Takie mam pytanie...

[bj32]

Od razu zastrzegam, że nie chcę nikogo obrazić, potraktować jak głupka ani
zadne takie.
Pokazało sie kilka wątków o przemocy, biciu itd. Bywa też o tym w gazetach,
telewizji... Problem nie jest nowy.
Ja takiego problemu nie mam, więc może dlatego nie rozumiem takiej kwestii:
Czego trzeba żeby chcieć odejść od tyrana?
Zaczyna się od tego, że uderzy raz. Przeprosi. Potem znowu uderzy... No i
potem to leci. Dlaczego? Dlaczego już po pierwszym albo drugim pobiciu
dziewczyny nie idą na policję, nie proszą nigdzie o pomoc?
Jakiego stopnia zaawansowania tyranii potrzeba?
Podbite oko? Złamny nos, albo szczęka? Może żebra? Krew w moczu od ciągłego
oprawiania nerek (niektórzy panowie nie chcą zostawiać śladów)? Wstrząs
mózgu? Poronienie? Uszkodzona wątroba? A może dopiero jak "pan i władca"
bierze się za ćwiczenie dzieci?
Ja wiem, że *potem* to już nie miłość te dziewczyny trzyma przy takim
facecie. Batem nikogo się miłości nie nauczy. Ale mnie interesuje początek.
Co je (Was) na początku skłania, żeby być z kimś, kto wyzywa, grozi, bije?
Żeby od razu nie pozbyć się takiego wrzoda?
Czy ktoś może mi to wyjaśnić?

[mama_kotula]

Czego trzeba?
Dojścia na samo dno.
U mnie to była złamana ręka i obserwacja faktu, jak sz.p. ojciec moich dzieci
sikał w pijackim amoku do wiaderka, gdzie moczyły się dziecięce zaplamione ubranka.
Szok.
Bj, to jest tzw. syndrom ofiary. M. mnie bił nawet jak byłam w ciąży, jednej,
drugiej. Ale to jest uzależnienie. Taka osoba idealnie powoduje poczucie winy.
Że to wszystko sie dzieje przeze mnie, że jestem taka i owaka i to przeze mnie
on chleje i mnie bije. I mechanizm wyparcia: najpierw jest cudownie, i pamięta
się tylko te cudowne chwile.

Jezu. Jak zwiałam w końcu do domu, to wyłam przez 3 tygodnie, że go potrzebuję.
Gó.. prawda.

Taka osoba uzależnia.

Poza tym jest strach. Strach przed tym, że jak uciekniesz, to zatruje ci życie.
Koczował u mnie na klatce schodowej, rozpowiadał wszystkim, że jestem dziwką
niewartą funta kłaków.

I naiwność. I chora miłość. I wiara w krokodyle łzy, w obietnice bez pokrycia.
Nadzieja, że będzie dobrze, spychanie na dno podświadomości faktu, że jest źle,
bo przecież było dobrze.

Fak, jak dobrze, że to już za mną.

PS. Proszę brać poprawkę na to, że jestem pijana i właśnie się popłakałam.

PS

[mama_kotula]

Tak pisałam kiedyś o tym na blogu (kategoria skasowana, więc nie mogę
zalinkować), w kontekście jednej dyskusji na forum:

