praca czy dziecko

[nika28wawa]

Witajcie
Chciałabym żebyście mi poradziły a właściwie obiektywnie spojrzały na mój
wybór w życiu - czy jest on logiczny czy.......?
Mam 31 lat, 2,5 roczną córkę a w grudniu straciłam prace. Mam oczywiście
dodatkowe dochody, no może nie co miesiąc ale jak mam przypływ gotówki to
wystarczający na miesiąc dwa. Dorabiam sobie ( pracując w mojej branży) jako
agent ( nie ubezpieczeniowy) i całkiem nieźle mi to wychodzi (choć szczerze
mówiąc wolałabym pracować na umowę o pracę). Średnio 2,5-6 tyś wyciągam, ale
nie co miesiąc ( oczywiście mamy z mężem jeszcze oszczędności).
Po przeczytaniu postów"straciłam pracę bo jestem kobietą" i po wielu
tygodniach myślenia postanowiłam urodzić najpierw dziecko a potem szukać
pracy. Tylko już chyba nie w branży bo jakoś mam uraz do tej działki
rynkowej - nie ważne jakiej. Dużo ludzi ( i to na wysokich stanowiskach)
mówiło mi że jestem dobrym specjalistą w swojej branży, znam rynek, dobry
analityk, rewelacyjna intuicja, dobry negocjator. Ale powiem wam szczerze że
chyba mam tej mojej branży dość. Ale to nie jest najważniejsze teraz.
Chciałabym żebyście obiektywnym okiem powiedziały/ powiedzieli mi czy
myślicie, że dobrze wybrałam? Tzn dziecko a nie kariere. Cały czas o tym
myślę. Nie wypadnę z obiegu, bo cały czas jeszce się utrzymuje z tej branży,
ale mam wątpiliwości i sama nie wiem jakie, i w ogóle.......
To trudny wybór dla mnie i mojego męża. Ale chcemy mieć dwoje dzieci i myślę
że lepiej teraz niż za kilka lat. Z różnych powodów - same wiecie.
Jeszcze tylko informacyjnie- decyzja praktycznie podjęta ale chcyba szukam
oparcia w waszych postach.
Pozdrawiam
Nika

[yagga1]

wiesz,prawie każda branża jeśli jej się przyglądniesz całkiem z bliska wydaje
się być dość paskudna pod tym czy innym względem... To tak na marginesie. Ja
myślę - ale to jest bardzo indywidualna sprawa - że jeśli w ogóle chcesz mieć
drugie dziecko, to lepiej teraz niż później - wiadomo, raz biologia, dwa, że da
Ci to czas na zastanowienie, czy drabina po której sie dotąd wspinałaś jest
przystawiona do waściwej ściany. No i łatwiej Ci będzie wrócić do życia
zawodowego będąc młodszą, kiedy dziecko będzie miało powiedzmy te dwa, trzy
latka, a Ty te 35. A jeśli jesteś inteligentna, przedsiębiorcza, poradzisz
sobie także po przerwie. Według mnie, podjęłaś dobrą decyzję i nie ma co brnąć
w lękowe rozważania, czy aby napewno masz rację. Wsłuchaj się raczej w intuicję.

[elza78]

w polsce realia sa takie, chcesz robic kariere zawodowa to sobie kota kup a
nie mysl o dziecku

[mamalgosia]

Mnie się wydaje, że decyzja jest dobra. Oczywiście nie trzeba
wybierać: "dziecko czy praca", bo często da sie to pogodzić. Ale jeśli masz
możliwości, chesz, sytuacja finansowa pozwala i nie "wypadniesz z obiegu", to w
czym problem? Niech dziecko ma mamę tylko dla siebie przez jakis czas.
A zcekac nie ma na co
Powodzenia!

[ahniszka]

jedyna rozsądna decyzja. Przecież, z tego co piszesz, nawet mając dziecko możesz utrzymywać kontakt z dotychczasową pracą (choćby jedno małe zleconko). Trudno wyobrazić sobie bardziej komfortową sytuację - jesteś "na bieżąco" siedząc w domu, dziecko rośnie, a Ty spokojnie podejmujesz decyzję co dalej (tym spokojniej, że żaden macierzyński Ci się nie kończy i nie musisz z dnia na dzień zostawiać dzidzi). Coraz więcej osób zaczyna doceniać pracę w domu; na czas małego dziecka to jest jak znalazł.

[nika28wawa]

Właśnie dziś się dowiedziałam ( całkiem niechcący) że Pan u którego sobie
dorabiałam powoli i skutecznie przechwyca moje kontakty, klientów i sam sobie
zarabia dla swojej firmy. A ja coraz częściej zostaje z kwitkiem. I co tu robić?
Niedługo pewno zostaniemy z jedna pensja. Koszmar. A już zaczeliśmy się starać
o dziecko. Mamy oszczędności, że wystarczą na około rok. Ale życie w ciągłym
strachu o kase. Cholera Ci pazerni faceci....
I co dalej? Czy ja zawsze musze mieć pod górkę?
I co o tym sądzicie? Zostać przy swoim postanowieniu? Ja jestem w stanie
poświęcic oszczędności dla nowego bobo. Ale czy mój mąż? Aż boje się z nim
rozmawiać na ten temat. Bo to facet a jak każdy facet będzie za kasą.
Poradzcie, podnieście na duchu, bo na razie to jestem sama. Z mężem jeszce nie
rozmawiałam i nie mam siły jak na razie. Powalił mnie news że Pan Piotr rozwija
moje pomysły, mój rynek, mój produkt. KOSZMAR
Nika

[niusianiusia]

ja bardzo lubię swoją pracę, jest moim życiem , pasją i jak to mówił mój
znajomy, jest lepsza niż sex... poprostu mam powołanie do swojegoi zawodu.
Po urodzeniu synka zycie zwryfikowało moje wcześniejsze wyobrażenia. Nie byłam
w stanie pracować. Pół roku spędziłam tylko z dzieckiem. Załatwiałam tylko
sprawy konieczne i wynikajace z prowadzonej przeze mnie działanosci
gospodarczej. Po pół roku znalazłam dobrego klineta i zaczełam robić różne
dorywcze tematy. Zazwyczaj pracowałam wieczorami, po całym dniu zajmowania się
synkiem. Po kolejnym pół roku trafił mi się normalny pełnoetatowy temat.
Ogromnym wysiłkiem wykonałam zlecenie, słuchajac jeków mojej mamy, która
zajomwała sie w tym czasie synkiem. Teraz trafił mi się kolejny temat od tego
samego klienta, potwierdzajć tym samym dobre wykonanie pierwszej pracy. W duszy
odżyłam, mam wrażenie, że zniknęły początki depresji, w którą wpedzało mnie
siedzenie w domu. Jestem strasznie zmęczona, ale czuję, ze odzyskuję kontrolę
nad swoim życiem i jest mi z tym bardzo dobrze. Nie potrafię zamknąć się w domu
i całkowicie poświęcić się dziecku. Też myślę o drugim dziecku, ale już nie za
wszelką cenę. Jeśli się uda to dobrze, jeśli nie to trudno.