nisar
07.09.06, 14:58
Miałam bardzo grzeczne, kochane i spokojne dziecko. Lubiło się samo bawić,
praktycznie nigdy nie płakało bez wyraźnego powodu (np. upadek), było ciche i
nienarzucające.
Pracowałam odkąd skończyło 5 miesięcy.
Gdybym nie pracowała, bezwzględnie oddałabym ją do żłobka.
Nie jestem typem matki-polki, nienawidzę durnowatych zabaw w mamusie i
córeczki, sklepy, srepy i dupepy.
Moje dziecko przeżyłoby dziką traumę gdyby zostało w domu z mamunią 24
godziny na dobę.
Opiekowała się nią ukochana babcia, bawiąca się we wszystkie te duperele. Ja
wracałam stęskniona, tuliłam i czytałam, czytałam, czytałam... Reszta zajęć
dydaktycznych/zabawowych śmiertelnie mnie nudziła.
Dziś Elka ma 12 lat i mówi, że nie potrzebuje przyjaciółki "od serca" bo
przecież ma mnie. Wniosek z tego, że chyba nie ma urazu z dzieciństwa...
No ale - jak w tytule, należałoby mnie zutylizować biologicznie jako
nieprzydatną, wredną, dziko wyrodną, dbającą tylko o siebie babę.
Hm....