"Dziś miałam poważną awanturę z mężem. Znowu już 3 razy w naszym związku
popychał mnie i kopnął. Nie wiem co mam myśleć."
Co tu myśleć, Pyta Matka, sprawa wydaje się oczywista… Otóż – nie. Sprawa
oczywista nie jest, bowiem…
"Tzn w jakim czasie te 3x? Kopnął mocno? W co? Napisz więcej, bo to MA ZNACZENIE
wbrew pozorom. I czy Ty w tym czasie nie kopałaś słownie? Bo tak można jeszcze
lepiej przywalić i... sprowokować. Znaczenie ma kontekst (może nie?) -
bo ja widzę róznicę między kopniakiem za źle podgrzany obiad a za info, że
(wymyślam przykłady) "zdradzam Cie z Twoim bratem"."
A to ciekawe, bo akurat Matka Różnicy Nie Widzi. Dlaczego jedne okoliczności
usprawiedliwiają przemoc, w innych zaś jest ona niedopuszczalna? Dlaczego debil,
który został „słownie skopany” ma być oczyszczony z zarzutów stosowania
przemocy, ponieważ „został sprowokowany”?
Syndrom ofiary. Syndrom ofiary ma praktycznie każda osoba, która napotyka na
przemoc ze strony bliskich osób. Syndrom ofiary, który poprzez mechanizm
wyparcia każe usprawiedliwiać agresora, bo „nie jest taki, że kopie za
niedogotowany obiad (… przynosi czasem nawet śniadanie do łóżka, przytula, nosi
na rękach, głaszcze, etc. Fakt, trzy razy go
poniosło, ale która z was nie marzy o mężczyźnie który jej drzwi otwiera, nosi
na baranach w żartach gdy nie mamy już siły iść po górach na wycieczce, czy
śniadanko robi do lóżka tak po prostu bo kocha! która z nas nie marzy o tym by
facet pamiętal o każdej uroczystości, a nawet bez tego przynosił kwiat, tak bo
was kocha”.
Otóż oJCIEC Ich Dwojga również jest takim ideałem, którego „kilka razy
poniosło”. oJCIEC Ich Dwojga przynosi kwiaty bez okazji, sprząta dokładnie całe
mieszkanie, gotuje obiady i wychodzi z dzieckiem na spacer, że o noszeniu na
rękach Matka Nie Wspomni. Ot, cud-miód, brylant, z zawiści zzielenieć można.
Tyle, że takie brylanty mają jedną zasadniczą skazę: konflikty rozwiązują
ręcznie (bądź nożnie).
I nie potrafią panować nad swoimi emocjami.
Za to pięknie potrafią odegrać Teatr Jednego Aktora i są perfekcjonistami we
wzbudzaniu poczucia winy i wylewaniu krokodylich łez.
Z zewnątrz wygląda to również pięknie. Miły młody człowiek, i do tańca, i do
różańca. A miłość do żony aż bucha ze słownych deklaracji i publicznych
przytulanek, pocałunków i innych pokazów.
Dlatego Matkę Ponosi, gdy czyta dobre rady od osób, które o tym bladego pojęcia
nie mają, jako, iż „mają szczęście, że mają męża bez agresji”, ale radzą
rozmawiać na ten temat, „niech wie, że zrobił okropną rzecz i póki co, nie
będzie mu wybaczone, niech się kaja przed tobą” i koronny argument: „macie
dziecko”.
No i co z tego, że „macie dziecko”, pyta Matka Poirytowana? Nie ma argumentu,
który by dosadniej przemawiał za zakończeniem takiego związku. Dla dobra dziecka
najlepiej będzie, jeśli matka spakuje manatki i wyniesie się na cztery wiatry.
„Można zmienić charakter, porozmawiać, dopasować się”.
Akurat.
Ostatnie, co można zrobić u mężczyzny, który rozwiązuje konflikty za pomocą
kopniaków, to „zmienić charakter”. Można ewentualnie dopasować się, na zasadzie:
„ja nie prowokuję, on nie bije”. Ratunku…
Dlaczego kobieta, która zostaje przez swojego partnera – kochającego rzecz jasna
- obrzucona epitetami, poczęstowana kopniakami, kobieta, która dostaje nakaz
wypie..nia z domu – dlaczego ona ma dawać szansę, bo „on nie robi tego z
nienawiści, on cię kocha”?
Matka Ma W Dupie Taką Miłość"

Tyle na ten temat
Czas spać

[jowita771]

nie znam przemocy z doswiadczenia, ale chyba potrafię sobie wyobrazić, że facet
przeprasza, obiecuje poprawę, a kobieta wierzy (chce wierzyć) i nie odchodzi.
teraz wydaje mi się, że ja bym odeszła, ale tak naprawdę nie wiem, ile czasu
zajęłoby mi podjęcie takiej decyzji.

[denea]

Nie doświadczyłam jak to jest ale myślę że potrafię sobie wyobrazić czym się te
kobiety kierują, przynajmniej do pewnego stopnia.
Rozpisywać się jednak nie będę bo Mama_Kotula napisała wszystko...

