mam kłopoty z tatą

[Gość: BeataO]

Jestem mamą od czterech i pół miesiąca; dokładnie tyle liczą też sobie moje problemy małżeńskie. Mój mąż nagle wydaje mi się zupełnie obcym facetem. Gdzieś zniknęło nasze wzajemne porozumienie, a po miłości zostały jakieś nędzne ślady. Myślę teraz, że źle się stało, żałuję, że w ogóle zdecydowałam się na dziecko. Co robić? Rozstać się czy przeczekać?

[Gość: mariajolanta]

Beatko, poczekaj!! Facet po prostu się przeraził.Sama pomyśl do tej pory byliście szczęśliwą parką bez żadnych problemów i nagle 4 miesiące temu na świecie pojawił się mały człowieczek Może narazie nie wyobraża siebie w roli taty. Ty z kolei jesteś zmęczona najpierw porodem a teraz napewno to Ty zarywasz noce. Daj jemu troszkę czasu - dotrzecie się. Miał Ciebie tylko dla siebie a teraz Ty nie możesz należeć tylko do Niego.Poczekaj! Mariola

[Gość: magdasko]

Czesc BeatoMariola ma zupelna racje, trzeba to przeczekac. Wiem to z wlasnego doswiadczenia. Ja po urodzeniu dziecka tez nie wiedzialam co robic, moj maz zmienil sie o 180 stopni. Nie poznawalam go, myslalam juz o najgorszym ( rozstaniu ), ale powolutku wszystko zaczelo dochodzic do stanu porownywalnego z tym przed urodzieniem sie dziecka. Wiadomo, ze jest troche inaczej (obowiazki itp) , ale ogolnie sie uklada, i wam tez napewno sie ulozy. Jestescie oboje zmeczeni ( no i te szalejace hormony), poprostu trzeba sie odnalezc w nowej sytuacji, a czasami trwa to dosc dlugo. Nie wiem czy Cie pocieszylam, ale mam nadzieje ze tak. ps. z opowiesci moich kolezanek w duzo przypadkach bylo bardzo podobnie.Pozdrawiam goracoMagda

[Gość: malgosia.dz]

Beatko!Oczywiście, że przeczekać! Powtórzę to co moje poprzedniczki: zmęczenie , hormony , nowa sytuacja - wszystko to może i raczej na pewno ma znaczenie przy Waszych obecnych kłopotach. Wiesz, bardzo często bywa tak, że mężczyźni są po prostu zagubieni w tej nowej sytuacji , a nieżadko po prostu zazdrośni o dziecko. Przyznaj sama, pewnie nie poświęcasz mężowi tyle uwagi co przed narodzinami dziecka... I zasadniczo jest to normalna sytuacja. Tyle, że mężczyznom trudniej jest znieść taką sytuację. Zobaczysz, z czasem wszystko się unormuje. I znów zaświeci Wam słońce. Może spróbuj wykonać pierwszy ruch. Niech mąż wie, że Tobie zależy... A propos ewentualnego rozstania... Pośpiech to zły doradca. Dajcie sobie nawzajem sznsę! Pozdrawiam. Małgosia

[Gość: Adzia]

Beatko - to, że nie podałas żadnych szczegółów świadczy chyba o tym, ze żadnych szczegółów nie ma - tylko po prostu ogarnął Was jakiś marazm. Nędzne ślaby po miłości? Obcy facet? Beatko, miłość nie rozpływa się w cztery miesiące - wydaje mi się więc, że jesteś po prostu rozczarowana tym, że z dzieckiem nie jest tak różowo jak się spodziewaliście i dlatego używasz takich mocnych słów...A zajrzyj w siebie...I odpowiedz sobie szczerze na pytanie "Czy on jest mi naprawdę obcy? Czy naprawdę go nie kocham? Czy może tylko sytuacja nas chwilowo przerasta?".Wiesz, mój mąż w chwilach kryzysu ma taką przykrą dla mnie tendencje do podważania sensu naszego małżeństwa. Dokładnie to, co Ty w tej chwili robisz. Podczas, gdy kryzys nie świadczy o bezsensowności związku! To jest tylko płotek do przeskoczenia, ale Wy dalej jesteście drużyną i macie obowiązek przynajmniej spróbować przeskoczyć go razem.Co mogłabyś zrobić...Nie wiem, jak Twój mąż reaguje na zmianę sytuacji, więc trudno wyrokować, jedno jest pewne - jeśli w jakiś sposób "wydziwia", spróbuj dać mu minimum zrozumienia. To się opłaca, i to z nawiązką. Może jeśli zobaczy, że jego kobieta ma choć odrobinę dobrej woli, to sam trochę zmieni swoje stanowisko, może wtedy okaże Ci więcej ciepła i zrozumienia, i może to się tak jakoś samo nakręci...Z doświadczenia wiem, że uporem czasem można niewiele zwojować, ale miłość, dobra wola, akceptacja - czynią cuda...Nie przekreślaj Waszej miłości przez zwykły (być może) kryzys. Zresztą, może Gosia1 tu wejdzie to pewnie napisze coś mądrego Pozdrawiam Agnieszka

[Gość: RybkaKatarzyna]

Cześć Beatko Moja przedmówczyni bardzo ładnie ujęła w słowa to co ja chciałam Ci powiedzieć Małżeństwo to sztuka kompromisów, to dzielenie z drugą osobą nie tylko pięknych chwil, ale także i tych nieszczególnych ( a moze tych właśnie w szczególności ). Bardzo łato kochać kogoś jeśli jest pięknie i bezproblemowo, ale niestety, życie nie składa się z samych dobrych chwil Twój mąż przeżywa napewno (na swój sposób ), to co się w waszym życiu wydażyło, a wydażyło się przecież tak wiele Przyjście dziecka na świat wiąże się z wielką radością i szczęściem, ale także z odpowiedzialnościa, z problemami jakich nigdy przedtem nie było, trzeba się po prostu nauczyć żyć a nowej sytuacji, a to musi potrwać Przeżyłam ze swoim Jackiem już (prawie) 8 lat, znamy się od 11, prawie 12........i też nie zawsze jest pieknie i kolorowo, ciągle się poznajemy, wciąż odkrywamy w sobie jakieś nowe zachowania. On nie jest idealny, ale ja też nie Wszyscy jesteśmy tylko ludzmi, ( a może, aż ludżmi ?? ), popełniamy błędy, a życia uczymy się przez całe życie Beatko, spokojnie, bez wielkich słów, których póżniej mozesz bardzo żałować, spójż na to wszystko z dystansu (choć wiem, że to niełatwe), jesteście bardzo "młodym" małżeństwem, wiele jeszcze sytuacji przed Wami, wiele się musicie nauczyć i o życiu i o sobie (nie zrozum mnie żle, nie mówię, że nie umiesz żyć )."Praktyka czyni mistrza". Im dłuzej będziecie ze sobą tym bardziej będziecie się "docierać", poznawać i Kochać się będziecie coraz bardziej Życzę powodzenia i cierpliwości.........KaśkaRybka