noworodek a duuuuży pies

[agawi26]

Hej Czy znajdzie się tu ktoś, kto najpierw wziął do domu dość dużego psa
(np. owczarek niemiecki), a półtora roku później urodził dzieciątko??? Przede
mną (za jakiś miesiąc) konfrontacja - zakochana w nas półtoraroczna sunia
będzie musiała zrozumieć, że nasza miłość do niej zostanie podzielona -
między nią i nowego członka stada. W sumie chyba wiem, co robić, jak działać,
żeby nastąpiła akceptacja, żeby sunia uznała Maleństwo za prawowitego członka
stada, ale jeśli jest ktoś, kto przeżył taką sytuację powiększania stada,
proszę o kontakt; zawsze dobrze posłuchać rad, pewnie są sytuacje, których
nie jestem w stanie przewidzieć i się do nich przygotować... Z góry dzięki

[jasminar]

pierwsze dziecko urodziłam posiadajac 6letniego dobermana zazdrosnika nad
zazdrosnikami.Prawda jest taka( a jestem szkoleniowcem i sedzia kynologicznym)
ze jest mnostwo roznych sztuczej ułatwiajacych akceptacje ale pies musi sam
poprostu oswoic sie i przyzwyczaic do nowej sytuacji i zreguły skutki sa
pozytywne.Teraz kilka tygodni temu kupilismy cane corco narazie pies ma 4,5
miesiaca a ja ridze w maju wiec do tego czasu wyrosnie z niego wielkie psisko
czas pokarze jak bedzie nie ma co sie martwic na wyrost oczywiscie inna sprawa
to taka zeby pies wogole przed dzieckiem po dziecku w trakcie czy bez dziecka
nie zdominował nas bo w tedy ojawia sie spory problem

[agata.23]

No więc ja tradycyjnie będę czarną owcą wśród wypowiadających się na ten temat.
Mój mąż ma psa od 5 lat - amstaff, jest to przede wszystkim jego pies.
Poznaliśmy się kiedy Max mial 1,5 roku więc był to już prawie dorosły osobnik.
Mój mąż pozawalał psu na wszystko, bo swojego czasu było to jednyne oczko w
głowie, zero dyscypliny, zero zakazów aż do momentu ciąży. Musieliśmy
wprowadzić duże zmiany, oduczyć psa skakania na nas, włażenia do łóżka,
ciągnięcia na spacerze itd. Niestety pies był już na tyle dorosły (3lata) że
nauka szła w las a z miłego psiaka zrobił się bandyta, który na spacerze
czychał na inne pieski. W efekcie nie było mowy o tym, żebym w ciąży poszła z
psem na spacer i skończyły się wyjazdy na wczasy, bo z tak groźnym psem to nas
nigdzie nie chcieli. Dziecko przyszło na świat, pies nauczył się gdzie jest
jego miejsce i było do czasu ok ale jak synek zaczął raczkować i interesowac
się psiakiem to przestało być zabawne. I oczywiście wczesniej pies miał
pieluszchę dziecka i był przyzwyczajany do dziecka, wąchał, polizał itd. Kiedy
dziecko stało się ruchliwe Max go zaczął traktowac jak szczenię i to nie zawsze
jest dobre w skutkach, bo przyduszanie pyskiem dziecka do podłogi nie było
rzeczą zabawną. Pojawiła się tez zazdrość o męża i wymuszanie przewodnictwa w
stadzie - no koszmar. Weterynarz doradzał nam kastrację psa na co mąż się nie
zgodził i na obecną chwilę pies nie ma kontaktu z dzieckiem. Izolujemy Maxa, co
dało równiez zły efekt, bo pies jest osamotniony, poza rodziną i szjbę ma chyba
jeszcze większą.
Powiem tylko tyle, czesto jak się bierze pupila to się człowiek nie zastanawia
nad tym, że życie w ciągu 13 lat może się zmienić, że to jest zwierze a nie
człowiek i hierarchia powinna być od samego początku. Teraz mamy problem a
ludzie nas obwiniają i mają rację ale naprawde nie wiedzieliśmy, że tak się
stanie. A żeby nie było, że to taka rasa to cichy kundelek moich rodziców
ugryzł już raz z zazdrości moje dziecko i zawsze się rzuca do niego jak
przychodzimy w odwiedziny. Kwestia ułożenia psa tyczy się każdej rasy.
Pozdrawiam.

