Lincz będzie na pewno.

[nisar]

Mam koleżankę, znam ją od podstawówki (w sumie prawie 30 lat). Jest na
urlopie wychowawczym, przedtem była na urlopie wychowawczym na pierwsze
dziecko, przedtem była na zwolnieniu w ciąży. W sumie ma przerwy w "aktywnym
pracowaniu zawodowym" prawie siedem lat. I teraz problem - ja jestem szefem
kadr niemieckiej firmy, ona zna b. dobrze niemiecki, wychowawczy jej się
kończy i szuka pracy.
Zostałam odsądzona od czci i wiary gdy powiedziałam, że NIE załatwię jej
pracy u nas w firmie.
No nie zrobię tego niestety.
Najwyraźniej koleżanka (jakkolwiek na pewno pracowita i sumienna) ma
podejście do życia z konkretnymi priorytetami: dzieci i rodzina, praca potem.
Fajnie. Ale ja nie wyobrażam sobie świecenia oczami przed szefem, gdy ona
będzie brała kolejne zwolnienia na dzieci (przy dwojgu dzieciach, jednym w
zerówce, drugim w przedszkolu, do którego to przedszkola młodze dziecię
chodzić dopiero zacznie nie liczyłabym na brak chorób). Zwłaszcza po jej
wypowiedzi "wiesz, mama może z nimi zostać, ale oni jak są chorzy, to
potrzebują mnie".
Wredna jestem?

[an_ia5]

linczu nie będzie...,wredna tez nie jesteś-ja za nikogo nie poręczyłabym,tym
bardziej za koleżankę

[iwles]

> Wredna jestem?


No niestety, ale tak.

Chcesz to cię zlinczuję...

[iwoniaw]

> Najwyraźniej koleżanka (jakkolwiek na pewno pracowita i sumienna) ma
> podejście do życia z konkretnymi priorytetami: dzieci i rodzina, praca potem.

No kobita zdrowa jest psychicznie, nie ma skłonności do pracoholizmu, a że
pracowita i sumienna, to powinna się nadać, nie?

> Fajnie. Ale ja nie wyobrażam sobie świecenia oczami przed szefem, gdy ona
> będzie brała kolejne zwolnienia na dzieci

No, jeśli dla szefa to ma być problem, że ktoś bierze zwolnienia na dzieci
(które chorować mogą, ale nie muszą), to pewnie na porządku dziennym jest, że
jeśli pracownik sam jest chory, to wymaga się od niego przychodzenia do pracy w
stanie agonalnym...
Wiesz co? Jednak cię nie zlinczuję. W sumie to ty jej robisz przysługę. Kto by
chciał pracować z psychicznym szefem, który wymaga bycia cyborgiem?

[verdana]

A ja cie poprę. W pracy płaci się za pracę, a nie za to, ze pracownik jest
rodzicem. Gdyby nie miała z kim zostawić dzieci, wtedy sprawa bylaby inna, siła
wyzsza. Ale jak ma i wybiera dzieci nie pracę - to po prostu nie moze pracować,
trudno. Widać, ze nieszczególnie jej zalezy i nieszczególnie ma ochotę się
przykladać. Między pracoholizmem a odpowiedzialnoscią jest spora róznica.
Ostatecznie jej pracę muszą wykonac za nią inni, przypuszczam ze takze matki
dzieciom.

[iwles]

Ale jak mozna już teraz założyć, że to za tę koleżankę ktoś inny będzie więcej
wykonywał obowiązków, niż np. za jakąś inną, która będzie brała zwolnienia na
siebie ?

Moment moment

[iwoniaw]

założycielka wątku napisała wyraźnie, że koleżanka jest pracowita i sumienna,
tylko może się zdarzyć, że jej dziecko zachoruje i wówczas zapewne pójdzie na
zwolnienie lekarskie. Mam rozumieć, że korzystanie ze zwolnienia lekarskiego
(uczciwego i legalnego) to nadużycie?

> Ostatecznie jej pracę muszą wykonac za nią inni, przypuszczam ze takze matki
> dzieciom.

A to już zależy. Są firmy, gdzie swoją pracę musi wykonać dany pracownik bez
względu na to, czy ma zaległości z powodu własnej choroby, urlopu czy zwolnienia
na dziecko. Są też takie, gdzie obijają się matki dzieciom/ bezdzietni single/
babki wnukom, a ich robotę wykonują pozostali, w tym ci, którzy korzystają z
tych nieszczęsnych zwolnień na dzieci. Są zaś i takie, w których bezdzietni
kawalerowie łąmią ręce, nogi, oraz zapadają na przewlekłe zapalenia płuc, a
zastępować ich muszą matki dzieciom/ inni bezdzietni. Czy to znaczy, że człowiek
(czy to pracownik, czy jego dziecko) nie może chorować w spokoju i zaopiekowany?

