Coraz dalej od siebie

[shammy1]

No, tak...ale to już wiemy. Myślałam, że psychoterapeuci nie tylko analizują,
ale też wskazują jakieś drogi "rozwiązania" problemu.

[owocowyraj]

Pomyślałam o tym samym. Komentarz przedstawiał to, co każdy z nas mógłby
powiedzieć w takich czy innych słowach. Zainteresował mnie ten temat, to dosyć
częsta sytuacja. Liczyłam, że znajdę tu jakieś rozwiązania lub chociaż
wskazówki jak sobie radzić z tą sytuacją, jak pomóc związkowi, który jest
zagrożony.

[bruti1]

Ja uciekłam w niezależność .Niezależność finansowa daje poczucie
wartości. Zawsze w życiu sobie poradzę bo umiem ciężko pracować .

[bruti1]

Niewiele do powiedzenia , bardzo pdobna sytuacja. Zbyt się różnimy.

[bruti1]

Nie wiem , udawać , że jest ok, to rozwiązanie tylko na chwilę .

[oxygen100]

jusci znajduja!! Kiedys wybralam sie do takiej specjalistki od siedmiu bolesci.
Bo bylam na zyciowym zakrecie i mialam dwa wyjscia albo odgryzc sobei glowe i
ja zjesc albo zastrzelic meza) Innej opcji nie bylo. Myslalam ze terapeutka
pomoze. Nie pomogla. Przychodzilam i klapalam dziobem a na koniec ona kazala mi
wypisac po jedej stronie plusy naszego zwiazku po drugiej minusy. zatoczylam
bledne kolo i znalazlam si ew punkci ewyjscia. Stwierdzilam ze chyba mnie
po.. i nie mam co robic z kasa. W kilka tygodni znalazlam szanse na wyjazd
na kontrakt za ocean wiec spakowalam si ei wyjechalam. Po powrocie wszystko sie
zmienilo i ulozylo. Ale chyba oboje tego chcielismy. Wniosek?? Jesli ktos nie
chce sobie sam pomoc to zadna specjalistka tu niewiele wskora

[sofi84]

oxy zmień proszę sygnaturkę.

[wolnomysliciel1]

Dlaczego jesteś przeciwko polskiemu dziedzictwu literatury ?

Coraz dalej od siebie

[marticca]

no jasne... przeczytałam artykuł no i co z tego? , ale gdzie jakiś
morał? ...., analiza nam nie potrzebna.

Coraz dalej od siebie

[magda8867]

Ja tak ostatnio wymyśliłam,że najlepiej jakby była możliwość życia na próbę,
ale już z dzieckiem. całkiem inaczej jest we dwoje, a wszystko się zmienia gdy
przychodzi na świat dziecko. Kończy się wtedy wygodnictwo, trezba zabrać się za
robotę. We dwójkę nie ma tyle problemów, wszystko jest prostsze, można się
wyspać i robić z czasem co sie chce. Przy dziecku życie nabiera innego wymiaru
i dlatego czasem okazuje się, że w tym wymiarze trudno jest się dogadać dwóm
bliskim sobie ludziom

Coraz dalej od siebie

[kroopka1]

popieram przedmówcę!!!!!!! po co pisać, skoro człowiek i tak pozostaje
bezradny!!!!!!!!!!!!

Coraz dalej od siebie

[myszak145]

tez czekałam na porady jak z takiej syt wybrnąc i nic.
Mysle jednak, ze podstawa jest nie zapominac o tym, ze to współmałzonka wybrało
sie by spędzic z nim całe zycie i to on/ona jest najwazniejszy/a. I nalezy o
tym rozmawiac i zapewniac małzonka o tym. Wiem, ze kiedy pojawia sie
Dzieciątko, to wybucha taka miłość do Niego, ze ma sie pokusy meza odstawic
troche na bok (mimo ze miłosc do nego nie maleje!). Dlatego świezo upieczona
matka musi sama sobie co chwile powtarzac, ze to z ukochanym mezem dzieli całe
zycie, a Malenstwo jest ich wspólnym Skarbem.
I Matki nie bójcie sie zostawic Taty z Malenstwem, nie kontrolujcie ich, nie
patrzcie czy robia wszystko po waszemu i czy robia to "dobrze". Poprostu
zostawcie ich (jezeli oczywiście czuja sie gotowi), oni sobie doskonale
poradza, w niejednym zajeciu nad Maluszkiem nawet moga lepiej Pamietacie jak
wy sie bałyscie poraz pierwszy wziac Malenstwo na rece? a jednak swietnie sobie
teraz radzicie. Pisze to jako matka i kobieta ale ze wsoppólengo z mezem
doswiadczenia Głowa do góry!
A! psychoanalityk zwróciła jednak mocno uwage, ze wyobrazenia kob i męż róznia
sie. to my musimy znalezc sami wyjscie jak sie dogadac, majac własnie na
wzgledzie, ze dogadanie sie nie oznacza, ze współmałzonek przejmie nasz p-t
widzenia. nie musimy meza rozumiec(choc starac sie), tylko go kochac i zaufac,
ze chce dobra dla nas:zony dziecka, całej naszej rodziny

[iwi.k2]

Mysle jednak, ze podstawa jest nie zapominac o tym, ze to współmałzonka wybrało
>
> sie by spędzic z nim całe zycie i to on/ona jest najwazniejszy/a.