[marysia130]

To ja mam podobny problem. Z tym, że pies to 6-letnia suka doberman. Do tej
pory oaza spokoju, łagodność w najczystszej postaci i wariatka do zabawy. jak
mały sie urodził to wąchała z daleka, dochodziła, wąchała rzeczy. Jakos byłam
pewna, że nie będzie problemu. Ale ten problem się pojawił jak mały zaczął
chodzić i coraz intensywniej domagac się o względy psa a pies chyba zazdrosny,
chyba trochę przestraszony jego piskami, krzykami i waleniem rączkami w psi
zadek zaczął małego poczatkowo unikać a później się odszczekiwać. Dla dziecka
takie ostrzegawcze szczeknięcie, warknięcie to był sygnał do zabawy, ze strony
psa ostrzeżenie. I ostatnio mały zaatakował psa od tyłu a pies odwrócił się
energicznie z otwartym pyskiem i trafił na rączkę. Dziecko wystraszone, pies
jeszcze bardziej i teraz izolujemy ich od siebie tak jak u Ciebie. Pies
osowiały, mały omija ją szerokim łukiem a ja mam dylemat i się boję. Niby to
nie było ugryzienie bo nawet śladu nie ma. Ale... Pies jakby chcąc to nadrobić
dochodzi do dziecka, powącha, czasem liźnie ale ja mam stres ogromny jak to
widzę i nawet nie mogę się naturalnie zachowywac tylko zaraz ich odganiam od
siebie. Tak sobie myślę, że aby do czasu jak Mały będzie mówił i da mu się coś
wytłumaczyć bo jak narazie na moje nie wolno nie reaguje

[sylvia_b]

Mój brat miał 5-letniego owczarka niemieckiego i to nawet nie rasowego, ale
przybłędę pomieszanego najprawdopodobniej z kaukazem, ale miał go od
szczeniaka. Kiedy urodził im sie synek pies przejął sie rolą pilnowacza. Nikomu
obcemu (tzn takiemu, którego nie znał) nie pozwolił podejść do wózka. Aha, a
jak bratowa miała mdłości w ciąży to się bał, że jej sie coś złego dzieje
Jak mały zaczął raczkowac mógł z psem zrobić wszystko. Po prostu wchodził mu na
głowę i tak jest do dziś. A pies za swojego przewodnika uważa moja bratową
własnie, brata sie bardziej boi. I bez problemu zaakceptował małego.
Fakt faktem, że od szczeniaka wiedział gdzie jest jego miejsce w tym rodzinnym
stadzie i nie pozwolono mu na próby dominacji.

[hossa76]

Mam 1,5 rocznego berneńczyka (45 kg). Nie boję sie o jego reakcję, bo
specjalnie szukalam takiego rodzinnego i opiekuńczego pieska. Został wzięty z
pełną odpowiedzialnością i myślą o dzieciach. Zresztą jak widzę go z innymi
dziećmi, jaki jest delikatny i spokojny to się nie martwię. Wiem, że jest
troszkę rozbrykany ale jakoś mnie to nie stresuje.
Pozdrawiam

[zabkamala1]

A ja w domu mam 3 letniego boksera i 1,5 rocznego labladora i póki co jestem
dobrej myśli, że się zintegrują, a czas pokaże

[ania1806]

Ja mam w domu 4 letnią amstaficzkę i też mam nadzieję że maluszka zaakceptuje.

[mnadmorska]

ja tak miałam. Sunia, ukochana, owczarek własnie, miala ok. 5 lat, kiedy
urodził się synek. Nie bylo zadnych problemow, absolutna milośc, suki sa
świetne. Przy nas generalnie "olewała" małego, ale tak sympatycznie - czasem go
liznęła, czasem zwiała, kiedy ciągnął ją za ogon, ale kiedy synek zostawał z
kims innym (np. z dziadkami) zmieniała sie w najlepsza opiekunke i nie
odstepowała jego łóżeczka. Owczarki sa znakomite w roli opiekunow, tak ze
podejdź do tego spokojnie, bez histerycznych ruchow typu izolowanie od siebie
psa i dziecka, krzyczenie na psa. Bedzie ok, a dziecko wychowywane z psem to
rewelacja.

no dobra a dziecko i psi wariat?

