
wydaje mi się, że musicie przeczekać.
Nie będę Ci opisywać co się u nas działo, ale doszło do tego, że moje dziecko
chowało się, płakało na widok kuzynki. To oczywiśćie nie była wina kuzynki
tylko tego, że rozpieściłam dziecko.
Teraz gdy dzieci mają już po 3,5 roku, sytuacja wygląda inaczej, dzieci już
potrafią się razem bawić, ale i tak trzeba je obserwować.

Zrezygnowałam z kontaktów z rodziną męża ze wsględu na dobro dziecka.

[wilunia]

Mój syn jak był młodszy i miał ok. 1-2,5 lat to też bił i GRYZŁ!!!inne dzieci,
nas babcie, dziadków. Przyznam że czasami dostał klapsa (ale to nie pomagało bo
był bardziej agresywny). Tłumaczyłam mu że tak nie wolno, zabierałam na bok i
próbowałam zając go czymś innym. Byłam przerażona. Ale im wiecej mu tłumaczyłam
tym rzadziej robił takie rzeczy. Gdy skończył 3,5 roku przestał sie tak
zachowywać (teraz wpada w histerię i krzyczy - mam nadzieję że z tego też
wyrośnie). Trzeba być bardzo cierpliwym i dawać dziecku dobry przykład, a samo
zrozumie jak należ y postępować (lub jak mu starsze dziecko odda).