Dla mnie ważniejsze są dzieci, dla mojego męża również. Nigdy nie będę kochała
go tak jak naszych dzieci, mimo że są to dwa różne rodzaje miłości.
I.

[demand]

Myślę sobie, że warto by było w takiej sytuacji porobic pare prób - kompromisów
potestowac je, zeby nie bylo tylko teoretyzowania, sprobowac aktywnie w
prowadzac zmainy w zycie, stopniowo. Np. ona powinna choc raz zoastwic dziecko z
kims (kolezanka itp) i wyjsc z nim gdzies, on powinien choc raz zamienic sie
rolami i zajac sie dzieckiem a jej zostawic rachunki, samochod etc. Niech
poprobuja sie w tych rolach i wtedy ze soba pogadaja szczerze .... ja mam taka
propozycje, co myslicie?

[lakie]

to jeszcze trzeba dobrej woli drugiej strony. Jesli facet mówi ze nie bedzie się zajmował dzieckiem bo nie potrafi i nie chce, poza tym nie widzi takiej potrzeby to co wtedy?? Mój mąż po prostu stwierdził że dziecko to nie był dobry pomysł i koniec dyskusji, po 3 miesiacach od pojawienia się malej zwinął się i już.

Kasia

[moniskap]

nasze mazenstwo bardzo podobnie wyglada jak autorow artykuu liczylam na jakas
rade a tu nic i nadal zasstanawiam sie czy sie rostac zanim nie jest za pozno
czy probowac dalej

[agula_m]

Nie ma tego zlego... Wlasnie dzis nastapil przelom w moim zyciu nie
doszukalam sie w artykule recepty na zgodne pozycie,filozofie zycia kazdy z nas
zna,ale wasze odpowiedzi i mysli zmienily wiecej wlasnie w tej chwili niz sam
artykul. U Nas sytuacja taka sama, klotnie, zmeczenie, niezgoda i rozdarty
maluch. Nie ja pierwsza i ostatnia, wierze,ze mam sile przez to przejsc i na
koncu owej drogi sie usmiechac. Mysle,ze glownie zmieni tu moje nastawienie do
calej sytuacji ( co jest najwazniejsze), bo ja szyja rodziny, ktora kreci glowa
rodziny mam za zadanie pokierowac tak wszytskim,zeby wilk byl syty...
Dochodze do wniosku,ze malezenstwa trwajace od ponad 20 lat, kiedys przeszly to
samo...i trwaja, niektorzy szczesliwi, inni mniej, zarzucajac radami mlode
malzenstwa,ktore zreszta nie chca sluchac, bo "wszystko wiedza".stwierdzone
jest,ze najgorsze jest pierwsze 5 lat, a pozniej to albo on niech slucha
albo... zartuje, ale daja 5 lat na dotarcie sie. czasem za mord. kazdy sie
zmienia, nieraz sie uslyszy,ze "nie taka bylas",ale wlasnie wazna jest rozmowa
na bierzaco by wyjasniac te sprawy, chociaz wydaje sie,ze zmeczone nie mamy juz
na to sily i ochoty, spychajac to " na jutro". Tak czesto robilam i robie.
Zmienia sie to od teraz wlasnie.Moze brzmie jak szalona,ale to nic,jesli chodzi
o moja rodzine. Mobilizuje sie, zmienia sie codziennosc na inna codziennosc.
Wiem,ze moge i potrafie Kiedys o nowosciach napisze
[e-mail]

Coraz dalej od siebie

[katty177]

Czasami dziecko zamiast zbliżać i umacniać małżeństwo zaczyna je dzielić...wiem
z własnego doświadczenia,zaraz po ślubie zaczęło sie psuć więc pomyslałam że
dziecko nas zbliży i połączy..WIELKI BŁĄD..jest gorzej niż było..mąż wogóle
przestał się interesować mną i córką.ostatnio nawet nie wraca z pracy do
domu..a kiedy zadzwonię odpowiada jesli wogóle odbierzez komórkę, że co mnie to
wogóle obchodzi.Moje małżeństwo wisi na włosku..niemieszkamy już razem..jest
żal, smutek, rozgoryczenie..a byliśmy tylko 3 lata po ślubie córka ma 2 latka..
rozmawiaj z mężem non stop, ciagle, gadaj, gadaj gadaj..nie pozól żeby twoje
małżenstwo upało tak jak moje..
pozdrawiam