[matylda.fm]

Mam 4 letnia foksterierke. To bardzo ale to bardzo żywotna istota. Czasem
jakiego s psa próbuje podszczypnąć ale na człowieka nigdy pyska nie otworzyła.
Jest tak pozytywnie nastawiona do ludzie, że przypuszczam , że włamywacz wyszedł
by wycałowany i obskakany razem z połowa dobytku a pies by machał ogonem.
Problem w tym że pies jest bardzo skoczny i dosc wylewnie okazuje uczucia. Do
tego mimo że wie co mu wolno a czego nie jest moim pupilkiem i boje się jak
będzie z problemem zazdrości.
Coś powiecie o terierach?

[jasminar]

Byc moze wywołam usmiech na czyjejs twarzy lub moze oburzenie ale prada jest
taka ze kzdy musi znac swoje miejsce w stadzie i to bezwzgledu czy mamy dzieci
czy chcemy miec.Bandyte mozna zrobic nawet z yorka fakt ze nie bedzie taki
grozny jak np amstaff ale za to bedzie napewno cholernie upierdliwy)

[matylda.fm]

hehehehheeh wizja yorka bandyty sprawiła że ze szceścia prawie oplułam monitor
Moje zadatków na bandytę nie ma ale te napady miłosci....

[ania_czarna]

Ja mam w domu 1,5 rocznego Goldena. Antek jest wesołym, szlonym wrecz i
niewyzytym psiakiem!Energia rozpiera go na każdym kroku. Waży 37 kg i jest duży
jak na Goldna. Z moioch obserwacji wynika,ze nie przepada za dziećmi i jest
naprawde niezadowolony z ich towarzystwa..Ni ewiem, to dziwen, bo ta rasa ponoc
jest jak najbardziej za towarzystwem oraz za dziećmi..Nie wiem, zobaczymy co to
bedzie. Martwie się tez o romziary Antka, bo niewiele trzeba, a potrfai przez
przypadek zrobić krzywde..Jak nam się nie uda z maluszkiem, to pies pojedzie na
wieś do teściów, bedzie mu tam dobrze. Nie martwy się na zapas.

[alopakk]

no to My mamy podobnie
mam labradora 2 letniego. Leon też ma wiele wiele energii waży 38 kg czyli masa
jest ogólnie jest kochany ale wcale nie jest delikatny ma w nosie czy kogoś
uszkodzi w trakcie zabawy nie ukrywam ze troszkę sie obawiam bo rodze za 2
miesiące, ale czas pokaże. znajomi maja boksa 3,5 letniego i 3 letnia córke
pies zachowuje sie bardzo dobrze mam nadzieje że nasz leon tez. jak sie
spotykamy to w miare dobrze reaguje na ich corke czasami moze niechcacy
przewrocic jak leci z jakas zabawka albo bawi sie z ich psem
mam nadzieje ze nasz szaleniec sie poprawi i bedzie opiekunem dla naszego
dzidziusia.

[ania1806]

Amstafy wcale nie są groźne dla ludzi, jeśli są oczywiście dobrze wychowane,
moja sunia wszystkich gości wita tak, że ogon jej się chce urwać.

[mnadmorska]

Matyldo, ja mam ten sam problem.
Po mojej suni (pisałam kilka postow wyżej, aniele prawdziwym) zafundowałam
sobie mieszańca, terieropodobnego. Świetny kompan dla syna, ktory ma obecnie 13
lat prawie. Pies jest super, przyjacielski, tylko istny wariat - jakos sobie
nie wyobrażam, zeby uszanował maleństwo i zrozumial, że na nie skakac nie wolno
i że to nie jest piszczaca zabawka ("kot to nie jest zabawka i nie pokojące
jest, kiedy piszczy", przeczytałam kiedyś w "Poradniku dla psa"). No własnie,
nie wiem, jak się zachowa, pozostaje miec nadzieję, ze jednak okaże się
przytomny, w każdym razie liczę na to, bo co innego mi pozostaje