Chciałabym żeby opamiętanie przychodziło jak najwczesniej razem z odwagą żeby
się od kata uwolnić.

[kawka74]

o, to jest długa historia - historia manipulacji, sztuczek, ograniczeń,
naiwności, strachu i beznadziei
gdyby mój mąż nagle, ni z tego, ni z owego postanowił mnie ukarać za pomocą
pięści, najprawdopodobniej wylądowałby na pogotowiu ze złamanym nosem
ale gdyby przez lata niszczył mnie jako człowieka i poddawał praniu mózgu, być
może uwierzyłabym, że bije mnie, bo na to zasługuję, bo jestem denna, bo go
sprowokowałam, bo to moja wina; uwierzyłabym w przeprosiny, uwierzyłabym w
zapewnienia, że to dla mojego dobra (bo i takie tłumaczenia się zdarzają) - bo
przecież on mnie kocha i chce dla mnie dobrze
długo czasu zajmuje uświadomienie sobie, że facet, który jest moim mężem, to nie
jest człowiek, który chce mi pomóc, który mnie kocha, ale mały, nikczemny, w
gruncie rzeczy słaby frustrat, dla którego miarą jego wartości, męskości jest
posiadanie władzy nad innym człowiekiem

[demonii]

Najgorsze wg mnie jest to, że kobiety- ofiary przemocy (fizycznej albo
psychicznej), są przeswiadczone o swojej niskiej wartości, a własciwie to o jej
braku. Czasem trzeba wiele czasu, żeby doszło do nich że tak nie jest. Przemocy
doswiadczyłam, fizycznej i psychicznej. Żaden z katów (ani ojciec, ani eks - ten
mnie nie tłukł, ale wmówił mi ze jestem zerem i bardzo długo w to wierzyłam) nie
sa w stanie sie zmienić (jedynie ojciec nie pije tyle co kiedyś) - ja sie
zmieniłam i długo nie mogłam uwierzyć, że nie protestowałam albo moje protesty
były mało efektywne. Kiedys spytałam mamy, dlaczego z nim - ojcem się nie
rozwiodła, nie rozwiedzie. Odpowiedziała mi, ze to jest jej mąż, z nim brała
ślub na dobre i na złe. Nigdy tego nie pojmę - mało jej nie zabił.

[edycia274]

Wiesz ja teraz sama siebie o to pytam jak można z kimś takim byc i nie wiem jak
to było możliwe

[wegatka]

A poza tym wsztstkim, co już zostało napisane, ofiara często jest zależna
finansowo od sprawcy, więc przed dejściem powstrzymuje ją lęk przed nieznanym,
strach, że sobie bez niego nie poradzi, jest zresztą utwierdzana przez kata w
takim myśleniu. Lepsze wydaje jej się to podłe życie, które ma, niż radzenie
sobie bez niego i jego pieniędzy.

[edycia274]

Ja już kiedyś pisałam. Powiedzmy dziewczyna nie pracuje, jest dziecko, nie ma
wsparcia w rodzinie. Jest bita. Boi się uciec bo nie ma dokąd, nie ma środków do
życia. Ja wiem nie tłumacze tych kobiet, ale czasami nie jest łatwo od takiego
drania odejść. A przeważnie tragedia, powoduje, ze kobieta się decyduje odejść
niestety.

[malila]

Dodajmy, że przemoc zaczyna się zwykle wtedy, gdy kobieta rodzi dziecko. Czyli
wtedy, gdy jest najsłabsza i zależna od mężczyzny. Tak jakby sama ta sytuacja
wyzwalała przemoc.

