złość, gniwew, brak cierpliwości

[asiorzynka]

To o mnie. Wpadłam, żeby sie na siebie pożalić. Nie potrafię zgasić w
odpowiedniej chwili narastającego gniewu. Wiem, że mi nie wolno krzyczeć, czy
szarpać Małego ale czasem juz nie wytrzymuję. Wiem, że zdaża się to też innym
matkom i wiem , że są sposoby-1.-wyść z pokoju i policzyć do 10- u mnie to
nie działa,bo jak słyszę, ze buczy to jeszcze bardziej mnie drażni ni ż
rozmiękczyć, 2.-wyjśc z domu i zostawić dziecko z kimś innym- niewykonalne-
nie ma nikogo oprócz mnie- mąż wraca z racy późno.Poblem wiąze się napewno z
tym , ze ten rok był dla mnie cholernie ciężki i dużo przeszłam i myślę, ze
to głównie zaważyło na moim braku cierpliwości.Proszę o rade- może znacie
inne dobre sposoby na opanowanie się w odpowiedniej chwili?

[kura17]

ja staralam sie zawsze jakos uspokoic - czasem kopnelam w sciane, czasem umylam
twarz zimna woda, czasem trzasnelam sobie drzwiami...

ile lat ma syn?

ja raczej nie krzyczalam, tylko plakalam z bezsilnosci. ale pare razy zdarzylo
mi sie wrzasnac i zawsze otrzezwial mnie wielki, niemy wyrzut w oczach mojego
dziecka. robilo to na mnie wielkie wrazenie i wspomnienie pomagalo sie
opanowac... choc nie zawsze

moze kup sobie magnez w tabletkach (albo jedz duuuuzo czekolady, jesli figura Ci
pozwala . to pomaga na stresy