[jasminar]

Psy maja tak samo rozna psychike jak ludzie jeden jest wstanie zaakceptowac
dana sytuacje inny nie dopoki nie bedzie konfrontacji nie przekonamy sie

[mileczka77]

Hejka,

ja tez jestem wlascicielka olbrzyma na 4 lapach, ma juz 8 lat i do tej pory to
on byl naszym pupilkiem, tez obawiam sie co bedzie jak dzidzia bedzie na
swiecie jak zareaguje. Najbardziej boje sie o ten czas raczkowania dzidziusia i
ciekawosci otaczajacego swiata w tym na pewno psa. Zobaczymy jak bedzie. Mam
nadzieje, ze wszyscy - lacznie z psem - odnajdziemy sie w nowej sytuacji.

Pozdrawiam

[jasminar]

a wiecie kiedy robi mi sie przykro i zal kiedy mamy tego swojego 4 noga
kochamy go jest z nami dosc długo i nagle pojawia sie dziecko a my rezygnujemy
z psa bo cos nie pasuje,jak łatwo potrafimy zrezygnowac z tej pozornej chyba
miłosci ( a takie sytuacje tez sie zdarzaja) mam nadzieje ze Wam sie uda!!!

[fraglesska]

mam prawie dwuletnią sunię posokowca. myślę, że daliśmy jej całe serce i
charakter ma boski. ale też mi się wydaje, że nie potrafi często być delikatna.
jak się wita idzie na całość. może nie waży tyle co labrador ale wystarczająco
dużo żeby z tej radości przewrócić nawet czteroletnie dziecko. spodziewam się
synka w kwietniu i mam nadzieję, że sunia zaakceptuje nową osóbkę w stadzie.
wiem, że trzeba podejść do sprawy psychologicznie. nowy członek stada musi się
pozytywnie psu kojarzyć. nie chciałabym żadnego konfliktu bo za żadne skarby jej
nie oddam. rodzina śmieje się że napewno będzie "starszą siostrą" dla maluszka.
a nawiązując do postu jasminar:
faktycznie przykro jeśli tą bezgraniczną psią miłość człowiek tak łatwo odrzuca
albo z powodu pogryzionego fotela, domniemanej alergii czy innych głupich
wymówek, za którą kryje się po prostu wygoda. biorąc psa pod swój dach jesteśmy
mu winni godne i szczęśliwe życie.
powodzenia pozdrawiam

[jasminar]

własnie fraflesska tak sie niestety dzieje mam wiele sygnałow o takich
sytuacjach i wsciekam sie na nie strasznie!!!!!!!!

[agawi26]

U mnie jest tak, że nawet panie ekspedientki w osiedlowym sklepie pytają, jak
sobie to wyobrażam. Psina jest naszym pierwszym "dzieckiem" - naprawdę wiele
się przy niej nauczyliśmy. Śmiem podejrzewać, że prędzej podjęlibyśmy z mężem
decyzję o rozejściu się, niż oddaniu psa... Tym bardziej, iż poza olbrzymią
trójstronną miłością w naszym stadzie jest problem - sunia ma atopowe zapalenie
skóry. Kilka osób sugerowało: po co nam pies z problemami, a teraz dziecko...
Wierzę, że sunia obdarzy taką samą miłoscią Maleństwo, jak nas. A my ani razu
nie dopuściliśmy do siebie myśli, że z powodu dziecka, moglibyśmy psa oddać:
komukolwiek i gdziekolwiek... Przecież teraz, gdybyśmy ją oddali, to tak,
jakbyśmy oddali własne dziecko, prawda???