[verdana]

Może sobie chorować czy brac zwolnienia, jeśli nie ma innego wyjscia. Ale tu
wyjście jest, ale matka nie ma ochoty z niego skorzystać - co oznacza, ze
niezbyt jej zależy.
No i powiem szczerze - np. planując operację, planuję ją też na tak termin, aby
za bardzo nie przeszkodziła w obowiązkach w pracy. gdyby mnie zabrała karetka -
to co innego, ale gdy mam inne możliwosci - powinnam z nich skorzystać. Praca
to nie jest tylko jakaś tam fanaberia pracodawcy. Pewne rzeczy muszą być
wykonane, nie tylko dlatego, ze się za nie płaci, ale dlatego, ze ktoś na nie
czeka.
Ciekawe, czy taka sama byłaby opinia, gdyby przyjmowano kogoś do pracy w
przedszkolu czy w szkole, gdzie nauczycielka z góry by zapowiedziała, ze ma
opieke do swych dzieci, ale będzie chodziła na zwolnienia, a co się dzieje z
uczniami naprawde jej nie obchodzi - ona ma prawo zająć się własnymi dziećmi.

[iwles]

Verdano, wg Twojej teorii urlop macierzyński powinien trwac nie kilka tygodni,
ale co najmniej 7 lat.

Bo juz od samego początku matka jest skreślona jako dobry pracownik.

Że jest sumienna, kompetentna itd - to nie ma żadnego znaczenia ?

[iwoniaw]

> to nie jest tylko jakaś tam fanaberia pracodawcy. Pewne rzeczy muszą być
> wykonane, nie tylko dlatego, ze się za nie płaci, ale dlatego, ze ktoś na nie
> czeka.

Oczywiście, że tak i normalny pracodawca po to ma kadrę zarządzającą, żeby sobie
radziła w sytuacjach kryzysowych z delegowaniem zadań. Wiadomo, że jeśli ktoś
nawala non stop, to długo nie popracuje, ale nie rozumiem założenia, iż matce
dzieciom, która chce się nimi osobiście opiekować w chorobie, owe dzieci _na
pewno_ będą chorować non stop, a ona tylko na to będzie czekać?

Nie mówiąc już o tym, że przyjmując osobę "z ulicy" można trafić jeszcze gorzej,
tylko o tym nie wiedzieć.

> przedszkolu czy w szkole, gdzie nauczycielka z góry by zapowiedziała, ze ma
> opieke do swych dzieci, ale będzie chodziła na zwolnienia, a co się dzieje z
> uczniami naprawde jej nie obchodzi

Biorąc pod uwagę, ile godzin w etacie nauczyciela pozostaje "do dyspozycji
dyrektora", dyrektor, który nie potrafi zapewnić zastępstwa klasie, której
nauczycielka ma chorujące dzieci, jest zwykłym nieudacznikiem i nie powinien
zarządzać szkołą.

[demarta]

absolutnie nie. twoją postawę uważam za bardzo fair. i wobec firmy i wobec
koleżanki (w specyficzny sposób). pochwalam )

[bri]

Koleżanka to oceni.

[ada_zie]

Czy jesteś wredna?? Według mnie nie.
Moja działka to też kadry i nawet gdybym miała takie możliwości /aktualnie nie
mam/ nie zdecydowałabym się polecić kogokoliwek na wakat w mojej firmie. To
ogromna odpowiedzialność!!
Tym bardziej Cię rozumiem, że znasz podejście koleżanki do pracy i jej
priorytety życiowe.
Możesz jej zasugerować żeby złożyła swoją ofertę i starała się o pracę bez
Twojego pośrednictwa. To zdecydowanie bardziej uczciwe.

[bri]

Wy kadrowe nigdy nie chodzicie na zwolnienia lekarskie? U nas w firmie
kadrowa ma chyba największa absencję ze wszystkich, mimo że dziecka nie ma

[ada_zie]

Jasne, że chodzę )) Właśnie wróciłam z 3-dniowego zwolnienia bo mój
przedszkolach był usmarkany.
Ale przed zajściem w ciążę bardzo ciężko pracowałam 6 lat bez dnia zwolnienia
lekarskiego...
Nie uważam zwolnienia za coś złego - ale z doświadczenia życiowego wiem, że
polecając kogoś do pracy będziesz czuła się za niego odpowiedzialna.

[bri]

Hm... Ja też polecałam parę razy, ale nigdy nie czułam, żadnego nieznośnego
ciężaru. Polecając zawsze mówiłam prawdę o mocnych i słabych stronach tej osoby
a ostateczna decyzja przecież nie należy do mnie tylko do zatrudniającego.

[ada_zie]

Owszem - ale gdyby nisar postawiła sprawę uczciwie i powiedziła pracodawcy o
podejściu tej koleżanki do pracy to z pewnością nic by z tego nie wyszło.
Zrozumiałam, ze problem nisar tkwi w tym czy zataić pewne sparwy przed pracodawcą.

[bri]

Myślę, że większość ludzi, którzy mają rodziny stawiają je jednak ponad pracą.
I w dodatku nikogo to nie dziwi ani nie bulwersuje. I radzą sobie z obowiązkami
zawodowymi.

[verdana]

Mnie bulwersuje, gdy nie ma przez sześć tygodni lekcji matematyki przed
egzaminem, bo nauczycielce choruja dzieci.
Cóż robić, nawet bardzo mnie to bulwersuje.

