Wreszcie moja 9 - cio miesięczna córeczka zasnęła sama w swoim łóżeczku, bez cycusia, a ja zamiast cieszyć się - pochlipuję!! Tj, cieszy mnie fakt że być może w końcu moja mała zacznie się porządnie wysypiać,(jeszcze dwa dni temu budziła się do cycusia nawet co 20 minut), że skończył się w końcu jej rozpaczliwy płacz za cycusiem, ale z drugiej strony STRASZNIE mi brakuje naszego wspólnego zasypiania!! Ogromnie kochałam te chwile gdy maleńka zasypiała wtulona we mnie, mrucząc rozkosznie!....TAk ogromnie że ryczę jak bóbr, czuję że powoli kończy się jakiś etap w naszym - moim i Darii - życiu.
Ale musiałam nauczyć ją samodzielnego zasypiania, bo Daria nie potrafiła spać bez cycusia, pomijając nocne budzenie - moje maleństwo potrafiło wcale nie spać w dzień! Obawiam się że ten ciągły niedosyt snu mógłby bardzo negatywnie odbić się na jej rozwoju.
Oczywiście nie mam zamiaru jeszcze odstawić ją zupełnie od piersi, po prostu uczę ją jeść nie przez sen

ale i tak dołek mnie dopadł totalny! Podobnie miałąm gdy chowałam jej pierwsze noworodkowe ciuszki - czuję jak znowu COS sciska mnie za gardło na samo wspomnienie. A gdy wspominam nasz poród, pierwszy krzyk mojego cuda, mój strach i ból, i.... już ryczę zupełnie.. !
Powiedzcie czy macie podobnie, (może to objawy depresji?) co robić, aby nie czuć tak przejmującego smutku że czas tak szybko mija!