[hossa76]

fraglesska napisała:
faktycznie przykro jeśli tą bezgraniczną psią miłość człowiek tak łatwo odrzuca
> albo z powodu pogryzionego fotela, domniemanej alergii czy innych głupich
> wymówek, za którą kryje się po prostu wygoda. biorąc psa pod swój dach
jesteśmy
> mu winni godne i szczęśliwe życie.
Niestety niektórzy biorą sobie zabaweczkę na 5 minut, bo taki śliczny był, taki
malutki i milutki... a potem won. Sama mam takich "znajomych" co praktycznie
doprowadzili do śmierci swojej "ukochanej" suni. Najpierw spała z nimi w łóżku
a jak się pojawił dzidziuś to nawet wstępu do domu nie miała. Nie doszczeniła
się do końca, a koleżance szkoda było kasy na operację (wolę za to kupić coś
dziecku...).
Dla mnie jak się decydujesz na posiadanie czegoś żywego to oznacza to
odpowiedzialność i przemyślane działanie, a nie kierowanie się chwilą. Żywe
stworzenie to nie zabawka, czuje i cierpi. Jaki przykład dają ludzie swoim
dzieciom, jeśli nie uczą opieki nad słabszymi i odpowiedzialności...
Przykre to ale na szczęście nie wszyscy są takimi, przepraszam za słowo,
bydlakami...
Pozdrawiam wszystkie przyszłe mamy i ich czworonogi duże i małe.

[karolcia86]

Psa jak i dziecko trzeba kochać mądrą miłością. Jeżeli dorośli są przewodnikami
i hierarchia jest zachowana to myślę, że wszystko się ułoży.
Mój owczarek nie jest jakoś szczególnie wylewny w stosunku do synka, ale nie
dochodzi między nimi do żadnych niepożądanych sytuacji. A dziecko też uczy się
szacunku dla zwierząt i wie że nie na wszystko w stosunku do psa może sobie
pozwolić. Jednak jak są razem to staram się cały czas pilnować czy wszystko
gra.

[beata761]

Ja też mam dużego psa i za 4 tyg. pojawi się nasza pierwsza dzidzia. Nie
wyobrażam sobie innego scenariusza od tego ,że sunia zaakceptuje małą. A do
białej gorączki doprowadzają mnie ludzie , którzy pytają: Co zrobicie z psem
jak sie dziecko urodzi ?

[mam6lat]

dziecko i pies - ja się boje tego połączenia;
boje sie jak sasiedzi do windy wchodzą z "niezabezpieczonym" psem,
boję sie o psa rodziców choć siedzi w boksie i puszczany jest nocą na ogród,
włos mi się jeży jak oglądam fotki dziecka w towarzystwie psa na forum...
od kiedy mam dzieci "dmucham na zimne"
mam przyrodnicze wykształcenie
i nigdy nie zrobiłam krzywdy zwierzęciu, ale gdybym miała psa i obawy jakie mam
z żalem, ale bym go uśpiła....
kiedyś pogryzł mnie zaprzyjażmiony pies sąsiadów - wilczur
i piesek kundelek cioci - straszna zadziora

[hossa76]

ty chyba masz naprawdę 6 lat...

[matylda.fm]

Ja wychowałam sie z psem, moja kuzynka z psem, druga kuzynka z psem, syn kuzyna
z psem syn kuzynki z psem( i to rottwailerem) wszyscy zyjemy, i zadne z nas
nigdy nie zostało ugryzione przez własnego psa.
Do furii doprowadza mnie gadanie w rodzinie Męża( tam nikt żadnych zwierząt
nigdy nie miał) "ale jak bedzie dziecko to psa oddacie?"
Jedyne co dopuszczam to zawiezienie psa do mojej Mamy na jakieś 2 tyg jesli
bedzie cięzko poradzić sobie i z dzieckiem i z psem ( wymaga duzo zabawy i
spacerów bo ma wprost olbrzymie zasoby enegrgii) ale to dla psa żadna nowość,
mieszkał 3 lata ze mną i z Mama i czasem podrzucamy go Mamie na kilka dni.

nie wyobrażam sobie uśpić psa bo bedzie dziecko!!! ak decydowałam się na wzięcie
szczeniaka wiedziałam że doxczeka mojej ciazy i jakoś bedzie trzeba ułozyć jego
stosunki z maluchem. Może nie być łatwo ale nie ma zamiaru sie poddawać tylko
dlatego że "jedna pani drugiej pani" mówi że pies i dziecko to niewykonalne

[jasminar]

mam6lat przykro to mowic ale twoje stwierdzenia sa chyba objawem kretynizmu

[alopakk]

[obietnica_poranka]

Wypowiedź mam6lat swiadczy nie o kretyniźmie ale o absolutnym braku
przyzwoitości.Wzięłam sobie psa ale teraz mi przeszkadza więc zabije zywą
kochajacą istotę.Podłość ludzka nie zna granic.
Boże skąd się biorą tacy ludzie!!!