[bri]

To raczej wina dyrektora, który powinien zorganizować zastępstwo na taką
okazję. Po prostu ludzie chorują i każdy kto jest szefem jakiejkolwiek firmy
czy organizacji musi brać pod uwagę, że pracują u niego ludzie a nie roboty.

[babka71]

po raz enty odwołany SKS pan chory,
notorycznie spóźniona wychowawczyni, ma syna ale chodzi do innej szkoły i nie
wyrabia sie na czas!..,
W sumie co mnie to obchodzi, ale ja tez mam zegarek na reku i tez się śpieszę o
7.45 rano..!!
Jestem wredna?? Mam robić dym??

[joanna35]

Nie. Rozumiem Cię. Kiedy urodził sie mój młodszy syn wytrzymałam w domu rok i
postanowiłam wrócić do pracy na pół etatu. Wydawało mi się to bardzo dobrym
rozwiązaniem - dwa dyzury w tygodniu - cóż to takiego myślałam - mąż sobie
poradzi z dziećmi. Ledwo zaczęłam pracować jakby się zmówili - chorowali na
zmianę. Naprawdę ciężko(i głupio) brać L4 na dzieci w sytuacji kiedy i tak
rzadko w niej bywasz. Byłam między młotem a kowadłem, wyrzuty sumienia w obu
przypadkach. W końcu po dziewięciu miesiącach podjęłam decyzję o rezygnacji z
pracy, bo było mi najnormalniej wstyd przed koleżankami.

[haga78]

Nisar
nie dziwie sie, ze boisz sie reczyc za kogos.Tym bardziej ze znasz kolezanke.
Ale z drugiej strony czy w twojej firmie nie ma matek z dwojka dzieci?Czy
kobieta ktora ma dzieci musi byc na staconej pozycji, tylko wzgledu na fakt
posiadania?

[joasia1234]

Ja jestem przeciwna załatwianiu pracy komukolwiek, a kiedy w przyjaźń wchodzą
pieniądze i układy (słowo nieco naduzywane ostatnimi czasy), przyjaźń się
kończy. Dziewczyna sama podjęła decyzję, znikając z życia zawodowego na 7 lat.
Musiała liczyć się z konsekwencjami. Nei ma prawa wymagać od ciebie załatwienia
jej pracy. To jej życie, jej sprawa.

[hexella]

Gdybym była pracodawcą, a potencjalny pracownik powiedział by mi w zawoalowany
sposób - "wiesz, nie licz na mnie, bo jak mi się dzieci rozchorują, to w dupie
będę miała dead line", posłałabym go na drzewo

[dagmama]

Ty masz rację i ona ma rację.
Bo dzieci, które chorują (nie mówię o przeziębieniu, ale naprawdę o CHOROBIE)
naprawdę potrzebują matki.
Masz rację w tym, że nie poręczysz za pracownika, w którego wątpisz.
Ale mogłabyś jej podejścia nie potępiać.

[aluc]

noo wredna
sama bym tak zrobiła

[aluc]

dodam jeszcze - w przypadku obcej osoby bym się poważnie zastanawiała,
oczywiście w ramach normalnego procesu rekrutacyjnego, koleżance bym
nie "pomogła"

[m.fiorella]

wiesz troche jednak wredna jestes
czy ona nie moze zlozyc podania do twojej pracy i dostac ja bez twojej
protekcji, w koncu jesli okaze sie zlym pracownikiem to ona a nie ty wylecisz,
chyba...?

[m.fiorella]

czy ty nigdy nie byłaś na zwolnieniu?

[nisar]

Ależ byłam.
Tylko że nikt niczego za mnie nie robił, ani też nic nigdy nie zostało zawalone.
Przykład - moje dziecko w ubiegłą sobotę wróciło od babci z gorączką. W
niedzielę gorączka była już konkretna. Wiedziałam, że w poniedziałek muszę
załatwić lekarza no i że nie mogę jej zostawić samej mimo że ma prawie 13 lat,
bo z taką gorączką nie zostawiłabym nawet dorosłego.
Pojechałam do pracy w niedzielę wieczorem, zostawiając dziecko z mężem.
Zrobiłam co musiałam na poniedziałek, napisałam szefowi maila, że biorę dwa dni
urlopu podzielone na cztery i będę przyjeżdżać do pracy po południu, jak chłop
wróci i zostanie z dzieckiem.
Słowa mi nikt nie powiedział.
Gdybym mogła, wzięłabym zwolnienie (tzn. gdyby nie był to koniec miesiąca,
pensje i pity do zrobienia). Nikt by nie miał pretensji, bo wiadomo że dopóki
łażę, to konieczną robotę zrobię. Jakośtam i kiedyśtam. Ale zrobię. Niestety
nie mogłam i do 13 odwalałam skakanie koło dziecka, a potem jechałam do pracy i
starałam się zrobić jak najwięcej.
Ale są stanowiska (np. recepcja) gdzie tak się nie da, kluczowa jest obecność
na miejscu. Nic na to nie poradzę.

P.S. Dla jasności - mogłabym poprosić o pomoc moją mamę, gdyby moje dziecko
miało np. sraczkę, ale nie przy wirusówce - mama po chemii styczności z
bakcylami mieć nie może, stąd było jak było.

