Przeprowadzka !?

[Gość: Pysia]

Cześć Kochani,długo mnie tu nie było... ale do rzeczy.Mam 7-miesięcznego synka, gdy będzie miał niewiele ponad rok, przeprowadzimy się do naszego własnego M (hurra!!!). Na razie mieszkamy z moją mamą, moje dziecko jest do niej bardzo przyzwyczajone (mama nie jest na emeryturze, jeszcze pracuje, ale dużo czasu poświęca wnukowi). W związku z tym moje pytanie - jak wasze dzieci znosiły przeprowadzki i związane z tym rozstania z dziadkami (no i zmiana miejsca). Czytałam, że przeprowadzka zajmuje czołowe miejsce w rankingu stresów niemowlęcych. Trochę się tego obawiam... będę wdzięczna za podzielenie się Waszymi doświadczeniami. Z góry dzięki i pozdrawiamAga

[Gość: aronka]

My niedawno się przeprowadziliśmy! To było w sierpniu ubiegłego roku, Natalia miała trochę ponad 1,5 roku. Fakt, że nie mieszkaliśmy wcześniej z babcią, tylko sami. W nowym mieszkaniu Natalia była wcześniej kilka razy, kiedy załatwialiśmy różne sprawy z poprzednimi właścicielami. Zresztą poznała tu troszkę starszą koleżankę, więc przychodziła z przyjemnością. Poza tym przenosiny to była kwestia jednego przystanku tramwajowego, więc okolica też nie całkiem obca. Natalia od razu zaakceptowała nowe lokum i swój pokoik. Mieliśmy nadzieję, że wreszcie troszkę zajmie się zabawkami w swoim pokoju, ale wiadomo jak to jest... W ogóle widać było, że od razu jej się spodobało, nie było żadnych problemów np. ze spaniem, a obawy były, bo wcześniej spaliśmy we trójkę w jednym pokoju.Natomiast okazuje się , że doskonale pamięta poprzednie mieszkanie. Kiedy przejeżdżamy koło tamtego budynku, na pytanie "A gdzie jest stary domek?" zawsze dobrze pokazuje. A mnie się wtedy łezka w oku zakręci... Sentyment! Z tamtym mieszkaniem byłam związana jakieś 30 lat (wcześniej mieszkała tam ukochana Babcia )Przeprowadzka to ogromny stres! Ale myślę, że dzieci ją lepiej znoszą niż nam się wydaje! No, oczywiście trzeba im w tym troszkę pomóc... Nie martw się na zapas, wszystko będzie dobrze! Trzymam kciuki!

[Gość: Gruszka]

Przeprowadzaliśmy się, kiedy Masia miała 9 miesięcy. Była to przeprowadzka na całego-na drugi koniec miasta, w zupełnie nową okolicę. Nowe mieszkanie było kompletnie puste, nieoswojone. A cała operacja ze względów technicznych (zwolnienie wynajmowanego mieszkania) odbyła się w szalonym tempie kilku dni. Masia niestety uczestniczyła cały czas w przeprowadzce, bo nie można jej było z nikim zostawić. Ja tę przeprowadzkę prawie odchorowałam. A moje dziecko nie. Mimo, że normalnie gwałtowne zmiany wpędzały ją w histerię. Jedyny trudny moment nastapił w taksówce, którą jechałam z dzieckiem ze starego mieszkania do nowego goniąc wóz z meblami (okazało się, ze przypadkowo ja mam jedyny komplet kluczy do mieszkania). Malutka poryczała się na całego (do dziś pamiętam obłęd w oczach kierowcy), ale tak naprawdę był to raczej wynik zmęczenia niż stresu. Pierwszą noc przespała znakomicie, jak zwykle wtulona we mnie. Nowy dom zaakceptowała natychmiast. Myślę, że wyczuła moje odprężenie i radość i jej się udzieliło . Pewnie podskórnie wiedziała, ze wreszcie jesteśmy na własnych śmieciach U nas nie było kwestii rozstania z dziadkami. Masia jako niemowlę po prostu nie akceptowała nikogo poza mną (nawet tata był z łaski). Tak naprawdę ta silna więź pewnie jej wtedy pomogła. Wokół było mnóstwo zamieszania, ale skoro była mama, to wszystko w porządku.

[Gość: AaniaM]

Mieszkaliśmy z moimi rodzicami,przeprowadziliśmy się w jeden dzień, na drugi koniec miasta.Córeczka miała wtedy 17 miesięcy. Wcześniej mąż wykańczał mieszkanie i mała tam bywała (kilka razy).NIe było żadnych problemów, a malutkiej się nowy domek bardzo spodobał (niestety jej pokoik jest bardzo mało używany).PozdrawiamAnia