[y_y]

według mnie - nie do konca świadczy o kretynizmie. nie zamierzam bronic
obietnicy_poranka, być moze kiepsko sformułowała swoją wypowiedź, ale fakty wg
mnie są takie:
- znajomy ma duzo psów. jednego bardzo ulubionego. uśpił go natychmiast, kiedy
pies bez żadnych ostrzeżeń, zupełnie znienacka i bez powodu ugryzł go poważnie w
rękę.
- mamy bernardyna. pies nie ma wstępu do domu - i tak był nauczony od poczatku.
ale pod żadnym pozorem nigdy nie zostawię z nim dziecka. dwa razy pogryzł osoby
bardzo dobrze mu znane, rowniez bez wyraźnego powodu. domowników nigdy nie
ruszył. to ma na swoje usprawiedliwienie
- nie wierze w psa jako "członka rodziny". to jest przede wszystkim zwierze,
genetycznie ukształtowane na przetrwanie i walkę o pozycję. no wiem, ludzie też
tak mają. tyle ze oprocz tego mają uczucia wyższe pozwalające im na inne niż
siłowe rozwiazywanie konfliktów w stadzie.

a noworodek i kot...?

[lily-25]

my wzięliśmy małego kotka, a niedługo potem dowiedzieliśmy się o ciąży. Troszkę
się obawiam jak to będzie, ale nie wyobrażam sobie teraz że mogłoby tego kotka
nie być. Czy ktoś ma jakieś doświadczenia z małym dzieckiem + kotem?

[jasminar]

a wczym niby ten kotek miałby przeszkadzac???

[lalhuna]

niw wiesz????
kotki kładą się na dziecku kiedy ono śpi
i wysysają mu oddech.
dziwię się, że nie wiedziałaś.

a poważnie to ja bym się zaineresowała kwestią toksoplazmozy.
ale bez paniki!

[mamanatalki3]

mam owczarka niemieckiego (10 lat) i coreczke (1,5 roku) - tak dobranej pary
jeszcze w zyciu nie widzialam. Pies oczywiscie na poczatku nie byl bardzo
zadowolony z nowej lokatorki, bo musial zrezygnowac z paru przyzwyczajen i
zaakceptowac nowego czlonka stada, ale nigdy powtarzam nigdy nie wykazywal
wobec niej agresji!! Najwyzej schodzil z drogi. Oczywiscie, ze posiadajac psa
trzeba bacznie przygladac sie tym wzajemnym kontaktom, ale uwazam, ze izolacja
psa jest najwiekszym bledem, jakim mozna zrobic - moze to dodatkowo wzbudzic w
nim agresje i niechec do dziecka. Pomysl z usypianiem czy oddawaniem do
schroniska pozostawiam bez komentarza

[jasminar]

potwierdzam najgorsza jest izolacja

[iw1978]

To chyba kwestia podejścia. Jeśli pies zna swoje miejsce w stadzie,
pewnie nie będzie problemu. Ja posiadam wprawdzie miniaturowego
jamnika, ale przez całą ciążę byłam raczona opowieściami o wrednych
jamnikach, które okaleczyły dzieci. Czułam się chwilami, jakbym miała
w domu urodzonego mordecę . Rzeczywistość okazała się dużo łatwiejsza.
U znajomych z kolei pies (mastif -90kg) potrzebował roku, żeby się w
nowej sytuacji odnalweźć. Początkowo był obrazony na cały świat i niszczył demonstracyjnie dziecięce zabawki, ale teraz jest ok.

[maadzik3]

Mysmy mieli szetlandzika (wiec raczej malego pieska) gdy Mlody sie urodzil.
Sunia byla troche na nas obrazona, ale Mlodego zaakceptowala od razu i bez
oporow. Jak masz konkretne pytania pisz na priva.
M.