[czudna]

bo myślą, że to się zmieni i tylko walenie po pysku (za przeproszeniem) zaburza
obraz wspólnej "sielanki".
Ja zostawiłam takiego pana dopiero po 6 latach związku, ale skutki odczuwam do
dziś (minęło chyba następnych 10 lat, ale nie chce mi sie liczyć). Jestem
znerwicowaną wariatką, czasem nie mogę opanować swojej agresji, ale nie biję,
oczywiście, tylko krzyczę.
Koniec nastąpił dopiero jak dostałam przy ludziach na ulicy, było mi strasznie
wstyd. Koleżanka była w szoku. Powiedziała: jak go nie zostawisz, to znaczy że
się nie szanujesz i ja też ciebie nie będę szanować i zerwę kontakt! Podziałała
też reakcja ludzi na ulicy. To była noc, wychodzilismy z knajpki,a on mnie
traktował jak byle jaką dziwkę, szarpał, wyzywał itp. I ten sąd podzielili
chyba przechodnie, sądząc po ich obojętnych spojrzeniach. Czułam się
maksymalnie poniżona, tak jak chciał mój "ukochany".
Żałuję, że zrobiłam to tak późno, bo jestem teraz z zupełnie innym człowiekiem,
moim mężem, który nigdy nie zrobił by kobiecie krzywdy. Poznałam normalność, bo
wcześniej to była patologia.
Zachęcam do szybkiej decyzji o rzuceniu takiego gada. Jego deklaracje o uczuciu
i poprawie nie mają pokrycia. A jezeli jeszcze widzą to dzieci, to już nie ma
na co czekać. Znajoma zostawiła męża alkoholika dopiero po 14 latach. Ma nowego
faceta, który teraz dopieszcza ją i leczy po tych wszystkich koszmarach. Ale
jej dzieci, to niestety ruina. Syn-osiedlowy lump, córka-mała puszczalska. Nie
mają do siebie szacunku, nienawidzą swoich starych, destrukcja, agresja, wielki
żal.

[aniakuz1]

Jest jeszcze jedna bardziej przyziemna sprawa...Często taka kobieta nie ma gdzie
uciec, boi się, że sobie nie poradzi - finansowo, że nie będzie w stanie
utrzymać siebie i dzieci. Nie chcą do domów samotnej matki (wstydzą się albo
boja, że ich nie przyjmą nie wiem)W mojej rodzinie jest taki przypadek, aż się
wierzyć nie chce, że można tak życ, udając, że wszystko jest ok.

[rene-76]

sama nie wiem czego trzeba-moze tego wlasnie o czym pisalas-trzeba jeszcze miec
gdzie sie podziac-to jest tak ze jesli takie cos zdarza sie sporadycznie od
czasu do czasu to tak sie wlasnie zyje od klotni do klotni-a wogole to trzeba
miec duzo sily zeby z tym skonczyc-zeby poszukac pomocy.Jesli chodzi o dzieci
to nie wyobrazam sobie zeby pan i wladca jak napisalas mial je tknac na
szczescie nigdy tego nie zrobil-na to napewno bym nie pozwolila-tak naprawde to
ciezko to wytlumaczyc komus kto nie byl w takiej sytuacji.Napewno tez sprawy
materialne wchodza tutaj w gre tymbardziej jak sa juz dzieci

[bj32]

Tak sobie czasem książkę czytam S. Kiga "Rose Mader". Tam jest też dość
dokładnie opisany ten problem. Przynajmniej w częći realistycznej.
Tutaj mi odpowiedzi najdokładniejszk Kotula udzieliła.
No i rozumiem, że po 6 latach, trzech, roku jest syndrom ofiary. Ale po
pierwszym pobicu? Nie chodzi mi ot to, że po imprezce powiedzmy, oboje na bani,
niezrozumiany żart, o jedno słowo za dużo i jeden "liść", a potem wszystko *na
prawdę* dobrze.
Chodzi mi o POBICIE. Pięści idą w ruch, buty... I dlaczego sprawy nie rozwiązać
po drugim, czy trzecim pobiciu? Przecież od lat różne mądre osoby ryczą, że to
się nie zmieni. Że gość sam do rozumu nie dojdzie, bo uważa, że to nie jego
problem, tylko ta bita dziewczyna jest winna.
Może ja jestem z innej gliny, ale dalej nie rozumiem, na co czekać na
początku*, po tych pierwszych razach?