nie bardzo umiem poradzic poza "3maj sie" i "rozumiem" oraz "to mija"

``````````````````
kurczak: 03.03.05

[mamciakam]

tez tak mam bardzo czesto dre lape ,ale zwłaszcza na najstarszego(9lat)na
maluchów(prawie4 lata i 17 miesięcy)zdarza mi się caszem krzyknąc ,ale tak jak
u poprzedniczki, ten wyraz oczu.......i wyrzuty sumienia.mam problem nie umie
sobie poradzic ze stresem za kazdym razem czasen suię uda czasem nie.... ale
próbuję ...(liczenie...,magnez...płacz z bezsilnosci)tez nie mam recxepty, ale
napisałam bo moze jak zobaczysz ze nie ty jedna to poczujesz sie lepiej
duza buzka trzymaj się))

[marghe_72]

znam to
zamykałam sie w łazience i jak mantrę powtarzałam, "nie wyjdę dopóki
krzyczysz / nie uspokoisz się"
liczyłam, liczyłam...

[joanna_kruczek]

wiem, wiem. Znam ten wyrzut w oczach dziecka. I jeszcze podkówka na buzi. a
mimo to czasem nie daję rady...On jest jeszcze malutki-prawie roczek i dlatego
już dziś staram się znaleźć sposób na pozbycie się złości, bo wiem , że starsze
dziecko będzie wymagać jeszcze większej mojej uwagi i pewnie jeszcze nieraz
napsoci, a ja będę musiała znieść wszystko. Dzięki dziewczyny za odezwę.
Postaram sie pobrać magnez i może wychodzenie do łazienki w celu umycia twarzy
zimną wodą też poskutkuje. Musi.Pozdrawiam.

[m.fiorella]

najczesciej plakalam z bezsilnosci i kopalam rozne rzeczy

[mamaivcia]

u mnie to jest związane z PMSem ... wtedy zdarza mi się wydrzeć na małego ale
zaczęłam łykać falvit i jak się PMS zbliża to łykam też persen - działa łatwiej
mi się opanować
wychodzenie z pomieszczenia w moim wypadku odpada, bo maluch jeszcze bardziej
wtedy płacze ... my się przytulamy, chwilę się z nim bawię i przechodzi

[mamka_klamka]

Znam to. Ekstremum wściekłości dopadło mnie kiedy starszy chorował i nie
chodził do przedszkola i całymi dniami w domu siedzieliśmy. Żadne liczenie nie
pomagało. Musiałam się farmakologicznie wspomóc tzn. kupiłam sobie persen.
Wzięłam dwa razy, a teraz pomaga mi chyba sama świadomość, że mam go w
zanadrzu

[kaktus_bonea]

Ja też czasami się wściekam. Czas wyjść z domu - mała ucieka, wykręca się,
"zaraz".... Ubieram małą - kopie, wrzeszczy, wykręca się, szarpie... Czas wracać
ze spaceru do domu - rzuca się na ziemię, kopie, gryzie, uderza głową w
chodnik... W domu rozbieramy się - wrzeszczy, kopie, szarpie się... Siadamy do
obiadu - mała kopie, wierci się, co chwilę chce zwiać. Czas się myć - mała nie
chce... Czas kończyć mycie - mała nie chce. A ja się wkurzam. Jestem z nią 6 dni
od rana do nocy sama, tylko ja się nią zajmuję Ignoruję napady złości i czekam
aż jej minie: 15 minut, pół godziny, godzina... Gdybym nie ignorowała byłoby
jeszcze gorzej, mała uwielbia publiczność. Mała też uwielbia wyprowadzać mnie z
równowagi, dosłownie cieszy się widząc, że mama się wkurza. Czasami też tracę
siły, cierpliwość... Generalnie to niedługo zwariuję.
Też pilnie potrzebuję sposobów na opanowanie. Coraz mniej tej cierpliwości mam...

[ledzeppelin3]

Jak dziecko odmawia współpracy, to zwykle wystarcza groźba "Bo posiedzisz sama
w pokoju i przemyślisz co robisz źle", jak nie wystarcza, to zamykam ją na 30
sekund w pokoju, potem jest skora do współpracy.
Drę się rzadko, bo ona potem (albo po pół godzinie) odpowie taką samą agresją,
nie szarpię nigdy. Jak się wścieka, to lojalnie uprzedxzam, co ją czeka jak się
nie uspokoi. A na spacerze odchodzę 10 metrów i przeczekuję. I mam w doopie, co
ludzie pomyślą. Klapsów dawać nie mam zamiaru ani piłować mordy, bo dzieciak
odpowie agresją wcześniej czy później, już sprawdziłam.

[kaktus_bonea]

> Jak dziecko odmawia współpracy, to zwykle wystarcza groźba "Bo posiedzisz sama
> w pokoju i przemyślisz co robisz źle", jak nie wystarcza, to zamykam ją na 30
> sekund w pokoju, potem jest skora do współpracy.

Moja mała nie... Nie jest skora, już próbowałam tego. Wrzeszczy jeszcze gorzej,
rzuca się na drzwi, pełna histeria, łącznie z zanoszeniem się. Ostatnio trochę
działa "bo pójdziesz do kąta".

> A na spacerze odchodzę 10 metrów i przeczekuję. I mam w doopie, co
> ludzie pomyślą.

Ja się od niej odwracam, albo przesadnie zwracam uwagę na cokolwiek innego w
pobliżu. Kwiatek, kamyk, cokolwiek. Oddalić się zbytnio nie mogę, mała potrafi
uciekać w drugim kierunku, na oślep, nie patrzy nawet czy to ulica, czy jedzie
samochód...

> Klapsów dawać nie mam zamiaru ani piłować mordy, bo dzieciak
> odpowie agresją wcześniej czy później, już sprawdziłam.

Ja się boję, że już długo nie wytrzymam, a ja naprawdę dość cierpliwa jestem i
zwykle mam dla małej więcej serca niż czegokolwiek innego... Ale teraz jest
akurat pełna złość. Dzisiaj awanturowała się jak nie wiem co: najpierw na dworze
chciała wracać do domu. Ok, spacer to przecież nie na siłę, chce do domu,
wracamy. W domu po 3 minutach: ona chce na dwór. Nie idziemy, konsekwentnie
odpowiadam: chciałaś do domu, więc wróciłyśmy, pójdziemy później jeśli obie
będziemy miały na to ochotę. I wrzask, ona chce, ona musi, natychmiast, ubiera
się, rzuca butami, kopie, gryzie mnie i siebie.... Trwało to godzinę. Większość
tego czasu przeryczałam w łazience...
U nas takie bunty są czasowe. Dwa tygodnie złości, miesiąc super, później
tydzień się wścieka, dwa dni grzecznie... W ogóle nie widzę żadnego związku w
tym, nic się w domu nie zmienia, nic nowego, robimy tak różne rzeczy, żadnej
prawidłowości.
Nasze dziecko zachowuje się tak tylko przy nas, najgorzej przy tacie, ale za to
tata ma rzadziej okazję zachowywać zimną krew. Ja mam tak kilka razy dziennie.
Jestem cholernie zmęczona.

[agniecha9991]

ostatnio ustalilam z corka i mezem ze gdy zaczynam sie nakrecac - bez powodu
wlasciwie wpadac w zlosc - maja powiedziec pewne slowo-szyfr, ktore wczesniej
ustlilismy - efekt jest - to jest jak kubel zimnej wody, ktory przypomina mi ze
zaraz bede tego zalowac
jestem okropna furiatka - po mamie zreszta - ale ciesze sie ze mam tego
swaidomosc i walcze z tym
poza tym udalabym sie na Twoim miejscu do lekarza ogolnego bo w zdrowym ciele
zdrowy duch i odwrotnie
pozdrawiam