[malwisienia]

mam 6 letnia rotweilerke, 3 koty i roczną córkę, suka owszem była na początku
zazdrosna, ale już jest dobrze, gdyż od początku poświęcałam jej dużo uwagi i
okazywałam, że jest równie kochana i ważna jak wtedy gdy nie było dziecka; koty
są troche inne-należną im porcję uczucia i tak wymuszą w odpowiedniej dla siebie
chwili

[malgorzata23c]

Hej ,ja mam owczarka niemieckiego,który wogule dzieci nie lubi.Kiedy urodziła
nam się córeczka pies miał 7 lat, na pączątku bał sie wejsć do pokoju w którym
przebywało dziecko, po jakimś tygodniu zaczoł ją obwachiwac i wkońcu ją
zaakceptował, teraz córka ma 18m-c pies jest "zakochany" w niej a ona w nim
robi co chce z nim(bije, wjeżdża wuskiem w niego,kopie ,wczesniej wkladała pace
do jego oka)nawet nie warknie no chyba że naprawde mocno go udeży,wtedy
ucieka.Ale i zawsze sie znim dzieli słodkościami"przekupiła go") .Pies ma
instynkt,i wie że ma maleństo bronić i cierpliwie znosic dziecka wybryki

[mamalgosia]

Myśmy mieli wilczura, ale w ogrodzie. niestety gdy urodził się synek, nie
wypuszczaliśmy psa. Zrobił sie bardzo nieprzewidywalny, warczał itp. Nie
zaufałabym mu absolutnie

[hevel1]

Moja ciocia miała psa- wyżła, nie bardzo znam się na rasach, ten był duży i
krótkowłosy. Przyjechała do nas kiedyś w odwiedziny , moja siostra miała 2
lata, i nie interesowała się tym psem wcale, bawiła się spokojnie pies stał
jakieś 1,5 metra od niej , tyłem do niej i nagle bez powodu błyskawicznie
odwrócił się i złapał zębami za szyję. Dodam,że właściciele -ciocia i wujek
byli w tym samym pokoju. Złapał ją lekko bo była tylko rana a wszyscy
włściciele psów chyba wiedzą co mógłby zrobić. No ale ciocia broniła swego
pupila, twierdziła, że szkolony, grzeczny, i po prostu coś mu się pomyliło. Po
kilku latach cioci urodziła się wnuczka, oczywiście wychowywała się z psem,
bawili się nawet, a kiedy mała miała ok. 2 lat historia powtórzyła się i pies
(znowu bez żadnej przyczyny) zaatakował tylko skończyło sie to dużo gorzej bo
złapał dziecko za główkę. Obecny był przy tym ojciec dziewczynki, zaczął się
jakoś z tym psem szarpać - dziecko do szpitala, pies na obserwację. Weterynarz
zadecydował,że trzeba go uśpić bo miał chyba coś nie tak z głową nie wiem
dokładnie. Wiem, że ciocia bardzo po nim płakała, choć jej wnuczka dalej
przebywała w szpitalu.I co wy na to? Ja osobiście umarłabym ze strachu mając w
domu małe dziecko i psa. Przecież to wystarczy sekunda, a chyba każdemu nawet
najlepiej ułożonemu psu zdarzy się nietypowo zareagować w sytuacji jakiegoś
stresu. Dodam, że tamten wyżeł mieszkał przez cały czas z dzieckiem w jednym
mieszkaniu a nie widywał go tylko np raz w tygodniu.I był bardzo zadbany,
szkolony, tresowany regularnie.

Barwo... dziecko na swiat, a pies "won"

[clk]

Moja znajoma tak zrobila.
Piekny rodesian risback (nie jestem 100% pewna czy tak sie pisze), pisek
kochany, do zabawy, dziecko sie pojawilo, pies nie mial wstepu do domu (siedział
w KLATCE przed domem). Bo zrobi krzywde dziecku (a wiadomo to skad?)
Pies wył codziennie. To było wycie rozpaczy.
Po roku pies uciekł.
Zenada dla mnie.