[syriana]

> Może ja jestem z innej gliny, ale dalej nie rozumiem, na co czekać na
> początku*, po tych pierwszych razach?

bj32,
w tak postawionym przez Ciebie problemie, łatwo można znaleźć oskarżenia tych
maltretowanych kobiet o zupełne nieprzystosowanie do życia, ba! narażanie go z
premedytacją

nie zrozumiesz tego problemu, siedząc sobie w ciepłym domu, nigdy (i oby) nie
będąc doświadczona w taki sposób

może jesteś z innej gliny, a może nie
nie wiesz jak byś się zachowała w takim momencie

[mama_kotula]

bj32 napisała:
> Może ja jestem z innej gliny, ale dalej nie rozumiem, na co czekać na
> początku*, po tych pierwszych razach?

Bj, ja się przez całe wcześniejsze życie zarzekałam, że jakby mnie facet chociaż
raz uderzył, to bym go momentalnie do kryminału wpakowała
Teoria sobie, a praktyka sobie... tyle.

[kawka74]

rzadko kiedy mąż-oprawca zaczyna - bez żadnych wstępów - od pobicia
jego ofiara zwykle jest już w jakiś sposób urobiona, wytworzony zostaje łańcuch
jakiś - realnych albo fikcyjnych - zależności
gdyby taki typek zaczynał znajomość z przyszłą żoną od pięści, w ogóle nie
doszłoby do małżeństwa

[fergie1975]

bo za każdym razem ci sie wydaje, że to był tylko "wypadek"

[kasper68]

No i w naszym pięknym kraju Jest tak, że oprawca zostaje w mieszkaniu a bita
kobieta tuła się z dziećmi. A powinno być odwrotnie.

[bj32]

Czytałaś pierwszego posta?
Byłam w dość podobnej sytuacji, a właściwie jestem. Tyle, że nie o partnera
życiowego chodzi, a o jego brata i ojca, którzy tendencje do obelg, gróźb i
wyciągania łap, szczególnie w stronę kobiet mają chyba uwarunkowane
genetycznie. Jeden i drugi tłumaczyli się już przed policją, jako, że ze
szwagrem wspólnie zamieszkujemy, a wieprz to nielada. Obaj zostali w MOPSie
zgłoszeni, że mogą mi spowodować uszkodzenia fizyczne. O zachowaniu obydwu wie
rodzina zarówno moja jak i kilku członków rodziny męża.
Nie czekałam, aż któryś mi przyłoży. Po kilku groźbach zgłosiłam.
I nie traktuję bitych dziewczyn jak potencjalnych samobójczych, tylko pytam. Bo
ja reaguję inaczej.

[syriana]

> Czytałaś pierwszego posta?
tak, przeczytałam cały wątek

> ja reaguję inaczej
no i to jest istota całej sprawy
Ty reagujesz inaczej, ale inne nie

i tak samo jak ktoś.. nie wiem, głupi przykład - nie umie walczyć o swoje i całe
życie wszyscy mogą go robić w konia, tak inny będzie "panem pełną gębą"

ludzie są różni, ot i tyle
i jedna kobieta nie pozwoli na powtórkę z rozrywki, a inna zupełnie nie będzie
dostrzegała, że zapala się czerwone światło

[kawka74]

łatwiej jest zakablować ludzi de facto obcych, niż własnego męża, ojca własnych
dzieci, głowę rodziny, człowieka, którego się kocha(?)
inne relacje

[bj32]

No tak, nigdy tak na to nie spojrzałam. Zaczynam chyba trochę rozumieć. Dzięki.
Powodzenia i samozaparcia Wam wszystkim życzę.
A "Rose Mader" i w ogóle Kinga polecam

[mama_kotula]

kawka74 napisała:

> łatwiej jest zakablować ludzi de facto obcych, niż własnego męża, ojca własnych
> dzieci, głowę rodziny, człowieka, którego się kocha(?)

Ano kocha się, kocha. Jak już pisałam, taka "miłość" to jest raczej uzależnienie
emocjonalne. I to bardzo silne, niestety.

[fergie1975]

kawka74 napisała:

> łatwiej jest zakablować ludzi de facto obcych, niż własnego męża, ojca
własnych
> dzieci, głowę rodziny, człowieka, którego się kocha(?)
> inne relacje


dokładnie tak