[oxygen100]

nie obwiniaj sie IMO bdb decyzja. W koncu to praca odpowiedzialnosc za jakies
projekty terminy itp a nie spotkanie matek przy herbatce. e mna tez pracowala
jedna pani ktora miala byc asystentka techniczna. Bufory zrobic cos przygotowac
do doswiadczen itp. Zawsze ale tzawsze kiedys byla najbardziej potrzebna byla
na zwolnieniu. Wiecznie w pretensjach ze jej nie rozumiem bo nei mam dzieci.
Tyle ze bedac w pracy chcialabym moc liczyc na pomoc bo za to jej placa, a nie
za to zes iedzi tygodniami na herbatce i robi nic. Podziekowalam jej za
wspolprace i wszytsko robie sama lub z pomoca innej pani ktora dzieci ma w mom
wieku. I tak jest zdrowiej. Nie wyobrazam sobie pracy z koleznka ktora
defoltowo liczy na ulgi bo ona ma dzieci.

[chupachups1]

Nie jesteś wredna. Na Twojim miejscu zrobiłabym tak samo. A to dlatego, że
miałam w zespole taką osobę, jak Twoja koleżanka, która też bardzo dużo
przebywała na opiece nad chorymi dziećmi, jej podejscie było takie samo jak
Twojej koleżanki, jak dzieci są chore, to nie moga być z babcią, bo potrzebują
mamy. Rozwalało to prace całego zespołu i zawsze ktoś musiał, niestety kosztem
własnego czasu wolnego, wykonać jej pracę. Inni ludzie, nie-matki, inne matki,
single też maja włane zycie i ciekawe zajecia poza pracą. Na szczęście ta osoba
dokonała wybory i odeszła na urlop wychowawczy.
Ja też jestem matką i moje dziecko też choruje, ale to jest moja prywatna
sprawa. A, jak to juz ktoś tutaj napisał, w pracy się pracuje i pensje dostaje
się za pracę.

[agastrusia]

I tak i nie. NIE bo to nie obowiązek załatwiać komuś prace nawet jeśli to jest
najlepsza koleżanka, TAK bo nie podoba mi sie tłumaczenie - czy to znaczy, że w
firmie pracują tylko i wyłącznie osoby bezdzietne?

[nisar]

Nie, nie wyłącznie. Sama mam dziecko.
Ale te osoby które mają dzieci układają tak swoje sprawy, by zrobić swoją
robotę, a nie ją olać.

[bri]

Ale zakładasz, że Twoja koleżanka (sumienna?!) będzie olewać.

[nisar]

No w świetle tego co zapodała już teraz, tak chyba wynika, nie?

[bri]

Niekoniecznie. Z tego co piszez powiedziała tylko, że jak dzieci będą chore to
ona będzie brała zwolnienia. Piszesz wyżej, że sama tak robisz mimo, że Twoja
córa ma już 13 lat.

Zgadzam się z bri :)

[bunny.tsukino]

Przypomniała mi się sytuacja w firmie mojego jeszczemęża. Było odgórne
zalecenie, żeby przyjmować mężczyzn i to najlepiej kawalerów (bo nie pójdą na
macierzyński, dzieci im się nie pochorują).
W ciągu 2 tygodni:
Pracownik 1 uległ wypadkowi samochodowemu,
Pracownik 2 zaczadził się domowym piecykiem,
Pracownik 3 został okradziony i wziął urlop na żądanie.
Pracę im zleconą, robiłam jaw domu, bo firma potrzebowała to na wczoraj, a
dzieciak sobie smacznie spał w pokoju obok. Sobie policzyłam godzinówkę
odpowiednio )

Ja tu widzę taki problem: nie polecę osoby, do której rzetelności,
dyspozycyjności nie jestem w 100% pewna.
Tak samo nie poleciłabym nikomu laski bezdzietnej, dyspozycyjnej, ale trudnej w
obcowaniu, czy faceta, o którym wiem że np jest konfliktowy i od czasu do czasu
lubi sobie wypić.
generalizowanie, że matki nawalają jeśli chodzi o obecność w pracy uważam za
mocno nie fair. )

[babka71]

na dzień dobry kobitę odrzucasz?
chyba jakis okres próbny w twojej frmię jest?/

[nisar]

Ale o jakiej Ty szansie mówisz?
Jeśli osoba, wiedząc że może dostać pracę w mojej firmie, wygłasza do mnie
takie swoje stanowisko w sprawie absencji, to dla mnie znaczy, że informuje
mnie o swoim podejściu do tej kwestii.
A okres próbny nie jest po to by sprawdzić czy ktoś chodzi na zwolnienie, tylko
jakie ma kwalifikacje - w różnych wypadkach może być różnie i przez trzy
miesiące okresu próbnego dzieci mogą akurat nie zachorować. Może też być tak,
że akurat w czasie okresu próbnego matki dziecko dostanie zapalenia płuc i
wyląduje w szpitalu na miesiąc. Jak to się ma do tego co dalej?