Coraz dalej od siebie

[domi2244]

ja mam podobnie ja siedzie z dzieckiem a mąż sobie wychodzi
wieczorami twierdząc że cały tydzień charuje jak wół ale nie może
zrozumiec że siedzienie z dzieckiem jest bardziej męczące niż inna
praca.ja mam synka ma 10 miesięcy zaczyna pomału chodzic i mi
naprawde samej jest ciężko posprzątac ugorowac tez bym chciała iśc
do pracy i to bardzo.
Właśnie o to coraz bardzej sie kłócimy napszykład dzisiaj wyszedł na
mecz do kumpla a ja musze siedziec. Ja coraz bardziej zastanawiam
się na zakonczeniu tego małłżeństwa mimo że jesteśmy rok po
ślubie.pozdrawiam. Ide dalej sie dołowac.PA

[purpurowa_komnata]

Kobieto-jeśli uważasz,że to potrzebne-idź do pracy. Na protesty
męża,że masz zostać w domu, bo nikt obcy nie ma prawa zajmować się
dzieckiem proponuję propozycję albo opiekunka- albo zostaje sam z
dzieckiem...Oczywiście musisz niestety rozważyć tą propozycję pod
względem finansowym...

Coraz dalej od siebie

[wkate]

Nie wiem co trzeba zrobić w tej sytuacji. Wiem co zrobić żeby maż
pomagał, ale nie wiem co zrobić by zawróćić ze ścieżki oddalania sie
od siebie. Jesli chcecie rady co zrobić żeby mąż pomagał - odpowiem,
trzeba go angażować we wszystko jeszcze zanim dziecko się urodzi, a
potem zaraz po jego urodzeniu. Wówczas będzie równie zaangażowany i
zakochany w dziecku jak wy. Przez pierwsze pół roku naszą córeczkę
kąpał tylko mąż. Teraz gdy jest starsza głównie on ją karmi i jest w
tym lepszy ode mnie. Ale wspólna opieka nad dzieckiem nie zapobiegła
pogłębianiu się kryzysu w naszym małżeństwie, który zaczął się długo
przed pojawieniem dziecka. Czasami myślę, że gdy obie strony okopią
się tak mocno na swoich pozycjach i nie potrafią być już w stosunku
do siebie w porządku, chyba nic już nie można zrobić. Dziecko może
podziałać jak katalizator ale wcale nie musi. Kryzysy rzadko
wynikają z powodu pojawienia się dziecka ale często wówczas się
nasilają, a zmęczenie opieką nad dzieckiem powoduje, że nie ma się
chęci ani siły na naprawianie sytuacji.

[echtom]

W tym przypadku paradoksalnie wychodzi na to, że mąż chce spędzać
czas z żoną, a ona nie chce, więc wychodzi z domu sam. Myślę, że
mogłaby czasem odpuścić i wynająć opiekunkę.

Coraz dalej od siebie

[samosia801]

jestem z mężem od 7-lat .mamy dwie córeczki 6 i 3 latkę.mój problem polega na
tym że mój mąż wogóle nie docenia tego że jestem z dziećmi w domu, twierdzi że
nic nie robie .obie córeczki chodzą do przedszkola do godz. 12:30 ,potem je
odbieram.ja chetnie bym poszła do pracy ,ale mieszkam daleko od centrum wogóle
to gdzie znajdę prace w takich godzinach z wolnymi sobotani i niedzielami to
przecież nie realne .mam dość słuchania jego pretensji że nic nie robię przecież
wychowuje nasze córeczki.

[sara2073]

Tak wychowywanie dzieci to wielkie poswiecenie sie.Meza z opisu masz
nieladnego delikatnie mowiac,A moze ty mu sie juz znudzilas itp. Czy
rozmawialas z mezem na ten temat.Dlaczego tak sadzisz ze nie ma
takiej pracy.Nie ma rzeczy nie mozliwych pod warunkiem ze tego
chcesz.To mie tylko twoje dzieci ale tez twojego meza czy zrobil cos
w tym kierunku-Wychowywanie dzieci.On pracuje i mysli ze jest bogiem
a dzis mamy rownouprawnienie-mowi ci to cos.Wez sie kobieto w garsc
i przestan sie nad soba uzalac.Postaw faceta w fakcie
dokonanym .Jak? znajdz sobie prace a dla odmiany niech on popracuje
w domu tzw. ugotoje obiad,posprzata,posiedzi z dziecmi itd.Niekarc
go za to ze nie zrobil cos po twojemu bo i tak nie zrobi i bedzie
robil po zlosci tobie.Wrecz odwrotnie pochwal go za to jak zrobil i
daj mu do zrozumienia ze dzieci to poswiecenie i mozna wszystko a
jednoczesnie chwalic i kochac zone za to ze tak bardzo sie poswieca
dla calej rodziny. Powodzenia