Trzeba ponosic konsekwencje swoich czynow.

Ja jako maluch wychowywyalam sie z bernardynem.
Mama nie musiala siedziec ze mna i "kolezankami" w ogrodku, bo wiedziala,ze pies
przypilnuje.

[jasminar]

hevel1 Twoje wywody swiadcza o tym ze kompletnie jest Co obce zachowanie i
behawioryzm psow.Wiesz ze gdzies dzwonia ale nie wiesz w ktory kosciele.Takie
zachowanie psa jesli wogole mialao miejsce nie bylo spowodowane "niczym" kazda
reakcja musi byc czyms sprowokowana.Jesli pies miał naprawde problemy
psychiczne to uwidoczniłyby sie one duzo wczesniej nic nie dzieje sie z dnia na
dzien.W kwestiizachownia i zaufania mniej ufam ludziom niz psom czesciej wsrod
nich własnie zdarzaja sie niobliczalni psychopaci lub poprostu idioci

[hevel1]

Ja wiem, że nie znam się na psach - i o to chodzi, że wydaje mi się,że 70%
właścicieli psów też się na nich nie zna. Chodzi o brak wyobraźni i
odpowiedzialności.Pies żył z nimi tyle lat a oni nie zauważyli, że coś jest nie
tak aż doszło do nieszczęścia.

[el_jot]

Włos mi się jeży na głowie jak czytam niektóre wypowiedzi, ale nie chce mi
siętego komentować.

Może Cię trochę uspokoję na własnym przykładzie. Mam naprawdę dużą psicę,
mastifkę tybetańską,waży teraz ok. 55 kg i ma ok. 60 cm w kłeie. 13 misięcy temu
urodziłam. Potwornie siębałam czy pies zaakceptuje mała. Zrobiliśmy wsystko żeby
przeszjść to bezboleśnie, pielucha ze szpitala, ubranka z zapachem, najpierw
dzeicko do domu ze sz[pitala , potem pies. I na niewiele to się zdało, bo przez
pierwsze dwa tygodnie było nam wszystkim trudno. Jak mała zapłakała to pies
rzucał się do łózeczka( proszę nie przerażajcie się poniektóre e mamy), w nocy
biedaczka Yeti spać przez mała nie mogła. Potem stopniowo było coraz lepiej, na
spacerze pies nie pozwalał się zbliżać obcym do wózka, co było mi bardzo na
rekę.Było nam cięzko też z tego powodu że w trojkę z wielkim psem byliśmy w 30
metrowym miekszanku. Teraz mała ma 13 miesięcy. Parę tygodni temu jak pociągnęła
Yeti za ogon albo za sierść Yeti na nią powarkiwała. Zawsze była za to karcona,
ale dzieciaka od kiedy tylko zaczęła reagować na psa uczymy że trzeba się z nią
obchodzić baardzo delikatnie, pokazujemy jak głaskać , jak się przytulać. Mała
nauzcyła się odpowiednio zachowywać w stosunku do psa , i skończyło się
powarkiwanie. Jak pies ma dość czułości odchodzi albo piszczy żeby Bognę już od
niej zabrać. Żyją ze sobą w najlepszej komitywie.Myślę że i u Ciebie tak będzi.
Trzeba tylko cierpliwości.

[gosia_78]

U nas był czarny terier rosyjski (znacznie większy od owczarka). Jak urodziła
się mała, nie był zazdrosny, ale też zbyt nią nie zainteresowany. Do czasu.
Pewien znajomy (dla psa obcy) chciał zobaczyć małą w wózeczku. W pobliżu leżał
pies, "obcy" nie doszedł jednak do wózka. Pies zaczął warczeć, szczekać, pewna
jestem, że rzuciłby się na znajomego, gdyby ten nie wycofał się.
Gdy córka zaczęła raczkować z psem mogła zrobić wszystko. Wchodziła na niego,
przytulała, robiła sobie z niego fotel, pokazywała gdzie ma oczy (choć
zabraniałam takiego dokuczania). Raz przechodząc przez mieszkanie zobaczyłam, że
trzyma palce w jego nosie, a innym razem, że wkłada rączkę do mordy i ciągnie za
język.