[alfama_1]

A okres próbny nie jest po to by sprawdzić czy ktoś chodzi na zwolnienie, tylko
>
> jakie ma kwalifikacje - w różnych wypadkach może być różnie i

Sprawdza się również stosunek do pracy, obowiązkowość. Jeśli tu będzie OK to
znaczy, że koleżanka może, podobnie ja Ty, wyrabiać się z pracą pomimo
ewentualnych chorób dzieci.

[malila]

nisar napisała:
> Jeśli osoba, wiedząc że może dostać pracę w mojej firmie, wygłasza do mnie
> takie swoje stanowisko w sprawie absencji, to dla mnie znaczy, że informuje
> mnie o swoim podejściu do tej kwestii.

A jakie ona miałaby szanse na pracę - bez Twojego pośrednictwa? Bo jeśli
informacja, którą Ci przekazała, ją "spaliła", to IMO jest to raczej kwestia
tego, czy miałaś prawo wykorzystać coś, czego dowiedziałaś raczej poufnie.

[babka71]

dokładnie to samo myslę kolezanka powiedziała koleżance, a nie pracodawcy
bezposrednio, a jak sie okaże w praniu, ze sobie poradzi i przez pół roku nie
będzie na zwolnieniu!!!
Wiesz nisar nigdy ale to nigdy nie skreslam ludzi tylko dlatego że są szczere..
wiem wiem PR-ary dupa sranie w banie udawanie jaka to jestem zaradna..
Ech szkoda gadać 7 lat bez roboty postaw się na jej miejscu..
p.s gdybym miała taka kolezankę jak Ty to by mi przez gardło nie przeszło
pytanie o pracę, honorowa jestem..

[e_r_i_n]

malila napisała:

> Bo jeśli informacja, którą Ci przekazała, ją "spaliła", to IMO jest to raczej
> kwestia tego, czy miałaś prawo wykorzystać coś, czego dowiedziałaś raczej
> poufnie.

Jeśli ta sama osoba prosi o ZAŁATWIENIE pracy i jednocześnie komunikuje to, o
czym pisała Nisar, to nie ma w tym niczego poufnego.

[malila]

Jeśli chodzi o załatwianie pracy, to wymaganie tego od kogoś jest conajmniej
niezręcznością. I ja nie mam żadnych wątpliwości, że każdy ma prawo tego
odmówić - bez względu na przyczyny. Moje pytanie dotyczy natomiast tego, czy w
ślad za zapoznaniem się z informacją, która jednak ujawniana jest, że tak
powiem, na niwie koleżeńskiej, nie idzie zdyskwalifikowanie tej, która o pracę
się stara.

[fajka7]

ale ona sie nie stara, to Nisar ma sie postarac dla niej

[e_r_i_n]

To raz. A dwa, na tej samej 'kolezenskiej niwie' ona prosi o zalatwienie pracy.

[agysa]

Nie nie jesteś wredna, tylko dlaczego potem Ty masz oberwac za nią jak co 2
tygodnie będzie na zwolnieniu?! Ja mam 3 letnia córkę, która od września poszła
do przedszkola i raz na 2 tygodnie jest chora. Jak bym chciała brać zwolnienia
to więcej by mnie nie bylo niz bym pracowała. Wiadomo, że jakbym musiała bo
dziecko byłoby z złym stanie (odpukać) to bym się nie zastanawiała i w pracy
też by nic przeciwko temu nic nie mieli, ale nie nonstop.
Ja tez bym nie polecila osoby, ktorej nie byłabym całkowicie pewna.

[eska1234]

wg mnie nie jesteś wredna. Koleżanka CV może złożyć, przecież jej nie
zabraniasz. A jeżeli chodzi o protegowanie, to sama też bym nikogo nie
protegowała (z wyjątkiem mojego dziecka). To duża odpowiedzialność - a w razie
czego szefowie będą mieli pretensje do Ciebie. I tak będziesz bardzo w porządku,
jeżeli dasz znać koleżance , ze w firmie jest wolny etat.
A tak zmieniając temat. Branie 2 dni urlopu i dzielenie na pół (przecież
naprawdę codziennie jesteś w pracy)- czy to jest obecnie zgodne z Kodeksem
Pracy. Sama bym czasem tak skorzystała, ale mi nie dano (było już jakiś czas temu)

Eska

[nisar]

Kodeks Pracy daje prawo do wykorzystywania urlopu w wymiarze godzinowym. Jest
to upierdliwe dla kadrowca, ale możliwe.

[eska1234]

Dzięki za wiadomość. Będę musiała przycisnąć mojego kadrowca ))

tak będzie:)

[wjw2]

> firmie pracują tylko i wyłącznie osoby bezdzietne?

Nie tylko bezdzietne, ale i o końskim zdrowiu. A recepcjonistka to już w ogóle
cyborg, nie choruje nigdy, bo kto ją zastąpi???????

Nie rozumiem w czym problem. Nikt nie wymaga od Ciebie poręczenia, że
protegowana przez Ciebie osoba nie będzie chorować. Nie ma nic do rzeczy czy to
matka bierze L4 na chore dzieci czy ona sama się rozchoruje.

Wystarczy jasno przedstawić sytuację szefowi (jak tu na forum), niech sam
podejmie decyzję.

[alfama_1]

Nie masz obowiązku polecać chociaż z tego co piszesz, kwalifikacje koleżanka
ma. Spróbuj sie postawić na jej miejscu - co byś powiedziała pracodawcy na
rozmowie kwalifikacyjnej o swojej sytuacji gdyby pytał o dzieci i ich
choroby? "Biorę zwolnienie kiedy córka choruje ale wyrabiam się ze swoimi
obowiązkami"? To samo chyba wiemy o Twojej koleżance - piszesz, że jest
pracowita i sumienna, poza tym powiedziała Ci, że w przypadku choroby dzieci
zostaje w domu.
Sytuacja jak dla mnie porównywalna oprócz tego, że Ty już miałaś okazję pokazać
się od dobrej strony a ona nie.
Postawiłabym na okres próbny i dała szansę.

[verdana]

Gdybym starała się o pracę, na której mi zależy i miała pomoc babci, to poza
bardzo wyjątkowymi wypadkami po prostu nie brałabym zwolnień na dzieci.
A ta dama na wstępie informuje, że bedzie je brała, mimo ze nie musi. To
pracować tez nie musi...

[iwoniaw]

> Gdybym starała się o pracę, na której mi zależy i miała pomoc babci, to poza
> bardzo wyjątkowymi wypadkami po prostu nie brałabym zwolnień na dzieci.

Sugerujesz, że gdyby wspomnianej koleżance matka zmarła, to juz byłoby wszystko
w porządku? Bo wtedy szłaby na zwolnienie "z musu" a nie "z poczucia, że to
wyjątkowa sytuacja, w której dzieci jej potrzebują"? Przecież gdyby zmienił się
tylko 1 element - pomoc babci - ta koleżanka byłaby identycznie kompetentna,
identycznie sumienna, identycznie przejmująca się pracą.

Skąd założenie, że jeśli ktoś wprost mówi, iż praca nie stanowi dla niego całego
sensu życia, to tę pracębędzie olewał czy nie zadba o wypełnienie swych
obowiązków mimo trudności rodzinnych?

[verdana]

Tak, tak własnie sugeruję. Bowiem co innego pracownik, ktory chce pracować,
stara się jak może , ale czasem po prostu musi iść na zwolnienie, a co innego
pracownik, który na wstepie zapowiada, ze nie musi, ale pójdzie.
Nie widzisz róznicy? Ja widzę, w podejściu do pracy.

[iwoniaw]

> pracownik, który na wstepie zapowiada, ze nie musi, ale pójdzie.
> Nie widzisz róznicy? Ja widzę, w podejściu do pracy.

Mimo wszystko uważam, że to, iż ktoś powiedział koleżance w kadrach firmy, gdzie
chce się starać o pracę, że generalnie ma opiekę dla dzieci (przedszkole +
babcia w syt. awaryjnych), ale w przypadkach choroby, jeśli dziecko będzie tego
potrzebować, pójdzie na zwolnienie, ma świadczyć, że ma gdzieś pracę, jest
nadużyciem.

[alfama_1]

Ja bym po prostu nie powiedziała niczego o zwolnieniach albo krótko "mam to
odpowiednio zorganizowane". Może tu jest pies pogrzebany, w jaki sposób
koleżanka to zakomunikowała. Szansę bym pewnie dała bo kwalifikacje ma - czyli
okres próbny.
Przypomniało mi się jak chciałam zatrudnić kobietę, z racji profilu firmy
zależało mi na tym, żeby miała dzieci. Proponowałam pani (dziecko 5-letnie)
pracę 4 godziny dziennie, czas do ustalenia, dogodny dla niej i odpadłam po
stwierdzeniu "bynajmniej nie poświęcę swojego życia osobistego na rzecz
pracy". No ale przyznaję, że koleżanka Nisar wykazała się większą subtelnością.

[alfama_1]

> No ale przyznaję, że koleżanka Nisar wykazała się większą subtelnością.
>

koleżanka Nisar = starająca się o pracę a nie Nisar

[paula_paulina_10]

Postąpiłaś uczciwie. Mam koleżankę w pracy. 2 dzieci w wieku przedszkolnym.
Nigdy nie wiadomo kiedy i na jak długo pójdzie na zwolnienie, a praca musi być
wykonana ( tłumaczenia). Co się więc dzieje? Ano 3 pozostałych tłumaczy bierze
za nią pracę. Mozna co prawda robic ją w domu, ale trzeba oddać w terminie. A
wtedy nieważne, że mam np. wywiadówkę, umówioną kosmetyczkę itd. muszę pracować
i już. Koleżanka odmawia pracy w domu, bo chroni ją zwolnienie lekarskie.
W tym roku kalendarzowym "zaliczyliśmy" już grype zołądkową, kaszel, anginę
ropną, wizytę u okulisty, nagłe wezwanie do przedszkola.
Czy nie uczciwiej jest, aby osoby, które nie mogą wywiązać się z obowiązków po
prostu nie pracowały?

[malila]

Najuczciwiej byłoby, gdyby ludzie rozmnażali się dopiero na emeryturze. Nie
byłoby konfliktu interesów pracodawcy i rodziny, nikt nie miałby pretensji do
matki, że decyduje się na dziecko nie mając zaplecza finansowego i nie byłoby
problemu ze zbyt długą przerwą w pracy zawodowej, po której trudno jest wrócić
na rynek pracy;->

[paula_paulina_10]

A czy uczciwe jest przerzucanie swoich obowiązków na innych ludzi? Dlaczego
koledzy mają rezygnować z życia domowego tylko i wyłącznie dlatego, że choruje
dziecko współpracownicy?

[malila]

No właśnie. Dlaczego koledzy mają rezygnować z życia domowego tylko i wyłącznie
dlatego, że współpracownica rodzi i idzie na macierzyński. W końcu to nie ich
dziecko.

[gacusia1]

Nie jestes wredna,tylko uczciwa.Ja tez na Twoim miejscu nie zalatwilabym pracy
kolezance.

[fajka7]

Również naleze do przeciwnikow zalatwiania pracy znajomym i nigdy tego nie
robie, chyba, ze ktos ma naprawde noz na gardle i wyraznie trzeba mu pomoc.
Poza tym to bez sensu, bo wlasnie już na dzien dobry, jeszcze zanim cokolwiek
się wydarzylo, powstaja watpliwosci i niejasnosci tak jak w Twoim przypadku.
Jeśli firma jest wymagajaca, to po prostu kolezanka się do niej nie nadaje, bo
nie jest w stanie wystarczajaco zaangazowac się w prace. Praca powinna być
jednym z priorytetow zyciowych doroslego czlowieka. Jest zycie osobiste i zycie
zawodowe. Praca nie jest tylko dodatkiem do zycia osobistego. Jest duzo blizej.
Bez pracy ludzie nie mogliby zyc.
Oczywiście najwazniejsza jest rodzina, ale zaraz za nia praca, a nie dlugo
dlugo nic i gdzies w tle majaczaca się pracka.
Zakladanie, ze dzieci mogą nie chorowac tej pani jest bezsensu. Trzeba przyjac
wersje najbardziej statystycznie prawdopodobna w takim wypadku. Może i by nie
chorowaly- trudno, dzieki kolezanki komentarzowi nigdy się tego nie dowiemy.
Ja akurat mam takie podejscie do pracy, ze tez bym uwage zwrocila na taki tekst
i bylby to zdecydowanie sygnal ostrzegawczy.
Skoro tak swietnie zna niemiecki niech się zajmie tlumaczeniem w domu- będzie z
dziecmi caly czas.

[magdalenkaaa78]

nisar napisała:

> Mam koleżankę, znam ją od podstawówki (w sumie prawie 30 lat). Jest na
> urlopie wychowawczym, przedtem była na urlopie wychowawczym na pierwsze
> dziecko, przedtem była na zwolnieniu w ciąży. W sumie ma przerwy w "aktywnym
> pracowaniu zawodowym" prawie siedem lat. I teraz problem - ja jestem szefem
> kadr niemieckiej firmy, ona zna b. dobrze niemiecki, wychowawczy jej się
> kończy i szuka pracy.
> Zostałam odsądzona od czci i wiary gdy powiedziałam, że NIE załatwię jej
> pracy u nas w firmie.

Rozumiem dziewczynę. Ostatecznie zakladamy, że na dobrych znajomych możemy
liczyć. Z drugiej strony doskonale, chyba jeszcze lapiej niż ją, rozumiem
Ciebie.

> No nie zrobię tego niestety.
> Najwyraźniej koleżanka (jakkolwiek na pewno pracowita i sumienna) ma
> podejście do życia z konkretnymi priorytetami: dzieci i rodzina, praca potem.

Taką postawę zyciową rozumiem i popieram, szkoda, ze nie da się z niej wyzć.

> Fajnie. Ale ja nie wyobrażam sobie świecenia oczami przed szefem, gdy ona
> będzie brała kolejne zwolnienia na dzieci (przy dwojgu dzieciach, jednym w
> zerówce, drugim w przedszkolu, do którego to przedszkola młodze dziecię
> chodzić dopiero zacznie nie liczyłabym na brak chorób). Zwłaszcza po jej
> wypowiedzi "wiesz, mama może z nimi zostać, ale oni jak są chorzy, to
> potrzebują mnie".

O, i to by bylo dla mnie nie do zaakceptowania. sama mam dziecko, w poprzedniej
pracy pracowalam półtora roku, z tego ani jednego dnia nie byłam na zwolnieniu
( Fakt, urlop wukorzystałam do maksimum, ale to mi się nalezy jak psu miska i
tyle ) Natomiast rozumiem pracodawcę, ktory boi się, że mu kobieta będzie
więcej na zwolnieniu niż w pracy


> Wredna jestem?
>
Nie. Jestes rozsądna. jak by ją pracodawca sam zatrudnił to jego problem, jego
zmartwienie. Natomiast jesli Ty polecisz mu taką osobę to można podejrzewać, że
gdy koleżanka zacznie chodzić na zwolnienia bedzie miał do Ciebie (nie)
uzadasniony żal...

[asymilacja]

Wyznaję zasadę - pracuję z obcymi, imprezuję ze znajomymi i tych dwóch światów
nie mieszałam i mieszać nie będę.
Brzydzę się tzw. załatwianiem pracy, rozdawnictwem posadek po rodzinie,
niezależnie od kwalifikacji "podstawionych".
W moim odczuciu wredna jest koleżanka, bo postawiła Cię w takiej sytuacji i
jeszcze ma pretensję, że powiedziałaś NIE.

[bri]

Ja w ogóle tego w ten sposób nie postrzegam. Polecając kogoś pracodawcy wcale
mu pracy nie załatwiasz. W końcu to pracodawca decyduje czy kogoś zatrudni czy
nie. Podsuwając mu czyjeś CV robisz tez przysługę temuż pracodawcy, który szuka
właśnie pracownika. Nie widzę w tym nic nagannego i jeśli ktoś znajomy mówi mi,
że szuka pracy to mnie w trudnej sytuacji wcale nie stawia.

[fajka7]

Troche zalezy od tego czy podobnie postrzega to pracodawca. Nikt nie chce
uslyszec komentarza po czasie w stylu "bardzo Cie cenie, ale juz mi nikogo
wiecej nie polecaj". Mozliwosc rozdzielenia zwiazku pomiedzy pracownikiem, a
osoba polecajaca jest bardzo trudna i w zasadzie mozliwa tylko po dlugim czasie
pracy i to satysfakcjonujacej pracy. Kolezanka niejako podpadla na dzien dobry
niestety. Moze niefortunnie sie wyslowila, ale to jej problem. Dlaczego Nisar
mialaby podejmowac ryzyko przekonywania sie o tym? To by bylo nierozsadne.

[bri]

Nisar jest kadrową, z tego co zrozumiałam. Ona prowadzi wstępne sortowanie
ofert ew. pracowników. Jakoś tam bierze za nich odpowiedzialność.

Jak się ma pracodawcę, który lubi się do kogoś przyczepiać to pewnie faktycznie
lepiej siedzieć cicho i pilnować swojego stołka. Jak się ma normalnego
pracodawcę to można powiedzieć "Mam koleżankę, która szuka pracy po
siedmioletnim urlopie wychowaczym. Wprawdzie nigdy z nią nie pracowałam ale z
tego co wiem jest sumienna. Ma dwoje dzieci, więc pewnie czasem jakieś
zwolnienie może jej się przytrafić. Zaprosić ja na spotkanie?"

[bri]

Ale Nisar niech robi co chce - w końcu to jej koleżanka, może się faktycznie do
roboty nie nadaje a ona to podświadomie wie. Nie chcę zostać źle zrozumiana. Po
prostu piszę jak ja do tego podchodzę.

[fajka7]

może się faktycznie do
>
> roboty nie nadaje a ona to podświadomie wie

To mi przypomnialo, ze wielokrotnie przekonalam się o tym, ze fajni znajomi w
pracy okazuja się często do bani. A z biegiem lat, ze tak powiem, doszlam do
wniosku (sluchajaca przez ten czas roznych opowiesci z miejsc pracy tych
roznych ludzi), ze tak jak jest wiele osob, które lubie, a wrecz cenie na
gruncie prywatnym, to nie znajduje ani jednej, z która chcialabym np. mieć
spolke i pracowac razem.
Na jakiej podstawie Nisar ocenia przydatnosc kolezanki tez nie wiem, ale jestem
wlasnie przeciwna zalatwianiu pracy znajomym, bo ja NIE WIEM jak oni się
zachowuja w pracy, bo skad? Co innego wyniuchac, ze gdzies jest rekrutacja i
podrzucic papiery i niech delikwent radzi sobie sam. Uwazam, ze to
wystarczajaca pomoc, gdy w tak wielu firmach nabory nawet nie sa oglaszane na
zewnatrz.

[asymilacja]

Nisar jest szefem kadr, powiedziała koleżance NIE, nie załatwie ci pracy w tej
firmie, czyli tamta musiała WPROST o to prosić. I to jest wg mnie naganne.

[elza78]

i bardzo dobrze, jesli chce pracowac to niech sie stara w normalnej rekrutacji
co to za "zalatwianie"... w ten sposob mamy na wiekszosci stanowisk mega
kompetencje bo pracuje wujek cioci brata szefa albo kurde cholera wie kto
rowniez znajomy...
IMO dobre podejscie

[mathiola]

Podziwiam za szczerość, chyba bym nie umiała powiedzieć tak prosto w oczy że
nie. Pewnie też bym się wahała, bo w końcu z jakiej racji świecić oczyma przed
szefostwem za kogoś, kogo poleciłam, a ten się nie sprawdza jako pracownik...
Ale z drugiej strony, czemu zakładać, że ona na te zwolnienia będzie chodziła?
Może nie będzie? A jak będzie to przeciez można ją zwolnić. Przecież
pracownice - matki jednak istnieją i bywają dobrymi pracownicami... Ja bym
chyba załatwiła w końcu jej tę robotę... Tak mi się zdaje. Ale nigdy nie byłam
w takiej sytuacji, więc ciężko mi gdybać.